Upodobanie kulinarne kotów

[naturella]

Mój kot jest niesamowity. Zjada grzecznie swoje kocie jedzenie z miski, ale
zjadłby dosłownie wszystko, byle ze mną. O tym, że zjadł mi ser z kanapki,
czy pasztet, to już nawet nie wspominam, to normalne, ale zjada też takie
rzeczy jak: ziemniaki gotowane, marchewkę, groszek, kalafior, surowy seler,
oliwki, ogórki konserwowe, bób, suchą bułkę, makaron. Wszystko oczywiście w
minimalnych ilościach. Ostatnio pił słodką herbatę i - hit! - wczoraj zjadł
chrubki chleb z dżemem jagodowym. Uśmiałam się do łez, bo gdybym to samo dała
mu do miski, to by nie ruszył. Za to wysępione z ręki - zje wszystko.

A jak wasze koty? Też tak "towarzysko" się poświęcają?

[default]

Mój Hubert ma znowuż upodobania złodziejskie i najsmaczniejsze dla niego jest
to, co uda mu się skądś "zwinąć". Na misce może leżeć nie wiadomo jaki frykas,
a on go zlekceważy i pójdzie np. wychłeptać zupę z garnka na kuchni, albo
wylizać talerz wstawiony do mycia do zlewu, rozerwać papier, którym owinięte
jest ciasto, zrzucić pokrywkę z miski z ugotowanym makaronem - słowem, wszystko
jest smaczne, co nie jest przeznaczone dla niego, a udaje mu się do tego
dostać. Mało tego - ta sama rzecz przełożona do miski - staje się zupełnie
niesmaczna. Wczoraj dobrał się do rozmrażającego się na stole w kuchni mięsa,
kiedy odcięłam nadgryziony kawałek i włożyłam mu do miski - od razu stracił
zainteresowanie. Taka złodziejska natura :)) Ale ma to dobre strony - bardzo
pilnuję porządku w kuchni!

[Gość: a_za]

Moja "wiedźma" je tylko wołowinę ze swojej własnej miski. Jest tylko jedno
odstępstwo - szpinak. No i nic poza tym. Ani z ręki, ani z talerza, ani ze
stołu. Nie pomaga żadna prośba, groźba i błaganie na kolanach. Codziennie
czytam jej książkę na temat: co każdy kot jeść powinien, żeby być zdrowym,
młodym i sprawnym, ale ona ma to w nosie. Jak ktoś je czekoladkę, to biegnie na
złamanie karku i wpatruje się jedzącemu prosto w oczy. Niejeden próbował
poczęstować kocią żebraczkę, ale odwracała głowę z wielkim obrzydzeniem -
chodzi jej tylko o sreberko z czekoladki. Zwinąć w kulkę i rzucić jak najdalej.
Inny mój kot (już dawno w krainie wiecznych łowów), wychodzący zresztą, w domu
jadł tylko gotowanego dorsza. Na śmietniku walczył z dzikimi kotami o marchewkę
i pietruszkę gotowaną. Sama to widziałam na własne oczy, jak wracałam ze
śmietnika po wyrzuceniu smieci w których znajdowały się owe specjały. Nawet
mnie nie zauważył, tak zaciekle walczył.

[doroszka]

Miałam kiedyś (no, prawie 10 lat temu) kotkę Pamelę (mamusia mojego
dzisiejszego Felka), która miała właśnie takie dziwne upodobania kulinarne.
Może brało się to stąd, że kicia była krzyżówką dachowca z syjamem... nie wiem.
W kazdym razie uwielbiała:
- kukurydzę z puszki
- surowe, świeże ogórki (takie dopiero zerwane, tylko trzeba było jej obrać i
pokroić w kawałki)
- miód! (w małych ilościach - zlizywała mi z czubka palca)
- obierki z ziemniaków! (równiez na szczęście w małych ilościach, kroiłam jej
kawałki surowego ziemniaczka, ale zdecydowanie wolała ze skórką)

Zastanawiałam się, skąd to się jej bierze, niedobory czegośtam w diecie były
rqaczej wykluczone, bo kotka namiętnie polowała na myszy (które zresztą
przynosiła mi w prezencie, troskliwa), a myszy ponoć to pełnowartościowa dieta
dla kota...
Cóż, musiałam się pogodzić z tym, że tak już jest i nie wiadomo, dlaczego
Pamela jest (teraz już: była) taką ekscentryczką...
Felek juz tego po mamie nie odziedziczył - wybrzydza jak książę. Gdybym mu
włożyła do miseczki surowego ogórka, obraziłby się chyba na dwa dni... ;) :)))