Na kolanach...

[Gość: Andy]

Wracam z pracy styrany,
Robie co mam najpilniejszego, karmie zwierzaczka, po czym on kladzie sie na
moich nogach, glowa miedzy kolanami i cale swoje cialo ma rozluznione....
Mam wrazenie ze czuje sie bezpiecznym, wyluzowany i oddany swemu opiekunowi.
Ale wiem, ze w tym momencie jest moim wiernym przyjacielem!
Moja kochana shelti tez to wie!
Czy dla tej jednej chwili jestesmy zdolni znosic trudy opieki nad naszymi
zwierzakami?
Czekam na Wasze zwierzenia...
Pozdr.

[dziuunia]

Tak jesteśmy bo zwierzęta oddają nam to później po dwakroć.Tym bardziej że
jest to miłość całkowicie bezinteresowna.Nawet jak mocno nabroją i coś
zniszczą jestem zła ale staram się wytłumaczyć ich postępowanie i nie złościć
się na nie za bardzo, tym bardziej że suczkę mam z ulicy z przeszłością(pewnie
niewesołą) której nie znam a z której wynikają jej niektóre odruchy(np kuli
się kiedy schylam się żeby wziąć ją na ręce),a kotka jest wielką
indywidualistką też przygarniętą z ulicy.Przecież zwierzęta należą po prostu
do mojej rodziny i jak rodzina są traktowane i jestem w stanie wszystko im
wybaczyć-inaczej niż ludziom bo ludzie jednak kierują się czasem odruchami
zwierzętom nieznanymi np złośliwością czy wyrachowaniem.
POZDR

[Gość: rab]

mam 2 małe pieski,pracuje długo,wracam bardzo zmeczona,wielokrotnie
zdenerwowana.Masz racje,psia "usmiechnięta"mordka,"buziaczek"mojej jamniczki to
cos co stawia mnie na nogi i zebym nie wiem jak była zmordowana i źle sie
czuła jak spojrze w jej szczęśliwe z mojego powrotu oczy zawsze znajde siłę na
odrobine zabawy i przytulanek-to cos co ładuje moje akumulatory ale to
zrozumieja tylko ci którzy maja psy bo takiej miłości-bezinteresownej,szcerej i
oddanej nie dostanie sie od nikogo innego tylko od swoich psiaków.Pozdrawiam
wszystkich właścicieli i ich pupili

pewnie jestesmy...

[Gość: BlueBerry]

Czy dla tej jednej chwili jestesmy zdolni znosic trudy opieki nad naszymi
zwierzakami?
Mam dwuletniego psa. jest po dwoch operacjach, wlasnie czeka go trzecia. przez
dwa lata glownie zajmowalam sie leczeniem go, wizytami u weterynarza,
kupowaniem lekow i specyfikow na wzmocnienie za spore pieniadze. sa okresy
kiedy jest wszystko ok. ale i sa takie kiedy nic nie jest ok. jak np. ostatni
urlop kiedy wlasciwie caly przesiedzialam bo pies ledwo mogl chodzic. mam za
soba nieprzespane noce, godziny przesiedziane w gabinetach weterynarii,
wynoszenie psa na rekach na siku (wazy ponad 60 kilo, oczywiscie wynosi sie go
w dwie osoby) ktore trwalo ponad 3 tygodnie. wnoszenie i znoszenie po schodach,
stale przekonywanie go ze nie moze biegac, skakac... i wlasciwie moglabym tak
dlugo wymieniac. ale wiem jedno, cieszy mnie kazy dzien kiedy wszystko jest ok
i nie wyobrazam sobie mojego swiata bez wielkiego rudego potwora o imieniu
Grendel.

[piasia]

Gość portalu: BlueBerry napisał(a):

> Czy dla tej jednej chwili jestesmy zdolni znosic trudy opieki nad naszymi
> zwierzakami?

To nie jest jedna chwila. To całe pasmo chwil. Ta pierwsza, gdy dzwoni budzik,
a nasz futrzasty współspacz zrywa się na cztrey łapy i zaczyna nas witać, albo
przeciwnie - gdy jest nieprzytomny, rozespany, cieplutki, mięciutki i strasznie
przytulaśny.
Ta druga - gdy ubieramy się i sięgamy po smycz - wyczekiwanie i napiecie w
spich oczach natychmiast zmienia się w szał radości i dzikie podskoki.
Ta trzecia - gdy zmordowani albo zziębnięci wracamy z pracy, i już na schodach
słyszymy radosny pisk i drapanie do drzwi, bo ziwerzątko poznało nasze kroki
albo brzęk kluczy.
Ta czwarta - gdy wchodzimy do domu, i wpada na nas tajfun szczęścia i miłości
na czterech łapach i nie ma zmiłuj - trzeba go wziąć na ręce, żeby mógł wtulić
się całym ciałkiem, ogonem kręcąc wariackiego młynka, a gorącym ozorem wypisać
nam na twarzy wyrazy przywiązania.
Ta piąta - gdy gramoli się na fotel obok nas, czasem udając że to tak
przypadkiem, niechcący i zupełnie nieświadomie.
Ta szósta - gdy układa się obok i głębokim westchnieniem wyraża najwyższe
szczęście - że wszystko jest dokładnie tak, jak być powinno.

I cóż wtedy znaczą pogryzione kapcie, wymamlana skarpetka, porysowany parkiet?
W takich chwilach nawet wielki problem staje się jakiś mniejszy i łatwiejszy do
rozwiązania.
Nie wyobrażam sobie życia bez psa.

Pi

[Gość: Andy]

Wyobrazam sobie.....
W wielkim bloku vis a vis mieszka kobietka ktora ma dosc duzego psa.Widze ze po
powrocie z pracy to ledwie zdazy przebrac sie i natychmiast wychodzi na
pobliskie gorki aby pospacerowac z psem.Przed zapadnieciem zmroku zrobi ten
spacer kilkakrotnie.Przeciez nie dla samej siebie to czyni, dba o psa wyjatkowo
dobrze.Takich ludzi jest ogromna ilosc.Spogladam na te kobietke z ogromnym
szacunkiem, psu moga inne pozazdroscic takiego wlasciciela.
W zamian pewnie dostanie spojrzenie wiernych i madrych psich oczu.
To niemalze jak ewangeliczne zdania./Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie
brak.Pozwala mi lezec na zielonych pastwiskach.....itd/
PZDR....

[Gość: Andy]

To moje "wyobrazam sobie" odnosilem do postu "Blue Berry",
Nie wiedzac ze Twoj juz ukazal sie zanim wyslalem.I tak sie narobilo ze niby ja
wyobrazam sobie zycie bez psa? - no wiec prostuje ze "nie wyobrazam sobie"
A pozdrawiam jeszcze raz!

[marialudwika]

Nawet jak jestem "kaszlaca i slaba" bo przeziebiona i powinnam lezec w lozku
to ide na spacer z psinkami bo one musza sie wybiegac i maja z tego taka
wielka radosc.One sa terapia na wiele smutkow,cieplymi przytulankami i
rozweselaczami gdy nic nie cieszy.Dla tych wiernych przyjaciol jestem gotowa
do wielu poswiecen bo one na to zasluguja!!!!!Pozdrawiam "zakreconych" na p-
cie psow
i ich psiaki
ml

A ja mam kotka!

[mysikluliczek]

Moze nie wita sie ze mna od progu merdajac ogonkiem, ale i tak jest kochanym,
rozkosznym i najlepszym kotkiem na swiecie:)) Wieczorem zawsze "spiewa" mi
kolysanke, to mruczenie jest niesamowite.. Chodzi za mna krok w krok, zasypia
na kolanach i przeszkadza kiedy siedze nad ksiazkami. Uwielbiam sie z nim bawic
i urzadzac male polowanka:)) Kocham tego kotka i nie wstydze sie tego
powiedziec.