KILKA UWAG W KWESTII DYSKRYMINACJI

[wild]

Jacek Sierpiński

KILKA UWAG W KWESTII DYSKRYMINACJI

Od dłuższego czasu na łamach "Gazety Wyborczej" toczy się dyskusja o
dyskryminacji kobiet, feminizmie i o tym, czy w Polsce potrzebna jest ustawa o
równym statusie kobiet i mężczyzn. Jakoś tak się złożyło, że dotychczas na ten
temat wypowiadały się same kobiety, co powinno poważnie zaniepokoić
zwolenniczki i zwolenników równego traktowania obu płci i nie wtłaczania ich w
określone role... Żarty na bok, ale naprawdę uważam, że będąc mężczyzną mam
takie samo prawo wypowiadania się na ten temat, co kobiety - zarówno bowiem
różne traktowanie kobiet i mężczyzn, jak i sugerowane mechanizmy zmian tego
stanu rzeczy to w istocie coś, co dotyczy obu płci, a nie tylko kobiet.

Czytając kolejne artykuły publikowane w ramach wspomnianej dyskusji, zauważyłem
parę rzucających się w oczy rzeczy. Po pierwsze - o ile istnienie i stopień
dyskryminacji kobiet w naszym kraju były w nich kwestiami spornymi, o tyle nikt
nie wspomniał o niewątpliwie istniejącej w Polsce prawnej dyskryminacji
mężczyzn. Otóż, jak wszystkim wiadomo, młodzi mężczyźni posiadający
obywatelstwo polskie mają obowiązek spędzenia kilkunastu miesięcy w warunkach
ograniczenia swobody osobistej i swobody poruszania się, przypominających - co
tu dużo ukrywać - warunki więzienne. Zwie się to zasadniczą służbą wojskową.
Jak każdy wie, kobiety temu obowiązkowi nie podlegają. Z faktem odbywania przez
polską młodzież płci męskiej zasadniczej służby wojskowej związany jest też
prawdopodobnie inny przypadek prawnej dyskryminacji mężczyzn - otóż mężczyzna
nie ma prawa zawrzeć małżeństwa przed ukończeniem 21 roku życia, chyba że za
zgodą sądu. Kobietom natomiast wolno wychodzić za mąż już od ukończenia lat
osiemnastu, a za zgodą sądu nawet lat szesnastu. Tak więc pełnoletni obywatel
płci męskiej w wieku np. dwudziestu lat nie ma tych samych praw, jeśli chodzi o
zmianę stanu cywilnego, co jego rówieśnica (nawiasem mówiąc, jest to sprzeczne
wprost z art. 16 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka).

Faktu dyskryminacji zdają się tu nie zauważać nawet sami mężczyźni (co
potwierdzają badania przytoczone przez "GW" z 21 lipca - zaledwie 10% mężczyzn
uważa się za dyskryminowanych ze względu na płeć). Nic również nie słyszałem,
aby o przejawie dyskryminacji mężczyzn, jakim jest obowiązek zasadniczej służby
wojskowej wspominała komisja ONZ w Genewie, krytykująca ostatnio polski rząd za
dyskryminację kobiet. Ciekawe, na ile wypływa to z (jak mi się wydaje, dobrze
już zakorzenionego) stereotypu, że dyskryminacja to coś, czemu często podlegają
kobiety, ale nigdy mężczyźni, a na ile z faktu, że ujęcie obowiązku służby
wojskowej młodych mężczyzn w kategoriach dyskryminacji płci postawiłoby w
bardzo niezręcznej sytuacji wielu "postępowych" i walczących z dyskryminacją
polityków z krajów, w których taki obowiązek istnieje.

Jeśli ktoś uważa, że takie ujęcie jest dziwne, niech wyobrazi sobie, że Sejm
uchwala ustawę znoszącą obowiązek zasadniczej służby wojskowej dla mężczyzn i
wprowadzającą jednocześnie taki obowiązek dla kobiet. Sądzę, że w takim
przypadku można by się było spodziewać niezwykle ostrych wystąpień feministek,
a pewnie i uznania Polski na forum międzynarodowym za kraj, w którym kobiety
dyskryminowane są w sposób wyjątkowo jaskrawy.

Drugą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy, to przejawianie przez feministki
mentalności "chcę i mieć ciastko, i je zjeść". Mogę się z nimi zgodzić, że nie
ma "naturalnych ról społecznych" przypisanych kobietom i mężczyznom. Wprawdzie
tylko kobieta zdolna jest zajść w ciążę i urodzić dziecko, jednak ma ona wolną
wolę i (o ile nie jest ofiarą fizycznej przemocy) nie musi z tej możliwości
skorzystać. Może poświęcić cały swój czas i energię np. karierze zawodowej.
Jednak feministki, jak mi się wydaje, chciałyby czegoś więcej: tego, by kobieta
mogła wybrać rolę matki, jednocześnie nie ponosząc przy tym uszczerbku w roli
osoby robiącej karierę zawodową. Jeśli pracodawca nie chce przyjmować do pracy
kobiet w ciąży, domaga się od nich zobowiązań, że się zwolnią, jeśli zajdą w
ciążę czy też składania oświadczeń nt. korzystania z uprawnień przysługującym
pracownikom w związku z opieką nad dzieckiem, uważają to za dyskryminację
kobiet w ogóle - tak właśnie, jakby rola matek była kobietom przypisana, a nie
wynikała z ich dobrowolnych wyborów. No cóż, ani nauka, ani tym bardziej
ideologia nie potrafiły jak dotąd umożliwić zachodzenia w ciążę także
mężczyznom - jestem jednak przekonany, że gdyby także mężczyźni rodzili dzieci,
stosunek pracodawców do mężczyzn w ciąży był podobny, jak do kobiet w ciąży. Po
prostu osoba ciężarna, a następnie opiekująca się dzieckiem nie jest w stanie
(być może są wyjątki, ale chyba jest zrozumiałe, że pracodawcy w swych
kalkulacjach nie mogą zakładać, że dana osoba stanowi taki wyjątek) poświęcić
pracy zawodowej tyle sił i czasu, co osoba nie obciążona takim dodatkowym
"balastem". Co za tym idzie, jest mniej produktywna i zatrudnienie jej jest
mniej korzystne niż zatrudnienie kogoś o podobnych umiejętnościach, kto daje
gwarancję, że nie zajdzie w ciążę i nie będzie poświęcał swego czasu na
opiekowanie się dzieckiem.

Mężczyźni, jako że nie rodzą dzieci i przeważnie zajmują się nimi w stopniu o
wiele mniejszym niż kobiety, na ogół są w stanie poświęcić pracy zawodowej
więcej czasu i energii. Uważani są więc często - przy jednakowych
umiejętnościach - za bardziej produktywnych, a co za tym idzie za osoby, które
bardziej warto zatrudniać i którym warto więcej płacić. Jest to pewien
stereotyp, którego konsekwencje mogą odczuwać nawet te kobiety, które nie
wybierają "tradycyjnie kobiecej roli" matki i gospodyni domowej. Ale przyczyną
jest tu fakt, że lwia część kobiet w dalszym ciągu wybiera "tradycyjne" role,
choćby chciała łączyć je z karierą zawodową czy polityczną. Jedynie jeśli to
ostatnie uległoby zmianie (to znaczy jeśli kobiety masowo koncentrowałyby się
tylko na karierze zawodowej, rezygnując z założenia rodziny lub w ostateczności
powierzając opiekowanie się dziećmi i zajmowanie się domem swoim partnerom -
choć rodzenia dzieci niestety nie da się im przekazać), stereotyp ten mógłby
zaniknąć. Natomiast wszelkie próby zmierzające do tego by "i mieć ciastko, i go
zjeść" - w rodzaju ustaw zakazujących pracodawcom dyskryminacji kobiet w ciąży
czy opiekujących się dziećmi - obniżają tylko produktywność gospodarki
(promując generalnie pracowników mniej produktywnych), utrwalając jednocześnie
sytuację, w której kobiety usiłują masowo godzić "męską" rolę osoby aktywnej
zawodowo z "kobiecą" rolą matki i gospodyni, na ogół obie wypełniając w sposób
niedoskonały. A stereotyp kobiety jako gorszego pracownika bynajmniej nie
zanika.

Innym przejawem mentalności "chcę i mieć ciastko, i je zjeść" u niektórych
wypowiadających się na łamach "GW" feministek jest opowiadanie się przez nie za
zasadą parytetu płci w gremiach powoływanych lub mianowanych przez organy
władzy publicznej (odrzucony przez Sejm projekt ustawy o równym statusie kobiet
i mężczyzn przewidywał tu wymóg co najmniej 40-procentowego udziału każdej z
płci w takich gremiach). Jest to ni mniej, ni więcej, tylko faktyczne
popieranie zasady dyskryminacji ze względu na płeć - przy obowiązywaniu takiego
parytetu płeć osoby starającej się o pracę związaną z członkostwem w takim
gremium z konieczności musi być brana pod uwagę i jeśli przyjęcie takiej osoby
oznaczałoby, iż procentowy udział płci przeciwnej w owym gremium byłby zbyt
niski, to ta osoba nie mogłaby zostać przyjęta - właśnie z uwagi na swoją płeć.
Tak więc popierające pomysł takiego parytetu feministki z jednej strony
chciałyby, by dyskryminacji płciowej nie było - by kryterium płci nie było
stosowane (np. przy zatrudnianiu pracowników w firmach tak państwowych, jak i
prywatnych), z drugiej jedna

KILKA UWAG W KWESTII DYSKRYMINACJI ----------- [2]

[wild]

Tak więc popierające pomysł takiego parytetu feministki z jednej strony
chciałyby, by dyskryminacji płciowej nie było - by kryterium płci nie było
stosowane (np. przy zatrudnianiu pracowników w firmach tak państwowych, jak i
prywatnych), z drugiej jednak strony chciałyby, by przynajmniej w pewnych
szczególnych sytuacjach właśnie takie kryterium stosowano. Tak naprawdę bowiem
chodzi im nie tyle o zlikwidowanie dyskryminacji płciowej, a o większy dostęp
kobiet do bogactw materialnych, władzy i wpływu na życie publiczne, zaś tego - z
czego zdają sobie sprawę - samo zniesienie dyskryminacji płciowej nie załatwi,
zwłaszcza jeśli chodzi o sferę polityki, czy też, jak to nazwano we wzmiankowanym
projekcie ustawy, "służby publicznej". Wynika to z mniejszej aktywności kobiet w
tej sferze, co owocuje małym ich udziałem w pracy partii politycznych i innych
organizacji mających decydujący wpływ na politykę, co za tym idzie - małym
udziałem w ich decyzyjnych gremiach, a w rezultacie - w gronie kandydatów do
Sejmu, Senatu, organów administracji publicznej czy samorządu terytorialnego (p.
prof. Małgorzata Fuszara w swoim artykule "Puch ciągle marny" słusznie zauważyła,
że "jeśli nie skłania się osób (w ogromnej większości mężczyzn) wyłaniających
kandydatów do poszukiwania kobiet kandydatek na wysokie stanowiska, proces ten
odbywa się przez "sieć starych znajomości", które w przypadku mężczyzn oznaczają
zgłaszanie innych mężczyzn - nie dlatego, że nie chcą oni pracować z kobietami
czy ich popierać, ale często dlatego, że kompetencje czy przygotowanie kobiet są
im znacznie słabiej znane"; szkoda jednak, że nie chciała wniknąć w powody, dla
których kandydatów wyłaniają w ogromnej większości właśnie mężczyźni i dlaczego
kwalifikacje kobiet są im znacznie słabiej znane).

Z przyczyn ideologicznych (trudno mi znaleźć tu jakiekolwiek inne wytłumaczenie)
opowiadające się za parytetem feministki twierdzą jednak, że tutaj także chodzi
im o zniesienie dyskryminacji płciowej. We wspomnianym projekcie ustawy o równym
statusie znalazł się następujący zapis: "Nie stanowią dyskryminacji tymczasowe
środki, które zgodnie z celem aktu normatywnego mają przyczynić się do
osiągnięcia równości płci". Niepokojąco przypomina to "jeśli ktoś Kalemu zabrać
krowę, to zły uczynek, ale jeśli Kali zabrać komuś krowę, to dobry uczynek". P.
poseł Teresa Jasztal przedstawiając ów projekt ustawy w Sejmie z rozbrajającą
szczerością najpierw przytoczyła stosowanie parytetów jako przykład dyskryminacji
kobiet: "znane są ­ z przeszłości na szczęście ­ przypadki, iż mimo zapisów
konstytucyjnych minister zdrowia wydawał zarządzenie, że przy przyjęciach na
akademie medyczne należy rezerwować 50% miejsc dla jednej płci", po czym
oznajmiła: "art. 4 zawiera zapis o kwotowym udziale kobiet i mężczyzn we
wszystkich gremiach, których członkowie są powoływani lub mianowani przez organy
władzy publicznej. Ta kwota to nie mniej niż 40%. Ma to stanowić krok naprzód do
uzyskania równego statusu w wymienionych organach, choć i tak obniża docelowy
udział w porównaniu z celem wyznaczonym przez sekretarza generalnego ONZ, który
mówi o 50-procentowym udziale kobiet w tych gremiach do 2000 r. (...) Rada Europy
proponuje promocję pojęcia demokracji parytetowej. Kładzie ona nacisk na
dwoistość rodzaju ludzkiego składającego się z kobiet i mężczyzn, mających taką
samą godność i taką samą wartość. Pojęcie to zakłada, że w organach decydenckich
każda płeć powinna mieć udział co najmniej 40-procentowy". Najprawdopodobniej nie
dostrzegła żadnej sprzeczności między obiema wypowiedziami - i słusznie, bo w
świetle "moralności Kalego" (propagowanej niestety, jak widać, także przez
instytucje międzynarodowe) rzeczywiście żadnej sprzeczności tu nie ma.

Wreszcie najistotniejsza moim zdaniem rzecz - otóż nikt w całej dyskusji wyraźnie
nie zaakcentował różnicy pomiędzy dyskryminacją prawną - czyli ograniczaniem praw
jakiejś grupy ludzi w stosunku do innych (np. na podstawie kryterium płci) - a
dyskryminacją "prywatną", polegającą na różnym traktowaniu osób różniących się
jakimiś cechami (tu - płcią) przez inne osoby w codziennych stosunkach
międzyludzkich. Przykładem pierwszej może być np. przytoczony przeze mnie
wcześniej obowiązek zasadniczej służby wojskowej dla mężczyzn, uzależnienie prawa
do zawarcia małżeństwa przez mężczyznę od ukończenia przez niego 21 lat czy -
przytaczany także przez feministki jako przykład dyskryminacji kobiet - różny
wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn (na który zresztą można spojrzeć także jako
przykład dyskryminacji mężczyzn - kobieta nabywa prawo do emerytury wcześniej,
nie tracąc prawa do pracy). Przykładem drugiej jest np. selekcjonowanie
kandydatów do pracy przez pracodawcę według jakiegoś kryterium (np. właśnie płci)
lub uzależnianie wysokości ich płac od tegoż kryterium. Różnica między nimi jest
zasadnicza: dyskryminacja "prywatna" sama w sobie nie narusza niczyich praw ani
wolności (choć może powodować nierówności, zarówno na poziomie jednostek, jak i
grup), natomiast zakazywanie rozmaitych jej przejawów i egzekwowanie takiego
zakazu musi właśnie z konieczności ingerować w wolność jednostki. Nikt zresztą,
jak sądzę, nie myśli nawet o całkowitym zakazaniu wszelkich form takiej
dyskryminacji - prowadziłoby to do jawnego absurdu: jedyną metodą przyjmowania
pracowników musiałoby być losowanie (bo całkowity zakaz dyskryminacji oznaczałby,
że pracodawcy nie wolno byłoby nikogo faworyzować nie tylko ze względu na płeć,
kolor skóry, stan zdrowia czy wiek, ale również ze względu na wykształcenie,
doświadczenie zawodowe, referencje z poprzednich miejsc pracy, wrażenie z rozmowy
kwalifikacyjnej, wyniki testów psychologicznych i ankiet, czy - nie daj Boże -
wygląd zewnętrzny), a wszelkie stowarzyszenia, bez względu na ich cel i
specyfikę, musiałyby być otwarte dla każdego. Wprawdzie w Konstytucji RP można
wyczytać, że "nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym
lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny" (art. 32, p. 2), ale można to chyba
złożyć na karb, delikatnie mówiąc, braku głębszego zastanowienia się jej autorów
i nie myślę, by ktoś chciał egzekwować ten artykuł dosłownie. Wiele (nie waham
stwierdzić się, że większość) form dyskryminacji uważanych jest powszechnie
(także przez feministki) za rzecz naturalną i niezbędną do prawidłowego
funkcjonowania społeczeństwa, a rozmaite nierówności wynikające z tej
dyskryminacji (np. to, że osoby z dyplomem ukończenia wyższej uczelni
statystycznie zarabiają o wiele więcej niż osoby z wykształceniem podstawowym czy
zawodowym) nie są uznawane - i słusznie - za naruszenie niczyich praw. Także
dyskryminacja na podstawie płci jest powszechnie akceptowana w pewnej, wcale nie
tak mało ważnej, sferze życia - mianowicie w życiu intymnym. Nikt nie kwestionuje
prawa np. heteroseksualnego mężczyzny do odrzucenia zalotów homoseksualisty czy
lesbijki do odrzucenia zalotów mężczyzny (wyjątkiem być może są tu właśnie
najbardziej skrajne "męskie szowinistyczne świnie" uważające, że kobieta winna
spełniać męskie zachcianki, ale i oni nie domagają się - w każdym razie
oficjalnie - prawnego usankcjonowania swoich poglądów). Chyba każdy (a zwłaszcza
feministki) rozumie, że ograniczenie tego prawa byłoby wyjątkowo okrutną
ingerencją w wolność jednostki, a społeczeństwo zakazujące dyskryminacji w sferze
życia intymnego oznaczałoby totalitaryzm (jeśli ktoś nie potrafi tego sobie
wyobrazić, to polecam tu powieść Roberta Silverberga Zamknięty Świat).

Skoro jednak fakt, że w wyniku stosowania przez pracodawców dyskryminacji ze
względu na wykształcenie absolwenci wyższych uczelni statystycznie zarabiają
więcej niż absolwenci zawodówek nie oznacza naruszenia praw absolwentów
zawodówek, to również fakt, że w wyniku stosowania przez pracodawców
dyskryminacji ze względu n

KILKA UWAG W KWESTII DYSKRYMINACJI----------[3]?:]

[wild]

Skoro jednak fakt, że w wyniku stosowania przez pracodawców dyskryminacji ze
względu na wykształcenie absolwenci wyższych uczelni statystycznie zarabiają
więcej niż absolwenci zawodówek nie oznacza naruszenia praw absolwentów
zawodówek, to również fakt, że w wyniku stosowania przez pracodawców
dyskryminacji ze względu na płeć (załóżmy, że istotnie dlatego, choć przyczyny
mogą tu być inne - i sądzę, że w dużej mierze właśnie tak jest, o czym pisałem
wyżej) mężczyźni zarabiają statystycznie więcej niż kobiety nie oznacza
naruszenia praw kobiet (choć, oczywiście, może się nie podobać). Podobnie skoro
zmuszenie lesbijki, by przyjęła na swojego partnera mężczyznę czy formułowała
ogłoszenie towarzyskie tak, by nie preferować kandydatów żadnej konkretnej płci
jest oczywistym naruszeniem jej wolności, to zmuszenie tej samej lesbijki, by -
będąc właścicielką firmy - przyjęła do pracy mężczyzn (gdy ona np. nie lubi
przebywać w męskim towarzystwie, bo mężczyźni budzą w niej wstręt) czy
formułowała ogłoszenie o pracę tak, by nie preferować kandydatów żadnej
konkretnej płci jest również oczywistym naruszeniem jej wolności. I tak samo
naruszeniem wolności jest zmuszenie mężczyzny, by ten - nie chcąc pracować z
kobietami z powodu choćby najbardziej bzdurnych uprzedzeń - zatrudnił kobiety lub
też formułował ogłoszenie o pracę tak, by kobiet nie dyskryminować. Co prawda,
prawidłowo funkcjonujący rynek w krótszym lub dłuższym czasie sam skoryguje
przypadki takiej dyskryminacji - jeśli ktoś powodowany uprzedzeniami woli
systematycznie zatrudniać gorszych pracowników tylko dlatego, że są oni
mężczyznami (lub kobietami), to prędzej czy później jego firma zacznie przegrywać
z konkurentem, który takich uprzedzeń nie przejawia...

Pytanie, jaki się tu pojawia, rysuje się więc całkiem wyraźnie: czy można w imię
zwalczania pewnych wybranych przejawów nierówności (przy czym nie chodzi tu o
nierówność praw, tylko o nierówność w dostępie do rozmaicie pojmowanych korzyści)
ograniczać wolność jednostki, w takich jej aspektach, jak swoboda dysponowania
swoją własnością (bo pracodawca zatrudniając kogoś decyduje o własnych
pieniądzach), swoboda zawierania umów, wolność słowa (bo czyż np. ogłoszenia o
poszukiwaniu pracowników nie są "rozpowszechnianiem informacji" i "wyrażaniem
własnej opinii" w sensie np. art. 19 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka?),
swoboda stowarzyszania się czy swoboda wyboru nauczania dla swoich dzieci
(projekt ustawy o równym statusie zakładał równy dostęp obu płci do szkół
wszelkich typów i profili zawodowych, czyli innymi słowy delegalizował szkoły nie
będące szkołami koedukacyjnymi)? A jeśli tak, to jak to uzasadnić w świetle tego,
że w przypadku innych przejawów takiej nierówności (np. nierówność w dostępie do
pracy spowodowana gorszym - czy nawet po prostu nie odpowiadającym wymogom rynku
- wykształceniem, lub też nierówność w dostępie do pożądanego partnera życiowego
czy seksualnego spowodowana nieatrakcyjnym wyglądem, ekscentrycznym zachowaniem
albo niewłaściwą z jego punktu widzenia płcią) nie tylko nie uznaje się ich za
wystarczające usprawiedliwienie dla ograniczania wolności jednostki, ale i często
w ogóle nie uważa się ich za zasługujące na likwidację? Jednak feministki-
zwolenniczki ustaw o równym statusie i podobnych mechanizmów inżynierii
społecznej w ogóle nie próbowały odpowiedzieć na to pytanie (którego zresztą nikt
im wyraźnie nie zadał). Jednym z podstawowych argumentów wysuwanych z ich strony
było natomiast powoływanie się na autorytet - takich instytucji, jak Rada Europy
i ONZ. Roma (a raczej Strasburg i Nowy Jork) locuta, causa finita?

Jacek Sierpiński
www.libertarianizm.pl/

no i jak uwagi?:))

[Gość: wild]

wild napisał(a):

) Jacek Sierpiński
)
) KILKA UWAG W KWESTII DYSKRYMINACJI
)
) Od dłuższego czasu na łamach "Gazety Wyborczej" toczy się dyskusja o
) dyskryminacji kobiet, feminizmie i o tym, czy w Polsce potrzebna jest ustawa o
) równym statusie kobiet i mężczyzn. Jakoś tak się złożyło, że dotychczas na ten
) temat wypowiadały się same kobiety, co powinno poważnie zaniepokoić
) zwolenniczki i zwolenników równego traktowania obu płci i nie wtłaczania ich w
) określone role... Żarty na bok, ale naprawdę uważam, że będąc mężczyzną mam
) takie samo prawo wypowiadania się na ten temat, co kobiety - zarówno bowiem
) różne traktowanie kobiet i mężczyzn, jak i sugerowane mechanizmy zmian tego
) stanu rzeczy to w istocie coś, co dotyczy obu płci, a nie tylko kobiet.
)
) Czytając kolejne artykuły publikowane w ramach wspomnianej dyskusji, zauważyłem
)
) parę rzucających się w oczy rzeczy. Po pierwsze - o ile istnienie i stopień
) dyskryminacji kobiet w naszym kraju były w nich kwestiami spornymi, o tyle nikt
)
) nie wspomniał o niewątpliwie istniejącej w Polsce prawnej dyskryminacji
) mężczyzn. Otóż, jak wszystkim wiadomo, młodzi mężczyźni posiadający
) obywatelstwo polskie mają obowiązek spędzenia kilkunastu miesięcy w warunkach
) ograniczenia swobody osobistej i swobody poruszania się, przypominających - co
) tu dużo ukrywać - warunki więzienne. Zwie się to zasadniczą służbą wojskową.
) Jak każdy wie, kobiety temu obowiązkowi nie podlegają. Z faktem odbywania przez
)
) polską młodzież płci męskiej zasadniczej służby wojskowej związany jest też
) prawdopodobnie inny przypadek prawnej dyskryminacji mężczyzn - otóż mężczyzna
) nie ma prawa zawrzeć małżeństwa przed ukończeniem 21 roku życia, chyba że za
) zgodą sądu. Kobietom natomiast wolno wychodzić za mąż już od ukończenia lat
) osiemnastu, a za zgodą sądu nawet lat szesnastu. Tak więc pełnoletni obywatel
) płci męskiej w wieku np. dwudziestu lat nie ma tych samych praw, jeśli chodzi o
)
) zmianę stanu cywilnego, co jego rówieśnica (nawiasem mówiąc, jest to sprzeczne
) wprost z art. 16 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka).
)
) Faktu dyskryminacji zdają się tu nie zauważać nawet sami mężczyźni (co
) potwierdzają badania przytoczone przez "GW" z 21 lipca - zaledwie 10% mężczyzn
) uważa się za dyskryminowanych ze względu na płeć). Nic również nie słyszałem,
) aby o przejawie dyskryminacji mężczyzn, jakim jest obowiązek zasadniczej służby
)
) wojskowej wspominała komisja ONZ w Genewie, krytykująca ostatnio polski rząd za
)
) dyskryminację kobiet. Ciekawe, na ile wypływa to z (jak mi się wydaje, dobrze
) już zakorzenionego) stereotypu, że dyskryminacja to coś, czemu często podlegają
)
) kobiety, ale nigdy mężczyźni, a na ile z faktu, że ujęcie obowiązku służby
) wojskowej młodych mężczyzn w kategoriach dyskryminacji płci postawiłoby w
) bardzo niezręcznej sytuacji wielu "postępowych" i walczących z dyskryminacją
) polityków z krajów, w których taki obowiązek istnieje.
)
) Jeśli ktoś uważa, że takie ujęcie jest dziwne, niech wyobrazi sobie, że Sejm
) uchwala ustawę znoszącą obowiązek zasadniczej służby wojskowej dla mężczyzn i
) wprowadzającą jednocześnie taki obowiązek dla kobiet. Sądzę, że w takim
) przypadku można by się było spodziewać niezwykle ostrych wystąpień feministek,
) a pewnie i uznania Polski na forum międzynarodowym za kraj, w którym kobiety
) dyskryminowane są w sposób wyjątkowo jaskrawy.
)
) Drugą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy, to przejawianie przez feministki
) mentalności "chcę i mieć ciastko, i je zjeść". Mogę się z nimi zgodzić, że nie
) ma "naturalnych ról społecznych" przypisanych kobietom i mężczyznom. Wprawdzie
) tylko kobieta zdolna jest zajść w ciążę i urodzić dziecko, jednak ma ona wolną
) wolę i (o ile nie jest ofiarą fizycznej przemocy) nie musi z tej możliwości
) skorzystać. Może poświęcić cały swój czas i energię np. karierze zawodowej.
) Jednak feministki, jak mi się wydaje, chciałyby czegoś więcej: tego, by kobieta
)
) mogła wybrać rolę matki, jednocześnie nie ponosząc przy tym uszczerbku w roli
) osoby robiącej karierę zawodową. Jeśli pracodawca nie chce przyjmować do pracy
) kobiet w ciąży, domaga się od nich zobowiązań, że się zwolnią, jeśli zajdą w
) ciążę czy też składania oświadczeń nt. korzystania z uprawnień przysługującym
) pracownikom w związku z opieką nad dzieckiem, uważają to za dyskryminację
) kobiet w ogóle - tak właśnie, jakby rola matek była kobietom przypisana, a nie
) wynikała z ich dobrowolnych wyborów. No cóż, ani nauka, ani tym bardziej
) ideologia nie potrafiły jak dotąd umożliwić zachodzenia w ciążę także
) mężczyznom - jestem jednak przekonany, że gdyby także mężczyźni rodzili dzieci,
)
) stosunek pracodawców do mężczyzn w ciąży był podobny, jak do kobiet w ciąży. Po
)
) prostu osoba ciężarna, a następnie opiekująca się dzieckiem nie jest w stanie
) (być może są wyjątki, ale chyba jest zrozumiałe, że pracodawcy w swych
) kalkulacjach nie mogą zakładać, że dana osoba stanowi taki wyjątek) poświęcić
) pracy zawodowej tyle sił i czasu, co osoba nie obciążona takim dodatkowym
) "balastem". Co za tym idzie, jest mniej produktywna i zatrudnienie jej jest
) mniej korzystne niż zatrudnienie kogoś o podobnych umiejętnościach, kto daje
) gwarancję, że nie zajdzie w ciążę i nie będzie poświęcał swego czasu na
) opiekowanie się dzieckiem.
)
) Mężczyźni, jako że nie rodzą dzieci i przeważnie zajmują się nimi w stopniu o
) wiele mniejszym niż kobiety, na ogół są w stanie poświęcić pracy zawodowej
) więcej czasu i energii. Uważani są więc często - przy jednakowych
) umiejętnościach - za bardziej produktywnych, a co za tym idzie za osoby, które
) bardziej warto zatrudniać i którym warto więcej płacić. Jest to pewien
) stereotyp, którego konsekwencje mogą odczuwać nawet te kobiety, które nie
) wybierają "tradycyjnie kobiecej roli" matki i gospodyni domowej. Ale przyczyną
) jest tu fakt, że lwia część kobiet w dalszym ciągu wybiera "tradycyjne" role,
) choćby chciała łączyć je z karierą zawodową czy polityczną. Jedynie jeśli to
) ostatnie uległoby zmianie (to znaczy jeśli kobiety masowo koncentrowałyby się
) tylko na karierze zawodowej, rezygnując z założenia rodziny lub w ostateczności
)
) powierzając opiekowanie się dziećmi i zajmowanie się domem swoim partnerom -
) choć rodzenia dzieci niestety nie da się im przekazać), stereotyp ten mógłby
) zaniknąć. Natomiast wszelkie próby zmierzające do tego by "i mieć ciastko, i go
)
) zjeść" - w rodzaju ustaw zakazujących pracodawcom dyskryminacji kobiet w ciąży
) czy opiekujących się dziećmi - obniżają tylko produktywność gospodarki
) (promując generalnie pracowników mniej produktywnych), utrwalając jednocześnie
) sytuację, w której kobiety usiłują masowo godzić "męską" rolę osoby aktywnej
) zawodowo z "kobiecą" rolą matki i gospodyni, na ogół obie wypełniając w sposób
) niedoskonały. A stereotyp kobiety jako gorszego pracownika bynajmniej nie
) zanika.
)
) Innym przejawem mentalności "chcę i mieć ciastko, i je zjeść" u niektórych
) wypowiadających się na łamach "GW" feministek jest opowiadanie się przez nie za
)
) zasadą parytetu płci w gremiach powoływanych lub mianowanych przez organy
) władzy publicznej (odrzucony przez Sejm projekt ustawy o równym statusie kobiet
)
) i mężczyzn przewidywał tu wymóg co najmniej 40-procentowego udziału każdej z
) płci w takich gremiach). Jest to ni mniej, ni więcej, tylko faktyczne
) popieranie zasady dyskryminacji ze względu na płeć - przy obowiązywaniu takiego
)
) parytetu płeć osoby starającej się o pracę związaną z członkostwem w takim
) gremium z konieczności musi być brana pod uwagę i jeśli przyjęcie takiej osoby
) oznaczałoby, iż procentowy udział płci przeciwnej w owym gremium byłby zbyt
) niski, to ta osoba nie mogłaby zostać p

[Gość: XXL]

Kurna za długie, aby czytać :o]
Możesz streścić ????

[Gość: wild]

Gość portalu: XXL napisał(a):

> Kurna za długie, aby czytać :o]
> Możesz streścić ????
>

wiosna idzie! ) Kobiełki do woja! )))))))) "walczmy" z dyskryminacjooo!! @

[Gość: XXL]

Gość portalu: wild napisał(a):


>wiosna idzie! ) Kobiełki do woja! )))))))) "walczmy" z dyskryminacjooo!! @

Dyskryminacja w woju !!!!!
Wszyscy wysocy ( pow. 1,80 ) mają chodzić na czworakach,
co by ich za wiadomą osobę nie wzieli ......

[wild]

Gość portalu: XXL napisał(a):

> Gość portalu: wild napisał(a):
>
>
> >wiosna idzie! ) Kobiełki do woja! )))))))) "walczmy" z dyskryminacjooo!
> ! @
>
> Dyskryminacja w woju !!!!!
> Wszyscy wysocy ( pow. 1,80 ) mają chodzić na czworakach,
> co by ich za wiadomą osobę nie wzieli ......
>

myyyśląąąącąąą?

Radco!! 50% kobiet w wojsku i policji? :))

[wild]

wild napisał(a):

) Jacek Sierpiński
)
) KILKA UWAG W KWESTII DYSKRYMINACJI
)
) Od dłuższego czasu na łamach "Gazety Wyborczej" toczy się dyskusja o
) dyskryminacji kobiet, feminizmie i o tym, czy w Polsce potrzebna jest ustawa o
) równym statusie kobiet i mężczyzn. Jakoś tak się złożyło, że dotychczas na ten
) temat wypowiadały się same kobiety, co powinno poważnie zaniepokoić
) zwolenniczki i zwolenników równego traktowania obu płci i nie wtłaczania ich w
) określone role... Żarty na bok, ale naprawdę uważam, że będąc mężczyzną mam
) takie samo prawo wypowiadania się na ten temat, co kobiety - zarówno bowiem
) różne traktowanie kobiet i mężczyzn, jak i sugerowane mechanizmy zmian tego
) stanu rzeczy to w istocie coś, co dotyczy obu płci, a nie tylko kobiet.
)
) Czytając kolejne artykuły publikowane w ramach wspomnianej dyskusji, zauważyłem
)
) parę rzucających się w oczy rzeczy. Po pierwsze - o ile istnienie i stopień
) dyskryminacji kobiet w naszym kraju były w nich kwestiami spornymi, o tyle nikt
)
) nie wspomniał o niewątpliwie istniejącej w Polsce prawnej dyskryminacji
) mężczyzn. Otóż, jak wszystkim wiadomo, młodzi mężczyźni posiadający
) obywatelstwo polskie mają obowiązek spędzenia kilkunastu miesięcy w warunkach
) ograniczenia swobody osobistej i swobody poruszania się, przypominających - co
) tu dużo ukrywać - warunki więzienne. Zwie się to zasadniczą służbą wojskową.
) Jak każdy wie, kobiety temu obowiązkowi nie podlegają. Z faktem odbywania przez
)
) polską młodzież płci męskiej zasadniczej służby wojskowej związany jest też
) prawdopodobnie inny przypadek prawnej dyskryminacji mężczyzn - otóż mężczyzna
) nie ma prawa zawrzeć małżeństwa przed ukończeniem 21 roku życia, chyba że za
) zgodą sądu. Kobietom natomiast wolno wychodzić za mąż już od ukończenia lat
) osiemnastu, a za zgodą sądu nawet lat szesnastu. Tak więc pełnoletni obywatel
) płci męskiej w wieku np. dwudziestu lat nie ma tych samych praw, jeśli chodzi o
)
) zmianę stanu cywilnego, co jego rówieśnica (nawiasem mówiąc, jest to sprzeczne
) wprost z art. 16 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka).
)
) Faktu dyskryminacji zdają się tu nie zauważać nawet sami mężczyźni (co
) potwierdzają badania przytoczone przez "GW" z 21 lipca - zaledwie 10% mężczyzn
) uważa się za dyskryminowanych ze względu na płeć). Nic również nie słyszałem,
) aby o przejawie dyskryminacji mężczyzn, jakim jest obowiązek zasadniczej służby
)
) wojskowej wspominała komisja ONZ w Genewie, krytykująca ostatnio polski rząd za
)
) dyskryminację kobiet. Ciekawe, na ile wypływa to z (jak mi się wydaje, dobrze
) już zakorzenionego) stereotypu, że dyskryminacja to coś, czemu często podlegają
)
) kobiety, ale nigdy mężczyźni, a na ile z faktu, że ujęcie obowiązku służby
) wojskowej młodych mężczyzn w kategoriach dyskryminacji płci postawiłoby w
) bardzo niezręcznej sytuacji wielu "postępowych" i walczących z dyskryminacją
) polityków z krajów, w których taki obowiązek istnieje.
)
) Jeśli ktoś uważa, że takie ujęcie jest dziwne, niech wyobrazi sobie, że Sejm
) uchwala ustawę znoszącą obowiązek zasadniczej służby wojskowej dla mężczyzn i
) wprowadzającą jednocześnie taki obowiązek dla kobiet. Sądzę, że w takim
) przypadku można by się było spodziewać niezwykle ostrych wystąpień feministek,
) a pewnie i uznania Polski na forum międzynarodowym za kraj, w którym kobiety
) dyskryminowane są w sposób wyjątkowo jaskrawy.
)
) Drugą rzeczą, która rzuciła mi się w oczy, to przejawianie przez feministki
) mentalności "chcę i mieć ciastko, i je zjeść". Mogę się z nimi zgodzić, że nie
) ma "naturalnych ról społecznych" przypisanych kobietom i mężczyznom. Wprawdzie
) tylko kobieta zdolna jest zajść w ciążę i urodzić dziecko, jednak ma ona wolną
) wolę i (o ile nie jest ofiarą fizycznej przemocy) nie musi z tej możliwości
) skorzystać. Może poświęcić cały swój czas i energię np. karierze zawodowej.
) Jednak feministki, jak mi się wydaje, chciałyby czegoś więcej: tego, by kobieta
)
) mogła wybrać rolę matki, jednocześnie nie ponosząc przy tym uszczerbku w roli
) osoby robiącej karierę zawodową. Jeśli pracodawca nie chce przyjmować do pracy
) kobiet w ciąży, domaga się od nich zobowiązań, że się zwolnią, jeśli zajdą w
) ciążę czy też składania oświadczeń nt. korzystania z uprawnień przysługującym
) pracownikom w związku z opieką nad dzieckiem, uważają to za dyskryminację
) kobiet w ogóle - tak właśnie, jakby rola matek była kobietom przypisana, a nie
) wynikała z ich dobrowolnych wyborów. No cóż, ani nauka, ani tym bardziej
) ideologia nie potrafiły jak dotąd umożliwić zachodzenia w ciążę także
) mężczyznom - jestem jednak przekonany, że gdyby także mężczyźni rodzili dzieci,
)
) stosunek pracodawców do mężczyzn w ciąży był podobny, jak do kobiet w ciąży. Po
)
) prostu osoba ciężarna, a następnie opiekująca się dzieckiem nie jest w stanie
) (być może są wyjątki, ale chyba jest zrozumiałe, że pracodawcy w swych
) kalkulacjach nie mogą zakładać, że dana osoba stanowi taki wyjątek) poświęcić
) pracy zawodowej tyle sił i czasu, co osoba nie obciążona takim dodatkowym
) "balastem". Co za tym idzie, jest mniej produktywna i zatrudnienie jej jest
) mniej korzystne niż zatrudnienie kogoś o podobnych umiejętnościach, kto daje
) gwarancję, że nie zajdzie w ciążę i nie będzie poświęcał swego czasu na
) opiekowanie się dzieckiem.
)
) Mężczyźni, jako że nie rodzą dzieci i przeważnie zajmują się nimi w stopniu o
) wiele mniejszym niż kobiety, na ogół są w stanie poświęcić pracy zawodowej
) więcej czasu i energii. Uważani są więc często - przy jednakowych
) umiejętnościach - za bardziej produktywnych, a co za tym idzie za osoby, które
) bardziej warto zatrudniać i którym warto więcej płacić. Jest to pewien
) stereotyp, którego konsekwencje mogą odczuwać nawet te kobiety, które nie
) wybierają "tradycyjnie kobiecej roli" matki i gospodyni domowej. Ale przyczyną
) jest tu fakt, że lwia część kobiet w dalszym ciągu wybiera "tradycyjne" role,
) choćby chciała łączyć je z karierą zawodową czy polityczną. Jedynie jeśli to
) ostatnie uległoby zmianie (to znaczy jeśli kobiety masowo koncentrowałyby się
) tylko na karierze zawodowej, rezygnując z założenia rodziny lub w ostateczności
)
) powierzając opiekowanie się dziećmi i zajmowanie się domem swoim partnerom -
) choć rodzenia dzieci niestety nie da się im przekazać), stereotyp ten mógłby
) zaniknąć. Natomiast wszelkie próby zmierzające do tego by "i mieć ciastko, i go
)
) zjeść" - w rodzaju ustaw zakazujących pracodawcom dyskryminacji kobiet w ciąży
) czy opiekujących się dziećmi - obniżają tylko produktywność gospodarki
) (promując generalnie pracowników mniej produktywnych), utrwalając jednocześnie
) sytuację, w której kobiety usiłują masowo godzić "męską" rolę osoby aktywnej
) zawodowo z "kobiecą" rolą matki i gospodyni, na ogół obie wypełniając w sposób
) niedoskonały. A stereotyp kobiety jako gorszego pracownika bynajmniej nie
) zanika.
)
) Innym przejawem mentalności "chcę i mieć ciastko, i je zjeść" u niektórych
) wypowiadających się na łamach "GW" feministek jest opowiadanie się przez nie za
)
) zasadą parytetu płci w gremiach powoływanych lub mianowanych przez organy
) władzy publicznej (odrzucony przez Sejm projekt ustawy o równym statusie kobiet
)
) i mężczyzn przewidywał tu wymóg co najmniej 40-procentowego udziału każdej z
) płci w takich gremiach). Jest to ni mniej, ni więcej, tylko faktyczne
) popieranie zasady dyskryminacji ze względu na płeć - przy obowiązywaniu takiego
)
) parytetu płeć osoby starającej się o pracę związaną z członkostwem w takim
) gremium z konieczności musi być brana pod uwagę i jeśli przyjęcie takiej osoby
) oznaczałoby, iż procentowy udział płci przeciwnej w owym gremium byłby zbyt
) niski, to ta osoba nie mogłaby zostać p

Do Wilda

[Gość: Areta]

Wymien w punktach o co ci chodzi, bo takich dlugich postow nikt nie czyta.

[wild]

Gość portalu: Areta napisał(a):

> Wymien w punktach o co ci chodzi, bo takich dlugich postow nikt nie czyta.

czemu? boisz sie?

.

[wild]

Gość portalu: Areta napisał(a):

> Wymien w punktach o co ci chodzi, bo takich dlugich postow nikt nie czyta.

Skoro jednak fakt, że w wyniku stosowania przez pracodawców dyskryminacji ze
względu na wykształcenie absolwenci wyższych uczelni statystycznie zarabiają
więcej niż absolwenci zawodówek nie oznacza naruszenia praw absolwentów
zawodówek, to również fakt, że w wyniku stosowania przez pracodawców
dyskryminacji ze względu na płeć (załóżmy, że istotnie dlatego, choć przyczyny
mogą tu być inne - i sądzę, że w dużej mierze właśnie tak jest, o czym pisałem
wyżej) mężczyźni zarabiają statystycznie więcej niż kobiety nie oznacza
naruszenia praw kobiet (choć, oczywiście, może się nie podobać). Podobnie skoro
zmuszenie lesbijki, by przyjęła na swojego partnera mężczyznę czy formułowała
ogłoszenie towarzyskie tak, by nie preferować kandydatów żadnej konkretnej płci
jest oczywistym naruszeniem jej wolności, to zmuszenie tej samej lesbijki, by -
będąc właścicielką firmy - przyjęła do pracy mężczyzn (gdy ona np. nie lubi
przebywać w męskim towarzystwie, bo mężczyźni budzą w niej wstręt) czy
formułowała ogłoszenie o pracę tak, by nie preferować kandydatów żadnej
konkretnej płci jest również oczywistym naruszeniem jej wolności. I tak samo
naruszeniem wolności jest zmuszenie mężczyzny, by ten - nie chcąc pracować z
kobietami z powodu choćby najbardziej bzdurnych uprzedzeń - zatrudnił kobiety lub
też formułował ogłoszenie o pracę tak, by kobiet nie dyskryminować. Co prawda,
prawidłowo funkcjonujący rynek w krótszym lub dłuższym czasie sam skoryguje
przypadki takiej dyskryminacji - jeśli ktoś powodowany uprzedzeniami woli
systematycznie zatrudniać gorszych pracowników tylko dlatego, że są oni
mężczyznami (lub kobietami), to prędzej czy później jego firma zacznie przegrywać
z konkurentem, który takich uprzedzeń nie przejawia...

.

[wild]