hasz0
26.08.10, 18:45
Fakty są takie - dasz opis korupcji.
Fani PO ale też i inni przeciwnicy prawdy
PO-wykręcają sens, pomataczą, wynajdą pretekst i tak obłudnie
go podmalują że kłamstwo i fałsz wygra z prawdą.
forum.gazeta.pl/forum/w,13,115705937,115775119,_Fakty_dla_Ciebie_sie_wciaz_NIE_LICZA_.html?wv.x=2
CytatNa pewno prosta mogiła żołnierska z napisem: “Przyszli
zdobywać Warszawę. Niech spoczywają w pokoju” – należy się tym
żołnierzom. Ale ważne jest również to, a przynajmniej powinno być
ważne dla państwa polskiego, czy ktoś zginął, bo szedł, by zniszczyć
Polskę, czy dlatego, że bronił naszego kraju przed wrogą armią. Nowe
władze państwowe Polski szybko i łatwo stawiają pomnik żołnierzom,
którzy szli zlikwidować państwo polskie. Jednocześnie bronią się
rękami i nogami przed upamiętnieniem demokratycznie wybranego
przywódcy państwa, czyli prezydenta Lecha Kaczyńskiego, który zginął
w tym roku pod Smoleńskiem.
Ważniejsze staje się uczczenie tych, którzy przyszli zlikwidować
Polskę, niż tych, którzy jej bronili.
- Przypomnę w tym kontekście, że to Bronisław Komorowski był tym
parlamentarzystą w Sejmie kontraktowym, a także w Sejmie pierwszej
kadencji, który najostrzej spośród “solidarnościowych” posłów
protestował przeciwko przywróceniu daty 15 sierpnia jako Święta
Wojska Polskiego. Tłumaczył wtedy, jako nowy minister Obrony
Narodowej, że to święto nie odpowiada generalicji (odziedziczonej po
Ludowym Wojsku Polskim)… I teraz nagle okazuje się, że 15 sierpnia
może być jednak dobrą datą – dla upamiętnienia żołnierzy Armii
Czerwonej. Budzi to co najmniej zdziwienie.
Czy to oznacza, że obecne władze nie są w stanie wyartykułować zasad
propolskiej polityki historycznej?
- Trudno mi to w pełni ocenić. Będzie to łatwiejsze, gdy dobiegnie
końca czas obecnej władzy, a czas każdej władzy kiedyś się kończy…
Ale można już obecnie pokusić się o wstępne oceny. Wydaje się, że
główna linia tej polityki historycznej jest wytyczona w tekście
Donalda Tuska opublikowanym w odpowiedzi na ankietę tygodnika “Znak”
w 1987 r.: “Co pozostanie z polskości, gdy odejmiemy od niej cały
ten wzniosło-ponuro-śmieszny teatr niespełnionych marzeń i
nieuzasadnionych urojeń? Polskość to nienormalność – takie
skojarzenie narzuca mi się z bolesną uporczywością, kiedy tylko
dotykam tego niechcianego tematu. Polskość wywołuje u mnie
niezmiennie odruch buntu: historia, geografia, pech dziejowy i Bóg
wie co jeszcze, wrzuciły na moje barki brzemię, którego nie mam
specjalnej ochoty dźwigać… Piękniejsza od Polski jest ucieczka od
Polski tej na ziemi, konkretnej, przegranej, brudnej i biednej. I
dlatego tak często nas ogłupia, zaślepia, prowadzi w krainę mitu.
Sama jest mitem”. W tamtym wystąpieniu ówczesny 30-letni absolwent
historii z Uniwersytetu Gdańskiego, liberalny działacz gdańskiej
opozycji, zdefiniował swoją wizję polityki historycznej. Była to
wizja radykalnie przeciwstawiona przez Donalda Tuska temu, co
nazywał nienormalnością. A rozumiał przez to kultywowanie pamięci o
walkach, zwycięstwach, porażkach i ofiarach poniesionych dla
polskości, co symbolizuje właśnie Bitwa pod Grunwaldem czy Bitwa
Warszawska.
Środowisko PO twierdzi często, że w ten sposób walczy z fatalizmem w
polskiej historii, ale przecież Bitwa Warszawska jest przykładem
wspaniałego tryumfu.
- Tak, było to wielkie zwycięstwo nie tylko dla Polski, ale także
dla Europy. To nie była bezsensowna ofiara. Pamięć o Bitwie
Warszawskiej to nie anachroniczna martyrologia. Ta bitwa przyniosła
realny sukces: było nim samo utrzymanie państwa polskiego. Przecież
bez tej zwycięskiej bitwy nie byłoby II Rzeczypospolitej i
dwudziestu lat niepodległości – po 123 latach niewoli. Tamto
dwudziestolecie przyniosło nieporównywalnie więcej, choćby w
dziedzinie kulturalnej, niż cała historia ostatniego
dwudziestolecia – III RP! Bez zwycięstwa w 1920 r. nie byłoby
utrwalenia dorobku Żeromskiego, Reymonta, nie byłoby Iwaszkiewicza
(innego niż ten z ody ku czci Bieruta) ani Leśmiana, nie byłoby
muzyki Szymanowskiego, nie byłoby przecież także sztuki Schulza, ani
nawet ironii Gombrowicza. Także dorobek ekonomiczny II RP był
bezsprzecznie pokaźniejszy w porównaniu z dwiema ostatnimi dekadami.
Cóż zostaje nam z tych ostatnich 20 lat poza blichtrem nowych banków
i sklepów oraz styropianami, którymi przykryto fasady blokowisk z
PRL? Nie mamy drugiej Gdyni! Przeciwnie, zrobiliśmy wszystko, by
zlikwidować gospodarcze znaczenie tej pierwszej, by zlikwidować nie
tylko przemysł stoczniowy, ale także szereg innych gałęzi przemysłu.
Nie możemy być dumni ze zreformowanej złotówki, bo przecież dążymy
do tego, by jak najszybciej zastąpić ją euro… Tamta ofiara w Bitwie
Warszawskiej została zamieniona na konkretną korzyść dla całego
Narodu, dla milionów Polaków. Polska pozostała Polską – wbrew
zamiarom tej armii, której żołnierzy uhonorować miał w 90. rocznicę
Bitwy Warszawskiej nowy pomnik w Ossowie.
Być może nie byłoby także polskiego Papieża…
- Trudno sobie wyobrazić, by chłopiec urodzony w maju 1920 r. mógł
otrzymać katolickie wychowanie, gdyby bolszewicy opanowali Polskę.
Nie można redukować naszej historii jedynie do ofiar, którym odmawia
się sensu. Z nich wyrósł konkretny sukces Polski w wielu wymiarach.
Być może dziś nie rozmawialibyśmy ani w ten sposób, ani w ogóle w
języku polskim, gdyby Armii Czerwonej udało się podbić Polskę 90 lat
temu.
Dziękuję za rozmowę.
www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20100820&typ=my&id=my21.tx