"MIGHT MAKES RIGHT" = kto ma siłę, ten ma rację

[cs137]

Wczoraj w wątku Nostromo:

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=12221168
użyłem angielskiego przysłowia (czy idiomu) "Might makes right" i moje
intencje zostały chyba opacznie zrozumiałe przez Wojciecha i jeszcze parę
innych osób (parę innych osób, wliczając autora wątku, zawsze CHCE
ZNIEKSZTAŁCIĆ moje intencje

Zapomniałem dodać: piosenka pokazuje, jak ...

[cs137]

...mało świat się zmienił od czasów Lehrera, choć niby się tak bardzo zmienił.

Tu jest tekst, po angielsku na razie:

[cs137]

groszek.741.com/Might_makes_right/marines.html

Tłumaczenie na polski,trochę na kolanie...

[cs137]

POSŁAĆ MARINES!

Co wy na to, ze Prezydent Johnson robi Wietnamczykom „eskallatio” i jeszcze
Kryzys Dominikański włazi na nich „na trzeciego”? To był nerwowy rok i ludzie
zaczęli się czuć trochę tak jakby byli członkami sekty Badaczy Pisma Świętego i
mieli zapalenie wyrostka robaczkowego. Na szczęście, na momenty, kiedy
dochodzi do tak wyuzdanych praktyk, Ameryka ma swój Instrument Polityczny Numer
Jeden, na którym może zawsze polegać. Oto piosenka o nim:

Jesli ktoś robi nam numer
Który nam się nie podoba
Kto zawsze wtedy interweniuje?
ONZ i OPA (*Organizacja Państw Afrykańskich – przyp. Ceesa)
Jakąś tam rolę mogą spełniać, przypuszczam,
Lecz najpierw zawsze poślij Marines!

Poślemy im (* rozrabiakom) wszystko, co mamy,
Johna Wayne’a i Randolpha Scotta (* aktorzy sławni z westernów)
(pamiętacie te wspaniałe sceny walk?)
Do brzegów Trypolisu
Lecz nie do Missisippoli
Co robimy? Posyłamy Marines!

Albowiem rację ma ten, kto jest silny
I dopóki (*rozrabiacze) nie ujrzą światła
Dopóty trzeba ich ochraniać,
Przestrzegać wszystkich ichnich praw
Tak długo, aż demokratycznie wybiorą kogoś, kto nam się podoba.

Członkowie Korpusu (*czyli Marines)
Nienawidzą samej myśli o wojnie,
Raczej pozabijają wszystkich pokojowymi środkami
Przestań nazywać to agresją
Nienawidzimy tego określenia!
Chcemy tylko, by świat wiedział
Że my popieramy status quo
Że kochają nas, gdziekolwiek nie pójdziemy
Więc jak masz, bracie, jakiekolwiek wątpliwości
Wzywaj Marines!

A to jest dla Krzysia52, Camrut i Sceptyka!

[cs137]

Tu jest piosenka, w ktorej wyluszczona jeast recepta, jak zrobic KK bardziej
dochodowy. Moze jej zastosowanie polozyloby kres wojnie pomiedzy Krzysiem52 i
jego stronnikami z jednej strony, a Sceptykiem i jego sajdkikkami z drugiej?

groszek.741.com/Might_makes_right/dla_krzysia.mp3
Niestety, tej chyba nie bede mial odwagi przetlumaczyc tutaj, ani chyba
przedstawic tekstu nawet po angielsku....

Wojciechu, polecam wysłuchanie tej piosenki! n/t

[cs137]

[wojcd]

Ceesie
musze sie troche zastanowic nad tym co napisales. Prosze o odrobine cierpliwosci.

Wojciech

jeszcze jedno

[wojcd]

Ceesie
jeszcze mala uwaga. Nie umiem napisac jednoznacznego tekstu, tj. mam w glowie kilka
roznych wersji. To jest dla mnie sygnalem, ze czegos JESZCZE nie rozumiem i stad
prosba o cierpliwosc.

Wojciech
PS. Syn zabral mi slownik kosciuszkowski (najlepszy dla tlumacza). Czy znasz jakies
zreczniejsze tlumaczenie terminu "MIGHT".

[cs137]

Ja tam podałem tłumaczenie tekstu, zauważ, nawet z pewnymi objaśnieniami.

Serdeczności, Cees

Byłeś na "Gwiezdnych Wojnach"? nt

[pan.scan]

[cs137]

Kto? Ja?

[wojcd]

Nie bylem. Nie znosze fantastyki.

Wojciech

Dlatego też Moc nie jest z Tobą. nt

[pan.scan]

[Gość: chala]

Cs: czy tekst, z cala autironia jaka on zawiera, moglby powstac w glowie
mieszkanca slabego kraiku nadwislanskiego?
Jesli zgodzisz sie ze malo prawdopodobne byloby to, wiec moze might makes
right, albo przynajmiej nasmiewanie sie z mozliwosci ktora sie odrzuca.

znasz ten tekst????

[wojcd]

By Ralph Peters
New York Post | December 23, 2003
The decisive turning point in the West's long struggle against Islamic conquerors came
on the afternoon of Sept. 12, 1683, during the last Turkish siege of Vienna. Severely
outnumbered Polish hussars - the finest cavalry Europe ever produced - charged into
the massed Ottoman ranks with lowered lances and a wild battle cry.
Led by the valiant King Jan Sobieski, the Poles had marched to save Vienna while
other Europeans looked away. The French - surprise! - had cut a deal with the sultan.
(To Louis XIV, humbling the rival Habsburgs trumped the fate of Western civilization.)
The odds were grim. Many of King Jan's nobles feared disaster. But Sobieski risked his
kingdom - actually a rough-and-tumble democracy - to save a continent.
On that fateful afternoon, the Polish cavalry struck the Turkish lines with such force
that 2,000 lances shattered. The charge stunned the Ottoman army. A hundred
thousand Turks ran for the Danube.
No army from the Islamic world ever posed such a threat to the West again.
Poland's thanks for its courage? In the next century, the country was sliced up like a
pie by the ungrateful Habsburgs, along with the Romanovs of Russia and the Prussian
Hohenzollerns. It was the most cynical action in European history until the
Molotov-Ribbentrop Pact, which divided Poland again in 1939.
But the Poles never gave up their belief in their country - or in freedom. During our
own revolution, our first allies were Polish freedom fighters such as Casimir Pulaski
and Tadeusz Kosciusko. (Paris only joined the fight when it looked like we might win.
And France intervened to spite Britain, not to help us.)
Throughout the 19th century, Poles fought for freedom wherever the struggle raged, in
Latin America, Greece and Italy, and on the Union side in our Civil War. Although their
country had been raped by the great powers of Europe, Poles kept her cause alive.
Again and again, Poles rose against their occupiers, only to be savagely put down,
with their finest young men slaughtered or marched to Siberian prisons. Then, at the
end of the Great War, Poland suddenly reappeared on the maps.
What did the Poles do? They immediately saved Western civilization yet again. In the
now-forgotten "Miracle on the Vistula," a patched-together Polish army turned back the
Red hordes headed for Berlin. One of history's most brilliant campaigns, it saved
defeated Germany from a communist takeover.
Poland's thanks? The slaughter of World War II. Then the Soviet occupation.
But the Poles never gave up. Their language, their faith - and their martial traditions -
were maintained with rigor and pride. Of all the countries that gained their freedom as
the Soviet Union collapsed, none had struggled for liberty as relentlessly as Poland.
Now the Poles are defending freedom again. In Iraq. While the establishment media
agonize over the fickle moods of Paris and Berlin, there's little mention in the press of
the superb contribution made by our Polish allies - at great cost to their own country.
In the words of an American officer who works closely with them, "Poland has taken to
the Iraq mission for idealistic and principled purposes: Its leadership and military truly
believe that freedom and justice are universal values worth fighting for."
To how many other nations would those words apply?
Poland has deployed 2,500 of its best soldiers to Iraq. It sent $64 million worth of its
newest equipment - which operations in Iraq will ruin. Warsaw selected its finest
officers to command and staff the Multinational Division Center South. A Polish major
general commands a total of 12,000 troops from 22 nations with responsibility for a
sector previously held by twice as many U.S. Marines. The Polish performance has
been flawless.
Their reward? Surely America must recognize such a great contribution from an
economically struggling ally - at a time when Polish troops also support peacekeeping
missions in Afghanistan and the Balkans?
Sorry. Turkey, which stabbed us as deeply in the back as it could on the eve of
Operation Iraqi Freedom, will receive a minimum of $2 billion from Washington - and
the same elements in the Rumsfeld cabal who failed to plan for the occupation of Iraq
hope to increase our aid to Ankara to $5 billion.
Pakistan, which refuses to press home the fight against al Qaeda, will get billions from
Washington. The repressive Egyptian regime will get a few billion, too, as it does every
year. Even Yemen will get a welfare check from Uncle Sugar.
And Poland? Like the Czech Republic, which sent a few medics to the Persian Gulf
then withdrew them in panic, Poland will get a standard package of $12 million for
NATO-related programs. Other than some logistical support in Iraq, that's it. Strategic
peanuts for our most enthusiastic ally on the European continent.
Poland did have one request - a humble one, in the great scheme of things. Warsaw
asked for $47 million to modernize six used, American-built C-130 transport aircraft
and to purchase American-built HMMWV all-terrain vehicles so elite Polish units could
better integrate operations with American forces. Much of the money would go right
back to U.S. factories and workers.
Our response? We stiffed them.

For once, the Pentagon and the State Department agree: No can do. Impossible. Our
pocket are empty. Got to FedEx every penny to our favorite dictators.
It's a mistake to over-idealize any nation. But if there's a land of heroes anywhere
between the English Channel and the coast of California, it's Poland. Our Polish allies
have taken a brave, costly, principled stand for freedom and democracy in Iraq. They
desperately want to be seen by Washington as reliable friends in this treacherous
world.
The least we could do is to treat them with respect.

Ralph Peters is a retired US Army officer, a writer, and a frequent contributor to
Parameters. His most recent book is Beyond Terror, Strategy in a Changing World,
and his early novel, The War In 2020, which has developed a cult following over the
years, has just been republished. Recent travels in Indonesia and India inspired the
arguments presented in this essay.

[cs137]

Wojciechu, ten tekst dowodzi jednego: że nasi są dużo lepsi w polu, niż
negocjacjach.

Tak było zresztą od wieków. Sukcesy militarne połaczone z całkowitą klapą
polityczną. Nie wzięliśmy Malborka po Grunwaldzie. Korzyści polityczne z
Wiktorii Wiedeńskiej? To już wręcz przysłowiowy krach polityczny. Co nam dało
Monte Cassino prócz "Czerwonych Maków"? Obecni sternicy nawy państwowej tylko
kontynuują wielowiekową tradycję....

[Gość: wikul]

Gość portalu: chala napisał(a):

> Cs: czy tekst, z cala autironia jaka on zawiera, moglby powstac w glowie
> mieszkanca slabego kraiku nadwislanskiego?
> Jesli zgodzisz sie ze malo prawdopodobne byloby to, wiec moze might makes
> right, albo przynajmiej nasmiewanie sie z mozliwosci ktora sie odrzuca.



Cóż takiego magicznego ma ten "słaby kraik nadwiślański" że ściąga takie
ścierwa jak ty ?

swietna piosenka cesiu!

[Gość: Emily]

pozdro

Emily!

[cs137]

Dla Ciebie tez mam jedną! Co tam jedną! Dwie!

Tegoż Toma Lehrera. Jedna nazywa się "The Folk Song Army". Juz od dawna chciałem
ją Tobie właśnie zadedykować.

Ale kiedy pojawił się twój wątek "Czy nie możemy kochać się naukowo" to
uzmysłowiłem sobie, że do Twojego postu pasuje jak ulał jeszcze jedna piosenka
tegoż artysty, pt. "National Brotherhood Week".

Obie na pewno będą Ci się podobały nie mniej, niż "Send the Marines".

Daj mi jeszcze troszkę czasu