Kradzież wszechczasów

[Gość: Amigosan]

Bardzo dawno temu, w odległej krainie, żył sobie naród Izrael. Izrael miał
swojego boga o imieniu Jahwe, którego uważał za jedynego. Wprawdzie od czasu do
czasu szemrał przeciw niemu, za co on karał go zatrutym mięsem przepiórek, ale
przeważnie wierzył, że Jahwe jest jedynym i prawdziwym bogiem. W zamian za to
Jahwe miał dać Izraelowi kawał dobrej ziemi.
Niestety nie zgadzały się z Izraelem inne sąsiednie plemiona i ot tak po prostu
swoich ziem oddać nie chciały. Izrael na próżno tłumaczył, że te ziemie dał mu
sam Jahwe - musiał o nie walczyć jak inne plemiona, które w Jahwe nie wierzyły.
Jahwe, zgodnie z obietnicą, pomagał Izraelowi, lecz ten albo nie umiał z tej
pomocy skorzystać, albo była nie dość duża, albo Izrael był nie dość wiernym
sługą Jahwe, w każdym razie Izrael zawsze miał kłopoty z tymi obiecanymi
ziemiami i to niemałe, chociaż nikt tak jak Izrael nie był Jahwe posłuszny.
Było nawet tak, że z tego kawałka, który miał, i który i tak był okupowany
przez obcy naród, został wygnany i rozproszył się po całym świecie.

W tak zwanym międzyczasie inne narody - zupełnie nie wiedzieć czemu, bo Jahwe
dość kiepsko pomagał Izraelowi - ukradły Izraelowi boga. Uznały, że im też się
coś od Jahwe należy - na przykład życie wieczne w wielkiej szczęśliwości - i
postanowiły uznać go za swojego boga. Żeby było ciekawiej, te narody wykluczyły
z grona szczęśliwców wszystkich tych, którzy nie uwierzyli, że 1/3 z całości
Jahwe to Bóg Ojciec, druga 1/3-cia to Syn Boży, a jednocześnie człowiek o
imieniu Jezus, a trzecia 1/3 to Duch Święty. Jak pewnie się domyślacie, tymi
niedowiarkami byli ludzie Izraela.
Dziś sprawa wygląda tak, że Izrael wciąż ma kłopoty z obiecaną ziemią, zaś
pozostałe narody nie za bardzo go lubią, chociaż to właśnie on dał im - może
nie dobrowolnie, ale jednak - i Jahwe, i Jezusa, i Ducha Świętego.

A co na to sam Jahwe? Nie wiadomo, bo Jahwe z nikim gadać nie chce. Jak się
rzekło, był jeszcze Jezus - ten nawet jednego zapisanego zdania po sobie nie
zostawił - i Duch Święty. Ten ostatni jednak tak namieszał, że mnóstwo ludzi do
dzisiaj kłóci się o to, co chciał powiedzieć w pewnej książce, którą podyktował
czterem facetom: Mateuszowi, Markowi, Łukaszowi i Janowi.

[Gość: Amigosan]