Wydajność w USA i UE

[Gość: V.C.]

" Przewaga USA nad Europą we wzroście wydajności wynika z większego
skrócenia czasu pracy w Europie - stwierdził EBC w sierpniowym raporcie .
W latach 1996-2001 wydajność na godzinę wzrosła w strefie euro o 1,7 % ,a w
USA o 2 % , wydajność na pracownika rosła o 1,1 % i 1,7 % rocznie .
Wygląda na to ,że bardzo dyskutowana różnica wzrostu wydajności w drugiej
połowie lat 90. była mniejsza niż zakładano . Wtedy we Francji skrócono
tydzień pracy do 35 godzin . W minionym tygodniu pojawiły się już oznaki
malejącej różnicy między USA i strefą euro . "

źródło : "Rzeczpospolita" nr 185 , 9.08.2002 , s. B2

statystyka...____________________________________!

[Gość: wild]

,,Zbieranie danych statystycznych jest właściwą funkcją państwa."

Nasz wiek jest wiekiem statystyki. W kraju i okresie historycznym, w którym
oddaje się cześć danym statystycznym jako informacjom supernaukowym,
stanowiącym klucz do wszelkiej wiedzy, zalewa nas powódź wszelkiego rodzaju
danych. Ich głównym źródłem jest państwo. Kiedy firmy prywatne i stowarzyszenia
branżowe zbierają i publikują pewne dane statystyczne, ograniczają się zwykle
do konkretnych potrzeb określonych sektorów gospodarki. Większość dostępnych
danych jest jednak zbierana i publikowana przez państwo. Ogólne dane
statystyczne na temat kondycji gospodarki czy też popularne dane co do
wielkości produktu krajowego brutto, które pozwalają każdemu ekonomiście
zamienić się w jasnowidza i przepowiadać koniunkturę gospodarczą, pochodzą
właśnie od państwa. Co więcej, wiele danych statystycznych to produkty uboczne
innych działań podejmowanych przez władze: z urzędu skarbowego pochodzą dane
podatkowe, z biur zatrudnienia uzyskać można informacje na temat poziomu
bezrobocia, z urzędów celnych dane na temat handlu zagranicznego, z Systemu
Rezerwy Federalnej [43] dane na temat bankowości itd. A w miarę rozwoju nowych
technik statystycznych powoływane są nowe biura administracji państwowej, które
zajmują się ich udoskonalaniem i praktycznym wykorzystaniem.

Gwałtowny wzrost liczby statystyk państwowych musi wiązać się dla libertarianów
z kilkoma negatywnymi skutkami. Po pierwsze oczywistym jest, iż zbyt wiele
zasobów i środków przeznaczanych jest na zbieranie i przetwarzanie danych
statystycznych. W warunkach całkowicie wolnego rynku wielkość siły roboczej,
ziemi oraz kapitału wykorzystywanych do pozyskiwania i obróbki danych
statystycznych uległaby zmniejszeniu do niewielkiego ułamka wartości obecnej.

Wydatki samego rządu federalnego w tym zakresie szacowane są na kwoty rzędu
setek milionów dolarów. Po drugie, większość danych statystycznych pozyskiwana
jest za pośrednictwem środków przymusu stosowanych przez państwo. Nie oznacza
to jedynie, że dane takie są wytworem niemile widzianych praktyk, oznacza to,
że rzeczywisty koszt uzyskania tych statystyk ponoszony przez obywateli
amerykańskich jest faktycznie dużo wyższy niż pieniądze z podatków wydawane na
ten cel przez agencje rządowe. Prywatny biznes i konsumenci muszą ponosić
ciężar kosztów prowadzenia ewidencji, sprawozdawczości i podobnych działań
wymaganych w ramach państwowego systemu pozyskiwania informacji. Co więcej,
takie dodatkowe koszty stałe stanowią stosunkowo poważne obciążenie szczególnie
dla małego biznesu, który nie jest odpowiednio wyposażony, by zadośćuczynić
tego rodzaju biurokratycznym wymogom. W konsekwencji te na pierwszy rzut oka
niepozorne dane statystyczne stanowią dla małego biznesu kulę u nogi i
przyczyniają się do zaostrzenia warunków panujących w gospodarce Stanów
Zjednoczonych.

Są jednak także inne ważne choć nie tak oczywiste powody, dla których
libertarianie spoglądają na dane statystyczne z dezaprobatą. Pozyskiwanie
danych oraz ich opracowanie nie tylko wychodzi poza funkcję państwa obejmującą
ochronę obywateli i własności, nie tylko jest to przykład niewłaściwego
przeznaczenia i marnotrawstwa zasobów ekonomicznych i nie tylko nadmiernie
obciąża podatników, gospodarkę, mały biznes i konsumenta. Dane statystyczne, co
ważniejsze, mają kluczowe znaczenie dla wszelkich bez wyjątku działań państwa o
charakterze interwencjonistycznym i socjalistycznym. Konsumenci jako jednostki,
dokonując codziennych zakupów, mają niewielką potrzebę posiadania danych
statystycznych. Za pośrednictwem reklamy, informacji uzyskanych od znajomych
oraz poprzez własne doświadczenie, wyrabiają sobie pogląd na temat sytuacji na
otaczających ich rynkach. To samo dotyczy przedsiębiorstw. Biznesmeni także
muszą określić wielkość konkretnego rynku, określić ceny dóbr, w które muszą
się zaopatrzyć, oraz ceny sprzedawanych przez siebie towarów, prowadzić
księgowość kosztową w celu określenia kosztów swej działalności itd. Jednak
żadne z tych działań faktycznie nie opiera się na poszukiwaniu danych
statystycznych o gospodarce przetrawionych wcześniej przez władze federalne.
Biznesmeni, podobnie jak konsumenci, zapoznają się z rynkiem, na którym
funkcjonują, poprzez swe codzienne doświadczenie praktyczne.

Urzędnicy państwowi i reformatorzy opowiadający się za kontrolą państwa są w
całkowicie innej sytuacji. Są oni zdecydowanie poza rynkiem. Dlatego, by zdobyć
dojście do sytuacji, której planowania i reformowania się podjęli, muszą
uzyskać informacje, które nie pochodzą z osobistego, codziennego doświadczenia.
Jedyną formą, jaką takie informacje mogą przybierać, jest postać danych
statystycznych [44]. Dane statystyczne są oczami i uszami biurokratów,
polityków i socjalistycznych reformatorów. Tylko za pośrednictwem danych
statystycznych mogą się oni bowiem zorientować lub przynajmniej wyrobić jakiś
pogląd co do sytuacji w gospodarce [45].

Tylko dzięki statystyce mogą się oni dowiedzieć, ilu ludzi w podeszłym wieku
cierpi na krzywicę, ilu młodych ludzi ma próchnicę lub ilu Eskimosów potrzebuje
nowych futer z foki. Tylko w ten sposób, dzięki danym statystycznym, mogą owi
interwencjoniści dowiedzieć się, kto i czego potrzebuje w gospodarce i ile
pieniędzy federalnych oraz w którą stronę należy skierować. I wreszcie tylko
dzięki danym statystycznym władze federalne mogą podjąć błędne z samego
założenia próby planowania, regulowania, kontrolowania i reformowania różnych
sektorów a nawet narzucania centralnego planowania i usocjalistyczniania całej
gospodarki. Jeżeli na przykład państwo nie otrzymywałoby danych na temat kolei,
jak mogłoby podjąć się regulowania stawek biletów kolejowych, finansów
kolejnictwa i innych spraw tego sektora? Jak władze mogłyby wprowadzić
mechanizmy kontroli cen, jeżeli nie wiedziałyby, jakie towary zostały sprzedane
oraz jakie ceny przeważały na rynku? Dane statystyczne powtórzmy raz jeszcze są
oczami i uszami interwencjonistów: reformatorów-intelektualistów, polityków
oraz biurokratów rządowych. Jeżeli pozbawiłoby się ich tych podstawowych
wyznaczników wiedzy o świecie, to można by było całkowicie wyeliminować
zagrożenie interwencjonizmu państwowego.

Oczywiście jest prawdą, że władze, nawet pozbawione wszelkiej wiedzy na temat
spraw państwa opartej na danych statystycznych, mogą podejmować próby
ingerowania, nakładania podatków i dotowania, regulowania i kontrolowania.
Państwo może podjąć próbę wspierania finansowego ludzi w podeszłym wieku nawet
nie mając najmniejszego pojęcia o tym, jak liczna jest to grupa i jak
przedstawia się jej rozłożenie geograficzne. Może próbować dokonać regulacji
przemysłu nie wiedząc ile przedsiębiorstw w nim działa lub nie mając na ten
temat innych podstawowych danych. Może podjąć próbę regulowania koniunktury
gospodarczej bez wiedzy na temat tendencji w zakresie cen lub aktywności
gospodarczej. Państwo może podjąć próbę takich działań, ale na pewno daleko w
ten sposób nie zajdzie. Kompletny chaos, który pojawiłby się w wyniku
zastosowania takiej strategii, byłby zbyt oczywisty i zbyt widoczny nawet dla
administracji państwowej, nie wspominając już o obywatelach. Chaos taki byłby
jednocześnie oczywistym dowodem na błędność interwencjonizmu, ponieważ jednym z
głównych powodów podawanych przez państwo na poparcie potrzeby ingerencji jest
to, że pozwalają one skorygować funkcjonowanie rynku i sprawiają, że rynek i
gospodarka stają się bardziej racjonalne. Oczywiście jeżeli władze pozbawione
byłyby wszelkiej wiedzy na temat sytuacji gospodarczej, nie mogłoby być nawet
krzty racjonalności w interwencjoniŤmie państwa. Z pewnością brak danych
statystycznych całkowicie i ze skutkiem natychmiastowym obróciłby wniwecz próby
wprowadzenia socjalistycznego planowania. Trudno powiedzieć, jak

wirus statystyczny ZSRR!!

[Gość: wild]

Z pewnością brak danych statystycznych całkowicie i ze skutkiem natychmiastowym
obróciłby wniwecz próby wprowadzenia socjalistycznego planowania. Trudno
powiedzieć, jakie działania mogliby podjąć na przykład planiści centralni z
Kremla planując życie obywateli ZSRR, jeżeli zostaliby pozbawieni wszelkich
informacji i wszelkich danych statystycznych na temat obywateli. Władza nie
wiedziałaby nawet komu wydawać rozkazy, nie wspominając już o próbie
zaprogramowania skomplikowanego mechanizmu gospodarki.

Tak więc ze wszystkich proponowanych przez lata rozlicznych sposobów, których
celem miałoby być ograniczenie władzy państwa i zahamowanie jego
interwencjonistycznych praktyk, proste i mało spektakularne pozbawienie państwa
usług urzędów zajmujących się kompilowaniem i obróbką danych statystycznych
jest chyba rozwiązaniem najbardziej kompleksowym i najbardziej efektywnym. Dane
statystyczne tak ważny element filozofii hołdującej rozległej kontroli państwa
okazują się być również jej piętą achillesową.

Murray N. Rothbard