=============AquAnetIIIMatriX==== =========

[drf]

"Neo: Wiem, że tam jesteście. Czuję was. Wiem, że się boicie. Boicie się nas.
Boicie się zmian. Nie znam przyszłości. Nie powiem wam, jak to się skończy. Ale
powiem wam, jak się zacznie. Odłożę słuchawkę i pokażę ludziom to, co przed nimi
ukrywaliście. Świat bez was. Świat nie kontrolowany, bez granic i nakazów.
Świat, w którym wszystko jest możliwe. Co się stanie potem, to już zależy od was."

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=72196795&a=72196795

============XL_Rocznica_Marca_68= ============

[terran]

info


W rocznice 40 lecia Polskiego Marca 68 odbeda sie uroczystości Warszawie ,
Sztokholmie i Tel-Aviwie z udziałem przedstawicieli władz państwowych a takze w
gmachu Euro-Parlamentu w Brukseli.




www.judiska-museet.a.se/engelska/default.asp

[atolski21]

Wiesz, tyle lat uplynelo, a wciaz nie jestem pewien czy mam sie
smiac czy plakac.

[drf]

płacz oczyszcza ......ja osobiście wole śmiech niz płacz..
...ale ludzie reagują rozmaicie...

a pamieć jest ważna ,bez nie nie ma przyszłości..

A czyja?

[rycho7]

drf napisał:

> a pamieć jest ważna ,bez nie nie ma przyszłości..

Oczywiscie musowo ma byc ta sluszna. Lepisz sobie Golema w czaszce?

wizyta u Dziadow

[rycho7]

terran napisał:

> W rocznice 40 lecia Polskiego Marca 68
...
> gmachu Euro-Parlamentu w Brukseli.

A kto bedzie gral role jaj kobyly?

[drf]

Na poczatku może być Warszawa...
--------------------------------
pozdrawiam
drf

Międzynarodowa konferencja naukowa
„Społeczność żydowska w PRL
przed i po kampanii antysemickiej z lat 1967–1968"
Warszawa, 6–7 grudnia 2007 r.
Pałac Kultury i Nauki (VI piętro, Sala Renesansowa)



W związku ze zbliżającą się 40. rocznicą tzw. wydarzeń marcowych Biuro Edukacji
Publicznej IPN przygotowuje międzynarodową konferencję naukową zatytułowaną
„Społeczność żydowska w PRL przed i po kampanii antysemickiej z lat 1967–1968".
Konferencja odbędzie się w Warszawie w dniach 6–7 grudnia 2007 r.
W Polsce i poza jej granicami od lat prowadzone są badania na temat różnych
aspektów funkcjonowania społeczności żydowskiej w PRL w latach sześćdziesiątych.
Zajmują się tym historycy i socjolodzy należący do różnych generacji oraz
wywodzący się z różnych środowisk badawczych. Planowana konferencja stworzy
możliwość ich spotkania, wymiany informacji, dyskusji, porównania stanowisk oraz
nawiązania ściślejszej współpracy. Tym samym stanie się punktem wyjścia do
kolejnych spotkań tego typu, poświęconych innym aspektom koegzystencji Polaków i
Żydów.

***

Międzynarodowa konferencja naukowa
„Społeczność żydowska w PRL
przed i po kampanii antysemickiej z lat 1967–1968"
Warszawa, 6–7 grudnia 2007 r.
Pałac Kultury i Nauki (VI piętro, Sala Renesansowa)

PROGRAM

6 grudnia (czwartek)

9.00–9.20 Otwarcie konferencji – dr hab. Janusz Kurtyka (prezes IPN)

9.20–10.00 Wykład wprowadzający – prof. Antony Polonsky – Tradycje
polskiego żydostwa i następstwa Holocaustu

10.00–11.30 Sesja I – przewodniczący dr hab. Jan Żaryn
10.00–10.20 prof. Jaff Schatz – Świat mentalności i tożsamości
polsko-żydowskich komunistów – szkic do portretu
10.20–10.40 Stanisław Aronson – W walce o niepodległość Rzeczypospolitej i
Izraela
10.40–11.00 dr Łukasz Kamiński – Polacy-Żydzi-Komunizm 1945–1967. Próba nowego
spojrzenia
11.00–11.30 Dyskusja

11.30–11.45 Przerwa na kawę

11.45–13.40 Sesja II – przewodniczący prof. Antony Polonsky
11.45–12.05 Joanna Nalewajko-Kulikov – Rozmowy spisywane. Nieznany aspekt
historii stosunków żydowsko-żydowskich
12.05–12.25 Audrey Kichelewski – Pomóc naszym braciom z Polski... Działania
American Jewish Joint Distribution Committee na rzecz społeczności żydowskiej w
PRL w latach 1957–1967
12.25–12.45 dr Leszek Gluchowski – Zagadnienia żydowskie w myśleniu polskiego
wywiadu wojskowego 1945–1961
12.45–13.05 dr Bożena Szaynok – Problematyka izraelska w działaniach MSW
(1948–1967)
13.05–13.40 Dyskusja

13.40–15.00 Przerwa

15.00–16.30 Sesja III – przewodniczący prof. dr hab. Włodzimierz Suleja
15.00–15.20 dr hab. Dariusz Stola – Jak i dlaczego kampania marcowa uderzyła w
Żydów?
15.20–15.40 dr hab. Jan Żaryn – Kościół hierarchiczny i katolicy świeccy wobec
kampanii antysemickiej w Polsce 1967–1968. Stan badań, postulaty badawcze
15.40–16.00 prof. dr hab. Jerzy Eisler – Marzec '68 w obiektywie SB
16.00–16.30 Dyskusja

16.30–16.45 Przerwa na kawę

16.45–18.45 Dyskusja panelowa: Żydzi w polityce władz PRL w latach 1944–1970
prowadzący – dr hab. Dariusz Stola
uczestnicy – dr hab. Grzegorz Berendt, prof. dr hab. Jerzy Eisler, dr Łukasz
Kamiński, prof. dr hab. Leszek Olejnik


7 grudnia (piątek)

9.00–11.15 Sesja IV – przewodniczący prof. Jaff Schatz
9.00–9.20 prof. dr hab. Włodzimierz Suleja – Dolnośląscy syjoniści 1967–1968
9.20–9.40 prof. dr hab. Leszek Olejnik – Społeczność żydowska Łodzi w
latach 1956–1972
9.40–10.00 dr Janusz Mieczkowski – Wpływ wydarzeń 1968 roku na życie
społeczne Żydów na Pomorzu Zachodnim
10.00–10.20 Karen Auerbach – Rodziny żydowskie z Alej Ujazdowskich 16 w
powojennej Warszawie. Dylematy etyczne w badaniach nad asymilacją w Polsce Ludowej
10.20–10.40 dr Edyta Gawron – Żyd czy Polak? Społeczność żydowska w Krakowie w
okresie kampanii antysemickiej 1967–1968
10.40–11.15 Dyskusja

11.15–11.30 Przerwa na kawę

11.30–13.30 Sesja V – przewodniczący prof. Andrzej Krakowski
11.30–11.50 prof. Holli Levitsky – Życie osobiste i polityczne Sary
Nomberg-Przytyk
11.50–12.10 dr Aleksandra Namysło – „Problem żydowski" w materiałach
katowickiej SB w okresie kampanii antysyjonistycznej
12.10–12.30 dr hab. Grzegorz Berendt – „Agresorzy" – inwigilacja społeczności
żydowskiej przez SB i WSW na Wybrzeżu Gdańskim po 1960 r.
12.30–12.50 prof. Marci Shore – Dzieci rewolucji: powojenne losy braci Bermanów
12.50–13.30 Dyskusja

13.30–15.00 Przerwa

15.00–17.15 Sesja VI – przewodniczący prof. dr hab. Leszek Olejnik
15.00–15.20 Paweł Tomasik – Działalność Klubu „Babel" z perspektywy SB
15.20–15.40 Witold Mędykowski – Echa kampanii „antysyjonistycznej" w Polsce na
łamach prasy izraelskiej z lat 1967–1968
15.40–16.00 Joanna Wiszniewicz – Przed i po szoku. Budowanie nowej tożsamości
przez młodych emigrantów marcowych w Ameryce
16.00–16.20 dr Leopold Sobel, „Budujemy »nowy« dom". Polska i emigracja
marcowa w materiałach opublikowanych w „Plotkies"
16.40–17.15 Dyskusja

Dziady 2008

[terran]

Oda do młodości
Adam Mickiewicz



Bez serc, bez ducha, to szkieletów ludy;
Młodości! Dodaj mi skrzydła!
Niech nad martwym wzlecę światem
W rajską dziedzinę ułudy:
Kędy zapał tworzy cudy,
Nowości potrząsa kwiatem,
I obleka w nadziei złote malowidła.

Niechaj, kogo wiek zamroczy,
Chyląc ku ziemi poradlone czoło,
Takie widzi świata koło,
Jakie tępymi zakreśla oczy?

Młodości! Ty nad poziomy
Wylatuj, a okiem słońca,
Ludzkości całe ogromy
Przeniknij z końca do końca.

Patrz na dół - kędy wieczna mgła zaciemia
Obszar: gnuśności zalany odmętem:
To ziemia!
Patrz, jak nad jej wody trupie
Wzbił się jakiś płaz w skorupie,
Sam sobie sterem, żeglarzem okrętem;
Goniąc za żywiołkami drobniejszego płazu,
To się wzbija, to w głąb wali:
Nie lgnie do niego fala ani on do fali,
A wtem jak bańka prysnął o szmat głazu:
Nikt nie znał jego życia, nie zna jego zguby:
To samoluby!

Młodości! Tobie nektar żywota
Natenczas słodki, gdy z innymi dzielę:
Serca niebieskie poi wesele,
Kiedy je razem nić powiąże złota.

Razem, młodzi przyjaciele!...
W szczęściu wszystkiego są wszystkich cele;
Jednością silni; rozumni szałem,
Razem, młodzi przyjaciele!...
I ten szczęśliwy, kto padł wśród zawodu;
Jeżeli poległym ciałem
Dał innym szczebel do sławy grodu.
Razem, młodzi przyjaciele!...
Choć droga stroma i śliska,
Gwałt i słabość bronią wchodu:
Gwałt niech się gwałtem odciska,
A ze słabością łamać uczmy się za młodu!

Dzieckiem w kolebce kto łeb urwał Hydrze,
Ten młody zdusi Centaury,
Piekłu ofiarę wydrze,
Do nieba pójdzie po laury.
Tam sięgaj, gdzie wzrok nie sięga;
Łam, czego rozum nie złamie:
Młodości! Orla twych lotów potęga,
Jako piorun twoje ramię

Hej! Ramię do ramienia! spólnymi łańcuchy
Opaszmy ziemskie kolisko!
Zestrzelmy myśli w jedno ognisko
I w jedno ognisko duchy!...
Dalej, bryło, z posad świata!
Nowymi cię pchniemy tory,
Aż opleśniałej zbywszy się kory,
Zielone przypomnisz lata.

A jako w krajach zamętu i nocy
Skłóconych żywiołów waśnią,
Jednym stań się z bożej mocy
Świat rzeczy stanął na zrębie;
Szumią wichry, cieką głębie,
A gwiazdy błękit rozjaśnią-

W krajach ludzkości jeszcze noc głucha:
Żywioły chęci jeszcze są w wojnie;
Oto miłość ogniem zionie,
Wyjdzie z zamętu świat ducha:
Młodość go pocznie na swoim łonie;
A przyjaźń w wieczne skojarzy spojnie.

Pryskają nieczułe lody,
I przesądy światło ćmiące.
Witaj, jutrzenko swobody,
Zbawienia za tobą słońce!

[patience]

autostopem.salon24.pl/58352,index.html

=============GwiezdneWrotaAquaNet u==============

[zupagrzybowa]

[1582][1627]- Nadal brak sygnału.|- Wszystkie jednostki są na Ziemi.
[1637][1659]Czy mnie oczy mylą,|czy też przesłona tak jakby...?
[1661][1687]Traciła stabilność.
[1730][1752]Wstrzymać ogień!
[1883][1917]To Schroedinger. Kot, którego|dałam Narimowi z Tollanu.
[1919][1942]- Kot.|- Tollanie mają technologię
[1944][1958]umożliwiającą przechodzenie|przez materię.
[1960][2010]Przy okazji, nie chcieli się|nią z nami podzielić.
[2088][2123]Generale Hammond,|nie znam ziemskich zwyczajów.
[2125][2148]Wysłałem Schroedingera na znak,|że nadchodzi przyjaciel.
[2150][2193]W porządku, Narim.|Tollanie są tu mile widziani.
[2278][2305]Samantha...
[2312][2352]- Miło cię znów widzieć.|- Ciebie też.
[2372][2405]Co możemy dla ciebie|zrobić, Narimie?
[2409][2443]Przynoszę wiadomość|od naszej rady zarządzającej.
[2445][2467]Pułkowniku O'Neill...
[2471][2520]Tollańska kuria oczekuje przybycia|pana i pańskiego zespołu na triadę.
[2522][2552]Czuję się zaszczycony.
[2556][2588]Co to dokładnie jest ta triada?
[2590][2623]Starożytna ceremonia wymiaru|sprawiedliwości. Bardzo czcigodna.
[2625][2656]Więc to jest coś|takiego jak sąd.
[2658][2691]Nie znam słowa "sąd".
[2697][2749]Sąd. Coś jak trybunał. Miejsce,|gdzie rozstrzyga się kwestie prawne.
[2751][2782]Więc tak. Triada jest|podobna do waszego sądu.
[2784][2806]Więc kto stanie przed sądem?
[2808][2841]- Triadą.|- Dobrze, triadą.
[2843][2877]Triada musi zadecydować w sprawie|jednego z waszych przyjaciół.
[2879][2906]- Abydończyka o imieniu Skaara.|- Co?
[2908][2936]- On prosił o waszą obecność.|- Żyje, jest zdrowy?
[2938][2978]Ma się dobrze. Potrzebuje|waszej pomocy podczas triady.
[2980][2999]Gdzie to się odbędzie?
[3001][3030]Naszym celem jest nasz|nowy świat, Tollana.
[3032][3064]Wysłaliśmy was na planetę Noxów.|Na Tollanie nie było wrót.
[3066][3103]Wspólnie z Noxami znaleźliśmy|sposób, by się tam dostać.
[3105][3151]- Oczywiście.|- Są o wiele mądrzejsi od nas.
[3311][3348]- Bardzo ładne.|- Więc zbudowaliście te...
[3350][3376]- Gwiezdne Wrota?|- Tak.
[3378][3409]O wiele mądrzejsi.
[3413][3440]Nasze są większe.
[3848][3859]Co się stało?
[3861][3883]Wasza broń została|unieszkodliwiona.
[3885][3916]- Co?|- Nie działa.
[3921][3960]Możecie dalej ją nosić,|jeśli chcecie.

Cenzura i propaganda się nie opłacają

[patience]

[3350][3376]- Gwiezdne Wrota?|- Tak.
[3378][3409]O wiele mądrzejsi.
[3413][3440]Nasze są większe.
[3848][3859]Co się stało?
[3861][3883]Wasza broń została|unieszkodliwiona.
[3885][3916]- Co?|- Nie działa.
[3921][3960]Możecie dalej ją nosić,|jeśli chcecie.

Jest nas prawie 100 000. Razem bijemy rekordy polskiego internetu…

Przeciętny użytkownik Salon24.pl spędza w serwisie 70 minut miesięcznie. Ten
wynik daje nam pierwsze miejsce pod względem czasu spędzonego na witrynie przez
jednego usera wśród polskich (za google.com) serwisów informacyjnych i
publicystycznych. Salon24.pl wyprzedził m.in. serwisy informacyjne Onet.pl,
wp.pl, Interia.pl, gazeta.pl czy tvn24.pl.

Jesteśmy trzecim serwisem wśród polskich serwisów informacyjnych jeśli chodzi o
liczbę odsłon na użytkownika (pv/real user), z wynikiem 40,9 pv/ru (pod uwagę
wzięte zostały jedynie serwisy objęte audytem site centric eliminującym błędy
pomiaru). W tej kategorii Salon24.pl ustąpił serwisom informacyjnym Onetu i
portel.pl

Salon24.pl ma 94 tys. real users, czyli wszystko wskazuje na to, że jest nas już
prawie 100 000! Generujemy 3,8 mln odsłon miesięcznie.

Wszystkie dane pochodzą z badania Megapanel przeprowadzanym we wrześniu 2007.

promocja.salon24.pl/48923,index.html

"Czułem zadowolenie, wydając wyroki na wrogów"

[patience]

Prokuratura Krajowa chce przez wydanie Europejskiego Nakazu
Aresztowania doprowadzić do przekazania Polsce stalinowskich
zbrodniarzy: b. prokurator wojskowej Heleny Wolińskiej - z Wlk.
Brytanii oraz b. sędziego wojskowego Stefana Michnika - ze
Szwecji. ...

PAP dowiedziała się nieoficjalnie, że wniosek z ENA co do
Wolińskiej może mieć małe szanse powodzenia, gdyż Wlk. Brytania
odmówiła już Polsce jej ekstradycji i dlatego może potraktować
wniosek w trybie ENA jako rzecz, co do której zapadła już decyzja
odmowna. ...

S. Michnik jest podejrzany o bezprawne przedłużenie aresztu wobec
więźnia UB z lat 50. Pion śledczy Instytutu Pamięci Narodowej nie
wykluczał wcześniej wniosku o jego ekstradycję ze Szwecji, gdzie 78-
letni b. sędzia wojskowy mieszka od wyjazdu z Polski po 1968 r. IPN
pod prezesurą Leona Kieresa uznał jednak, że nie ma szans na
ekstradycję S.Michnika, bo według szwedzkiego prawa obywatel
szwedzki nie może być wydany innemu krajowi.

Sprawa S. Michnika - stalinowskiego sędziego, który uczestniczył w
wydawaniu wyroków śmierci w procesach politycznych - stała się
głośna w 1999 r. Liga Republikańska wystąpiła do Hanny Suchockiej,
ówczesnego ministra sprawiedliwości, o wszczęcie śledztwa wobec S.
Michnika, mieszkającego w Uppsali. Michnik orzekał m.in. w
sfabrykowanych procesach, będących odpryskami "sprawy Tatara" z
początku lat 50. Skład sędziowski z jego udziałem skazał na karę
śmierci (którą wykonano) mjr. Zefiryna Machallę oraz mjr. NSZ
Karola Sęka.

"Czułem zadowolenie, wydając wyroki na wrogów" - mówił w 1999 r. S.
Michnik w wywiadzie dla szwedzkiego dziennika "Dagens
Nyheter". "Wierzyłem, że służę swojemu krajowi. Dzisiaj widzę, że
zostałem oszukany" - dodawał. Twierdził, że nie wiedział, iż dowody
w sprawie Machalli były sfałszowane. S. Michnik osiedlił się w
Szwecji po wyjeździe z Polski w 1968 r. w wyniku antysemickiej
nagonki ówczesnych komunistycznych władz. Uważał on, że
zainteresowanie nim w Polsce jest spowodowane chęcią przyniesienia
szkody jego przyrodniemu bratu - Adamowi.


Będzie procedura ENA wobec H.Wolińskiej i S.Michnika
wys, PAP2007-02-14, ostatnia aktualizacja 2007-02-14 00:00
www.gazetawyborcza.pl/1,75248,3919458.html

Pogrozic Tuskowi żydowskim spiskiem?

[patience]

"Są kręgi, które mają urazy i uprzedzenia"

W piątkowym wydaniu ukazującego się w Londynie pisma "The Jewish
Chronicle" prof. Jonathan Webber, wice-przewodniczący Instytutu
Studiów Polsko-Żydowskich ocenił, że wielu zaangażowanych
politycznie polskich Żydów po II wojnie światowej stanęło po
stronie komunistów, wobec czego w kręgach AK pojawiały się
antysemickie poglądy, jakoby Żydzi zdradzili Polskę. - Oficjalnie
rząd polski nie jest zaangażowany w żadne antysemickie działania,
ale są kręgi, mające różne urazy i uprzedzenia, które chciałyby to
skonfrontować - powiedział.

Zdaniem Webbera, to daje Wolińskiej asumpt, aby oskarżyć polski
rząd o prowadzenie przeciwko niej antysemickiej akcji, ponieważ
wielu innych ludzi zaangażowanych w komunistyczny aparat władzy nie
rozliczono.


wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4702782.html

Ericha Fromma koncepcja agresji

[patience]

Fromm w poszukiwaniu przyczyn jednostkowych zaburzeń psychicznych
stawia następującą tezę „...) destrukcyjność i okrucieństwo nie są
popędami instynktowymi, lecz namiętnościami zakorzenionymi w
całości egzystencji człowieka. Są jednym ze sposobów nadawaniu
sensu życiu”. Jest przy tym zdania, że źródeł zachowania należy
upatrywać w ludzkim charakterze. Zakres jego wpływu nie jest
czynnikiem determinującym, lecz wyznacza najbardziej prawdopodobne
sposoby postępowania. Jest on naczelną motywacją działania, ale nie
ostateczną. Niemałe znaczenie mają również czynniki zewnętrzne. ...
Sytuacja życiowa, w jakiej aktualnie znajduje się człowiek, ma
bardzo duży wpływ na to, czy ewentualnie istniejące w nim popędy
ulegną uaktywnieniu. ... Erich Fromm podkreśla, że o ludzkiej
osobowości nie można mówić w oderwaniu od problemów etycznych.
Niestety ma to często miejsce we współczesnej psychologii, w której
kładzie się głównie nacisk na przystosowanie do wymogów
społecznych. W konsekwencji prowadzi to do relatywizmu
etycznego. ... Sam spokój umysłu, którego przy pomocy
psychoanalityków poszukuje wielu pacjentów, nie przyczynia się
przecież do rozwoju osobowości człowieka. Niewątpliwie książki
Ericha Fromma nie są odpowiedzią na tego typu oczekiwania. Wręcz
przeciwnie, skłaniają czytelnika do postawienia sobie wielu
trudnych pytań. ....


Z powyższych stwierdzeń należy wnioskować, że agresja nie jest
filogenetycznie zaprogramowana, lecz może stać się domeną ludzi, u
których wykształcił się określony typ charakteru. Erich Fromm
zauważa, że ludzkie namiętności występują nie indywidualnie, lecz w
syndromach. Można wyróżnić „syndrom sprzyjania życiu” zawierającym
w sobie miłość, sprawiedliwość, solidarność i rozum oraz „syndrom
przeciwstawiania się życiu” z przynależącymi do niego:
sadomasochizmem, destrukcyjnością, chciwością, narcyzmem i
kazirodczością. Wyjątek stanowią ludzie zdominowani wyłącznie przez
jeden syndrom. Raczej kompozycja ich obu może mieć różne proporcje.
Zarówno namiętności sprzyjające życiu, jak i te, które się jemu
przeciwstawiają, należy postrzegać jako ludzkie, chociaż te drugie
w nieracjonalny sposób stoją na przeszkodzie w dojściu do pełni
człowieczeństwa. Nie można mówić o kimś, że kierują nim zwierzęce
instynkty, lecz nie wykorzystał on potencjalnych możliwości swojej
natury. Bardzo ważne w procesie wzrostu są warunki społeczne, choć
ich rola nie jest czynnikiem determinującym, lecz wyznaczającym
pewne granice ludzkiego działania. Rozum i wola człowieka mają
decydujący wpływ na jego rozwój w wymiarze jednostkowym i
społecznym. Ewentualnych niepowodzeń nie można dopatrywać się
jedynie w zaistniałych okolicznościach historyczno-społecznych.
Poza tym tego typu argumentacje skutecznie utrudniają
przeprowadzenie pozytywnych zmian


Przejdźmy teraz do omówienia wyróżnionych przez Fromma rodzajów
charakterów, przyczyniających się do zaistnienia w człowieku
skłonności destrukcyjnych i agresywnych.

2.1.1 Sadyzm
Sadyzm potocznie jest rozumiany jako przyjemność płynąca z
zadawania bólu fizycznego lub psychicznego. W istocie jest chęcią
kontroli, krzywdzenia i poniżania innych osób. Często przybiera
najbardziej zakamuflowane postacie. Osoba sadystyczna pragnie
niejako przekształcić drugiego człowieka w rzecz, sprawując nad nim
całkowitą kontrolę i tym samym ograniczając jego wolność. Choć
możliwość sprawowania absolutnej władzy może sprzyjać uaktywnieniu
się namiętności sadystycznych, nie zawsze jednak do tego musi
dojść. Zależy to od ich nasilenia w danej strukturze
charakterologicznej. To, że ktoś posiada w swoim charakterze jakieś
elementy sadystyczne, jeszcze nie oznacza, że mamy do czynienia z
osobowością sadystyczną. Mogą one być skutecznie hamowane tendencje
sprzyjające życiu. Sytuacja takiego wewnętrznego konfliktu, zdaniem
Fromma, może w pozytywny sposób przyczynić się do ukształtowania
wyjątkowej wrażliwości na sadyzm, a w konsekwencji motywować do
przeciwdziałania mu także na płaszczyźnie społecznej.Omawiany przez
nas badacz zachowania ludzkiego zwraca uwagę, że osobę sadystyczną
od zupełnie destrukcyjnej odróżnia chęć sprawowania kontroli, a nie
pozbawienia życia swojej ofiary. Gardzi ona osobami słabymi, a z
drugiej strony nie może się bez nich obejść, gdyż od ich obecności
zależy możliwość rekompensaty własnej, faktycznej niemocy. Z
drugiej strony osoba taka odczuwa najwyższy podziw dla tych, którzy
mają silną władzę. Im z kolei jest w stanie bezgranicznie się
podporządkować. Stąd też u jednostek sadystycznych można
paradoksalnie zauważyć istnienie tendencji masochistycznych. Potęga
i siła innych osób jest dla nich niedosięgłym marzeniem. Boją się
oni przy tym wszelkich nowości, gdyż rodzą one w nich niepewność,
niemożność sprawowania kontroli. Sadyście obca jest spontaniczność.
Towarzyszy mu raczej strach, podejrzliwość i niechęć do obcych.


2.1.2 Narcyzm
Zjawisko narcyzmu Erich Fromm opisuje w kontekście jednostkowym i
społecznym. Polega ono na tym, że jakaś osoba lub grupa posiada
zupełnie nieprawdziwy obraz siebie i innych. Innymi słowy cierpi na
deformację racjonalnego osądu. Dla udowodnienia swojej rzekomej
wyższości może się posunąć nawet do użycia przemocy[20]. W
rzeczywistości mamy tu do czynienia z osobą wystraszoną, która w
szaleńczy sposób pragnie nagiąć rzeczywistość do swojej
wysublimowanej wizji. Nie znosi ona najmniejszej krytyki, którą
interpretuje jako przejaw wrogości[21]. Fromm nie zgadza się z
utożsamianiem narcyzmu z miłością własną. Według niego postawa
egoistyczna świadczy o braku umiejętności kochania nie tylko
innych, ale i siebie[22]. Narcyzm może być tutaj patologiczną próbą
autoafirmacji. Dokonuje się ona nie na drodze jakiejś twórczości,
lecz poprzez przywiązywanie wagi do własnych cech lub przedmiotów,
np. wygląd, bogactwo itp. Osoba taka nie odczuwa potrzeby
nawiązywania jakichkolwiek relacji, skazując się tym samym na
izolację. Szczególnie widoczne staje się to w przypadku narcyzmu
zbiorowego pod postacią różnych ksenofobii. W takim przypadku
dochodzi do swoistej transformacji narcyzmów indywidualnych w
postać grupową[23]. Takiej idolatrii towarzyszy niechęć do obcych.
Członkowie takich zbiorowości postrzegają siebie jako jedynych
depozytariuszy szczytnych idei, których należy zdecydowanie bronić
przed ludźmi o odmiennych poglądach. Ich obraz uległ w
narcystycznej świadomości zupełnej dewaluacji.

2.1.3 Pomiędzy biofilią a nekrofilią
Problematyka dotycząca nekrofilii zajmuje centralne miejsce w
studium Ericha Fromma nad zjawiskiem agresji. Sam autor wyraża
zdziwienie, że ta orientacja charakterologiczna nie została
wcześniej opisana w literaturze psychoanalitycznej. Pewna analogia
istnieje w odkryciu instynktu śmierci przez Zygmunta Freuda. Jednak
jest to koncepcja naturalistyczna.
Termin „nekrofilia” dosłownie oznacza miłość do wszystkiego co
umarłe. W tradycyjnym rozumieniu pod tym pojęciem kryje się
upodobanie do przebywania z martwym ciałem ludzkim. Jednak jest to
jeden ze skrajnych przejawów istnienia pewnych cech
charakterologicznych. O osobie nekrofilijnej można mówić wtedy, gdy
obecne są u niej namiętność do niszczenia życia, fascynacja
śmiercią i chorobami oraz zainteresowanie wyłącznie tym, co jest
czysto mechaniczne. Przeciwieństwem nekrofilii jest biofilia czyli
pełna afirmacja życia, chęć tworzenia. Charakter przeciętnego
człowieka jest kompozycją tych dwóch orientacji, z których jedna
może mieć przewagę na drugą.
Charakterystyczne dla osoby nekrofilijnej, według Fromma, mogą być
jej działania, zarówno te zamierzone jak i nieuświadomione, forma
używanego języka, tematy rozmów i najczęstszych snów, a w skrajnych
przypadkach nawet wygląd zewnętrzny. Prześledźmy teraz poszczególne
przejawy, wskaza

[patience]

Prześledźmy teraz poszczególne przejawy, wskazane przez
prezentowanego w niniejszej pracy badacza, wskazujące na istnienie
w danej jednostce skłonności nekrofilitycznych.
Człowiek o omawianym tutaj typie charakteru rozwiązywanie wielu
problemów widzi jedynie w sile i przemocy. Przyjemność sprawia mu
destrukcja. Może się to przejawiać np. w niszczeniu różnych
przedmiotów, a w skrajnych przypadkach nawet w okaleczaniu własnego
ciała. Da się również zauważyć zainteresowanie chorobami, śmiercią
lub innymi smutnymi zdarzeniami. Rozmowy o nich wywołują wyraźne
ożywienie czy wręcz podniecenie. Przebywanie w towarzystwie
nekrofila nie jest niczym przyjemnym, ponieważ swoim sposobem bycia
gasi on wszelki entuzjazm i radość. Jest raczej sztywny, zimny,
niezdolny do uśmiechu, jakby pozbawiony życia. Liczy się dla niego
jedynie przeszłość, nie znosi wszelkich nowości. Posiadanie
przedkłada ponad bycie. Najwyższymi wartościami są dla niego prawo
i porządek. Zawsze będzie trzymał stronę silnych, czując
jednocześnie pogardę dla słabych i zabijanych. Życie traktuje w
sposób mechanistyczny. Jest niezdolny do nawiązywania prawdziwych
relacji z innymi ludźmi, postrzegając ich jedynie w sposób
przeintelektualizowany i abstrakcyjny. Odpowiada mu uporządkowany
system biurokratyczny i administracyjny. Bardziej pociągają go
wytwory techniki niż piękno sztuki, przyrody czy drugiego
człowieka. Realne życie jest ze swej natury nieprzewidywalne, więc
nie da się ująć w sztywne, mechanistyczne ramy. Lepiej
przekształcić je w śmierć, ponieważ ona jest niewątpliwie
zjawiskiem pewnym. Specyficzny może być również wygląd zewnętrzny
takiej osoby. Sprawia ona wrażenie jakby nieżywej, pozbawionej
emocji. Jest przy tym monotonna w sposobie zachowania, wręcz nudna,
w pedantyczny sposób przywiązująca wagę do porządku.
Za kliniczny przykład nekrofilii posłużyła Frommowi postać Adolfa
Hitlera. II wojna światowa stała się dla niego okazją do realizacji
swojej pasji niszczenia, której przedmiotem byli początkowo ludzie
chorzy psychicznie, następnie przywódcy opozycyjnych ruchów
politycznych, Żydzi, Polacy i Rosjanie. Psychoza nie pozwalała mu
na realistyczny ogląd rzeczywistości. Hitler pod koniec wojny, gdy
jej losy były już wyraźnie przesądzone, wydawał pozbawione sensu
rozkazy. Ekstremalnym wyrazem jego umysłowej choroby było
nawoływanie Niemców we wrześniu 1944 r. do zniszczenia wszystkiego
co posiadają. Samobójstwo wraz z kochanką Ewą Braun stało się
ostatecznym potwierdzeniem nienawiści do życia. Jego sposób bycia,
tematy rozmów i żartów oraz aparycja jednoznacznie wskazują, według
Fromma, że Hitler był człowiekiem skrajnie nekrofilijnym.
Erich Fromm nie zgadza się z tezą Zygmunta Freuda, według której
popędy śmierci i życia są biologicznie uwarunkowane w człowieku
oraz wpływają na jego zachowania w sposób równorzędny. Frommowska
koncepcja jest zgoła inna. O ile biofilię można by przyrównać do
normalnych popędów biologicznych, o tyle nekrofilię należy uznać za
psychopatologiczny niedorozwój. Sam autor wyjaśnia to
następująco: „Destrukcyjność nie jest paralelna, lecz alternatywna
dla biofilii. Miłość życia albo miłość śmierci to fundamentalny
wybór, przed którym staje każda istota ludzka. Nekrofilia rozwija
się wówczas, gdy rozwój biofilii zostaje zahamowany. Człowiek jest
biologicznie wyposażony w zdolności do biofilii, psychologicznie ma
jednak potencjał nekrofilityczny jako alternatywne rozwiązanie”.

2.1.4 Więzi kazirodcze
Według Ericha Fromma więzi kazirodcze składają się na niedorozwój
charakterologiczny, polegający na braku poczucia autonomii przez
daną jednostkę. O ile w okresie dziecięcym czymś zupełnie
naturalnym jest potrzeba ciągłego bycia z matką, to jednak w
przypadku człowieka dorosłego mamy już do czynienia z sytuacją
patologiczną. Osoba dotknięta złośliwą kazirodczością nie potrafi
sobie poradzić z własną odrębnością, a jej zależność od matki może
się wyrażać w dwojaki sposób, a mianowicie przez tęsknotę do jej
miłości lub lęk przed jej surowym osądem. Z powodu braku
samodzielności człowiek szuka jakiegoś substytutu matki, powrotu do
poczucia bezpieczeństwa. Funkcję taką może pełnić np. jakaś grupa
społeczna, naród lub rasa i wtedy można mówić o zjawisku narcyzmu
zbiorowego, o którym była już mowa wcześniej. Kazirodcza fiksacja
nie pozwala na realne kontakty z innymi osobami, gdyż są one ciągle
porównywane do niedoścignionego pierwowzoru. Jeżeli dana osoba była
ciągle chwalona przez swoją matkę, mimo że nie istniały ku temu
żadne faktyczne powody, może wyrosnąć na jednostkę narcystyczną.
Natomiast gdy matka kojarzona jest niemalże z upiorem, ponieważ
zdławiła w swym dziecku wszelką spontaniczność, wówczas dorastający
w takiej atmosferze człowiek staje się zimny i nieczuły. Stan taki
zbliżony jest w swych objawach do autyzmu. Potencjalna
destrukcyjność tkwiąca w osobie ze stłumioną złośliwą
kazirodczością może się nie uaktywnić, gdy jej narcystyczne
potrzeby zostaną zaspokojone poprzez podziw otoczenia lub
wszelkiego rodzaju sukcesy osobiste. Ale doświadczenie porażek może
wywołać chęć zniszczenia.

2.1.5 Permanentna nuda
Brak kreatywności może doprowadzić człowieka do charakterologicznej
depresji oraz bierności. Szuka więc przeróżnych wrażeń, prostych
bodźców. W przeciwieństwie do działań twórczych nie wymaga to od
niego jakiegokolwiek wysiłku. Takie postępowanie nie może zaspokoić
pustki ludzkiego wnętrza. Dlatego wielu szuka ucieczki w doznaniach
seksualnych, w zażywaniu narkotyków. Bardzo niebezpiecznym
rezultatem takiej niewłaściwej kompensacji poczucia nudy może stać
się destrukcja, co z czasem może doprowadzić do faktycznego
zadawania gwałtu i przemocy. Wynika z tego, że agresja nie musi być
wcale podsycana przez nienawiść. Jej powodem może okazać się
uczucie znudzenia codzienną monotonią. Reakcja ofiary jest dla
napastnika dowodem, że popełniony przez niego czyn ma jakiś realny
skutek.
Wymienione przez Fromma tendencje zakorzenione w charakterze mogą
występować pojedynczo lub w formach niezłośliwych. Wówczas nie
muszą być one powodem destrukcyjnych zapędów. Jeżeli stanie się
jednak odwrotnie, to osoba z takim uposażeniem charakterologicznym
cierpi na tzw. „syndrom rozkładu”. Wydaje się, że jest nim
dotkniętych stosunkowo niewielu ludzi. To jednak nie zwalnia
społeczeństwa z czujności.

2.2 Uwarunkowania społeczne
Erich Fromm do swojego słownika naukowego wprowadza pojęcie
charakteru społecznego, które oznacza „mieszaninę jednostkowej
sfery psychicznej i struktury socjoekonomicznej” . Na jej kształt
mają wpływ poszczególne charaktery jednostkowe, które w toku
wzajemnych doświadczeń życiowych przejawiają jakieś wspólne cechy.
One to z kolei warunkują przebieg wszelkich procesów społecznych.
Oczywiście mogą też funkcjonować jednostki o odmiennych
orientacjach, jednak istotę charakteru danej grupy stanowi
większość jej członków. Interes społeczny w wymiarze socjologicznym
i ekonomicznym wymusza określone działania. Idealna i harmonijna
stabilizacja ma miejsce wtedy, gdy powyższe wymogi są zgodne z
potrzebami jednostek. Zapobieganiu konfliktom na tym polu służą
systemy wychowawcze. Rodzina jest pierwszym miejscem zetknięcia się
dziecka ze społecznością. Fromm zwraca uwagę na to, że nie należy
ograniczać potrzeb młodego człowieka do wymiaru fizjologicznego.
Trzeba pamiętać, że każdy posiada określoną strukturę psychiczną.
Wszelkie próby tłumienia dążności do indywidualnego rozwoju mogą
doprowadzić do patologicznych i destruktywnych reakcji.
O ile nauka posiada dość ubogie informacje dotyczące wpływu
środowiska na rozwój mózgu, to z kolei liczne są dane odnośnie roli
czynników społecznych w kształtowaniu się charakteru. Erich Fromm
odcina się od relatywistycznego jego zdaniem poglądu, że cz

[patience]

[drf]

very hot

Po studium wampiryzmu - biala magia :)

[patience]

3. Sposoby przeciwdziałania zachowaniom agresywnym
Po analizie charakteru i przyczyn agresji przejdźmy do
przedstawienia wniosków Ericha Fromma dotyczących budowania
nieagresywnych relacji między ludźmi. Dokładnie chodzi o to, aby w
człowieku mogła się rozwinąć miłość życia (biofilia). Dla
pełniejszego zrozumienia, na czym ona polega, przytoczmy tu słowa
samego Fromma: „Osoba, która w pełni kocha życie, angażuje się w
proces życia we wszystkich sferach. Chętniej buduje, niż zachowuje
to, co istnieje. Jest zdolna się dziwić i woli odkrywać nowe,
zamiast poszukiwać spokoju w potwierdzaniu przeżytego. Bardziej
kocha przygodę życia niż poczucie pewności i spokoju. Jej podejście
do życia jest funkcjonalne, nie mechaniczne. Postrzega ona raczej
całość, a nie zwykłe sumowanie komponentów. Chce kształtować i
wywierać wpływ poprzez miłość, rozum, poprzez swój przykład, nie
poprzez siłę, rozczłonkowywanie rzeczy, biurokratyczny sposób
administrowania ludźmi, jak gdyby byli rzeczami. Cieszy się życiem
we wszystkich jego przejawach, nie szuka w nim tanich podniet”.
Stąd najlepszym środowiskiem dla dziecka jest otoczenie ludzi
szczerze kochających życie. Młody człowiek powinien dorastać w
ciepłej, uczuciowej atmosferze, pozbawionej lęku, obfitej w godne
do naśladowania przykłady zachowań. To właśnie one inspirują do
twórczej progresji osobowościowej.

3.1 Odkryć prawdziwie ludzki potencjał
Według Fromma zdolność kochania jest warunkiem prawdziwej
fascynacji życiem. Prowadzi do szczęścia oraz umożliwia wolny i
twórczy rozwój. Trzeba wyzwolić się z egocentryzmu, który stoi na
przeszkodzie w pokochaniu innych i samego siebie. W doświadczeniu
własnej odrębności należy uważać, by nie popaść w narcyzm. Omawiany
badacz powołuje się na wezwania wszystkich wielkich humanistycznych
religii, w tym na starotestamentalne wezwanie ku miłości do obcych.
Drogą do przezwyciężenia narcyzmu może być dostrzeżenie i afirmacja
wspólnych celów.
Uniezależnienie się spod wpływu grup, powstałych pod sztandarami
przeróżnych ideologii oraz dających swym wyznawcom złudne poczucie
bezpieczeństwa i dowartościowania, jest decydującym krokiem na
drodze własnego rozwoju. W ten sposób człowiek odzyskuje świadomość
siebie i własnych celów. Pozwala mu to na aktywne kierowanie swoim
życiem. Ten egzystencjalny autentyzm staje się podstawą
nawiązywania oraz podtrzymywania szczerych i wartościowych relacji
z innymi ludźmi, w których nie ma miejsca na wyzysk i manipulację.
Człowiek zdający sobie sprawę ze swojego wewnętrznego bogactwa, w
sposób spontaniczny potrafi korzystać z potencjału rozumu i
miłości. Tak ujmuje to sam Fromma: „Niezbędna jest wiara we własną
moc, a nie w jej wypaczona kopię – przemoc”.
Frankfurcki psychoanalityk podkreśla znaczenie tzw. wolności
pozytywnej, która polega na nieskrępowanej aktywności całego
potencjału człowieka. Realizując siebie, może on zaangażować całą
swoją osobowość, nie skazując się przy tym na izolację. Wręcz
przeciwnie, staje się zdolny do pełniejszego zjednoczenia z
otaczającym go światem. Miłość nie jest chęcią posiadania drugiej
osoby ani utraceniem własnej tożsamości, lecz pełną afirmacją
wybranego człowieka swoim całym, prawdziwym „ja”. Praca w procesie
twórczym przynosi satysfakcję wykonującemu, bowiem widzi on cel
swoich działań. Staje się tym samym w pełni świadomym i
odpowiedzialnym podmiotem pracy, która przestaje być odtąd
mechanicznym i zrutynizowanym zespołem czynności. Jest twórczym i
skolektywizowanym wykorzystywaniem własnej inteligencji. W takim
kluczu należy widzieć sens demokratycznego ustroju społecznego,
który nazbyt często jest dziś kojarzony jedynie z liberalizowanymi
mechanizmami rynkowymi, skierowanymi tylko na produkcję i
sprzedaż. „Demokracja zatryumfuje nad siłami nihilizmu tylko wtedy,
kiedy potrafi tchnąć w ludzi wiarę stanowiącą najpotężniejszą siłę,
do jakiej umysł ludzki jest zdolny – wiarę w życie, prawdę i
wolność jako aktywną i spontaniczną realizację indywidualnego ja”.
Fromm mówi o „wolności do”, która jest przeciwieństwem anarchii.
Prawdziwy autorytet czy ideał charakteryzuje się tym, że nigdy nie
stoi na przeszkodzie ku rzeczywistemu rozwojowi jednostki, a wręcz
przeciwnie pełni rolę wspaniałego drogowskazu na drodze ku
prawdziwej wolnośc. Omawiany myśliciel w swoich rozważaniach nie
ucieka od problemów moralnych. Zwraca on uwagę na pielęgnowanie
sumienia, które odzwierciedla nas samych, a nie jest sztucznie
uformowane przez system nagród i kar. Współczesny człowiek zatracił
niestety zdolność przebywania sam na sam ze sobą. Chętniej sugeruje
się opiniami docierającymi do niego poprzez środki społecznego
przekazu.

3.2 Twórczość
Jak już wcześniej zostało opisane, człowiek częściej odpowiada
agresją w sytuacjach zagrożenia. Należy więc dołożyć wszelkich
starań, aby żadna jednostka ani wspólnota nie odczuwała lęku przed
innymi. Wszyscy ludzie powinni więc żyć w godnych warunkach.
Wówczas chęć dominacji jednych nad drugimi zostanie
zminimalizowana. W miejsce pazernej chęci posiadania dóbr
materialnych powinien zapanować klimat prawdziwego bycia i
dzielenia się. Sytuacja niedostatku temu nie sprzyja. Można ją
jednak w znacznym stopniu zredukować poprzez znoszenie
niesprawiedliwości społecznej, która przejawia się w traktowaniu
jednego człowieka przez drugiego jako środka do celu, zamiast celu
samego w sobie.
Dzisiejsza mentalność niezmiernie utrudnia jednostce pełne
uaktywnienie swoich twórczych możliwości. Jest ona raczej uczona
pasywnej konsumpcji. We współczesnym modelu życia preferuje się
posiadanie, nie bycie. To doprowadziło do zachwiania psychicznej
równowagi wielu ludzi, którzy są sztucznie podtrzymywani w poczuciu
własnej niemocy twórczej. Aby zmienić obecny stan rzeczy, trzeba
dać człowiekowi szansę wykazania się, włączyć go w odpowiedzialne
podejmowanie decyzji, a nie traktować jak tryb w wielkiej
zbiurokratyzowanej maszynie. Człowiek pozbawiony możliwości
twórczych w pracy zawodowej nie potrafi ich również zaktywizować w
czasie wolnym. Najczęściej pełni on wtedy rolę konsumenta....

3.3 Świadomość
Zakładając, że destruktywność człowieka wypływa z jego natury,
skazujemy się na przegraną w walce z przemocą. Co najwyżej możemy
tłumić zło, spychać je do podświadomości poprzez straszenie różnymi
formami kar itp. Niechciane tendencje i tak pozostaną zakorzenione
w ludzkim charakterze, będąc wciąż gotowymi do przebudzenia Jedynie
osoba w pełni świadoma swoich złych skłonności potrafi skutecznie
im przeciwdziałać. W tym celu może w pełny sposób zmobilizować siłę
rozumu, woli i emocji. Zamiast poczucia własnego zła i
towarzyszących mu wyrzutów sumienia, człowiek przystępuje do
autentycznej i produktywnej pracy nad zmianą samego siebie. Etyka
humanistyczna powinna wskazywać ludziom drogę do produktywnego
rozwoju, uczulając na te czynniki, które w tym przeszkadzają.
Według Fromma jedynym celem tych działań winien być sam człowiek.
Doświadczając radości i satysfakcji z potencjału własnych
możliwości, jest w stanie odnieść tryumf w walce ze złem i
jednocześnie widzieć w tym dobro. Osiągnięcie tego nie jest łatwe,
ale o ileż bardziej możliwe niż w przypadku pogodzenia się z
ciągłym istnieniem w sobie niechcianych impulsów. Świadomość
własnej mocy może skutecznie usunąć wszelkie zahamowania i otworzyć
drogę ku pełni człowieczeństwa.

3.4 Duchowość
Erich Fromm dostrzega również rolę religii w procesie odnowy
duchowej. Jego zdaniem nie można pozostawać jedynie w sferze
zaspokajania potrzeb materialno-fizjologicznych. Religia jest
nośnikiem wartości wyższych, które dla jej wyznawców stają się nie
tylko jakimiś ideami, lecz konkretnymi postawami i sposobami
działań. Motywują one człowieka do włączenia się w dąż

[patience]

Motywują one człowieka do włączenia się w dążenia wspólnoty, do
otwartości przy jednoczesnym formowaniu własnej tożsamości. Według
Fromma wszystkie religie humanistyczne łączy walka z
bałwochwalstwem, czyli oddawaniem czci wytworom ludzkiej
działalności. Należy widzieć wspólne treści tych nauk. Wielowiekowa
tradycja religijna i filozoficzna niesie w sobie ogromne bogactwo
myśli moralnej i duchowej. Psychoanaliza czy w ogóle nauka nie
powinna być pojmowana jako zagrożenie dla religii, ponieważ obie
mogą nawzajem realizować wspólny cel, jakim jest „troska o ludzką
duszę oraz rozwój ludzkich władz rozumu i miłości”. To raczej
współczesny model życia, skupiający się na sukcesie, stoi w
opozycji do rozwoju duchowego człowieka.
Reasumując, Erich Fromm jednoznacznie ujmuje człowieka jako cel
wszelkich działań. Apeluje, by dostrzec obiektywne dobro, które
posunie świat naprzód. Analiza natury ludzkiej i czynników ją
kształtujących może niewątpliwie w tym pomóc. Wszelkie projekty
społeczne powinny zostać wcześniej skonfrontowane z wiedzą o
człowieku. Nie można powierzyć jego losów jakimś sztucznym
symulacjom. To on sam powinien wziąć los w swoje ręce. Myśliciel z
Frankfurtu podkreśla, iż wielkim błędem jest spychanie na margines
problematyki moralnej. Ostrzega, „...) że jeżeli pustka i brak
zasad postępowania w życiu jednostki, brak produktywności oraz brak
wiary w siebie i gatunek ludzki będą się przedłużać, doprowadzą one
do psychicznych i umysłowych zaburzeń, które uczynią człowieka
nawet niezdolnym do realizacji swych materialnych celów”.

13 grudnia: Dzien Wolnosci Slowa

[patience]

Tomasz Sakiewicz: TVN wycofał pozew za tekst Gazety Polskiej o
Milanie Suboticiu. Chwała im za to. Wprawdzie zapowiadają
ściganie "Gazety Polskiej" na drodze cywilnej, a w swoim
oświadczeniu
usiłują nas za wszelską ce ę obrazić, ale lepszy żle wychowany
zwolennik wolności słowa niż elegancki zamordysta. Wszystko w
rękach sądu, ale chyba jednak nie pójdziemy siedzieć. W tej
sytuacji dołączam się do manifestacji organizowanej przez
Solidarność, kluby Gazety Polskiej i wiele organizacji społęcznych
domagających się zmiany artykułu 212 KK i zaprzestania ograniczania
w Polsce swobody wypowiedzi. Niech ten dzień -
13 grudnia będzie poświęcony walce o budowę swobodnej debaty i
dyskusji na temat wolności słowa i kondycji mediów. A data będzie
idealna
nie dlatego, że tego dnia miano nas wsadzić do aresztu, a
dlatego, że ktoś 26 temu zakończył rodzącą się dyskusję przy
pomocy innych środków niż argumenty.
Spotykamy się 13 grdunia godz. 17.00 pod sądem na ul.
Marszałkowskiej 82. Proponuję potem przemarsz pod
parlament. Ujmijmy się za tymi dziennikarzami, o których nikt nie
mówi.
Zmieńmy złe prawo.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=72506104
tomaszsakiewicz.salon24.pl/48701,index.html

[nova-lia]

Cieszmy sie, Sakiewicz moralnie zyciezył nad agentami SB z TVN.

'Dan Tien' -Chinese: 丹田 dān tián,"energy gate" ?

[zupagrzybowa]

A major part of Taoist and Chinese Buddhist practice is learning to activate the
Dan Tien once again. This may also explain why such abilities are a bit stronger
as a child and quickly disappear as one ages but can be awakened again at any
time by the proper practice of arts such as neigong and qigong to expand the
mindstream and spirit. There are many abilities that can be developed in this
way — telepathy, prediction, astral travel, pyrokinesis, telekinesis, levitation
and energetic healing.

...
According to many Taoist- and Buddhist-related practices, abilities such as
clairvoyance and many other 'supernormal' abilities are by-products of spiritual
awakening and the realisation of divine consciousness. Integral to spiritual and
mind expansion is breathwork and meditation. By expanding lung capacity and
learning to use the lungs as a 'bellows' to direct qi (Chinese: 氣 qì, meaning
"air") around the body and open the subtle energy channels we also naturally
expand the mind and refine consciousness. This is how these seemingly miraculous
powers develop, though they are not truly miraculous. They are considered to be
latent abilities that everyone possesses but need 'waking up.'

matrixIII?

丹田

[drf]

www.gazetapolska.pl/

Światło do sześcianu.../t

[terran]

...


--

c2

loop

[patience]

2 sierpnia 2005 nagranie "Where My Heart Will Take Me" zostało
odtworzone dla załogi promu kosmicznego Discovery jako poranny
budzik podczas misji STS-114. Piosenka była specjalną dedykacją od
menedżera programu promów, Wayne'a Hale'a.

pl.wikipedia.org/wiki/Star_Trek:_Enterprise
www.nasa.gov/centers/kennedy/about/biographies/hale.html

Kamasutra, Nauka o miłości...

[drf]

Kamasutra to inaczej wiedza, nauka o miłości. Kama to po indyjsku (w sanskrycie)
"miłość" a sutra to "nauka". Kamasutra pochodzi z około I w.n.e. i jest
najstarszym z ocalałych traktatów i podręczników o miłości. Jej autorem jest
indyjski mędrzec Watsjajana.
...

Stopniowo Trzecią fazą gry miłosnej jest intymny uścisk. Jeśli chcemy, aby
wzajemna erotyczna bliskość sprawiała nam prawdziwą i głęboką rozkosz, to warto
pamiętać, aby dotyk, objęcia i uściski wyrażały wzajemną miłość i chęć
przekazania ciepła i intymności. Najróżniejsze formy dotykania się i
obejmowania, poczynając od wzajemnego trzymania dłoni mogą stać się bardzo
intymne i sprowadzające rozkosz, jeżeli zwrócimy uwagę, by w naszym dotyku
zawarta była czułość.
Ta trzecia fazy miłosnej gry kochanków może być przyrównana do barwnych snów
podczas śnienia i głębokich wizji w naszym wnętrzu.

Dzięki tym etapom, czwarta fazy, którą jest seksualne zjednoczenie staje się
całkowitym wyjściem poza - kosmicznym zespoleniem ze swoim partnerem i całym
wszechświatem.

www.tantra.ovh.org/kamasutra4.html

Zen to Java?

[zupagrzybowa]

"Looking deeply is to remove the frontier between our notions and reality".

禅___________ध्यान_____________

[drf]

GO'UL"S?

[terran]

Odin is the All-Father. He is the oldest and most powerful of the Gods. Through
the ages he has ruled all things. He created heaven and earth, and he made man
and gave him a soul. But even the All-Father was not the very first.

www.crystalinks.com/creationcountries.html
At first there was only a great void, Ginnungagap. Eventually a region of mist
and ice, Niflheim, was formed in the North and a region of fire, Muspellsheim,
was formed in the South. The great world-tree, Yggdrasil, reached through all
time and space, but was perpetually under attack from Nidhogg, the evil serpent.

gwrota.com/page.php?id=17
The fountain of Mimir, source of hidden wisdom, lay under a root of the tree.
Niflheim came into contact with Muspellsheim, and the fires melted the ice,
which yielded Ymir, the Frost-Giant with a human form. From Ymir's sweat came a
race of Giants, so that a huge cow (Audhumla) was created to feed them.

One day the cow licked the ice and hair emerged, on the next day a head, and on
the third day Buri emerged, fully formed. Buri begot a son, Bur, who in turn had
three sons: Odin, Vili, and Ve. These three were a new race, not Giants but
gods. They banded together and murdered Ymir.

Most of the other Giants drowned in Ymir's blood, which created a great sea.
From Ymir's body the three gods made solid land, the earth, and from his skull
they made the heavens. They then created a race of dwarves from the maggots that
fed upon Ymir's body. This was followed by the creation of the first man and the
first woman. They shaped the man from an ash tree and the woman from a vine.


....

* The Ennead, in which Atum arose from the primordial waters (Neith), and
masturbated to relieve his loneliness. His semen and breath became Tefnut
(moisture) and Shu (dryness), respectively. From Shu and Tefnut, were born Geb
(earth), and Nut (sky), who were born in a state of permanent copulation. Shu
separated them, and their children were Ausare (Osiris; death), Set (desert),
Aset (Isis; life), and Nebet Het (Nephthys; fertile land). Osiris and Isis were
a couple, as were Nepthys and Set.

* The Ogdoad, in which Ra arose, either in an egg, or a blue lotus, as a
result of the creative interaction between the primordial forces of Nu/Naunet
(water), Amun/Amunet (air), Kuk/Kauket (darkness), and Huh/Hauhet (eternity). Ra
then created Hathor, his wife, with whom they had a son, Hor (Horus; in the form
known as Horus the Elder), who was married to Isis. This cosmogeny also includes
Anupu (Anubis) as lord of the dead, amongst others.

* The Ogdoad, in which Ra arose, either in an egg, or a blue lotus, as a
result of the creative interaction between the primordial forces of Nu/Naunet
(water), Amun/Amunet (air), Kuk/Kauket (darkness), and Huh/Hauhet (eternity). Ra
then created Hathor, his wife, with whom they had a son, Hor (Horus; in the form
known as Horus the Elder), who was married to Isis. This cosmogeny also includes
Anupu (Anubis) as lord of the dead, amongst others.

Over time, the rival groups gradually merged, Ra and Atum were identified as the
same god, making Atum's mysterious creation actually due to the Ogdoad, and Ra
having the children Shu and Tefnut, etc. In consequence, Anubis was identified
as a son of Osiris, as was Horus. Amun's role was later thought much greater,
and for a time, he became chief god, although he eventually became considered a
manifestation of Ra.

www.sg1.pl/
For a time, Ra and Horus were identified as one another, and when the Aten
monotheism was unsuccessfully introduced, it was Ra-Horus who was thought of as
the Aten, and the consequent cosmogony this inspired. Later, Osiris' cult became
more popular, and he became the main god, being identified as a form of Ptah.
Eventually, all the gods were thought of as aspects of Osiris, Isis, Horus, or
Set (who was by now a villain), indeed, Horus and Osiris had started to become
thought of as the same god. Ptah eventually was identified as Osiris.

Quintus Fabius Maximus Verrucosus Cunctator

[patience]

UŚNIĘCIE KRYTYKA

Raz jeden znany krytyk, kosmiczny asekurant,
Z tchórzostwa i indolencji wspaniale znany w mieście,
Wrócił wieczorem do domu i dał pod kołdrę nura
I się odprężył trochę i mruknął z ulgą: - Nareszcie...!
Fakt faktem, dzień dzisiejszy nerwowy był i ciężki,
Różne lokalne burze wstrząsały powiatem i miastem,
Krytyk miał mały sukces i dwie dość spore klęski,
Więc teraz leżąc pod kołdrą myślał: - My bed is my castle!
I czuł się względnie bezpieczny, jak orzech w łupiny środku,
I drzemał, aż nagle zadrżał, skrzypnęły bowiem drzwi,
I niewyżyta żona wszedłszy, szepnęła: - Kotku...!
Lecz krytyk był asekurant, więc wolał udawać że śpi.
A przy tym kombinował: jeśli wysunę głowę,
To w rezultacie dojść może do jakichś ekscesów,
I mogą mi się wyrobić jakieś poglądy nowe,
I jeszcze coś o tym napiszę i to będzie koniec sukcesów...
Tu wstrząsnął się w przerażeniu i się zatroskał szczerze
Głębiej pod kołdrę się wsunął, nie bacząc że duszno i ciasno,
Pomyślał, że trudno jest tworzyć we wrogiej atmosferze
Wytworzył ad hoc przyjazną, odetchnął głęboko i zasnął..

www.waligorski.art.pl/liryka.php?litera=u&nazwa=447
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=72889070&a=72916511

Adam Mickiewicz
Tchórz na wyborach


Po owej porażce zwierząt
Wszczął się w ich armiji nierząd.
Zwołana wojenna rada,
Z rady zwada.
Każdy każdemu sie żali,
Każdy przed każdym się chwali
I każdy winę na każdego wali,
Tchórzowi tylko wszyscy pokój dali.
Obywatel tchórz w rządzie nie zasiadał,
Ani wojskowo nie służył,
Więc w politycznym życiu się nie zużył.
Ufny w niepokalaną swą przeszłość, tak gadał
"Obywatele, czas jest przystąpić do kwestii:
Czemu przypiszem klęski tej kampanii?
Czy że na wodza brak nam zdolnej bestii?
Nie! ale my ulegli przesądów tyranii.
Grzesznym przodków obyczajem
Nie tym buławę oddajem,
Których zasługa i talent wyniosą,
Ale tylko mamy w cenie:
Ci - drapieżne urodzenie,
Tamci - rogate znaczenie,
A owi socyjalne tłuste położenie.
Otóż dowódcy nasi, przypatrzcie się, kto są:
Lew prezes, istny pańskich ideał nałogów.
Radca żubr, już dziad, ledwie goni resztką rogów.
Niedźwiedź mruk, niech no stanie przed wojskiem, co powie?
Z lamparta byłoby coś, ale mu pstro w głowie.
Że pułkownik wilk sławny, toć tylko z rabunków
I z procesu, co zrobił owemu jagniątku.
A o kwatermistrzu lisie
Lepiej przemilczeć, zda mi się,
Niźli zazierać do jego rachunków:
Sam się nie tai, że skory do wziątku.
Pominiemy odyńca; pan ten tylko pragnie
Skarbić żołędzie i spoczywać w bagnie,
Przywyklejszy doń niż do marsowego kurzu.
Co się tyczy osła, ten był i jest błaznen."-
Gdy tchórz tak gadał, rada, wrąc entuzyjazmem,
Gotowa za krasomowstwo,
Dać mu naczelne wodzostwo.
Odezwała się nagle w jeden głos "Żyj Tchórzu!"
On, stropiony tym krzykiem wśród perory,
Zmięszał się, owszem dał czuć najwyraźniej,
Że był w gwałtownej bojaźni.
Dopieroż rozruch: "Precz z nim! fe, tchórz, a do nory!"
Szczęściem tuż była; wskroś sarkań i śmiechu
Wpadł w nię i rył bez oddechu.
Aż gdy na sążeń czuł się pod podwórzem,
Rzekł do siebie z ironią czystego sumienia:
"Ot, proszę, co też to jest przesąd urodzenia,
Obrano by mnie wodzem, żebym nie był tchórzem."

(1832)

www.literatura.zapis.net.pl/okresy/romantyzm/Mickiewicz/tchorz_na_wyborach.htm

[jaceq]

patience napisała:

> UŚNIĘCIE KRYTYKA
>
> Raz jeden znany krytyk, kosmiczny asekurant,
> Z tchórzostwa i indolencji wspaniale znany w mieście...

To o Wielorybie, prezesie TVPiS?

sadystyczny orgazm przy zabijaniu moli ksiazkowych

[rycho7]

patience napisała:

> 2.1.3 Pomiędzy biofilią a nekrofilią

Twoj idol Dorn cos tam berdzil o wyksztalciuchach. Z trudem, powoli
zaczynam Cie rozumiec.

[patience]

> sadystyczny orgazm przy zabijaniu moli ksiazkowych
> Autor: rycho7☺ 07.12.07, 21:46


Etym. - łac. indolentia 'nieczułość na ból'; zob. in- 1; dolentia 'ból' od
dolere 'odczuwać ból; ubolewać';

Dwóch kumpli, funkcja Dirichleta i funkcja g(x)=1/x spotykają się w barze przy
piwku. Ten drugi zagaja:
- A jak tam u Ciebie z kobietami?
- No całkiem dobrze... Umówiłem się ostatnio z f(x)=69.
- f(x)=69?!?! Z tą labadziarą?!?!
- Labadziarą?! Słyszałem, że podobno jest stała w uczuciach...
- Stała w uczuciach?!?! Wiesz co mówią o niej w lokalnej przestrzeni?! Że ciągła
w każdym punkcie !!!!
A funkcja Dirichleta na to:
- Wiesz co, stary... Mnie to różniczki nie robi...

[rycho7]

drf napisał:

> "Neo

Wyczuwam w tym Twoj mozg zresetowany.

Swoja droga to konkurujesz w kreskowaniu z naszym dostojnym Haszem.
Od razu przebijasz go na 200%.

Ja pamietajac o prostowaniu sciezek Panskich wolalbym wezykiem:
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

~~~~~~~~~~~~~~AquAnetIIIMatriX~~~ ~~~~~~~~~~~~~~~~~

[drf]

Iskra w kamieniu
"Ta nasza młodość" z Piwnicy Pod Baranami.

Ta nasza młodość z kości i krwi
Ta nasza młodość co z czasu kpi
Co nie ustoi w miejscu zbyt długo
Ona co pierwszą jest potem drugą
Ta nasza młodość ten szczęsny czas
Ta para skrzydeł zwiniętych w nas

pzdr drf

:}}}}}}}}}}}}}}}}}}AquAnetIIIMatr iX{{{{{{{{{{{{{{:

[drf]

....dla atolskiego
Henoteizm (z gr. εἷς heis, dopełniacz ἑνός henos - "jeden" + θεός theos - "bóg")
– stan pośredni między politeizmem a monoteizmem, kult wielu istot boskich, z
których jedna jest najwyższym bogiem, pozostałe zaś podporządkowanymi mu
pomniejszymi istotami nadprzyrodzonymi. Również - uznanie poszczególnych bóstw
za wcielenia jednej istoty najwyższej.

Termin ten został wprowadzony w 1860 roku przez F.M. Müllera w związku z
badaniami nad religią Wed. Jest to typ wierzeń charakterystyczny m.in. dla
plemion aramejskich i wczesnego hinduizmu, swoista odmiana henoteizmu
występowała w wedyzmie, gdzie każde z bóstw w momencie adoracji otrzymywało
pozycję pierwszoplanową. W ograniczonym zakresie wierzenia typu henoteistycznego
występowały na starożytnym Bliskim Wschodzie, również wśród plemion żydowskich,
u których czysty monoteizm uformował się ostatecznie dopiero w okresie Izajasza
w VI wieku p.n.e.. Do henoteizmu dążyły także religie starożytnej Mezopotamii
(babiloński Marduk czy asyryjski Aszur byli panami Wszechświata otoczonymi
szczególną czcią, Babilończycy nazywali Marduka "Bel", czyli "Pan", identycznie
Boga określa Biblia) oraz starożytnego Egiptu (liczne bóstwa były w pewnym
okresie traktowane jako emanacje boga-Słońca Ra). Henoteizm wydaje się być
niejako religijną skłonnością ludów semickich (kanaanejskie i aramejskie bóstwa
amorficzne). Pewne elementy henoteizmu występowały także między innymi w
mitologii greckiej oraz w wierzeniach Słowian i Germanów, a także, niezależnie,
w prekolumbijskim Meksyku (Netzahuatlcoyotl).
...................................................................
Katenoteizm - kult jednego boga jako istoty najwyższej, nie negujący jednak
istnienia innych bóstw. Katenoteizmowi bardzo często towarzyszy niestabilność
religijna wyznawców i tendencja do uznawania za istotę najwyższą coraz to innego
boga.

pl.wikipedia.org/wiki/Politeizm
co na to atolski? ateisci to bedka w porownaniu z honoteikami...

::::::::::::::::::Dziady 2008:::::::::::::::::::::

[terran]

Teatr Narodowy uczci 40 rocznicę pamiętnego przedstawienia Dziadów 30 stycznia 2008.

"Cyrkla, wagi i miary
Do martwych użyj brył;
Mierz siłę na zamiary,
Nie zamiar podług sił.


Bo gdzie się serca palą,
Cyrklem uniesień duch,
Dobro powszechną skalą,
Jedność większa od dwóch."


Pieśń filaretów
Adam Mickiewicz
[grudzień 1820]

NEO

[drf]

neo.jpl.nasa.gov/

Emotional Intelligence (EI) *Emocje*CEI

[drf]

Emotional Intelligence (EI), often measured as an Emotional Intelligence
Quotient (EQ), describes an ability, capacity, or skill to perceive, assess, and
manage the emotions of one's self, of others, and of groups. As a relatively new
area of psychological research, the definition of EI is constantly changing.
---------------------

śmierć bogów...

[zupagrzybowa]

Helios, tak jak w dawnych czasach jego ojciec, wyruszał co rano swym rydwanem na
drogę biegnącą w poprzek nieba. W nocy, zamknięty w olbrzymiej czaszy, powracał
na drugą stronę nieba z nurtem olbrzymiej rzeki opływającej ziemię - Okeanosa.
Helios miał cudowny pałac, cały ze złota, drogich kamieni i kości słoniowej. Bóg
zasiadał na tronie, w promienistej koronie w otoczeniu Dni, Miesięcy, Lat i
Stuleci. Bił od niego tak jasny blask, że nikt, nawet jego syn Faeton, nie mógł
spojrzeć na jego oblicze aby nie stracić wzroku. Kiedyś Faeton wyprosił u ojca,
aby pozwolił mu poprowadzić słoneczny rydwan. Kiedy jednak zboczył z drogi i
zanadto zbliżył się do ziemi (wypalając Saharę w pustynię), Zeus zabił go
piorunem, aby uchronić świat od pożaru.
......
Mitraizm był kultem misteryjnym, toteż podstawowe i najważniejsze obrzędy
polegały na dokonywaniu inicjacji. Obrzędy te sprawowano w mitreach – miejscach
najczęściej położonych w podziemiach czy w jaskiniach. Ceremonie te nie były
odbywane publicznie, mogli w nich brać udział wyłącznie mężczyźni. Jak wszystkie
kulty misteryjne, także misteria mitraistyczne związane były z objawieniem
tajemnicy, której treść przekazywano wyłącznie wtajemniczonym; ci z kolei
zobowiązani byli do zachowania ich w sekrecie, a złamanie tajemnicy karane było
śmiercią. Największą popularnością cieszył się mitraizm wśród legionistów, nie
dość bowiem, że otaczane kultem bóstwo było bogiem wojowniczym i walecznym,
mitraizm wymagał zachowania surowej żołnierskiej dyscypliny.

Podstawowym misterium mitraistycznym była inicjacja przebiegająca w formie
chrztu z krwi. Inicjowany prowadzony był do groty, jaskini lub piwnicy,
ustawiano go pod wykutym w sklepieniu otworem zasłoniętym kratą, na której
zabijano byka, zadając mu cios sztyletem w kark; inicjowany dosłownie kąpał się
w spadającej przez kratę krwi byka, mazał nią całe swe ciało; następnie, po
wyprowadzeniu z ciemności na światło, przez tydzień karmiony był mlekiem quasi
novo genitus, "jako nowonarodzony". Nietrudno dostrzec w tym analogię do
podstawowego misterium chrześcijańskiego - chrztu z wody.

Na podstawie egipskich papirusów magicznych wybitny badacz mitraizmu, Albrecht
Dieterich, twierdzi, że misterium inicjacji przedstawiało podróż inicjowanego
przez świat żywiołów do centrum Kosmosu, a jej uwieńczeniem było nawiedzenie
przez wizję przedstawiającą samego Mitrę. Po drodze inicjowany spotykał boga
solarnego, Heliosa, który "płodził go na nowo". I wreszcie w finale "widział
zstępującego boga, przemożnego, z pałającym blaskiem obliczem, młodego, z grzywą
złocistych włosów, w białej szacie... w prawej dłoni bóg trzymał złoty kark
byka, czyli Wielką Niedźwiedzicę, która porusza nieboskłonem". Witając bóstwo,
inicjowany uznawał w nim Władcę Kosmicznego, Pantokratora, mówił bowiem do
niego: "Bądź pozdrowiony, Panie, Władco Wody, bądź pozdrowiony, stworzycielu
Ziemi, władco Ducha. Panie, odrodzony być pragnę... a ponieważ zostałem
wywyższony, umieram... idę drogą, którą ty ustanowiłeś... i jak ustanowiłeś
sakrament".

.....

Jako bóstwo solarne Mitra odbierał cześć w niedzielę, dzień słońca (łac. Dies
solis), stąd w językach europejskich: niem. Sonntag, ang. Sunday). Raz w roku
wyznawcy składali mu w ofierze byka. Dwa największe świeta obchodzone były:

* W dzień narodzin Sol Invictus (25 grudnia, dzień przesilenia zimowego) oraz
* W dzień śmierci i zmartwychwstania Mitry (dzień wiosennego zrównania dnia
z nocą).



Znane było siedem stopni inicjacji mitraistycznej:

1. Corax (kruk)
2. Nymphus (oblubieniec)
3. Miles (żołnierz)
4. Leo (lew)
5. Perses (Pers)
6. Heliodromus (słoneczny biegacz)
7. Pater (ojciec).

Stopnie te odpowiadały siedmiu planeton:

1. Merkury,
2. Wenus,
3. Mars
4. Jowisz,
5. Saturn,
6. Słońce,
7. Księżyc,

samą zaś inicjację traktowano jako metaforę podróży duszy przez sfery planetarne
do światła, do gwiazd stałych. Inicjacji towarzyszyły różne obrzedy, np.
wieńczenie laurem, nakładanie rąk, wymierzanie policzka, okadzanie czy mazanie
języka miodem.

......

Na zachowanych zabytkach mitraistycznych głównym motywem jest scena zabijania
byka (tauroktonia), przedstawiająca Mitrę zabijającego byka. Podług mitologii
mitraistycznej Mitra ścigał byka, pojmał go i na własnych plecach zaniósł do
jaskini, gdzie złożył go w ofierze w intencji odnowienia świata. Ziemia i
wszelkie życie, zroszone krwią i nasieniem byka, przechodzi proces regeneracji.

Mitrę przedstawiano jako młodzieńca ubranego w rzymską tunikę; na głowie miał
czapkę frygijską. Na scenie tauroktonii klęczy on jednym kolanem na plecach
byka; lewą dłonią podnosi jego głowę do góry, prawą, w której trzyma sztylet,
zabija go, zadając mu cios w krzyż. Odwraca przy tym wzrok od zwierzęcia,
podobnie jak Perseusz zabijający Meduzę. Płaszczyk Mitry po stronie wewnętrznej
często przedstawiano z wyobrażeniami ciał niebieskich.

W trakcie owego obrzędu Mitrze towarzyszą dwaj dadoforzy (młodzieńcy trzymający
pochodnie): Cautes i Cautopates; jeden trzyma pochodnię zwróconą do góry, drugi
trzyma pochodnię zwróconą do dołu. Symbolizują oni zrównanie dnia z nocą: Cautes
ze wzniesioną pochodnią symbolizuje moment równonocy wiosennej, Cautopates z
opuszczoną pochodnią symbolizuje równonoc jesienną. Dadoforzy ubrani są jak
Mitra, w fakcie zaś, że przedstawiani są ze skrzyżowanymi nogami, doszukiwano
się aluzji do punktu przecięcia równika z ekliptyką punktu wiosny i jesieni.

Poza Mitrą, bykiem i dadoforami na wyobrażeniach przedstawiających scenę
tauroktonii widzimy jeszcze inne postacie: węża, koguta, kruka, skorpiona,
czasem lwa i kielich. Jeśli chodzi o interpretację tych postaci, sprawa nie jest
oczywista. Belgijski badacz mitraizmu Franz Cumont uważa, że chodzi tu o
postacie z mitologii irańskiej; inni badacze, zwłaszcza ostatnio, uważali, że
chodzi tu o symbole planet. Byk odpowiadałby zatem Bykowi – znakowi zodiaku; wąż
– Wężowi; pies – Małemu Psu; skorpion – Skorpionowi; lew – Lwu, kielich zaś lub
dzban – Wodnikowi; w gwiazdozbiorze Plejad w Byku widać miejsce, gdzie Mitra
wraża sztylet w kark byka. Według Davida Ulansey’a cała scena tauroktonii
wyobraża konstelację astronomiczną, w której punkt wiosny znajduje się w Byku.
....
Jako bóstwo solarne Mitra odbierał cześć w niedzielę, dzień słońca (łac. Dies
solis), stąd w językach europejskich: niem. Sonntag, ang. Sunday). Raz w roku
wyznawcy składali mu w ofierze byka. Dwa największe świeta obchodzone były:

* W dzień narodzin Sol Invictus (25 grudnia, dzień przesilenia zimowego) oraz
* W dzień śmierci i zmartwychwstania Mitry (dzień wiosennego zrównania dnia
z nocą).

boginii wegetacji, miłości, płodności i magii...

[terran]

Z Wikipedii

pl.wikipedia.org/wiki/Grafika:Freya-CF_von_Salza.jpg
Freja, Freyja - bogini nordycka należąca do wanów asgardskich, bliźniacza
siostra Frejra. Była bóstwem wegetacji, miłości, płodności i magii. Ponadto
patronowała wojnie, 1/3 poległych wojowników podlegała jej władzy. Jej mężem był
Od (letnie słońce), córkami Hnoss ("skarb") i Gersimi ("klejnot").

Wg mitów uważana za najpiękniejszą z bogiń, jej obecność na Asgardzie
gwarantowała innym bóstwom szczęśliwe życie. Jej atrybutem był złoty naszyjnik
Brisingamen, za którego otrzymanie oddała się czwórce karłów - Brisingów. Freja
posiadała też drugi naszyjnik, Hildiswin, wykuty przez dwóch braci — Daina i
Nabbiego, krasnoludzkich złotników. Często towarzyszyły jej małe białe koty,
które powoziły jej rydwanem. Wyobrażano ją często jako postać otoczoną okrągłym
pierścieniem, który przedstawiał jej naszyjnik i symbolizował płodność.

Jest ona boginią, której poświęconych jest najwięcej mitów, zazwyczaj jednak
stanowi ona w nich przedmiot pożądania olbrzymów, bogów i ludzi. Jej kult
utrzymywał się do XIII wieku, a wiele jej atrybutów przypisano w Skandynawii
Matce Boskiej.

Od jej imienia w wielu językach germańskich pochodzi nazwa piątego dnia
tygodnia: friday, Freitag – dzień Frei).

Freja była najpiękniejszą boginią. To ona była przyczyną dla której olbrzymy
zaatakowały Asgard. Wystarczała chwila patrzenia się w nią aby się w niej
zakochać. Gdy Freja miała żenić się z Odem, Odyn przemienił się w Oda i się z
nią ożenił. Odyn przemieniony w Oda wyjechał na wojnę i długo nie wracał. Freja
płakała za nim złotymi łzami. Po wojnie z Asami Freja, jej brat i jej ojciec
udali się do Asgardu, gdzie Freja została jedną z najważniejszych bogiń. Freja
bardzo pragnęła naszyjnika Brisingamen, dla którego spędziła cztery noce z
karłami Alfriggiem, Dwalinem, Berlingiem i Grerem. Kiedy powróciła do Asgardu,
Odyn oskarżył ją o skalanie boskości, skoro zgodziła się na taką cenę za
naszyjnik. Za karę zmusił ją do rozpętania wojny w Midgardzie. Feja i Odyn
podzielili później między sobą poległych na polu walki.

Freja często przybierała postać sokoła. Posiadała swój pałac, Folkwang w
Asgardzie. U stołu wojowników Walhalii miała miejsce równe Odynowi. Posiadała
moc zmieniania ludzi w dziki.

Atrybuty Frei:

* złoty naszyjnik Brisingamen
* złoty naszyjnik Hildiswin
* szata z sokolich piór
* powóz zaprzężony w uskrzydlone koty.

Jej imię oznacza Pani.

... Życzenia Noworoczne dla aquanautów

[zupagrzybowa]

życzy
drf

WWWa

[drf]

Nawzajem ?

U=ao+alx+azy....The-Matrix-Pictur es ;)

[terran]

www.freakingnews.com/The-Matrix-Pictures--44.asp......
is the stiffness matrix and. M. is the mass matrix, PiS the right hand side
vector, where the. approximating function is:. U=ao+alx+azy. +a3-fy. +a,f+aSxf ...

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=76070354
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80269,4953093.html