E.Kishon- zabawny prezent dla Przyjaciół

Gość: Kasia Re: E.Kishon-Reakcja Łancuchowa cz.2 IP: *.lodz.cvx.ppp.tpnet.pl 30.12.01, 16:56

-Hm, to nie jest takie proste. Pali pan?
-Nie.
-Ja tez nie. Dawniej to paliłem fajkę, ale mój lekarz...
-Ja pana bardzo przepraszam, a1e czego pan sobie ode mnie życzy?
-A więc, panie Herszkowicz. ..Mam interes do pana. .. -Jaki interes?
-Pan przecież wie...
-Maszyny pralnicze?
-O, właśnie! -wykrzyknąłem. -Maszyny pralnicze!
-No tak, teraz rozumiem pański pośpiech -powiedział Herszkowicz. -Natychmiast
zatelefonuję do Neumanna w Hadera.
-Proszę, nie teraz -powiedziałem skwapliwie. -Jest późno. Moglibyśmy
porozmawiać z panem Neumannem rano.
-Zwariował pan? Rano pan Neumann leci do Mediolanu!
To mówiąc wykręcił numer i jął się usprawiedliwiać przed najwyraźniej wściekłym
Neumannem, ze go o tej porze wyciąga z łózka, a1e tu jest człowiek z Tel Awiwu,
który dopiero co przybył i chciałby od razu sfinalizować całą sprawę.
W minutę później Herszkowicz wrócił do naszego stolika i zakomunikował nam, ze
musimy natychmiast jechać do Hadera. Najlepiej będzie -Aurel chyba nie odmówi -
jeśli pojedziemy tam jego samochodem.
Aurel zawiózł nas na miejsce. Neumann, jegomość o typowo cholerycznym
temperamencie, wszedł od razu in medias res i poinformował nas, ze do
dyspozycji jest jeszcze 30 procent akcji:
-Kupuje pan? Tak czy nie?
-Ja... ja chciałbym się jeszcze trochę zastanowić.
-Jak pan sobie życzy. Neumann powstał. -Ale żeby już mieć pewność, poszukamy
teraz Weingartnera. Chodź pan.
-Ja nie potrzebuję żadnego Weingartnera -wykrztusiłem ochryple. -Biorę te akcje.
Stosy wszelkich możliwych papierk6w podpisywałem jak w malignie. Gdy wreszcie
miałem to poza sobą, doprowadziłem żonę do przytomności, a o świcie byliśmy już
w Tel Awiwie.
W drodze do biura kupiłem gazetę. Tłuste czcionki na stronie tytułowej
obwieszczały, ze Koncern Przemysłowy Neumanna-Kishona w Hadera założył
największą w Izraelu fabrykę maszyn pralniczych: Solel "Boneh (3) 42% udzialów,
Neumann -28% , ja - 30%. Fabryka, według gazety, "wkrótce rozpocznie produkcję
i całkowicie pokryje zapotrzebowanie Środkowego Wschodu na maszyny pralnicze".
____________________________________________
1)Petach Tikwa leży 12 mil od Tel Awiwu -bardzo daleko jak na Izrael, gdzie w
pociągach umieszczone są tablice: "Nie wychylać się na Jordanię!".
2)Także w Izraelu wszystkie hotele są w żydowskich rękach! Jak to się skończy?
3)Solel Boneh jest kapitalistycznym przedsiębiorstwem socjalistycznych zwiqzk6w
zawodowych. Aby jaśniej zdać sobie sprawę z wielkości tego przedsiębiorstwa,
trzeba wiedzieć, ze Państwo Izrael jest integralnym składnikiem Solel Boneh.

tyu A jednak... oraz o Księdze Gości 30.12.01, 20:46

A jednak - Mark Twain kłania się...

A dla czytelników następująca uwaga:
wprawdzie tekst, który właśnie skończyliście czytać, jest - jak sądzę -
bezdyskusyjny, ale wpisywać się do Księgi Gości - mam nadzieję - można. (Chyba,
że nie można!) Dzięki temu wątek nie spadnie na dół i więcej osób będzie mogło
go przeczytać.
- Gość: Lisek Re: A jednak... oraz o Księdze Gości IP: *.warszawa.cvx.ppp.tpnet.pl 31.12.01, 01:30
  
  A jednak trzy grosze a propos tlumaczenia:
  
  > i całkowicie pokryje zapotrzebowanie Środkowego Wschodu na maszyny pralnicze.
  
  Po polsku: Bliskiego Wschodu. Inaczej jest fatalna kalka z angielskiego Middle
  East - blad czesto spotykany w prasie.
  - Gość: Kasia Tłumaczenie IP: *.lodz.cvx.ppp.tpnet.pl 31.12.01, 07:39
    
    Swieta racja, ale reszta bez zarzutu i bardzo w klimacie..., prawda?
    Wogole polecam Kishona na wszystkie przypadlosci- wyleczy niechybnie...

Gość: Kasia E.Kishon- BYŁEM ŚWIADKIEM W RABINACIE IP: *.lodz.cvx.ppp.tpnet.pl 31.12.01, 09:52

Ephraim Kishon "Byłem świadkiem w rabinacie"
(tłum . Stanisław Lewanski)

Znakomitą większość Żydów cechuje ogromne przywiązanie do tradycji. Twierdzi
się nawet, że przeżycie w diasporze zawdzięczają oni głównie swemu nieugiętemu
trwaniu przy tradycyjnych obyczajach i surowych przepisach Zakonu. Co do mnie,
wątpię raczej, czy w jakimś większym stopniu przyczyniłem się do tych
dziejowych osiągnięć Izraela.
W centralnej części opowieści, która ma tego dowieść, występuje człowiek
imieniem Jankiel. Jak żyję, nigdy go przedtem nie widziałem, mimo to w ciągu
niewielu minut udało mi się doprowadzić do ruiny całą jego przyszłość i całe
jego szczęście rodzinne.
Wszystko zaczęło się owego dnia, gdy pewna, równie jak Jankiel nieznana mi
kobieta lat około czterdziestu, stanęła w progu mojego domu i zalała mnie
potokiem słów, który zarówno co do zawartości logicznej, jak i wymogów
gramatycznych mógł wzbudzić wiele zastrzeżeń, a przemowa prowadzona była w
tempie zmierzającym nieuchronnie do ostrego ataku duszności:
- Wybaczy pan, kochany panie, że tak pana tu napadam, nie znamy się przecież,
ale Jankiel, on musi się ożenić, prawda, przecież pan nie wie, że ja jestem
rozwiedziona, nieważne dlaczego, on był pijakiem i fundował obcym kobietom
prezenty, a Jankiel nie pije i on zarabia dobrze, nie miesza się do polityki,
mieszka w tym kraju od dawna, ma świetną posadę w branży tekstylnej i chciałby
mieć dziecko, bardzo prędko, bo on nie może czekać, on nie jest w końcu
pierwszej młodości, ale wygląda młodo, chociaż jest łysy, i ma nawet
mieszkanie, sama nie wiem gdzie, pan musi nas odwiedzić, pan nie będzie teraz
taki, żeby nam nie wyświadczyć tej przysługi - prawda?
- Z całego serca życzę pani wszystkiego najlepszego, droga pani -
odpowiedziałem. - Niech spłynie na państwa małżeństwo wszelki dostatek i pokój,
to prawdziwe błogosławieństwo, do które- go ludzkość tak wzdycha. Szalom!
Szalom! I niech pani da jeszcze kiedyś o sobie znać.
- Dziękuję stokrotnie, dziękuję panu, ale całkiem zapomniałam panu powiedzieć,
że Jankiel nie ma tu żadnych znajomych prócz paru starych osadników, ale oni
nie mogą zaświadczyć przed rabinem, że Jankiel nie był za granicą żonaty, pan
nie mieszka tu tak długo, pan jest dziennikarzem, to pan mógłby być naszym
świadkiem[1].
- Zgoda - powiedziałem. - Zaraz skreślę tych parę słów i dam pani.
- O nie, to nie wystarcza, wie pan, jeden przyjaciel Jankiela, on dał nam już
takie pisemne oświadczenie, to jest taki stary kawaler i nawet na papierze
firmowym Metro-Goldwyn-Mayer z Ameryki, on tam mieszka, ale rabin powiedział,
że ważne jest tylko osobiste świadectwo i on się musi stawić, ja z góry
dziękuję panu za uprzejmość, ja jestem entuzjastką pańskich felietonów, ostatni
był nie najlepszy [2]**, a więc do jutra, godzina dziewiąta rano przed "Cafe
Passage" albo jeszcze lepiej wprost przed rabinatem, a teraz przepraszam, muszę
już iść, nazywam się Szulamith Ploni, było mi bardzo przyjemnie.
Nie przepadam za tego rodzaju przysługami, bo z nich tylko same kłopoty. Tym
razem jednak miałem przeczucie, że los dwojga ludzi spoczywa w moich rękach.
Prócz tego, muszę wyznać, bałem się trochę pani Szulamith Ploni. Następnego
dnia rano, punktualnie o dziewiątej, znalazłem się więc przed wejściem do
urzędu starszego rabina miasta, gdzie niecierpliwie oczekiwał mnie już
atletyczny, łysy mężczyzna:
- Pan jest świadkiem?
- Zgadł pan.
- To niech się pan pospieszy, bo już nas wywoływali. Szulamith też będzie za
chwilę. Ona szuka teraz wśród przechodniów jakiegoś drugiego świadka. Cała
parada będzie trwała kilka minut. Pan musisz tylko powiedzieć, że zna mnie pan
jeszcze z Podwołoczysk, i że ja nigdy nie byłem żonaty. I to wszystko - czysta
formalność. W porządku?
- W porządku... Ale - tak całkiem między nami - niech mi pan powie: był pan
kiedyś żonaty?
- Nigdy w życiu. Miałem dość własnych kłopotów.
- Tym lepiej... Ale to miasto... to, co pan je wymienił. Ja go w ogóle nie znam.
- Chochem![3] Jest pan dziennikarzem? Niech więc pan opowie cokolwiek - że na
przykład robił pan reportaż z Podwołoczysk, a ja panu w tym całymi latami
pomagałem.
- Ależ panie, przecież nikt w to nie uwierzy.
- Co to znaczy: nie uwierzy? Pan myślisz, że w rabinacie ktoś ma pojęcie, co to
takiego jest reportaż?
- No,dobra...Ale teraz znowu całkiem zapomniałem,jak się nazywa to miasto na P.
- Aj, aj, aj. No, ale jak pan nie może zapamiętać, to powiedz pan, że się znamy
z Brodów. Brody to też w Polsce.
To istotnie było łatwiejsze - wystarczyło tylko mnemotechnicznie przypomnieć
sobie Benjamina Brody, zmarłego prezydenta Światowej Organizacji Syjonistycznej.
Jankiel przesłuchał mnie jeszcze raz i robił wrażenie zadowolonego. Na wszelki
wypadek podał mi jeszcze, że nazywa się Kuchman. Nie zdawał sobie sprawy, iż w
tym momencie los jego był już przesądzony.
Po chwili Szulamith Płoni przywlokła drugiego świadka. Gdy tylko owinąłem sobie
starannie głowę pstrym szalikiem [4], wkroczyliśmy do kancelarii rabina i
stanęliśmy przed obliczem brodatego, dostojnego patriarchy, spoglądającego
przez grube okulary i mówiącego twardym, aszkenazyjskim akcentem.
Rabbi powitał mnie serdecznie - najwyraźniej wziął mnie, krótkowidz, za
oblubienicę. Sprostowałem pomyłkę, a rabbi, wpisawszy do ogromnej księgi
personalia narzeczonych i świadków, zwrócił się znowu do mnie, jakby tu właśnie
upatrywał najsłabszego ogniwa łańcucha.
- Od jak dawna znasz narzeczonego, synu?
- Od trzydziestu sześciu lat, rabbi.
- Czy zdarzyło się kiedyś, że choćby przez krótki czas nie żyliście ze sobą w
zgodzie?
- Nigdy, rabbi, ani przez minutę.
Wszystko szło planowo. Rabin przełknął Brody gładko, istotnie pojęcia nie miał,
co to jest reportaż, wniósł moje odpowiedzi do księgi, po czym zapytał mnie
jeszcze raz:
- Możesz zatem, mój synu, poświadczyć, że narzeczony nigdy nie był żonaty?
- Nigdy w życiu nie był żonaty.
- Czy znasz go dobrze?
- Rabbi, skłamałbym, gdybym ośmielił się twierdzić, że można go znać lepiej .
- Wiadomo ci zatem, synu, zapewne, czy on pochodzi z rodu kohenickiego ?
- Oczywiście! On pochodzi z rodu kohenickiego. I to jeszcze jak!
-Dziękuję ci, synu. Zapobiegłeś wielkiemu nieszczęściu rzekł rabin i zamknął
leżącą przed nim księgę. - Ten człowiek nie może poślubić tej kobiety. Jeszcze
żaden kohen[5] nie wstąpił w święte związki małżeńskie z rozwódką!
Szulamith Ploni wybuchnęła histerycznym szlochem, Jankiel rzucił mi nienawistne
spojrzenie.
- Proszę mi wybaczyć, rabbi - zacząłem się jąkać. - Ja w Europie odebrałem
bardzo świeckie wychowanie i ja nic nie wiem o kohenitach. Proszę, niech pan
zechce skreślić moją wypowiedź w tej materii.
- Przykro mi, synu, ale już przepadło.
- Momencik! - dysząc z wściekłości wyskoczył Jankiel. - To może mnie zechce
rabbi wysłuchać? Nazywam się Kuchman i nigdy w życiu nie byłem żadnym kohenem!
Wręcz przeciwnie - ja pochodzę z biednych, o, takich małych, nic nie znaczących
Żydków - można powiedzieć niewolników, nie żadnych żydowskich arystokratów...
- To dlaczego pański świadek zeznał, że pan jest kohenem?
- Mój świadek? Ja widzę tego faceta pierwszy raz w życiu. Skąd ja mogłem
wiedzieć, że on wpadnie na taki idiotyczny pomysł?
Rabbi spojrzał na mnie ponad okularami takim wzrokiem, że spuściłem powieki:
- Tak, to prawda - wyznałem. - Poznaliśmy się dopiero dziś. Ja nie mam pojęcia
ani kim on jest, ani czym on jest. I o przepisach Zakonu też nie mam pojęcia.
Ja myślałem, że to mu nie zaszkodzi, jak będzie kohenem. Ja sądziłem nawet, że
to będzie dla niego dobre-że on dostanie na przykład jakieś ulgi w opłatach
urzędowych za ślub. Niech pan im, rabbi, pozwoli się pobrać.
- To jest niemożliwe. Jedynie gdyby narzeczony udowodnił, że nie pochodzi z
rodu kohenickiego...
- Czarny rok na mnie - zajęczał Jankiel. - Jak ja mam to udowodnić?
- A, tego to ja nie wiem. Wiem tylko, że jak dotąd nikomu się

Gość: Kasia E.Kishon- BYŁEM ŚWIADKIEM W RABINACIE-dokończenie IP: *.pai.net.pl 04.02.02, 07:19

- A, tego to ja nie wiem. Wiem tylko, że jak dotąd nikomu się to jeszcze nie
udało - powiedział rabbi. - A teraz żegnam, proszę opuścić ten pokój.
Na ulicy z trudem uniknąłem gwałtownej śmierci. Jankiel przysięgał na swoich
nic nie znaczących, biednych przodków, że się jeszcze ze mną porachuje, a
Szulamith zraszała bruk rzęsistymi łzami.
- Czemuś nam pan to uczynił? -zawodziła- Czemu? Czemuś się pan pchał na
świadka, kiedy nie miał pan pojęcia, co świadek mówić powinien? Kłamca pan
jesteś, kłamca, i to zwyczajny!
Miała rację.

Gość: Kasia Kishon KANAŁ BLAUMILCHA -z dedykacja dla Moshe IP: *.lodz.cvx.ppp.tpnet.pl 06.01.02, 20:57

EPHRAIM KISHON KANAŁ BLAUMILCHA
(tłum. Stanisław Lewanski)
Mieszkańcom Izraela wspó1na jest maniacka skłonność do zabudowywania kraju.
Jeśli ktoś z Czytelników tej książki zdecyduje się na podjęcie podróży do
Państwa Izrael, wkrótce nabierze przekonania, ze cierpimy tu na powszechną,
chroniczną i nieuleczalną gorączkę budowlaną. Nikogo na przykład nie dziwi, gdy
jakiś szaleniec wyskoczy z projektem wybudowania miasta pośrodku gołej pustyni.
Mamy całkiem pokaźną grupę takich wariatów. I w rezultacie całkiem pokaźną
liczbę miast postawionych w szczerym piachu.
Zanim przejdziemy do omawiania Kanalu Blaumilcha -inwestycji nazwanej tak od
jej twórcy, Kazimierza Blaumilcha, byłego mieszkańca celi numer 7 w Bat Yam -
pozwolę sobie przekazać Czytelnikowi kilka niezbędnych informacji.
W Bat Yam znajduje się dom wariatów. Nie należy jednak sądzić, ze dostanie się
tam jest sprawą prostą. Gdy w jakimś innym kraju człowiek zaczyna nagle
bredzić, wiadomo od razu, ze stracił rozum. W Izraelu natomiast przeważa w
takim wypadku pogląd, ze spotkaliśmy imigranta żydowskiego z południowej
Mandżurii, który usiłuje porozumieć się z nami w swoim ojczystym języku. A gdy
ktoś na przykład wysmaruje sobie twarz szpinakiem, nie wykluczamy możliwości,
ze mamy tu do czynienia ze starym zwyczajem ludowym z Boliwii. Wariat, żeby
zyskać w Izraelu uznanie, musi zrobić cos naprawdę wystrzałowego.
Nic nie przeczuwając siedziałem pewnego razu na zalanej słońcem plaży i
rozkoszowałem się powiewami chłodnawej bryzy, gdy nagle wytracił mnie z marzeń
widok zezowatego i nieogolonego, lecz niezbyt odrażającego osobnika. Indywiduum
poprosiło mnie najpierw o zgodę na zajęcie miejsca obok mnie, po czym odezwało
się tymi słowy:
-Niezmiernie mi przykro, ze indaguję pana, łaskawy panie, potrzebuję jednak
pilnie dziesięciu funtów.
Nie bez pewnej irytacji zapragnąłem wiedzieć, na jakim paragrafie i na jakiej
ustawie opiera się sformułowane wyżej żądanie. Mój znajomy skinął ze
zrozumieniem głową i chętnie udzielił mi stosownych wyjaśnień:
-Jestem umysłowo chory , łaskawy panie -rzekł spokojnym, budzącym zaufanie
głosem. -Pan, jako człowiek inteligentny, z pewnością wie, co to znaczy. Według
ustaw tego kraju mogę panu teraz bez żadnych ceremonii poderznąć gardło albo
udusić pana, albo -gdyby moje chorobliwe instynkty mi to podsunęły -zrobić z
pana kotlet siekany. I co by mi za to zrobiono? Nic by mi za to nie zrobiono. W
najgorszym wypadku wsadzono by mnie z powrotem do domu wariatów, skąd -dzięki
opieszałości mojego nadzorcy - udało mi się przedwczoraj uciec. Życzyłby pan
sobie obejrzeć .notarialnie uwierzytelnione fotokopie moich papierów
wariackich? Proszę, oto one.
Papiery mojego nowego przyjaciela nie budziły najmniejszych zastrzeżeń. On sam
także robił jak najlepsze wrażenie: miało się przed sobą poważnego, trzeźwego
człowieka interesu, nie rzucającego słów na wiatr, wręcz przeciwnie -ważącego
każde zdanie starannie.
-Nu, co jest? Na co pan czekasz? -zapytał, przy czym w jego oczach pojawiły
jakieś gorączkowe błyski. -Miałeś pan może w życiu jeszcze za mało kłopotów i
chciałbyś pan trochę nowych? Dla marnych dziesięciu funtów? Niech mi pan
wierzy , łaskawy panie, to się nie opłaca! Ja sam tez bym chciał załatwić
sprawę bez jakichś tam ekscesów -pan to powinieneś rozumieć. Ale, jeżeli pan
mnie zmuszasz... Ja będę liczył do trzech. Przy "trzy" -mówię to panu z
doświadczenia -mnie się pojawi na pysku piana, ja stracę nad sobą panowanie. A
potem -pan sobie nawet nie wyobrażasz. Niech pana Bóg ma w swojej opiece.
Uwaga, ja zaczynam: raz -dwa -Chwileczkę -przerwałem. -Czuję się zobowiązany
zainteresować pana pewnymi okolicznościami, które jak sądzę, uszły pańskiej
uwagi. Otóż ja sam tez nie jestem całkiem normalny. Mówiąc między nami -na
szczęście nie ma tu nikogo obcego -jestem urzędowo atestowanym wariatem i
posiadam na tę okoliczność dyplomy dwóch czołowych instytutów europejskich. Z
upodobaniem uprawiam amok, zwłaszcza na długich dystansach. Ale specjalnością
moją jest wiwisekcja ofiar. To już jest w naszej rodzinie dziedziczne. Dlatego,
łaskawy panie, stale noszę przy sobie nóż kuchenny. Trochę zardzewiały. Noszę
go pod koszulą, o tutaj -tak na wszelki wypadek. Cieszę się, ze molem pana
poznać.
Mój gość zbladł. Przemowa zrobiła na nim silne wrażenie. Gdy mimochodem
sięgnąłem dłonią pod koszulę, zerwał się z przeraźliwym krzykiem i skacząc
wielkimi susami zniknął w oddali.
Powstałem i ja, po czym spokojnym krokiem udałem się na przystanek autobusowy ,
gdzie rozpędziłem oczekujących ostrym: "Rozejść się, miejsce dla wariata!", a
następnie wsiadłem do wozu nie odczekawszy w kolejce ani minuty.
Jeśli chodzi o wspomnianego na wstępie Kazimierza Blaumilcha, to był on
czterdziestopięcioletnim, nigdzie nie pracującym saksofonistą i bawił, jak już
podano, w Bat Yam, gdzie zajmował izolatkę nr 7. Uległ niedawno napadowi
ostrego szalu w związku z tym, ze pielęgniarz skonfiskował mu łyżkę do butów,
którym to narzędziem pan Kazimierz spodziewał się wykopać tunel umożliwiający
ucieczkę ze szpitala.
Przypadek Blaumilcha uchodził za beznadziejny. Choroba psychiczna została
wykryta przed rokiem, gdy pan Kazimierz starał się o paszport . Od chwili, gdy
mu odmówiono paszportu, nieszczęśnik rozpoczął uporczywe drążenie kanałów do
morza.
Po napadzie szalu Blaumilch powoli przyszedł jednak do siebie, poczekał do
zmroku, otworzył drzwi celi i uciekł. Od razu trafił na autobus do Tel Awiwu,
gdzie prosto jak po sznurku udał się do domu towarowego Solel Boneh i tam
niepostrzeżenie przepadł.
Działo się to w środę.
W czwartek o świcie cały ruch na skrzyżowaniu Allenby Road i bulwaru
Rotschilda zamarł. Jeszcze przed wschodem słońca pojawił się na środku namiot.
Cztery zardzewiale beczki po benzynie ustawione w kwadrat sygnalizowały, ze tu
właśnie rozpoczynają się większe roboty drogowe. O godzinie szóstej pojawił się
robotnik drogowy ciągnąc za sobą nowiutki świder pneumatyczny. O szóstej
trzydzieści wydrążył nim dwa na stopę głębokie kanały przecinające się jak
litera "X" i łączące wszystkie cztery rogi skrzyżowania. Około siódmej udał się
na śniadanie.
O godzinie dziesiątej rozpętało się piekło. Kolumny dziko trąbiących aut
kończyły się dopiero na przedmieściach Tel Awiwu. Policja konna kłusowała na
wszystkie strony usiłując zaprowadzić jakiś lad, ale i ona wkrótce zatonęła w
tym kotle czarownic.
Około południa pojawił się na placu minister spraw wewnętrznych i poleciwszy
towarzyszącym mu dwudziestu dwum wyższym oficerom policji za wszelką cenę
przywrócić porządek, udał się pomrukując gniewnie do ratusza -oczywiście
pieszo, bo żadna komunikacja nie funkcjonowała, ani publiczna, ani prywatna.
Przy pomocy wszystkich będących do dyspozycji ambulansów i wozów bojowych
straży pożarnej usiłowano przebić korytarz przez miasto -próba się nie powiodła.
Jeden tylko mieszkaniec Tel Awiwu zachował w tym obłędnym zamieszaniu zimną
krew: człowiek wykonujący roboty drogowe. -Tatatata! -klekotał świder
pneumatyczny w silnych rękach Kazimierza Blaumilcha, który powoli, ale
nieubłaganie drążył Allenby Road w kierunku morza.
Minister spraw wewnętrznych nie zastał kierownika wydziału robot drogowych -
doktor Kwibiszew wyjechał do Jerozolimy, a jego zastępca słabo się orientował w
sprawach remontów. Przyrzekł jednak ministrowi zatrzymać roboty natychmiast po
uzgodnieniu tego z doktorem Kwibiszewem i nadal zaraz telegram do Jerozolimy.
Także do burmistrza doszły już wiadomości o nieszczęsnych robotach
komunikacyjnych, natychmiast więc delegował swego sekretarza, by przeprowadził
rozpoznanie na miejscu. Sekretarzowi udało się bez większych trudności
przebrnąć przez potrójny kordon policji. Wykorzystawszy krotką chwilę przerwy w
rozrywającym uszy "tatatata" zwrócił się do robotnika z zapytaniem, kiedy mniej
więcej można oczekiwać zakończenia robo

Gość: Kasia Re: Kishon KANAŁ BLAUMILCHA -cz.II IP: *.lodz.cvx.ppp.tpnet.pl 06.01.02, 21:03

Także do burmistrza doszły już wiadomości o nieszczęsnych robotach
komunikacyjnych, natychmiast więc delegował swego sekretarza, by przeprowadził
rozpoznanie na miejscu. Sekretarzowi udało się bez większych trudności
przebrnąć przez potrójny kordon policji. Wykorzystawszy krotką chwilę przerwy w
rozrywającym uszy "tatatata" zwrócił się do robotnika z zapytaniem, kiedy mniej
więcej można oczekiwać zakończenia robot.
Kazimierz Blaumilch początkowo milczał. Gdy jednak spostrzegł, ze w ten sposób
nie pozbędzie się natręta, odwarknął jedynym znanym sobie hebrajskim słowem:
-Chammer! *
Pod wieczór w wyniku nadludzkich wysiłków i dzięki zastosowaniu gazów
łzawiących udało się policji wprowadzić w tym chaosie względny porządek,
wydobyć z matni swoich kolegów i ich konie - jednych i drugich w stanie
krańcowego wyczerpania -oraz zablokować ruch w promieniu dwóch kilometrów, o
czym powiadomiono za- równo magistrat, jak i dyrekcję koncernu SoleI Boneh.
Dwa dni później, natychmiast po otrzymaniu telegramu, powrócił z Jerozolimy
doktor Kwibiszew i znalazł swój urząd przewrócony do góry nogami: urzędnicy
szukający w archiwum planu remontu skrzyżowania Al1enby-Rotschild znaleźli dwa
całkiem z sobą sprzeczne projekty i nikt nie wiedział, który jest właściwy.
Doktor Kwibiszew kazał sobie pokazać plany, w obu znalazł poważne usterki do-
tyczące kanalizacji, skierował więc całą dokumentację do miejskiego wydziału
wodno-kanalizacyjnego. Naczelnik tego wydziału udał się jednak właśnie w ważnej
sprawie do Hajfy, w ślad za nim posłano więc plany specjalnym kurierem. Wróciły
bezzwłocznie, wszelako z uwagę, ze chodzi chyba o jakieś nieporozumienie,
ponieważ Tel-Awiw nie ma w ogó1e żadnej godnej uwagi sieci kanalizacyjnej.
Po karnym przeniesieniu doktora Kwibiszewa do Ministerstwa Handlu mianowano
naczelnikiem wydziału Chaima Pfeiffensteina. Ten, przestudiowawszy gruntownie
cale dossier, opatrzył teczki ogromnymi czerwonymi znakami zapytania i odesłał
je do Ministerstwa Robót Publicznych z prośbą o wyjaśnienie, odkąd to panuje
zasada, ze ministerstwo rozpatruje państwowe projekty budowlane bez uprzedniego
skonsultowania się z władzami komunalnymi.
Tymczasem Kazimierz Blaumilch przy akompaniamencie ustawicznego "tatatata" i w
nieodłącznym towarzystwie czterech zardzewiałych beczek dotarł już do ulicy
Rambam. Bezradnie przyglądali się mieszkańcy Allenby Road, jak ta niegdyś
reprezentacyjna arteria komunikacyjna zmienia się w wyboisty trakt przez
pustynię z asfaltowego gruzu, który nawet piesi przebywają z największym trudem.
Ale daleko było jeszcze do końca kłopotów! Na skutek wyłączenia z ruchu Allenby
Road i bulwaru Rotschilda boczne ulice zaczęły pękać w szwach i wymagały
niezwłocznego poszerzenia. Rząd postanowił rozpisać przymusową pożyczkę
narodową, by zdobyć odpowiednie środki finansowe. Zważywszy zaś, ze
przesunięcie zajezdni autobusowej na północ okazało się ze względów
technicznych niemożliwe, postanowiono spiesznie wyburzyć dzielnicę mieszkaniową
Rabbi Schmuck.
Chaim Pfeiffenstein, którego arogancką interpelację Ministerstwo Robot
Publicznych zwróciło z dość cierpkimi uwagami, złożył burmistrzowi odpowiedni
raport, po czym zażądał od koncernu Solei Boneh natychmiastowych i dokładnych
informacji o postępach robot.
Odpowiedź Piotra Amala, dyrektora Solel Boneh do spraw projektowania i
przebudowy ulic, nie nasuwała żadnych wątpliwości, ze będąca przedmiotem
interpelacji sprawa zostanie rozpatrzona z całą wnikliwością. Odpisy
korespondencji przesłano do centrali przesiedleńczej Agencji Żydowskiej .
Zgłoszona jednocześnie przez Piotra Amala oferta pośredniczenia między
magistratem a ministerstwem zyskała wprawdzie poparcie egzekutywy Histadruthu ,
została jednak odrzucona przez bur- mistrza Tel Awiwu działającego w
porozumieniu z dyrekcją komunikacji miejskiej, ponieważ -ich zdaniem -warunkiem
wstępnym jakichkolwiek rozmów winno być wstrzymanie wszelkich robot.
Allenby Road tymczasem zmieniła się nie do poznania: między wałami gruzu
betonowego i makadamowego ciągnął się głęboki rów pokryty grubą warstwą pyłu. Z
podziurawionych rur wodociągowych tryskały wysoko efektowne fontanny. Domy
mieszkalne opustoszały.
Teraz dopiero, w szczytowym punkcie kryzysu, ujawniła się cala polityczna
dalekowzroczność Piotra Amala co do wiary w skuteczność negocjacji. Zaprosił on
Chaima Pfeiffensteina do siebie na konferencję i po wielogodzinnych, gorących
debatach uzgodniono pogląd, ze roboty drogowe należy jednak zawiesić,
przynajmniej do czasu, az wypowie się w całej sprawie specjalnie powołana
komisja parlamentarna. Protokół porozumienia przesłano w formie memorandum do
Gabinetu Ministrów i do Kancelarii Prezydenta.
Wszystkie te genialne pociągnięcia stały się jednak nagle nieaktualne.
Kazimierz Blaumilch, dzięki znakomitemu pomysłowi skręcenia w lewo, jeszcze
tego samego wieczoru dotarł do morza.
To, co potem nastąpiło, nie jest już niczym osobliwym- po prostu woda morska
wdarła się do kanału, który był niegdyś jezdni,! Allenby Road, i uderzyła
spienionymi falami w brzeg na bulwarze Rotschilda.
Nie upłynęło wiele czasu, nim miasto spostrzegło interesujące możliwości, które
stworzyła nowa sytuacja. Wkrótce pojawiły się taksówki wodne, a w ślad za nimi
pierwsze prywatne motorówki. Życie odrodziło się na nowo.
Oficjalne przejęcie dróg wodnych do eksploatacji miało przebieg nader
uroczysty. Burmistrz w serdecznych słowach wyraził koncernowi SoleI Boneh
podziękowanie za planowe i terminowe zrealizowanie tak gigantycznego zadania
inwestycyjnego oraz poinformował obywateli, ze Tel Awiw będzie odtąd używał
tytułu " Wenecji Bliskiego Wschodu".
_____________________________________________________________
1) Izrael jest jedynym państwem, do którego każdy wariat może bez najmniejszych
przeszkód przyjechać, żadnemu natomiast nie wolno wyjechać -podobno dla- tego,
żeby nie zrobił nam wstydu.
2) Największe i najbardziej ruchliwe skrzyżowanie wielkiego, ruchliwego miasta
w rozwijającym się kraju; odpowiada mniej więcej skrzyżowaniu Times Square w
Nowym Jorku w godzinach szczytu.
3) Dosłownie "osioł". W mowie potocznej: "Takiego durnia jak pan jeszcze nie
spotkałem".
4) Centrala związków zawodowych (przyp. tłumacza).
- Gość: borsuk Re: Kishon KANAŁ BLAUMILCHA -cz.II IP: *.dip.t-dialin.net 07.01.02, 16:40
  
  Kasiu,
  benedyktynska prace wykonujesz. Znam bardzo duzo Kischona, ale te humoreski
  sa dla mnie nowe. Z prawdziwa przyjemnoscia sie je czyta.
  Dzieki i winduje watek do gory.
  
  pozdrowienia
  
  borsuk
  - Gość: Miriam ___________________Kishon dla Lady hawk IP: *.lodz.cvx.ppp.tpnet.pl 07.01.02, 17:21
    
    Nie martw się - damy Ci w Purim Kishona.
    Osobiście tego dopilnuje ale musisz być cierpliwą Lady.
    Chyba, że nas wcześniej odwiedzisz?
    Pozdro urocze
    Miriam
    - tyu Re: _________________a Kishon dla ... ? 07.01.02, 17:31
      
      Gość portalu: Miriam napisał(a):
      
      > Nie martw się - damy Ci w Purim Kishona.
      > Osobiście tego dopilnuje ale musisz być cierpliwą Lady.
      > Chyba, że nas wcześniej odwiedzisz?
      > Pozdro urocze
      > Miriam
      
      Ja nic nie sugeruję, ale co zrobisz, gdy za Lady Hawk ustawi się kolejka?
      Pozdro uroczeJ
      tyu
      - lady_hawk Kishon dla TYU 07.01.02, 22:22
        
        tyu napisał(a):
        
        > Gość portalu: Miriam napisał(a):
        >
        > > Nie martw się - damy Ci w Purim Kishona.
        > > Osobiście tego dopilnuje ale musisz być cierpliwą Lady.
        > > Chyba, że nas wcześniej odwiedzisz?
        > > Pozdro urocze
        > > Miriam
        >
        >
        > Ja nic nie sugeruję, ale co zrobisz, gdy za Lady Hawk ustawi się kolejka?
        > Pozdro uroczeJ
        > tyu
        >
        >
        >
        
        Tez sie nie martw! Ode mnie dostaniesz!
        
        Serdecznosci.
        8-))
        
        tyu KisSES dla Lady ! 14.01.02, 21:52
        
        lady_hawk napisał(a):
        
        > Tez sie nie martw! Ode mnie dostaniesz!
        >
        > Serdecznosci.
        > 8-))
        
        ...w związku z czym - jak w tytule postu!
        P.S. Twój uśmiech sugeruje, że nosisz okulary?
      - Gość: Scan Re: _________________a Kishon dla ... ? IP: *.warszawa.sdi.tpnet.pl 07.01.02, 22:31
        
        Też sie ustawiam w kolejce, nie wypominając Miriam obiecanych w Chanukę tekstów
        dla pewnego znajomego.
        Serdecznie
        Scan
        
        tyu napisał(a):
        
        > Gość portalu: Miriam napisał(a):
        >
        > > Nie martw się - damy Ci w Purim Kishona.
        > > Osobiście tego dopilnuje ale musisz być cierpliwą Lady.
        > > Chyba, że nas wcześniej odwiedzisz?
        > > Pozdro urocze
        > > Miriam
        >
        >
        > Ja nic nie sugeruję, ale co zrobisz, gdy za Lady Hawk ustawi się kolejka?
        > Pozdro uroczeJ
        > tyu
        >
        >
        >
    - Gość: Jasio czesc Miriam IP: *.warszawa.sdi.tpnet.pl 07.01.02, 22:45
      
      > Nie martw się - damy Ci w Purim Kishona.
      Miriam Co to jest Purim?
      Co to jest Kishon?
      Cukierek?
      Pozdrawiam
      Jasio

Gość: Kasia E.Kishon- PREZENTY DLA OJCA I SYNA IP: *.pai.net.pl 13.01.02, 01:19

Zdarzyło się w końcu, że i nasz syn Amir miał swoje święto Bar Micwa. Przy tej
okazji udało mi się w ciągu kilku godzin przyjrzeć dokładnie naszemu
społeczeństwu konsumpcyjnemu.

Prezenty dla ojca i syna

Amir, mój drugi syn, oczywiście rudy, skończywszy bez większego trudu lat
trzynaście osiągnął według praw żydowskich oficjalny status mężczyzny.
Zewnętrznie wyraża się to między innymi w ten sposób, że nowo kreowany
mężczyzna zostaje w pierwszą sobotę po Bar Micwa wezwany w bóżnicy do
przeczytania przypadającego na ten dzień wyjątku z Tory. Ponadto też my,
rodzice, według starego zwyczaju wieczorem tego dnia urządzamy huczne
przyjęcie, na które zapraszamy licznych, zwłaszcza dobrze materialnie
sytuowanych przyjaciół.

Tuż przed uroczystością zwróciłem się do swego dopiero co pasowanego na
mężczyznę syna, by wyjaśnić mu wagę tego momentu:

- Pokolenia twych przodków z dumą patrzą na ciebie mój chłopcze. Z dniem
dzisiejszym spoczęła na tobie obywatelska odpowiedzialność za ten kraj, który
wreszcie po dwóch tysiącach lat...

- A propos dwóch tysięcy - przerwał mi mój poczuwający się do odpowiedzialności
potomek. - Sądzisz, że uzbieramy tyle?

- Kto mówi o pieniądzach? - skarciłem go ostro. - Kto mówi o jakichś tam
czekach czy prezentach?! Samo wydarzenie, jego wewnętrzna treść - oto co się
tutaj liczy. Ta więc duchowa zawartość...

- Będę więc chyba musiał założyć sobie własne konto bankowe- dokończył Amir
swoją poprzednią myśl jasno i wyraźnie.

- Mimo wszystko był jednak trochę niepewny i zakłopotany, gdy pojawili się
pierwsi goście. Nie bardzo jeszcze panował nad sytuacją i co rusz, ogromnie
zmieszany, pytał mnie, co ma robić, jak się ma zachować.

Cierpliwie pouczałem chłopca: - Mów każdemu: "Cieszę się, że pan był tak
uprzejmy i zechciał przybyć”.

- A kiedy mi będą wręczali prezenty, to co?

- Wtedy mów: "Serdecznie dziękuję, ale to naprawdę nie było konieczne”.

Pouczony przeze mnie Amir stanął na posterunku w pobliżu drzwi. Już z daleka
wołał do każdego wchodzącego: "Dziękuję, ale to naprawdę nie było konieczne" -
i pożądliwie wyciągał doń rękę. Gdy otrzymał pierwszy czek opiewający na
pięćdziesiąt funtów, musiałem chłopaka przytrzymać za łokieć, inaczej
pocałowałby dobroczyńcę w rękę. Na widok pierwszego wiecznego pióra wpadł w eks
tazę, a ujrzawszy ekspander niemal wybuchnął łzami radości.

- Cóż to za wrażliwe dziecko! - zauważyła jego matka. - I jakie subtelne!

Zbiornica darów została urządzona w pokoju małej Renany, a mój najstarszy syn,
Raphael, wziął na siebie obowiązek sortownika zdobyczy.

Atmosfera świątecznej pogody została nieco zmącona, gdy pewien żądny poklasku i
próżnej chwały przemysłowiec wystąpił ekshibicjonistycznie z czekiem
wystawionym na kwotę dwustu pięćdziesięciu funtów. Na tle takiej hojności
zbladły wszelkie kompasy i encyklopedie. Coraz niedbalej mruczał młody
benefisant swoje "dziękuję... nie było konieczne...", a wkrótce poskarżył mi
się na dwóch nowo przybyłych, od których nie dostał nic poza uściskami dłoni,
co istotnie wcale nie było konieczne. Przyjrzałem się dobrze obu bezwstydnikom
i z bezsilnym oburzeniem stwierdziłem, że skwapliwie przysiedli się do bufetu.

- Cierpliwości, cierpliwości- pocieszałem stojącego przy mnie i bladego z
gniewu syna. - Jeszcze przyjdzie koza do woza, jeszcze ich kiedyś dorwiemy!
Ruszaj na swój punkt kontrolny.

Na ogół jednak mogliśmy być z prezentów zadowoleni, chociaż można było zarzucić
ofiarodawcom pewien brak fantazji, co w rezultacie dało pokaźną liczbę
dubletów. Roiło się od manierek turystycznych, lornetek, piór wiecznych itp., a
już ekspandery mnożyły się jak króliki. Któż by przypuszczał, że te rzeczy są
takie tanie.

Odczuliśmy więc ulgę, gdy Seeligowie wystąpili z plastykowym mini modelem
składanej motorówki. Amir aż się zapomniał - zamiast zwykłego "dziękuję, nie
było konieczne" kiwnął z uznaniem głową i powiedział: "Całkiem niezłe!"

Jeśli o mnie chodzi, to co pewien czas uchylałem się od pełnienia roli
uprzejmego gospodarza i wpadałem do składnicy, by zrobić inwenturę. Książki
zostały ułożone w stosy tematyczne: tanie wydania Biblii, podróże, albumy z
kiepskimi reprodukcjami oraz - osobno - tomik pod zagadkowym tytułem "Za
listkiem figowym". Był to, jak się później okazało, elementarz wiedzy
erotycznej dla dorastającej dziatwy. A jeden idiota nie wstydził się podarować
mojemu synowi "Leksykon humoru", gdzie nazwisko jego ojca nie było nawet
wzmiankowane. Surowo poleciłem pilnować, żeby się facet nie dorwał do żadnych
lepszych trunków.

Podczas krótkiej przerwy w bojach zająłem się jednym z ekspanderów. Przyjemnie
mi było stwierdzić, że potrafię rozciągnąć dwie sprężyny. Poza tym
skonfiskowałem jeszcze wieczne pióro. I tak ich było za dużo. Amir wybierze
sobie po uroczystości też jedno - prawdę mówiąc, to według mnie może sobie
wziąć nawet dwa - resztę wyłączymy z użytku i oddamy pod moją opiekę.

Charakter mego rudowłosego syna zmieniał się w sposób niepojęty: chłopiec
doroślał na moich oczach. Od dawna zaniechał już pozdrawiania nadchodzących
gości. Nieme oblicze, które ku nim zwracał, oznaczało niedwuznacznie "gdzie
jest prezent?", a głos, którym dziękował, przybierał zależnie od sytuacji tony
pomiędzy serdecznością a lodowatym chłodem. Także i tu zachowywał się jak
prawdziwy dorosły.

Podczas moich następnych odwiedzin w pomieszczeniu składowym natknąłem się na
dwa flakony wody toaletowej, dla młodzieńca po prostu bezużytecznej. Ludzie
mogliby się naprawdę zastanowić, co komu ofiarowują. Złoty długopis i organki
także zatrzymałem dla siebie. W tym momencie moje czynności porządkowe zostały
nagle zakłócone:

- Na miłość boską! - zasyczała najlepsza z żon. - Zajmijże się naszymi gośćmi!

Zająłem posterunek przy Amirze, który nadchodzących teraz rzadziej gości
lustrował okiem przydrożnego rozbójnika. Taksował ich przy tym zdumiewająco
trafnie:

- Najwyżej osiemdziesiąt - szeptał mi do ucha; albo lekceważąco: - Scyzoryk.

Około dziesiątej przepędził wszystkich domowników z pomieszczeń magazynowych i
zamknął drzwi. - Zjeżdżajcie - zawołał. To jest moje.

Gdy na łodzi od Seeligów odkrył nalepkę z ceną "Funtów izr. 7,25", nie
omieszkał odszukać ofiarodawcy w tłumie i niemal splunął mu w twarz.

W tajemniczy sposób pozostał nam na stanie majątkowym niezidentyfikowany co do
ofiarodawcy tranzystorek ze słuchawkami pod wodę. Kto to mógł nam dać?
Przelecieliśmy szybko listę obecnych sporządzoną przez Renanę - w rachubę
wchodziły tylko dwie osoby: nasz dentysta i jakiś nieznajomy w bardzo pstrym
krawacie. Ale który z tych dwóch? Nieświadomość była tym dokuczliwsza, że
jednemu winniśmy podziękowanie, zaś drugiemu coś wręcz przeciwnego.

Z pomocą przyszedł nam niezawodny instynkt Amira. Chłopiec zbliżył się do
dentysty i kopnął go w piszczel, co nasz stomatolog przyjął pokorą. Nie było
żadnych wątpliwości: szlachetnym ofiarodawcą był krawaciarz.

Przykry niesmak wywołał u nas wszystkich prezent od frankfurckiego Żyda Jakoba
Sinsheimera, mianowicie drzeworyt przedstawiający fragment jego rodzinnego
miasta. Tym, co nas tak rozgoryczyło, nie była nawet nędzna wartość tego
bohomazu, lecz dedykacja na jego odwrocie: "Mojemu kochanemu Kobi na Bar Micwa
od jego wujka Samuela". Wylaliśmy trochę soku malinowego na garnitur pana
Sinsheimera i poprosiliśmy o wybaczenie.

Tymczasem Amir witał ostatnich już gości.

- Hej! - wołał. - Ile?

Chłopiec wyrósł na prawdziwego potwora. Jego nabiegłe krwią oczy tkwiły głęboko
w oczodołach, jego szpony drżały z chciwości, a cały wyglądał tak odrażająco,
że odwróciłem się od niego czym prędzej i uciekłem do magazynu, gdzie zastałem
najlepszą z możliwych żonę zatopioną w pamiętnikach Goldy Meir .

Gdy zostałem już sam, zacząłem liczyć czeki. Wielki Boże, cóż to za
marnotrawstwo! Tyle pieniędzy w tak

Gość: Kasia E.Kishon- PREZENTY DLA OJCA I SYNA-dokończenie IP: *.pai.net.pl 04.02.02, 07:11

Gdy zostałem już sam, zacząłem liczyć czeki. Wielki Boże, cóż to za
marnotrawstwo! Tyle pieniędzy w takim biednym kraiku jak nasz!
Myśl, że mój nieudany syn będzie mógł rozporządzać całą tą sumą, sama w sobie
miała już coś niepokojącego. Odpaliłem mu kilka czeków opiewających na
drobniejsze sumy, resztę zabezpieczyłem w portfelu na mej ojcowskiej piersi.
Nie, nie mam wyrzutów sumienia. To, co uczyniłem, było słuszne I sprawiedliwe.
Czyż nie zainwestowałem w wychowanie chłopca ogromnych sum? A to dzisiejsze
wystawne przyjęcie to kto urządził - on czy ja? Ano właśnie. Chce mieć chłopak
pieniądze niech idzie do pracy. W końcu jest już od dzisiaj mężczyzną.

Gość: Kasia E.Kishon- KIEDY NADEJDZIE TEN DZIEŃ IP: *.pai.net.pl 13.01.02, 01:24

Lekceważąc fakty życiowe i prawa psychologii dziecięcej ortodoksja żydowska
dekretuje, że każde dziecko płci męskiej w dniu swoich trzynastych urodzin
staje się nagle i nieodwołalnie dorosłym mężczyzną. Ten ciężki wypadek losowy -
zwany Bar Micwa - czczą rodzice takiego cudusia wystawnymi uroczystościami,
każąc przy tym nowokreowanemu mężczyźnie by poprowadził modły jak doświadczony
rabin i wygłosił mowę pochwalną na cześć mamy i taty z wyliczeniem wszelkich
dobrodziejstw, które mu wyświadczyli. W tym dniu dziecko nagle dorośleje, a
rodzice równie nagle dziecinnieją.

KIEDY NADEJDZIE TEN DZIEŃ

O świcie zadzwonił telefon.

- Halo - odezwał się stłumiony głos męski. - Chciałbym pilnie z panem
porozmawiać.

- W jakiej sprawie?

- Nie przez telefon.

Było to normalne wejście zwane przez szachistów gambitem żydowskim.
Zastosowałem obronę sycylijską:

- Przykro mi, ale dostaję codziennie tuzin takich telefonów, a przeważnie
chodzi o to, że zbliża się święto Bar Micwa małego Jonasza i trzeba mu napisać
okolicznościową mowę. Nie jestem w sta...

- Drogi panie! - przerwał mi oburzony rozmówca. - Sądzi pan, że budziłbym kogoś
o tej porze dla takiego głupstwa? Proszę, niech pan przyjeżdża natychmiast!

Podał nazwisko - nie było mi obce: człowiek na świeczniku, gdzieś tak między
sferami rządowymi a wielkim przemysłem. No cóż - nigdy nic nie wiadomo.
Wykonawszy tylko niezbędne zabiegi toaletowe, szybko udałem się pod wskazany
adres.

Dostojnik oczekiwał mnie przed furtką.

- Nie mamy ani chwili do stracenia - poinformował mnie surowo, gdy wspinaliśmy
się po schodach. - Mój syn Jonasz za kilka dni obchodzi swoje święto Bar Micwa
i potrzebna mu jest mowa. Chciałem zrobić po prostu w tył zwrot, ale gospodarz
przytrzymał mnie. Głos mu jakoś złagodniał:

- Niech mnie pan nie zawiedzie, błagam. Jesteśmy bliscy załamania - liczymy
tylko na pana. Chłopiec kocha nas i uwielbia. I o niczym innym nie marzy, jak
tylko by nam podziękować za te wszystkie dobrodziejstwa, któreśmy mu
wyświadczyli. Uważa, że powinien nam szczerze, z całego serca podziękować.

- Zgadzam się: powinien.

- Wygłaszając mowę.

- Którą sam powinien sobie napisać.

- Niestety - tego to on nie potrafi. Proszę, ja bardzo proszę! - niemal łkał. -
Pan musi nam pomóc. Tylko taki geniusz jak pan może nas uratować. Oczywiście za
honorarium, jakiego tylko pan zażąda. Suma nie gra żadnej roli. Ważny jest
czas. A on nas goni. Każda godzina jest droga. Co ja mówię - każda minuta!
Niech mnie pan zrozumie. Niech pan wniknie w głąb zatroskanego ojcowskiego
serca! - i zabierał się do klęknięcia przede mną. Przeszkadzając mu w tym
poczułem jak wewnętrznie mięknę. On też to zauważył:

- Tylko taka mała, króciutka mówka. Pełna jednak uczucia i kipiąca synowską
wdzięcznością. Jeśli można - rymowana. Bo ileż to razy w życiu ma się to swoje
święto Bar Micwa? Jeden jedyny raz! Pan nie może nam odmówić.

Rzeczywiście nie mogłem. Stroskane serce ojcowskie zwyciężyło mnie.

- Na kiedy chciałby pan mieć rękopis?

- Na wczoraj. Rozpaczliwie jesteśmy spóźnieni.

- Potrzebuję co najmniej dwóch dni...

- Wykluczone! - mój zleceniodawca drżał z przerażenia. Niechże pan pomyśli:
dziecko musi się jeszcze nauczyć tekstu na pamięć! Dziś wieczór, zaklinam pana!
Dziś wieczór!

- No dobrze. Powiedzmy- o dziewiątej.

- Wpół do dziewiątej! Podwajam stawkę, jeśli pan zdąży do ósmej trzydzieści.

Na pożegnanie omal mnie w rękę nie pocałował. A gdy dochodziłem do bramy,
jeszcze wołał za mną:

- O ósmej! Niech pan tylko nie zapomni: najpóźniej o ósmej ! W domu najlepsza z
możliwych żona powitała mnie wiadomością, że przed chwilą ktoś dzwonił i
powiedział tylko trzy słowa: "za dziesięć ósma". Poprosiłem ją o zaparzenie
szczególnie mocnej, szczególnie czarnej kawy i zabrałem się do dzieła.

Najpierw postanowiłem wniknąć w istotę młodzieńczych wzruszeń i uniesień, które
musiały niewątpliwie kłębić się w piersi Jonasza z okazji uroczystości. Jak
mógłby te uczucia wyrazić? Może tak:

Od pierwszego mego krzyku
Macie ze mną trosk bez liku.
Niechaj zatem dzięki moje
Opromienią was oboje.

Może trochę sucho, ale przecież nie bez tej wymaganej wdzięczności i szacunku.
Jak na początek - obleci.

Podczas gdy łamałem sobie głowę nad dalszym ciągiem, pojawił się goniec z
bukietem róż i karteczką: " Wszystkiego najlepszego. Proszę na wpół do ósmej!,

Druga zwrotka brzmiała:

Droga Mamo, drogi Tato!
Syn Wam dzięki składa za to,
Że tak bardzo się troszczycie,
Abym miał jedwabne życie.

Następnego zakłócenia pracy doznałem za pośrednictwem telefonu:

- Jak idzie? - dowiadywał się stroskany ojciec. - Ma pan już może coś gotowego?

Odczytałem wyniki swojej dotychczasowej pracy.

- Niezłe - pochwalił. - Ale uważam, że imię chłopca powinno być w jakiś sposób
zrymowane. On nas uwielbia wprost do szaleństwa. Siódma dwadzieścia?

- Zrobię wszystko, co będę mógł - zapewniłem go.

Wyłączyłem telefon i przystąpiłem do szukania słowa, które by się rymowało
z "Jonasz". Głupie imię. Nie mogli by go jakoś inaczej nazwać? Tego ich całkiem
niepotrzebnego potomka? Na przykład Gideon:

Oto Wasz drogi, syn, Gideon.
Uczucia do Was wyznać chce on.

Albo, jeszcze lepiej, Efraim:

Kocha Rodziców mały Efraim.
On dziś na dłoni serce swe da im.

W końcu jednak uporałem się z tym Jonaszem:

Kiedy wspomnę Tatę, Mamę,
Łzy wdzięczności płyną same.
Wam więc z głębi swego łona
Śle swe dzięki synek Jonasz.

Tymczasem nadeszło popołudnie i telegram: "więcej uczucia tempo tempo oczekuje
dostawy o siódmej".

Powoli zaczęły się pojawiać u mnie oznaki zmęczenia. Po szesnastej zwrotce
wszedłem pod natrysk i przebywałem tam do dziewiętnastej strofy . Potem
tworzyłem w wannie. Ale właściwy finał nie dawał się jakoś ułożyć nawet przy
biurku. Nie było tej końcowej strofy jeszcze i wtedy, gdy o wpół do siódmej
pojawił się goniec nieziemsko uwielbianych rodziców i stanąwszy mi za plecami
oznajmił, że nie wyłącza silnika w aucie czekającym na ulicy.

Pod taką presją udało mi się wreszcie rzucić na papier wersety finalne :

Kończąc, drodzy rodziciele,
Do stóp Waszych syn się ściele
I swój własny wraz z podzięką
Los powierza Waszym rękom.

Goniec wyrwał mi papier z ręki i pognał do samochodu. Z przyjemnością
stwierdziłem, że jeśli o mnie chodzi, to co do minuty dotrzymałem wyznaczonego
mi terminu. Następnie zapadłem w głębokie, bezmyślne odrętwienie.

Minęło kilka tygodni, a z banku nie nadeszła żadna informacja, z której by
wynikało, że mój zleceniodawca przekazał jakieś honorarium. O nim samym też
jakby słuch zaginął.

Połączyłem się telefonicznie i zapytałem go, czy z tą sprawą wtedy wszystko
było w porządku.

- Z jaką sprawą? - zapytał. - Kiedy?

Nie bez pewnej dumy przypomniałem się jako autor kunsztownie rymowanej mowy,
którą młody Jonasz wygłosił na swoim Bar Micwa.

- Ach, tak - usłyszałem. - Racja. Przypominam sobie. Niestety, nie miałem
jeszcze czasu, żeby przeczytać pański manuskrypt. Niech pan jeszcze raz do mnie
zadzwoni.

- Świetnie. Zgłoszę się jutro. Ósma rano panu odpowiada?

- Nie ma pośpiechu. Może tak około południa. Albo w przyszłym tygodniu.

krzys52 Re: E.Kishon- KIEDY NADEJDZIE TEN DZIEŃ 13.01.02, 02:19

Ciesze sie, ze to znowu Ty. ) ) )
..
Serdecznosci Caly Worek
K.P.

Gość: Kasia E.Kishon PAŃSKI NUMER POKOJU, SIR? IP: *.pai.net.pl 13.01.02, 11:13

Ephraim Kishon
PAŃSKI NUMER POKOJU, SIR?
(tłum Stanisław Lewański)

O konkurowaniu z Wenecją nikt z nas poważnie, rzecz prosta, myśleć nie może, z
tego chociażby powodu, ze po naszych ulicach można stosunkowo łatwo poruszać
się pieszo. Pod tym względem nie jesteśmy atrakcyjni. Tym, co nas mimo wszystko
czyni przedmiotem zainteresowania ze strony międzynarodowego ruchu
turystycznego, jest fakt, ze zamieszkujemy okolice, które dla wiernych wielu
wyznań uchodzą za Ziemią Świętą: dla Żydów jest to kraina ich przodków, dla
chrześcijan -kraj, w którym żył Nazarejczyk, dla muzułmanów -kraj, w którym
działał Legion Arabski, dla Amerykanów -kraj ropy naftowej.
Najpiękniejszy, najatrakcyjniejszy kraj nie znaczy wszakże nic, jeśli nie
dysponuje luksusowymi hotelami. Skoro więc jakiś bogaty Żyd chce pomóc krajowi
swych przodków, to buduje tam tego rodzaju hotel. Jest to poza tym bardzo
korzystna inwestycja. Cudzoziemiec w podróży o niczym innym nie marzy, jak
tylko żeby być naciąganym przez tubylców. Od tej reguły nie ma wyjątków także w
Państwie Izrael. Biada miejscowemu Żydowi, jeśli odważy się stanąć w takim
hotelu.
Ja sam popełniłem kiedyś ten grożący bankructwem błąd. Udało mi się mianowicie
w sposób zgoła nieoczekiwany wyrwać z pazurów urzędu skarbowego trochę funtów,
postanowiłem więc urządzić sobie za to wczasy -takie z rozmachem, luksusowe.
Mój wybór padł na "Super-de-Luxe-Hotel" posiadający własną plażę, własny plac
golfowy, własne tereny krykietowe i, jak zobaczymy, wiele jeszcze innych
własnych rzeczy.
Paź w onieśmielająco wykwintnej liberii otworzył drzwi mojej taksówki i
zapytał :
-Pański numer pokoju, sir?
-Tego jeszcze nie wiem -brzmiała moja odpowiedz. -Dopiero co przyjechałem.
Paź skierował mnie do wyłożonej marmurami recepcji, gdzie jakiś wyższy agent
służb tajnych podał mi do wiadomości mój numer pokoju: 157. Numer został
niezwłocznie wniesiony przez pazia do notesu. Tajny agent wręczył mi wysadzany
diamentami klucz z dwudziestoczterokaratowego złota.
Wkroczyłem do pokoju numer 157 i począłem się rozpakowywać. Gdy zapragnąłem
umyć ręce, zauważyłem, ze brak mydła. Zadzwoniłem po niewolnicę. Przyniosła mi
zawinięte w celofan, importowane z Hollywood mydełko, i zapytała:
-Pański numer pokoju, sir?
-157 -odpowiedziałem. Służebnica wyciągnęła notes i starannie wpisała na nowej
kartce: „157”.
Po umyciu rąk udałem się do sali konsumpcyjnej hotelu, gdzie - nie
naprzykrzając się zbędnymi pytaniami -postawiono przede mną filiżankę herbaty i
dwie grzanki. Ponieważ bardzo lubię grzanki, poprosiłem o jeszcze jedną.
-Numer pokoju? -zapytał kelner z wyniosłością właściwą dyplomatom tuz przed
odejściem na emeryturę. Moje ,,157" zostało starannie zanotowane.
W drodze powrotnej do pokoju ośmieliłem się zapytać generała brygady,
pełniącego tu służbę portiera, o dokładny czas:
-Mój numer pokoju 157 -powiedziałem. -Która godzina? -Piąta trzydzieści dwie -
odpowiedział brygadier i wniós1 numer 157 do grubej księgi.
Przebierając się do kolacji zażądałem szczotki do ubrania (157),a później
poprosiłem o DDT przeciwko moskitom (157). Ponieważ ciągle księgowanie mojego
numeru zaczęło mnie zwolna denerwować, udałem się do sali audiencjonalnej
dyrektora hotelu i poprosiłem o przyjęcie.
-Czemuż, o Panie -zapytałem -przy każdej okazji muszę podawać numer pokoju?
Jego Lordowska Mość zmierzyła mnie wyniosłym spojrzeniem i odrzekła w chłodnej
oksfordzkiej angielszczyźnie(1):
-Wszelkie świadczenia nie objęte ryczałtem wstawiane są do rachunku końcowego,
sir. W związku z tym nasz personel musi być bieżąco informowany o numerach
pokojów naszych gości. Jaki jest pański numer, sir?
-157.
-Dziękuję, sir -odrzekła Jego Lordowska Mość i zanotowała: "Inf. dla nr 157".
157 stało się jakby motywem przewodnim moich dni. Nie śmiałem wręcz odezwać się
do kogokolwiek, zanim nie podałem swego numeru. Gdy zamówiłem raz szklankę soku
grejpfrutowego i nie dostałem, pozwoliłem sobie zwrócić kelnerowi uwagę, by
rozważył, czy nie powinien wpisać do notesu uwagi: "Nie pod. grejpfr. dla 157".
Także ceremonie przedstawiania się przebiegały według innych manier. Rzec by
można -więziennych. Gdy przedstawiałem się komuś, nie wymieniałem nazwiska,
lecz mówiłem:
-157. Bardzo mi przyjemnie.
-Mnie również -odpowiedział książę Weingartner, szef recepcji, wpisując
niezwłocznie w notesie: "Przedst. nr 157".
Nagle jednak sytuacja całkiem się zmieniła. Siedziałem właśnie na Tarasie
Ametystowym i głęboko wdychałem pełne ozonu powietrze wieczorne, gdy zbliżył
się do mnie jeden z nadzorców trzymając w ręku notes.
-157 -powiedziałem.
-Wspaniale powietrze. -57- zanotował nadzorca. -Dziękuję, sir.
Już chciałem sprostować pomyłkę, gdy nagle jakaś tajemnicza siła mnie od tego
powstrzymała. Dziwaczne myśli zaczęły krążyć w mej głowie i koncentrować się
wokół całkiem nowych, wielce obiecujących możliwości. ..
Wieczorem w restauracji zamówiłem ekstra dużą, ekstra wysmażoną porcję wątróbki
cielęcej.
-Numer pokoju? -zapytał kelner, były pułkownik kró1ewskiej gwardii przybocznej .
-75 -odpowiedziałem.
-75 -zanotował pułkownik. -Dziękuję, sir .
Tak to się rozpoczęło i dzięki temu prostemu odkryciu mogłem realizować w ciągu
następnych dni takie życzenia, o jakich przedtem zdarzało mi się marzyć we śnie.
Dwa razy popłynąłem sobie specjalnie dla mnie wynajętym luksusowym jachtem
(75), trzy razy zachciało mi się oglądać indyjskie tancerki brzucha (75), raz
występ trupy liliputów (75). Nie było dla mnie rzeczy zbyt luksusowej. Jeśli
już się jest na wczasach, nie wolno być małostkowym. Kto jest małostkowy, niech
siedzi w domu albo hoduje cytryny.
Po dwóch wspaniałych tygodniach opuściłem hotel. Książę Weingartner wręczył mi
rachunek kontrasygnowany przez Jego Lordowską Wysokość Dyrektora Hotelu.
Opiewał wszystkiego na 390 funtów. W tej kwocie mieściły się już wszelkie
świadczenia nie objęte ryczałtem: mydło (5,- ), informacja (3,10), wdychanie
powietrza wieczorem {4,90) i kilka innych drobiazgów.
Męskim uściskiem dłoni pożegnałem personel. Generałowi brygady wręczyłem 100
funtów, jego adiutantowi -50 funtów (2)
Gdy wsiadałem do taksówki, w recepcji rozegrała się przykra scena. Pewien
gruby, łysy pan dostał napadu szalu. Rwał na strzępy różnego rodzaju rachunki,
a z jego nieskoordynowanych okrzyków wynikało, ze ani mu się śni płacić 2ó00
funtów za 29 porcji smażonej wątróbki, której ani nie zamawiał, ani nie
spożywał. Było w tym cos zawstydzającego.
Czy naprawdę nie można takich drobiazgów załatwiać inaczej, jak tylko
nieopanowanym krzykiem?
________________________________________________
(1)Personel w izraelskich hotelach luksusowych używa wyłącznie Oxford English,
dlatego amerykańscy Żydzi muszę posługiwać się tłumaczami. W ostateczności
jednak obie strony mogą się porozumieć w jidysz.
(2)W Izraelu nie ma zwyczaju dawania napiwków, ponieważ według poglądów gości
uchybiałoby to godności osobistej personelu, pojętej w sensie takim, jak to
jasno formułuje definicja ONZ. Poglądy kelnerów nie są tak dogmatyczne.

Gość: Kasia E.Kishon JESTEŚMY Z ZARZĄDU MIEJSKIEGO IP: *.pai.net.pl 13.01.02, 15:26

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

Przez dwa tysiące lat diaspory cierpieli Żydzi ucisk od obcych władców, obcych
urzędników, obcych urzędów. Nic dziwnego, że teraz, gdy mają własne państwo,
zbudziła się w nich potrzeba odgrywania roli władzy samemu. Oto mały przykład
takiej prywatnej inicjatywy:

JESTEŚMY Z ZARZĄDU MIEJSKIEGO

Znów ja i mój przyjaciel Jossele -jeśli chodzi o sztukę wałkonienia czempion
klasy światowej -szwendaliśmy się od kawiarni do kawiarni, zgoła nie mając
pojęcia, co robić z resztą tak pięknie rozpoczętego popołudnia. Już mieliśmy
się rozstać z powodu braku perspektyw na jakąkolwiek godziwą rozrywkę, gdy
nagle Jossele wpadł na pomyśl:
-Wiesz co? Zabawmy się w grę "My jesteśmy z magistratu". Po czym wciągnął mnie
do najbliższej bramy i zadzwonił do pierwszych z brzegu drzwi. Gdy nam otwarto,
wepchnął mnie do środka i sam wszedł także.
-Szalom -powitał gospodarzy. -Jesteśmy z zarządu miejskiego.
Gospodarz zbladł, objął ramieniem żonę i zapytał o powód naszych odwiedzin.
-Pan zaniedbał podać nam liczbę siedzisk w pańskim mieszkaniu -rzekł Jossele i
wyciągnął z zewnętrznej kieszeni marynarki kilka papierów, listów,
niezapłaconych rachunków itp. -Pańskie deklaracje od dłuższego już czasu były
podejrzane, łaskawy panie.
-Jakie deklaracje?
-Pańskie deklaracje podatkowe odnośnie do stanu zasiedziskowania lokalu. Każda
jednostka siedziskowa winna być zapodana - nie czyta pan gazet?
-Ja... ja... -jąkał się obwiniony. -Ja przyznam się, gdzieś...cos takiego
czytałem. ..A1e myślałem, ze to dotyczy tylko lokali biurowych.
-Czy moglibyśmy przeprowadzić wizją lokalną? -zapytał Jossele z wyszukaną
grzecznością.
Zlustrowaliśmy mieszkanie i zanotowaliśmy cztery fotele w gabinecie, po dwa
krzesła w obu sypialniach i jeden taboret ukryty pod stołem kuchennym.
Towarzyszyli nam przerażeni gospodarze.
-Czy macie państwo w domu wiadro? -zapytał z kolei Jossele.
-Tak. Jedno.
-Odwrócone dnem do góry uważa się za siedzisko rezerwowe. Jossele odnotował
wiadro jako nadwyżkę.
Gospodarz wpadł w szal :
-Tego już za wiele! Jakbym nie dość płacił wam podatków!
-Czego pan chce ode mnie? -replikował Jossele z niewinną miną. -Ja jestem tylko
takim małym, malutkim urzędnikiem, który musi wykonywać obowiązujące instrukcje.
Po czym, spojrzawszy współczująco w oczy obiektowi swych instrukcji,
poinformował:
-Cały kram będzie pana kosztował cos tak około 270 funtów.
Pani domu, wyraźnie ta bardziej trwożliwa polowa małżeństwa, chciała uiścić
należność natychmiast. Jossele odmówił przyjęcia pieniędzy .Nie był w stanie na
miejscu ob1iczyć odsetek i kar za zwloką.
Potem pożegnaliśmy się.
W następnym mieszkaniu zarejestrowaliśmy wszystkie dziurki od klucza i
obłożyliśmy gospodarzy podatkiem 390 funtów w skali rocznej .
W ciągu godziny obsłużyliśmy w ten sposób cały dom. Cokolwiek by się przeciwko
naszemu magistratowi rzekło, trzeba jednak przyznać, ze dzięki niemu można
niekiedy spędzić całkiem interesujące popołudnie.

Gość: Kasia E.Kishon- OLDTIMER IP: *.pai.net.pl 13.01.02, 16:07

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

OLDTIMER

Nowo przybyły do Izraela Żyd może robić co mu się żywnie podoba. W pierwszym
roku na przykład może wcale nie płacić podatku dochodowego. Niektórzy
przedsiębiorczy obywatele uczynili sobie z tego nawet całkiem zyskowny
proceder: co pewien czas opuszczają kraj, by wkrótce powrócić jako nowi
imigranci. Mimo tych przywilejów imigrant przywykł na wszystko się skarżyć.
Ten, który się na nic nie skarży, uchodzi za idiotę albo za wielkiego
kapitalistę. (Tu trzeba zauważyć, ze cały wielki kapitał izraelski dostał się w
ręce żydowskie. Budzi to zrozumiałe niezadowolenie w szerokich kołach
społeczeństwa).
Takie sytuacja imigrantów pozbawionych środków do życia (liczba ich osiąga
zdumiewająco wysoki poziom!) wcale nie jest najgorsza. Są ludzie, którzy przed
dwudziestoma laty przybyli tu z jednym kuferkiem i nadal są właścicielami tego
kuferka. Nazywa się ich "oldtimerami". Wszyscy, gdy byli jeszcze młodzi,
wycierpieli dla swych ideałów rzeczy nieopisane. Słusznie więc przejawiają
zdrową niechęć do tych Żydów, którzy przybyli później i -zdaniem oldtimerów -
prowadzą jedwabny tryb życia.
Gniew i wstręt wyrażało oblicze pewnego starszego pana, który zatrzymał mnie
raz przed wejściem do kina:
-A dokąd ci to tak pilno, Jossele?
Oświadczyłem mu, ze mam bilet i wybieram się do kina.
-Bilet do kina -powtórzył z przekąsem. -Ja w twoim wieku to bytem zadowolony,
gdy mi się udało kupić ogórek na kolację. Ale bilet do kina?! Przed
trzydziestoma laty nikomu do głowy nie przyszło, żeby się włóczyć po kinach. W
tamtych czasach to tędy ciągnęły jeszcze karawany jucznych wielbłądów. A z
bulwaru był widok na otwarte morze.
-To ciekawe -przyznałem -ale ja muszę jeszcze do domu. -Do domu? -pokiwał
gorzko głową. -My nie mieliśmy żadnych domów. Brało się parę skrzynek i puszek
po konserwach, składało się to do kupy, owijało papierem pakunkowym -i takie
były nasze domy. A meble masz?
-Takie jakieś byle jakie -byłem już ostrożny. -Przeważnie to siedzimy na
cegłach.
-Na cegłach? O cegłach myśmy nawet marzyć nie śmieli! Bo i skąd mieliśmy brać
pieniądze na zakup cegieł?
-Nie wiem -wyznałem speszony. -Ale tak prawdą mówiąc, to ja tych cegieł nie
kupiłem: ja je ukradłem z takiego nie strzeżonego placu budowy.
-Ukradłem! -w glosie starszego pana dudniło oburzenie. - Ja osiemnaście lat tu
przeżyłem, zanim się odważyłem ukraść swoją pierwszą cegłę. Pod głową to myśmy
wtedy mieli tylko piasek. A wodę pijasz?
-Czasami. Przeważnie tak raz na tydzień.
-Raz na tydzień? -chwycił mnie za ramiona i potrząsał jak mikserem. -A czy ty
wiesz, chłopcze, ze wtedy w Jerozolimie za wodą trzeba było płacić żywą
gotówką?! Język przyklejał ci się do podniebienia, a ty nic! Nie miałeś nawet
złamanego piastra, żeby kupić szklanką wody, Jossele !
-Ja nie jestem żaden Jossele -ośmieliłem się zauważyć. - A poza tym, proszą
pana, ja w ogóle pana nie znam.
-Nie znasz mnie? -warknął mój rozmówca. -Gdybyśmy my, będąc w twoim wieku,
pozwolili sobie bezczelnie kogoś nie znać, no, to dostalibyśmy za swoje! Ale
wam, żółtodziobom, wolno dziś wszystko. Wszystko!
Po czym odwrócił się i odszedł kipiąc gniewem.
Czułem się nic nie wart. Ziemia chwiała się pod moimi stopami. Musiałem
przysiąść na krawężniku. Jakaś taksówka przejechała mnie. Dawniej pionier, żeby
go taksówka przejechała, musiał leżeć na jezdni osiemnaście do dwudziestu lat.
Czasy się zmieniły.

Gość: Kasia E.Kishon- ŁAŃCUCH BOHATERÓW IP: *.pai.net.pl 13.01.02, 22:53

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

Ludzie pytają nas często, jak to jest możliwe żyć w kraju, gdzie przy lada
okazji można się potknąć o miną albo wpaść na terrorystą. No cóż- do
wszystkiego można się przyzwyczaić -nawet do tego, że można się przyzwyczaić do
wszystkiego. Inne narody mają swoje totolotki, my zaś mamy swoją cotygodniową
nagrodą uznaniową za wykrywanie i rozbrajanie w porą bomb.

ŁAŃCUCH BOHATERÓW

Pewnego majowego przedpołudnia udali się państwo Geigerowie do jerozolimskiego
muzeum na wystawę rzeźby nowoczesnej. Już przy wejściu uwagę pani Geiger
przyciągnął interesujący obiekt. Była to niewielka, opakowana w czamy plastyk
paczuszka, przyczepiona taśmą klejącą do ściany i zaopatrzona w długi, chyba
dziesięciometrowy sznur, na którego końcu pełgał nikły płomyczek, dość żwawo
zbliżający się do wspomnianej paczuszki.
Pani Geiger odwróciła się do pana Geigera i rzekła:
-Czegóż to cl nowocześni artyści dzisiaj nie wymyślą!
Pan Geiger, bardziej w sprawach sztuki bywały, odpowiedział:
-Wszystko jest lepsze niż kiczowaty zachód słońca.
Po czym otworzył katalog wystawy i zaczął szukać tytułu rzeźby. Nie znalazł,
więc postanowił wnieść reklamację do dyrekcji muzeum. Nie wydaje się przecież
trzech funtów na zakup bezwartościowej broszury.
W zasięgu wzroku nie było jednak nikogo, kto mógłby przyjąć reklamację. Pan
Geiger zlecił zatem wszczęcie poszukiwań swemu siedmioletniemu synkowi Ariemu.
Ten wszakże wzbraniał się wykonać ojcowski rozkaz, został więc pedagogicznie
spoliczkowany.
-Teraz będziesz wiedział, ze gdy ojciec cos każe, to trzeba go słuchać! -
krzyknął pan Geiger .
Arie oddalił się pociągając żałośnie nosem, a spotkawszy po drodze jakiegoś
zwiedzającego zapytał go, gdzie mógłby znaleźć kogoś z personelu.
-Na pewno piją herbatę w restauracji -brzmiała odpowiedz. Ciągle łkając Arie
udał się w dalszą drogę. Dotarłszy do restauracji zapytał najpierw kelnera o
miejsce, gdzie się robi siusi1i. Tam natknął się na policjanta, który widząc
zapłakane dziecko wziął je za rączkę i odprowadził do rodziców. Przy okazji
przeciął sznur w momencie, gdy płomyk był już oddalony od pudelka o niecałe
dwadzieścia centymetrów.
Krótko mówiąc Geigerowie z dnia na dzień stali się bohaterami narodowymi,
zwłaszcza Arie, jako ten, który we właściwym czasie sprowadził właściwą pomoc.
-Naprawdę nie zasługujemy na tyle podziękowań -bronił się pan Geiger na
zorganizowanej następnego dnia konferencji prasowej. -Spełniliśmy po prostu
swój obowiązek- nic ponad to. Każdy inny obywatel na naszym miejscu uczyniłby
to samo.
Fotografia zbiorowa przedstawiająca rodzinę Geigerów, policjanta i kelnera
zdobiła strony tytułowe wszystkich dzienników.
-Dziecko drżało i ledwie mogło mówić -opowiadał kelner . -Od razu zrozumiałem,
że muszę działać błyskawicznie.
Z kolei wypłynęła sprawa nieznajomego, który z taką bezbłędną precyzją
skierował płaczącego chłopca do zbawczej restauracji. Zajęła się tym prasa i
już następnego dnia były wyniki: stroiciel fortepianów :z Rechovoth -Samuel
Kaganski, ujawnił się na posterunku policji jako poszukiwany.
-Nie byłem całkiem pewien czy wskazując dziecku restaurację postępuję słusznie.
Ale powiedziałem sobie: Kaganski, cos trzeba zrobić! No bo niby jak? Bez
wahania skierowałem więc chłopca do restauracji.
Matka Ariego była jeszcze ciągle pod wrażeniem dramatycznych wypadków:
Mój Boże -westchnęła podczas uroczystego bankietu wydanego przez zarząd miasta
na cześć rodziny Geigerów. -Jakie to szczęście, że mój brat wysłał nas do
muzeum tego właśnie dnia.
Brat pani Geiger, z zawodu elektryk, ogłosił ze swej strony, że sam nigdy w
życiu w muzeum nie był.
-Ale co mi szkodziło wysłać tam siostrę i szwagra? -oświadczył dziennikarzom. -
To chyba ten mój jakiś taki instynkt. No i ten mój patriotyzm. A poza tym, to
może też i dlatego ich wysłałem, że jeden znajomy reporter dal mi dwa bezpłatne
bilety.
Dziennikarz sportowy Jankiel Horowitz, fundator biletów, przyjął objawy
publicznego hołdu w sposób nieco arogancki:
-Drobiazgi nie są tu ważne. Ważne jest, że w końcu uratowałem to muzeum.
Od chwili, gdy w dziennikach ukazało się jego zdjęcie w towarzystwie matki i
burmistrza, popularność Jankiela Horowitza niepomiernie wzrosła.
Starsza pani Horowitz otrzymała od burmistrza dyplom honorowy za to, że
obdarzyła kraj takim synem. Ojciec Horowitza, który też w tym podarunku odegrał
pewną rolę, błogosławił demonstrantów zebranych pod jego balkonem:
-Już z tego choćby powodu -powiedział wzruszonym głosem -z tego tylko powodu,
że urodził się mój syn, warto mi było ożenić się przed czterdziestoma laty.
Brakującym ogniwem łańcucha jest rabin, który wtedy pobłogosławił małżeństwo
Horowitzów. Poszukiwania są w toku.

Gość: Kasia E.Kishon- POD ZNAKIEM KRZYŻÓWEK IP: *.pai.net.pl 14.01.02, 21:27

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

POD ZNAKIEM KRZYŻÓWEK

Młode pokolenie, urodzone już w Izraelu, cierpi na pewną ciasnotę horyzontów,
ponieważ z powodu dziwnego położenia geograficznego naszego kraju nie ma on
żadnego kontaktu z szerokim światem. Sam Izrael wprawdzie znają nasi sabra (1)
jak własną kieszeń. Ale tak z ręką na sercu -duża to kieszeń?
Tam, gdzie chodzi o wiadomości i doświadczenie, przybysz z Europy ma wszelkie
dane, aby wykazać swoją wyższość nad pół dzikimi Azjatami. Najlepsze okazje ku
temu bywają, jak się zaraz okaże, na plaży. (Niedostatecznie zorientowanych
Czytelników należy tu poinformować, ze Izrael leży nad Morzem Śródziemnym, i to
w tak szczególny sposób, ze z każdego dowolnie wybranego punktu wewnątrz kraju
można się w pół godziny dostać albo nad morze, albo do arabskiej niewoli).
Nie znam niczego piękniejszego niż leżeć w promieniach słońca na złotym piasku,
z twarzą zakrytą gazetą, i o niczym nie myśleć. Chyba tylko o tym, ze jutro
rano muszę dostarczyć do redakcji manuskrypt; ze pan Leicht nie napisał jeszcze
do rabbiego Zamsza w Hartfordzie, aby w końcu odesłał moje buty; ze płatność
raty podatku dochodowego jest tuz, tuz; ze zapomniałem odebrać bieliznę z
pralni, a żona tak na nią czeka, ze wkrótce zostanę powołany na ćwiczenia
wojskowe, ze ktoś mi ukradł ulubiony długopis, ze od dwóch dni cierpię na jakiś
szum w uszach, ze Naser dostał właśnie większe dostawy broni od Rosjan. Innymi
słowy- oddaję się słodkiemu lenistwu, a wokół świat zapada w nicość. Jestem sam-
tylko słonce i wiatr. No, może jeszcze piłka tenisowa, która od czasu do czasu
przelatuje ze świstem koło mojej głowy. Poza tym piasek. I komary. I
wrzeszcząca gromadka słodkich, zdrowych, obdarzonych dźwięcznymi głosami
aniołków. Prawdę mówiąc -leżeć na plaży to straszna tortura.
Leżałem więc na plaży przykryty gazetą -ale o tym już mówiłem. Tyle tylko, ze
teraz to nie było już dokładnie tak. Bo oto jeden z tych pucołowatych
kryminalistów przystąpił do mnie i ściągając mi z twarzy gazetę zapytał:
-Mutar? (2)
-Proszę -odpowiedziałem.
Ledwie jakoś udało mi się zmienić moją niewygodną pozycję dzięki temu, ze lewym
przedramieniem osłoniłem oczy przed promieniami słońca, gdy z hordy szczeniaków
dobiegł mnie wrzaskliwy okrzyk jakiegoś rudzielca:
-Ej, proszę pana! Chcielibyśmy rozwiązać krzyżówkę!
Tego było już za dużo. Nie dość, ze cała ta moralnie zaniedbana banda zrabowała
moją osłonę, to w dodatku teraz chce mnie pozbawić tej ostatniej przyjemności,
jaka mi jeszcze pozostała. Rozwiązywanie krzyżówek jest bowiem moim jedynym, a
zarazem ulubionym hobby, i muszę wyznać, ze naprawdę nie rozumiem, dlaczego od
dwudziestu lat nie rozwiązałem żadnej .
-Nie -oświadczyłem twardo. -Krzyżówki nie dotkniecie. Zrozumiano?!
I postanowiłem oddać się drzemce.
Niestety -wkrótce przeraźliwy wrzask udaremnił moje zamiary: -Pięć liter,
idioto! Pięć liter!
Więc jednak rozwiązywali moją krzyżówkę! Mimo ze im wyraz- nie zabroniłem! Tym
chuliganom, tym bezprizornym, tym sabra!
-Czworonożny ssak na pięć liter, także zwierzę pociągowe - mozolił się na głos
rudzielec, podczas gdy jego kumple trwali w głębokim zamyśleniu.
-Na początku szło tak dobrze. Ale krzyżówki pod koniec zawsze stają się trudne -
dał się słyszeć głos jakiegoś innego. -Pięć liter... zwierzę pociągowe... Może
ty wiesz, co to takiego, Pink?
Pink nie wiedział. Ale gdzieś ze środka bandy zajazgotało nagle triumfująco:
-Bawół!!
Słowo zostało wpisane, nastrój poprawił się znakomicie.
Przy "trzy poziomo" wyłoniła się nowa przeszkoda:
-Bohater powieści Dostojewskiego udramatyzowaną wystawia teraz Teatr Habimah.
Jedenaście liter, pierwsza „a”.
-Śmierć komiwojażera? -zapytał jakiś żeński członek bandy. Podniósł się krzyk,
że to jest więcej niż jedenaście liter .
-Król Lear?
-Nie bądź śmieszny. Ma się przecież zaczynać na „a” .
Nie mogłem znieść dłużej tej orgii ignorancji. Jako humanistycznie wykształcony
Europejczyk od początku wiedziałem, ze nie może tu chodzić o nikogo innego, jak
tylko o bohatera nieśmiertelnej "Zbrodni i kary". I z tą całą niedbałością
cechującą duchy prawdziwie wyższe podrzuciłem hordzie właściwe nazwisko:
-Raskolnikow.
Milczenie, które nagle zapadło, nie trwało długo. Przerwał je drwiący śmiech:
-Gdzie tu jest na początku „a”? Gdzie tu jest „a”?
Honor Europy został wystawiony na próbę. Jeśli natychmiast nie uda mi się
udowodnić tej azjatyckiej szumowinie całej mojej kulturalnej przewagi, Europa w
tej części świata będzie już bezpowrotnie skompromitowana.
-Pokażcie mi tę krzyżówkę -powiedziałem spuszczając nieco z tonu. Skąd tu
właściwie macie to wasze „a”?
No jasne! Pod pięć poziomo: stolica kraju południowo- amerykańskiego na cztery
litery -wpisali "Air's" wstawiając wzorem hebrajskim apostrof zamiast niemego,
jak sądzili, „e”, a resztę, cale "Buenos", uważając w ogóle za nieważne.
-Ej, dzieci, dzieci- rozjaśniłem twarz łagodnym, pedagogicznym uśmiechem i
poprawiłem "Air's" na "Rima", bo „r” potrzebne mi było do Raskolnikowa. -Rima,
kochane dzieci, jest stolicą Peru. W Europie wie to każdy uczeń szkoły
podstawowej .
-Nie Lima? -zapytał bezwstydnie rudzielec. Został jednak natychmiast
zakrzyczany przez pozostałych, co było czymś w rodzaju votum zaufania dla mojej
osoby.
Wsparty aplauzem mogłem teraz przystąpić do wprowadzenia dalszych poprawek,
niezbędnych do wpisania "Rimy". Na początek poszło „osiem pionowo". Było „lud",
zmieniłem na „ród".
-Ród? -znowu ten przemądrzały rudzielec. -Czy jest pan pewien, ze to ma
być "ród"?
-Oczywiście, ze jest pewien -wyręczyła mnie jego przyjaciółka, żująca gumę,
sympatyczna, doskonale wychowana panienka. -Nie przeszkadzaj panu. Życzyłabym
ci, żebyś miał choćby połowę tych wiadomości co on.
Skinąłem jej przyjaźnie głową i podjąłem przerwane prace korektorskie. Pięć
pionowo -jednostka elektryczna -dzięki "Rimie" od razu rozwiązałem jako "molt",
z czego wynikało, ze siedem pionowo: pojazd wodny -to nic innego, jak
tylko "trom". Wyznaję, ze w tym momencie nie czułem się zbyt pewnie, ale będąc
tak blisko końca nie mogłem się przecież poddać.
-Meksykański ptak drapieżny na pięć liter -zza moich pleców Pink czytał jedno z
ostatnich już nie rozwiązanych haseł. -Pierwsza litera „b”, ostatnia „t”.
Wśród ogólnego zachwytu i oklasków zdecydowałem się na "bizot". Osiemnaście
pionowo: czynności wykonywane przez adwokatów -podałem jako "fnuco", a
łacińskie słowo oznaczające ołówek -jako "murs". Odtąd nie natrafiłem już na
żadne trudności! Jugosłowiański port -"Stati". Główne mocarstwo na półkuli
zachodniej (skrót) -"UTA". Wódz w wojnie trzydziestoletniej – „Wafranyofi”.
Gdy skończyłem, cala izraelska młodzież leżała u moich stóp. Cóż to za mile,
wspaniale stworzenia! Te żądne wiedzy dziewczęta, ci inteligentni chłopcy, z
których słusznie jesteśmy tak dumni. Cala ta młodzież spijała słowa z mych
warg, wprost modliła się do mnie.
Dziś sława moja sięga od gór Galilei do Zatoki Akaba. Kto mnie szuka,
wystarczy, ze zapyta o "chodzącą encyklopedię". Znajdzie mnie
najprawdopodobniej na plaży, rozwiązującego krzyżówki. A naokoło mnie -sam
kwiat izraelskiej młodzieży.
__________________________________________
(1)Sabra- urodzony w Izraelu.

(2)"Mutar?" znaczy dosłownie: "Czy wolno?". Kiedy jednak posługuje się tym
słowem jakiś sabra, należy je rozumieć jako "wszelki opór jest bezcelowy".

Gość: Kasia E.Kishon- ACHIMAAZ i BUTY IP: *.pai.net.pl 14.01.02, 21:48

Ephraim Kishon (tłum. Stanislaw Lewanski)
„ACHIMAAZ I BUTY”
"Rodzice żydowscy czynią wszystko, aby dzieci przerosły ich pod każdym
wzglądem. Rozpieszczają je też ponad wszelką miarę. Gdy do pękającego w szwach
autobusu wsiada krzepki mężczyzna z pięciokilogramowym dzieckiem na ręku,
miejsce na fotelu znajduje się natychmiast. Niech się jednak wciśnie ktoś z
pięćdziesięciokilogramowym workiem na plecach -będzie stał do końca.
Nie wszystkie dzieci żydowskie są genialne; co najwyżej osiemdziesiąt pięć do
dziewięćdziesięciu procent. Wśród pozostałych dziesięciu-piętnastu znajduje się
też pewna liczba umysłowo upośledzonych. Nie żadnych niedokształconych -bo
szkolnictwo w Izraelu nie jest upaństwowione -po prostu tępych z natury.
Jednym z takich był Achimaaz, o którym będzie właśnie mowa. Całe nieszczęście
zaczęło się od tego, że upodobałem sobie pewien rodzaj butów amerykańskich,
zwanych ze względu na miękkie spody "rubber soles". W dosłownym tłumaczeniu -
gumowe podeszwy .Postanowiłem więc koniecznie kupić taką parę i w tym celu
udałem się do sklepu obuwniczego pana Leichta przy Mograbi Square (*).
-Panie Leicht -powiedziałem. -Chciałbym kupić parę prawdziwych rubber soles,
zamszowych z amerykańskimi noskami.
-Momencik -powiedział pan Leicht i zaczął. przetrząsać regały. Okazało się, że
buty rubber soles, zamsz, amerykańskie noski na składzie wprawdzie są, ale ani
jedna para nie spełnia wszystkich wymagań naraz. Ze względu na moje wyraźnie
okazane rozczarowanie pan Leicht natychmiast zadeklarował wysłanie gońca do
swojej filii, która mieściła. się naprzeciwko Poczty Głównej. -W ciągu kilku
minut będzie pan miał swoje buty -powiedział i skinął na gońca,
czternastoletniego jemeńskiego Żydka, którego zdumiewająco niski stopień
inteligencji wkrótce się dowodnie okaże.
-Słuchaj uważnie, Achimaaz -powiedział pan Leicht powoli i wyraźnie. -Pójdziesz
teraz do naszej filii naprzeciwko Poczty Głównej i poprosisz o parę butów
rubber soles, zamsz, amerykański nosek, nr 7. Przyniesiesz to tutaj.
Zrozumiałeś?
-Że niby co? -zapytał Achimaaz. "
-No tak -pan Leicht zwrócił się usprawiedliwiająco do mnie. -Myślę, że będzie
lepiej, jeżeli ten tuman zabierze ze sobą pańskie buty -inaczej przyniesie nie
ten numer .
Zdjąłem buty, pan Leicht włożył je do pudełka i wręczył gońcowi.
-A więc Achimaaz: rubber soles, zamsz, amerykańskie, nr .7 .Zapamiętasz to? No,
to jazda.
-Panie Leicht -wyjąkał Achimaaz -ja nie wiem dokąd ja mam iść, panie Leicht.
-Wiesz przecież, gdzie jest Poczta Główna?
-Tak, wiem.
-No więc? Na co jeszcze czekasz? Pospiesz się!
Po dwóch godzinach i dwudziestu minutach, które spędziłem w sklepie boso, nie
wiedzieliśmy już, ani pan Leicht, ani ja, o czym rozmawiać, aby ukryć
zdenerwowanie. Wszystkie potoczne tematy konwersacyjne od rozbudowy Tel Awiwu
po przyjście Chin do ONZ zostały wkrótce wyczerpane. W końcu drzwi otworzyły
się, a na progu stanął Achimaaz -bez tchu i z pustymi rękoma.
-Nu?! -pan Leicht skoczył do niego. -Gdzie są buty? -Odeszły pocztą lotniczą -
powiedział Achimaaz i głęboko odsapnął.
Natychmiast wdrożone dochodzenie dało następujący wynik: Przeklęty chłopak
wykonał ściśle ostatnią instrukcję szefa - udał się wprost na Pocztę Główną i
stanął w kolejce do okienka numer 4, ponieważ to była najdłuższa kolejka.
Posuwał się bardzo wolno, bowiem okienko numer 4 załatwiało listy polecone, a
woźny z jakiegoś ministerstwa przyniósł był właśnie 1200 takich listów.
W końcu jednak przyszła kolej na Achimaaza. Podsunął urzędnikowi pod sam nos
pudełko z moimi butami i dzielnie wyrecytował wyuczoną formułkę:
-Rubber soles. Zamsz. Ameryka. Numer 7.
-Okienko ósme -powiedział urzędnik. -Proszę przechodzić.
Achimaaz dotarł w nowym ogonku do okienka ósmego, gdzie przyjmowano listy z
nadwagą. Tu także powtórzył swoją formułkę:
-Rubber soles. Zamsz. Ameryka. Numer 7.
-To nie jest list -powiedział urzędnik. -To jest paczka. -Nie szkodzi -wyjaśnił
Achimaaz. -Pan Leicht tak sobie życzy.
-W porządku -urzędnik wzruszył ramionami i położył pudełko na wadze. -To cię
będzie kosztowało majątek. Dokąd to ma iść?
-Rubber soles. Zamsz. Ameryka. Numer 7.
Urzędnik zajrzał do taryfy "Ameryka" i odszukał opłatę pocztową za przesyłkę
lotniczą odpowiedniej wagi.
-Trzy funty i dziesięć piastrów. Z dostawą ekspresową ?
-Co znaczy ekspresową?
-Pytam, czy to jest pilne.
-Bardzo pilne.
-To jeszcze dochodzi 58 piastrów. Masz tyle forsy przy sobie, chłopcze?
-Czemu mam nie mieć?
Dopiero teraz urzędnik spostrzegł, że na pudełku nie ma żadnego adresu.
-Co to ma być? Czemu tu nic nie napisałeś?
-Ja nie potrafię dobrze pisać -Achimaaz usprawiedliwił się i zaczerwieni. -U
nas było ośmioro dzieci. Mój najstarszy brat jest w kibucu...
-No, już dobrze -przerwał mu urzędnik, w którym wzięło górę miękkie żydowskie
serce -chwycił pióro, żeby samemu zaadresować paczkę.
-Do kogo to ma iść?
-Rubber soles. Zamsz. Ameryka. Numer 7 -wyszeptało onieśmielone pacholę.
-Rabbi Sol Zamsz, USA- napisał urzędnik, zżymając się trochę na tego
amerykańskiego Żyda, który pozwolił sobie skrócić biblijne imię Salomon na Sol.
Wpisawszy nazwisko Zamsz przerwał znowu:
-Jakie miasto, u diabła? Jaka ulica?
-Pan Leicht powiedział: naprzeciwko Poczty Głównej.
-To nie wystarcza.
-Rubber soles. Zamsz. Ameryka. Numer 7 -powtórzył dzielny Achimaaz. -Nic więcej
pan Leicht nie mówił .
-Faktycznie, lepszy numer! -urzędnik pokręcił głową i fachowo uzupełnił adres:
skrytka pocztowa numer 7, Brooklyn, NY, USA (**). A kto jest nadawcą?
-Pan Leicht.
-Gdzie mieszka pan Leicht?
-Ja nie wiem. Ale ma sklep na Mograbi Square.
Taki był przebieg zdarzeń, o ile udało nam się go zrekonstruować.
Gdy przed kilkoma dniami znowu przechodziłem koło pechowego sklepu, pan Leicht
wciągnął mnie do środka i z dumą pokazał mi list od rabbiego Zamsza, Hartford,
Connecticut (błędny adres brooklyński został przez bystrych urzędników
amerykańskich trafnie skorygowany). Rabbi Zamsz serdecznie dziękował za piękny
prezent, pozwalał sobie jednak zauważyć, że preferuje obuwie raczej nowe, gdyż
dłużej się nosi. Niemniej ten drobny dowód pamięci, nawet o kimś, kto jak on od
dawna żywo interesuje się ruchem syjonistycznym, nieco go zaskoczył.
___________________________________________________
(*)Są dwa pępki świata: Times Square w Nowym Jorku i Mograbi Square w Tel
Awiwie. Istotnie -w tych dwóch punktach koncentruje się 43 procent wszystkich
kinoteatrów świata. Gdy ktoś na przykład zapyta mieszkańca Izraela, gdzie leży
Abisynia, ten mu niechybnie wyjaśni: -Wie pan przecież gdzie jest Mograbi
Square? Otóż Abisynia leży 3000 mil na południowy wschód od Mograbi.

(**)W Izraelu panuje przekonanie, że prawie wszyscy Żydzi amerykańscy mieszkają
w Brooklynie. A jak jest naprawdę? Naprawdę jest tak, że prawie wszyscy
amerykańscy Żydzi mieszkają w Brooklynie.

lady_hawk tylko "up". Kasiu, co dalej? 17.01.02, 17:22

Gość: Kasia E.Kishon- SUM-SUM, WUS-WUS IP: *.pai.net.pl 17.01.02, 21:41

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

SUM-SUM, WUS-WUS

Z żołądkiem rzecz ma się jak ze związkiem zawodowym: nie pozwala on sobie
rozkazywać i krnąbrnie kroczy własną drogą. Stąd liczne komplikacje.
Gdy przybysz pojawia się w tym kraju, całuje ziemię, na której żyli jego
przodkowie, rozbija szyby w kilku urzędach, osiedla się na pustyni Negew i jest
już pełnoprawnym obywatelem Izraela. Ale jego konserwatywny, obciążony
przesądami żołądek jak był, tak jest nadal węgierski albo holenderski, albo
turecki, albo jak się tam komu w życiu trafiło. .
Weźmy pierwszy z brzegu przykład: mnie. Jestem tak starym Izraelczykiem, ze
moja hebrajszczyzna zalatuje niekiedy akcentem rosyjskim -a mimo to potrafię
jęczeć z bólu, gdy sobie uświadomię, ze już od roku nie jadłem gęsiej wątróbki.
Takiej prawdziwej gęsiej wątróbki, z dobrze utuczonej gęsi.
Początkowo próbowałem zdusić w sobie te kosmopolityczne ciągoty. Apelowałem do
żołądka: "Słuchaj, kochany! Wątróbka jest be! My w ogóle nie potrzebujemy
żadnej wątróbki. My lubimy piękne, dojrzale, czarne oliwki, mój stary .My je
zjemy i będziemy mocni i zdrowi jak wiejski byczek w czasie żniw".
Ale mój żołądek nie kochał takiego gadania. Żądał dekadenckich, wyrafinowanych
potraw, do jakich był przyzwyczajony. Muszę tu od razu wyznać, ze uparte
węgierskie gusty mojego żołądka nieraz napytały mi niemałej biedy. Kiedyś w
Stanach Zjednoczonych omal mnie nawet nie zlinczowano.
Zdarzyło się to w kafeterii, jednym z tych gigantycznych lokali
samoobsługowych, gdzie nakładają nam na tacę albo my sami sobie nakładamy góry
wszelkiego rodzaju potraw. Moja taca była już prawie pełna, gdy doszedłem do
panienki serwującej mrożoną herbatę.
-Proszę o szklankę herbaty bez lodu -zwróciłem się do młodej damy w kelnerskim
fartuszku.
-Służę -odpowiedziała i wrzuciła do szklanki pół tuzina kostek lodu.
-Przepraszam, ja prosiłem bez lodu.
-Pan życzył sobie mrożoną herbatę, prawda?
Dziewczę zatrzepotało rzęsami i wrzuciło jeszcze kilka kostek lodu do mojej
szklanki.
-Służę. Następny proszę.
-Zaraz, zaraz, moje dziecko. Ja prosiłem o herbatę bez lodu. -Bez lodu nie
podajemy. Następny proszę.
-Dlaczego nie mogę dostać bez lodu?
-Lód jest darmo. Następny proszę.
-Ależ panienko, mój żołądek nie znosi lodu nawet za darmo. Czy więc nie mogłaby
pani dać mi zwyczajnej, zimnej herbaty, zaraz potem jak ją pani wleje do
szklanki, ale przedtem zanim pani wrzuci do niej lód?
-Jak proszę? Ja nie rozumiem...
Z ogonka, który się tymczasem utworzył, dobiegły pierwsze nieprzyjazne okrzyki
na temat, co sobie właściwie ci zagraniczni idioci myślą. Rozumiałem te aluzje
doskonale, ale moja orientalna krew już wrzała.
-Życzę sobie zimnej herbaty bez lodu -powiedziałem. Kelnerka uznała widocznie,
ze spełniła już swoją powinność i ma prawo się wycofać. Poprosiła kierownika -
gburowatego typa, groźnie gryzącego cygaro:
-Ten człowiek tutaj -poinformowała go -domaga się herbaty mrożonej bez lodu.
Słyszał ktoś takie rzeczy?
-Mój drogi panie -zwrócił się do mnie kierownik. -U nas wypija się w skali
miesięcznej 1 930 275 szklanek herbaty mrożonej z lodem i nikt jeszcze nie
zgłaszał najmniejszych zastrzeżeń.
-Doskona1e to rozumiem -powiedziałem pojednawczo. - Jeśli jednak chodzi o mnie,
to nie znoszę zbyt zimnych napojów i dlatego chciałbym prosić o herbatę bez
lodu.
-Wszyscy goście biorą z lodem.
-Ja nie.
Kierownik zmierzył mnie wzrokiem.
-Co pan chce przez to powiedzieć, ze pan nie? Co jest dobre dla stu
sześćdziesięciu milionów Amerykanów, musi być zdrowe i dla pana.
-Od lodu dostaję; kurczów żołądka.
-Posłuchaj, chłopcze -na czole kierownika pojawiły się; głębokie, ostrzegawcze
zmarszczki. -Ten lokal istnieje od czterdziestu trzech lat i dotąd każdy był z
nas zadowolony.
-Ja chcę dostać herbatę; bez lodu.
Tymczasem zniecierpliwieni goście otoczyli nas kołem i podwijając rękawy jawnie
przygotowywali się do linczu. Kierownik doszedł do wniosku, ze nadeszła już
chwila, by stracić cierpliwość.
-W Ameryce pija się mrożoną herbatę; z lodem! -ryknął. -Zrozumiano?
-Ja chciałem tylko...
-Znamy takich jak pan! Wam nikt nie dogodzi! Skąd pan się tu w ogóle wziął ,
panie... .
-Ja?.. Z Egiptu.
-Od razu tak pomyślałem -powiedział kierownik. Mówił jeszcze cos, ale tego już
nie słyszałem. Biegłem walcząc o życie, a za mną gonił rozwścieczony tłum.
To był tylko początek. Gdziekolwiek się potem pojawiłem, opinia publiczna
Ameryki powoli, ale nieuchronnie obracała się przeciw Egiptowi. Jakoś przecież
trzeba się na tym Naserze odegrać...
Wróćmy jednak do gęsiej wątróbki, której od lat nie jadłem, wróćmy do mojego
nieuleczalnie węgierskiego żołądka, który udawało mi się przez pewien czas
oszukiwać jadaniem w różnych wyrafinowanych restauracjach europejskich. Nie
trwało to długo. Przesiedliłem się do dzielnicy, gdzie istniała tylko jedna
jedyna restauracja. Jej właścicielem był niejaki Naftali, niedawno wyrzucony z
Iraku *.
Wystarczyło, bym ujrzał tylko Naftalego po raz pierwszy, a już mój żołądek
zaczął wyczyniać harce. Naftali stal za bufetem i obserwował mnie z uśmiechem,
którego tajemniczości mogłaby pozazdrościć Mona Liza.
Na szynkwasie leżały rozliczne, nie dające się zdefiniować surowce o
intensywnych barwach technikoloru, a w głębi na regale piętrzyły się pękate
moździerze naładowane jakimiś wybuchowymi korzeniami. Nie było żadnej
wątpliwości -znajdowałem się w prawdziwej arabskiej kuchni trucicielskiej. Ale
zanim zdecydowałem się, szukać ratunku w ucieczce, niecierpliwy żołądek dal mi
do zrozumienia, ze oczekuje natychmiastowego zasilenia pokarmem.
-No, co tam dzisiaj mamy? -zapytałem z wyraźnie zaakcentowaną niedbałością.
Naftali, mijając się ze mną wzrokiem o jakieś pięć centymetrów (jak się później
okazało był po prostu zezowaty), udzielił mi niezwłocznie odpowiedzi.
-Chumus, mehsi z burgulem albo wus-wus.
Wybór byl trudny. Chumus pobrzmiewał dalekim echem jakiejś łaciny, a1e wus-wus
to było cos całkiem nowego.
-Daj pan jedno wus-wus.
Fantastyczna kombinacja omletu, ryżu i strzępków mięsa w miętowym sosie, którą
Naftali przede mną postawił, smakowała odrażająco, nie chciałem jednak dać mu
żadnej okazji do tych jego tajemniczych uśmieszków. Co więcej -postanowiłem
rzucić go na kolana!
-Nie ma pan jeszcze czegoś ciekawego? -zapytałem od niechcenia.
-Co mam nie mieć? -zapytał szyderczo Naftali. -Życzyłby sobie pan może kebab z
bacharatem? Szaszłyk z elfą? Kawałek sechomu? Albo może trochę smir-smir?
-Daj pan wszystkiego po trochu.
Do tak ogólnikowego zamówienia byłem, prawdę mówiąc, nieco przymuszony, jako ze
nie sposób było spamiętać tych egzotycznych nazw .Oczekiwałem, ze Naftali tym
razem zaserwuje mi jakieś nafaszerowane korzeniami ciasto, lepki kompot i
kwaśnawą papką mączną -bardzo się jednak pomyliłem. Naftali, stanąwszy przy
czymś w rodzaju stołu laboratoryjnego, zmieszał trochę surowej baraniny z
kawałkami suszonej ryby, przysypał to garścią pieprzu, pokropił dla smaku
olejem, zaprawił jakaś żywicą i polał kwasem siarkowym.
W dwa tygodnie później zostałem wypisany ze szpitala i mogłem podjąć pracę
zawodową. Pomijając przelotne zasłabnięcia czułem się stosunkowo dobrze, a
wspomnienia owego potwornego posiłku z wolna się zacierały. Któż jednak umie
przewidzieć igraszki losu?!
Pewnego dnia, gdy przypadkowo przechodziłem koło jaskini Naftalego, ujrzałem go
stojącego wyzywająco na progu.
Honor domagał się odpowiedzi na to szyderstwo. Wkroczyłem do środka,
przygwoździłem Naftalego aroganckim spojrzeniem i powiedziałem swobodnie:
-Miałbym ochotę na cos bardziej pieprznego, chabibi!
-Już się robi! -usłużnie wykrzyknął Naftali. -Może być pierwszorzędny kibah z
kamonem albo male haszi-haszi.
Zamówiłem podwójną kombinację tych dań, które -jak się okazało -były syntezą
wszystkich odkopanych do tej pory przez archeologów ingrediencji kuchni
staroperskiej, przysypanych sproszkowanym gipsem

Gość: Kasia E.Kishon- SUM-SUM, WUS-WUS , dokończenie IP: *.pai.net.pl 17.01.02, 21:47

Zjadłszy owo cenne wykopalisko zażądałem deseru.
-Svarsi z misz-masz czy baklawa z sum-sum?
Zażądałem obu dań. Przez dwa dni mój organizm pozbawiony był czucia, a ja
snułem się po domu jak lunatyk. Nie załamałem się jednak. Następnym razem, gdy
ujrzałem swego truciciela, stojącego z owym szyderczym uśmieszkiem na progu
speluny, ponownie przyjąłem wyzwanie.
-Co dzisiaj dla nas, chabibi? -zapytał wesoło Naftali i wydął ironicznie wargi.
I w tym momencie doznałem olśnienia! W ciągu najbliższych paru sekund
wynalazłem dwie całkiem nowe potrawy staroperskiej kuchni narodowej:
Duża porcja kimsu -zamówiłem. -Ado tego może być jedno sbagi z kub-kubonem.
I co się stało? Co się, pytam, stało?!
Naftali z uniżonym "się robi" znikł na mrocznym zapleczu swojej spelunki, a po
chwili wyszedł stamtąd niosąc udziec barani ugarnirowany buraczkami.
Ale ze mną nie ma tak łatwo!
-Ejze! A gdzie jest mój kub-kubon?!
Nigdy nie zapomnę tej skwapliwości, z jaką Naftali wyczarował puszkę kub-kubonu.
-No, pięknie -powiedziałem. -A teraz chciałbym jeszcze szklaneczkę Vagi Giora
**. Ale zimną, jeśli można prosić.
Zostałem niezwłocznie obsłużony.
I gdy tak sobie rozkosznie ciągnąłem swoją Vago Giora, przyszło mi na myśl, ze
te wszystkie egzotyczne dania -te burgule i bacharaty, i wus-wus, i mehsi-
pehsi -są niczym innym jak tylko bezczelnym oszustwem wymyślonym po to, aby
ośmieszyć nas, głupich Aszkenazim***. I to właśnie kryło się za tajemniczym
uśmiechem Naftalego.
Od tego dnia potrawy kuchni orientalnej przestały mi być straszne. To raczej
ona, kuchnia orientalna, drży teraz przede mną! Nie daleko szukać -wczoraj
musiał Naftali ze wstydem sprzątnąć ze stołu zamówiony przeze mnie półmisek Mao-
Mao:
-To ma być Mao-Mao?-szydziłem jadowicie. -Odkąd to się podaje Mao-Mao bez
Kafki? ****
I nie tknąłem swego Mao-Mao, póki Naftali nie postawił na stole Kafki.
Drogim Czytelnikom, jeśli odwiedzają orientalne restauracje, polecamy, by przy
najbliższej okazji zamówili dobrze wysmażonego Mao-Mao z odrobinę Kafki.
Smakuje wybornie! Gdyby Kafki nie było, można wziąć Saroyana. Ale nie za dużo!
__________________________________________________________
* Z Iraku wypędzono dwieście tysięcy Żydów mając nadzieję, że w ten sposób
obniży się stopę życiową Izraela do poziomu irackiego. Plan się nie udał.
Iraccy Żydzi znakomicie włączyli się w izraelskie życie gospodarcze. Jedynie
wtedy, gdy mamy do czynienia z ich kuchnię, konieczne jest nieraz wzywanie
straży pożarnej.
**Vago Giora to pewien znany mi osobiście dyrektor banku. Dyrektor Giora
ułatwił mi zaciągnięcie pożyczki na bardzo przystępnych warunkach. Dlatego
chciałem w jakiś sposób uwiecznić jego nazwisko.
*** Europejscy Żydzi nazywani są przez Żydów nieeuropejskich "Aszkenazim" albo -
na zasadzie onomatopeicznego naśladownictwa języka jidysz -"wus-wus".
**** Jak to zwykle w literaturze: można Kafkę lubić albo nie lubić. Ale w
gastronomii Kafka jest poza wszelką krytyką. Zwłaszcza z sosem curry .

Gość: Kasia E.Kishon- OPIEKA SPOŁECZNA IP: *.pai.net.pl 18.01.02, 21:31

Epraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

OPIEKA SPOŁECZNA

W ciągu dwunastu lat swego istnienia Państwo Izrael przyjęło dwa razy więcej
imigrantów, niż miało mieszkańców na początku. Co, rzecz prosta, spowodowało
niejakie trudności. Można sądzić, ze Stany Zjednoczone miałyby także kłopoty,
gdyby im tak nagle przybyło 340 milionów obywateli. Choćby problem zaopatrzenia
wszystkich w telewizory. W Izraelu głównym problemem jest oczywiście sprawa
mieszkaniowa. Bo ileż wreszcie miast można wybudować w ciągu tygodnia? Najwyżej
dziesięć, no, niech będzie nawet piętnaście. A to tez nie wystarcza.
Imigranci, głównie Żydzi pochodzący z pustynnych okolic Bliskiego Wschodu,
otrzymują początkowo tak zwane "Ma'abaroth", czyli prowizoryczne zakwaterowanie
w blaszanych barakach obozów przejściowych, i pozostają tam później przez cale
lata. Państwo nieustannie troszczy się o ich istotne potrzeby materialne. Prócz
tego funkcjonuje cały szeroko rozbudowany aparat opieki duchowej , dbający o
dobre samopoczucie osiedleńców.
O tym, ze praca w takim aparacie nie jest czymś tak prostym, jak by się
wydawało, przekonują poniższe sceny z życia obozowego:
Osoby
EWA -wykwalifikowana pracownica Urzędu Opieki Społecznej
SA'ADJA SZABATAI
KIEROWNIK OBOZU PRZEJSCIOWEGO
ZONA SA'ADJI SZABATAJA
KIEROWNIK OBOZU (rozglądając się z Ewą po barakach) Musi mieszkać gdzieś tu
niedaleko. Jaki numer, powiada pani?
EWA (młoda dziewczyna, biała bluzka, słomkowy kapelusz, wyraźnie przepracowana
i ile znosząca upal. Taszczy pękatą tekę wyładowaną do granic możliwości
papierami wszelkich formatów i kolorów. Po długim, nerwowym przewracaniu kartek
wyciąga wreszcie potrzebne akta) On się nazywa Szabatai. Sa'adja Szabatai.
Barak 137. Jego żona była u nas ostatnio przed dwoma tygodniami.
KIEROWNIK A na co się skarżyła?
EWA (przeglądając papiery) Na... na... właściwie to na wszystko. Zna pan tych
ludzi?
KIEROWNIK (kiwa głową, jakby chciał powiedzieć "niestety") Tak, znam ich. To
bardzo skomplikowana rodzina.
EWA Jak to?
KIEROWNIK Zaraz to pani wyjaśnię.
EWA Momencik, proszę. (wyjmuje notes i dlugopis) Proszę, słucham.
KIEROWNIK A więc: Sa'adja Szabatai to chory człowiek i ma liczną rodzinę.
EWA (notuje) Chory... liczną rodzinę..
KIEROWNIK ...trzy razy był w szpitalu, trzy razy uciekł i wrócił do nas...
EWA (pisze) ...trzy razy uciekł...
KIEROWNIK Te jego cechy sama pani zauważy.
EWA (pisze) ...sama zauważy...
KIEROWNIK (uśmiecha się) Czy pani skończyła kursy stenografii? EWA (lekko
dotknięta) Jestem absolwentkę Szkoły Postępowej Opieki Społecznej .
KIEROWNIK Gdzie?
EWA W Ameryce. Byłam na stypendium. Poznaliśmy tam najnowocześniejsze teorie
psychologiczne.
KIEROWNIK A jak się to sprawdza w praktyce, u nas?
EWA (niepewnie) Dziękuję... właściwie to... ja jeszcze nigdy... Pani Szabatai
ukazuje się w drzwiach blaszaka, przygląda się obojgu nieufnie. Raczej nie robi
wrażenia kobiety wypielęgnowanej.. Poza tym jest w odmiennym stanie.
KIEROWNIK Zetknęła się już pani z pracą w obozie przejściowym?
EWA Dopiero raz.
KIEROWNIK Kiedy?
EWA Dzisiaj .
KIEROWNIK (tłumiąc śmiech) Życzę pani powodzenia. (Do pani Szabatai) Czy pani
jest żoną Sa'adji Szabataja?
Pani Szabatai gapi się na niego bez słowa.
KIEROWNIK To chyba jednak ona... No, spotkamy się później. Życzę wszystkiego
najlepszego. (odchodzi)
EWA Miejmy nadzieję, ze mi wszystko pójdzie dobrze. (przygląda się pani
Szabatai badawczo, pani Szabatai przygląda się badawczo Ewie. Dłuższe milczenie)
PANI SZABATAI Panienko...
EWA Mam na imię Ewa.
PANI SZABATAI Ty jest nowa opieka?
EWA Tak, to ja. Od tej chwili będę się zajmowała wszystkimi pani kłopotami.
Pani jest przecież panią Szabatai?
PANI SZABATAI Kto?
EWA Pytam, czy pani jest żoną Sa'adji Szabataja.
PANI SZABATAI Nie, ja jest żona Sa'adji Szabataja.
EWA Czy można? (siada na kulawej ławce przed barakiem i znowu wyciąga notes)
PANI SZABATAI Ja nie pisać, panienko...
EWA Proszę mi mówić Ewa.
PANI SZABATAI Nie ma chleb, panienko. Nie ma praca. Siedem dziecków, panienko.
Be'hyat Allah, siedem dziecków, a jedno tu (wskazuje na brzuch). Ben Gurion! *
EWA (szpera zakłopotana w teczce) Pani Szabatai, czy ktoś z Urzędu Opieki
Społecznej spisywał już podstawowe dane personalne państwa? (przygotowuje
formularz i długopis).
PANI SZABATAI Mój mąż on już przychodzić.
EWA Świetnie. Zaczekam na niego. (nie bardzo jednak wie, co począć. Zaczyna cos
pisać, potem to zamazuje, mnie papiery)
PANI SZABATAI Panienko...
EWA Ewa. Proszę mi mówić Ewa.
PANI SZABATAI To jest moja mąż, panienko -Sa'adja, to jest nowa opieka.
Sa' adja Szabatai, brodaty , orientalny Żyd- okazała postać, skłania się z
powściągliwą godnością.
EWA Pan Szabatai?
SZABATAI Słucham (skinieniem dłoni oddala żonę -ta posłusznie znika we wnętrzu
blaszaka).
EWA Czy nie zechciałby pan usiąść? (Szabatai ceremonialnie przysiada się na
ławce) Pańska żona mówiła mi, ze pan nie ma pracy.
SZABATAI Nie mam.
EWA Zna pan jakieś rzemiosło?
SZABATAI Ja jestem szewc. Nikt mnie nie chce dać roboty.
EWA Od jak dawna jest pan szewcem?
SZABATAI Ja jeszcze nigdy nie pracowałem.
EWA Nigdy?
SZABATAI Nigdy.
EWA No tak. A jakiego rodzaju buty pan robi?
SZABATAI Ja jestem szewc. Ale mnie nikt nie chce dać roboty.
EWA Czy pan już próbował zatrudnić się; jako szewc?
SZABATAI Jeszcze nigdy.
EWA Dlaczego?
SZABATAI Ja mam słabe serce, panienko. Mnie wolno wykonywać tylko lekką robotę;.
EWA Czyżby praca szewca była tak wyczerpująca?
SZABATAI Dla mnie tak. Bo ja nie mam żadnej praktyki.
EWA (robi notatki) Musi pan w pośrednięwie poprosić o jakąś lżejszą pracę;.
SZABATAI Nie dadzą mi. Nikt mi nie chce dać roboty. Może pani mi załatwi jakąś
pracę;?
EWA To nie należy do moich obowiązków.
SZABATAI Nie musi należeć. Pani mi tylko da karteczkę;.
EWA Chwileczkę, panie Szabatai! Żeby nie było nieporozumień: ja nie jestem z
urzędu zatrudnienia!
SZABATAI To niech mi pani tylko da karteczkę; **.
EWA Ja nie mogę; panu dać żadnej karteczki, panie Szabatai. Ja nie mam żadnych
znajomości w urzędzie zatrudnienia. A moim zadaniem jest ułatwić panu życie i
pomagać w sprawach wewnątrzrodzinnych. A zatem -co mogłabym dla pana zrobić,
panie Szabatai? ( wyciąga długopis )
SZABATAI Pani może mnie dać karteczkę do urzędu zatrudnienia.
EWA. (traci cierpliwość) Ode mnie pan żadnej karteczki nie dostanie, (opanowuje
się) panie Szabatai. Ja bardzo proszę. Zbadamy teraz bardzo spokojnie sytuację
państwa. (rozkłada formularz) Ile dzieci państwo macie?
SZABATAI Sześć. Szalom, Mordechai, Abdallach, Macal, Chaduba, Szymsze i Uri.
EWA (notuje imiona) Ale to jest siedem.
SZABATAI Siedem? No dobra, niech będzie siedem. I dochodzi jeszcze G'ula.
EWA Kto to jest G'ula?
SZABATAI Taka jedna stara kobieta. Mieszka z nami. Ona nie może się już ruszać.
Ona może jeszcze tylko jeść.
EWA Czy to jakaś pańska krewna?
SZABATAI Skąd ja mam wiedzieć, czy jest krewna? Ona przyjechała tu z nami. Ona
musi być krewna, bo by nie mieszkała z nami. Ale ona nie może się w ogóle
ruszać. Ona opiekuje się naszymi dziećmi.
EWA Hm... tak... bardzo interesujące, panie Szabatai. Pan ma naprawdę bardzo...
bardzo dużą rodzinę...
SZABATAI Czy pani chce mi pomóc, panienko?
EWA Oczywiście. Po to tu właśnie jestem.
SZABATAI To niech mi pani da karteczkę.
EWA (wybucha ) To już przekracza. ..(opanowuje się z trudem) Spokojnie, tylko
spokojnie, panie Szabatai. Wypełnijmy wreszcie tę pańską kartę informacyjną, a
potem zobaczymy, co się da zrobić. Kiedy się pan ożenił?
SZABATAI Kto? Ja?
EWA Tak, pan.
SZABATAI Zanim tu przyjechałem.
EWA Ile pan miał wtedy lat?
SZABATAI Nie dużo.
EWA Mianowicie?
SZABATAI Tak, mianowicie. Tam, gdzie mieszkałem, żenią się bardzo młodo. A ja
nic od pani nie chcę, niech mi pani tylko da tę karteczkę .To wszystko. Tylko
taką małą karteczkę ...

Gość: Kasia E.Kishon- OPIEKA SPOŁECZNA -dokonczenie IP: *.pai.net.pl 18.01.02, 21:34

EWA (balansuje na granicy ataku histerycznego) Panie Szabatai! Panie Szabatai!
Ja już panu mówiłam...Wypełnijmy najpierw pańską kartę, panie Szabatai. Ile
dzieci było w pańskiej rodzinie?
SZABATAI Sześć.
EWA (notuje) Sześć.
SZABATAI I jedno jeszcze nosi teraz moja żona.
EWA Panie Szabatai! Ja pytam o rodzinę pańskich rodziców.
SZABATAI Rodzinę moich rodziców? Ja nie znam nikogo.
EWA A miał pan duże rodzeństwo?
SZABATAI A czemu miałem nie mieć?
EWA Ile tego było?
SZABATAI To wcale nie takie proste, panienko. Mało kto z nich żyje.
EWA Niech pan sobie jednak przypomni, panie Szabatai. To bardzo ważne.
SZABATAI To jest ważne? Ja się pytam, czemu to ma być ważne! Ja pani powiem, co
jest ważne: ważna jest karteczka!
EWA (załamana) Panie Szabatai, bardzo pana proszę...
PANI SZABATAI ( wynosi z baraku mały stolik, nakrywa go ręcznikiem i stawia na
nim szklankę herbaty) Proszę, panienko.
EWA (zamierającym głosem) Niech pani do mnie mówi Ewa...
PANI SZABATAI ( odsuwa się o kilka kroków i zastyga w bezruchu)
EWA (pociąga ze szklanki łyk herbaty i nabiera trochę siły) Panie Szabatai. Jak
mam panu pomóc, kiedy pan mi jeszcze nie udostępnił najbardziej podstawowych
danych personalnych?
SZABATAI Jak proszę?
EWA Moim zadaniem jest przestudiować pańską sytuację socjalną i pomóc panu w
przezwyciężeniu trudności adaptacyjnych, na które się pan może natknąć jako
imigrant.
SZABATAI Jak to? (Pani Szabatai słucha słów Ewy z rosnącą paniką)
EWA Po prostu. Pańskie dzisiejsze kłopoty tkwię korzeniami w okolicznościach,
które kształtowały pańskie dzieciństwo. Załóżmy na przykład, ze w dzieciństwie
ukąsił pana wąż. (Szabatai usiłuje zaprotestować) Oczywiście, wiem: pana żaden
wąż nie ukąsił.
Ale przyjmijmy, ze tak się zdarzyło. I co wtedy? Miał pan chwilkę strachu, a
potem powoli, powoli zapomniał pan o całej tej historii. Tymczasem w pańskiej
wrazliwej, dziecięcej psychice pozostał głęboki ślad. (pani Szabatai wydaje
dziki krzyk i ucieka do baraku) SZABATAI Co to za dziecko, co pani o nim mówi?
EWA To pan. Kiedy pan był jeszcze dzieckiem. Pan sam.
SZABATAI Zgoda, niech i tak będzie.
EWA Właśnie. I co się teraz dzieje? Dużo później, po wielu latach, widzi pan
nagle węza, który się owija wokół nogi pańskiego łózka...
SZABATAI Niech pani wypluje to słowo. Tu nie ma na szczęście węzy. Ale nie ma
tez tutaj pracy.
EWA Nie mówimy teraz o pracy!
SZABATAI Panienko! Panienka da mi tylko taką malutką karteczkę...
EWA (robi się. purpurowa, zaczyna bełkotać, wreszcie z trudem odzyskuje
równowagę.; od tej chwili mówi bardzo wolno i dobitnie) Panie Szabatai. Czy pan
rozumie, co ja do pana mówię? Jeśli mam panu pomóc, musimy się wzajemnie
poznać. Musimy się zaprzyjaźnić i zacząć współpracować z sobą. Niech pan
zauważy, ze ja, kiedy tu przyszłam, to najpierw się panu przedstawiłam:
powiedziałam, jak się nazywam i kim jestem. Zgadza się, panie Szabatai?
SZABATAI Zgadza się, panienko, tak było. Więc jak się pani nazywa ?
EWA Jak ja się nazywam? Nazywam się Ewa.
SZABATAI Ma pani męża?
EWA Nie... jeszcze nie...
SZABATAI A jak z pracą? Ma pani dużo roboty? Ciężka to praca?
EWA (trochę. zmieszana) Tak, owszem... Bardzo trudna praca. Ale daje mi wiele
zadowolenia.
SZABATAI Rozumiem, rozumiem. Jest więc pani starą panną, która dużo pracuje. A
rodzinę pani ma?
EWA Ojca i matkę.
SZABATAI Niech im Pan Bóg błogosławi. Bogaci?
EWA Nie. Mój ojciec jest już stary...
SZABATAI ...i urząd zatrudnienia nie daje mu już pracy, rozumiem. Rodzeństwo?
EWA Nie mam.
SZABATAI Biedna, nieszczęsna dziewczyna. Daje pani swoim starym rodzicom jakieś
pieniądze?
EWA Oczywiście.
SZABATAI A jak jest z pani posagiem?
EWA To przecież nie takie ważne.
SZABATAI Ale potrzebuje się pani ubrać. A jakieś meble kupić- to co?
EWA No, tak.
SZABATAI Widzi pani. A zaręczona pani jest?
EWA Mam przyjaciela...
SZABATAI ...i nie macie pieniędzy, żeby się pobrać?
EWA Nie mamy mieszkania.
SZABATAI To bardzo niedobrze. Uj, niedobrze. Młodzi, kiedy chcą się pobrać,
powinni mieć mieszkanie. Zaraz, zaraz- niech pomyślę. ..Niedaleko stąd, we wsi,
stoją nowe, puste domki. Niech rząd da wam jeden taki.
EWA To nie dla nas. To są domki dla nowych imigrantów.
SZABATAI Jak będą chcieli, to załatwią i dla was. Niech pani idzie do swojej
kierowniczki wydziału, pani Wajsferger, i niech pani jej powie: "Pani
Wajsferger! Jak ktoś jest młodą dziewczyną, to chce wyjść za mąż. A jak ktoś
chce wyjść za. mąż, to musi mieć dom. Ja panią proszę, niech mi pani da domek,
pani Wajsferger!" -i pani Wajsferger da pani karteczkę...
EWA Ona mi nie da żadnej karteczki. Ona nie może mi dać żadnej karteczki.
SZABATAI Ona może, panno Ewo. Ona tylko mówi, ze nie może. Synowi mojej siostry
dala taką karteczkę. Pani potrzebuje mieć tylko cierpliwość ciągle do niej
przychodzić i mówić: "Pani Wajsferger! Pani da mi karteczkę!" w końcu ona pani
ją da albo będzie musiała zmienić posadę. Ale to tez nie szkodzi, bo jak
przyjdzie nowy kierownik, to zacznie pani od początku. Głowa do góry! Pani ma
prawo mieć dom. Pani ciężko pracuje. Pani robi dużo dobrego dla ludzi. Wszyscy
opowiadają pannie Ewie kłopoty, a panna Ewa chciałaby wszystkim pomoc. Wszyscy
chcieliby mieć dużo pieniędzy, ale dla wszystkich nie starcza...
EWA Pan nawet nie wie, jak bardzo ma pan rację, panie Szabatai.
SZABATAI Ja wiem. Ja wiem, ze pani może nam pomóc tylko pięknym słówkiem. I to
jest bardzo ciężko tak nie móc nic więcej .
EWA Bardzo ciężko, panie Szabatai.
SZABA TAl Tak, tak. Panna Ewa powinna rozdawać ludziom pieniądze, a sama ich
nie ma. Ile pani zarabia?
EWA Niedużo.
SZABATAI Ado tego ojciec, matka i wesele. Nowej sukni tez pani nie ma?
EWA Nowej sukni? O tym to nawet nie ośmielam się myslec. Za sam pokój płacę
dwadzieścia pięć funtów miesięcznie. A stołować się muszę w restauracji.
SZABATAI (przerażony) W restauracji?
EWA (kiwa smutnie głową) A to kosztuje co najmniej dwa funty dziennie.
SZABATAI (jeszcze bardziej przerażony) Dwa funty?!
EWA Co najmniej. A poza tym...
SZABATAI Momencik. (wyciąga z kieszeni notes, zabiera Ewie długopis) Proszę
mówić dalej.
EWA Poza tym wystarcza to na jeden posiłek dziennie.
SZABATAI (oblicza) Dwa funty dziennie... to daje...
EWA Sześćdziesiąt funtów miesięcznie.
SZABATAI Sześćdziesiąt funtów! Za jeden jedyny posiłek dziennie!
EWA Tak. A co zostaje na ubrania? Na kino? Na przejazdy? Panie Szabatai. ..
SZABATAI Niech pani tylko nie traci nadziei, panno Ewo. Pani jest w trudnej
sytuacji -to prawda. Ale Pan Bóg pani pomoże i wszystko się ułoży. Panno Ewo,
ja panią teraz zapytam: czy jak pani była dzieckiem, to czy wtedy ukąsił panią
jakiś wąż?
EWA (kompletnie skołowana) Nie...
SZABATAI Otóż to! Gdyby panią wąż ugryzł, wszystko by się ułożyło inaczej. Mimo
to niech pani nie traci nadziei, panno Ewo. Nasze państwo jest jeszcze młode i
jest w nim wielu takich ludzi, którym się równie źle powodzi jak pani.
Cierpliwości, panno Ewo, tylko cierpliwości. Ludzie Są dobrzy. I w końcu ja tez
tu jeszcze jestem! (z daleka dochodzi sygnał autobusu)
EWA (spostrzega całą groteskowość sytuacji, w której się znalazła zawstydzona
zrywa się z ławki) Pan wybaczy, panie Szabatai, ale muszę biec, bo mi
ucieknie. ..(teczka jej się otwiera, papiery wypadają na ziemię).
SZABATAI (pomaga zbierać) Wszystko głupstwo, Ewuniu. Tylko odwagi... Tu ma pani
moje akta... nie zgubić, bardzo ważne... Pan Bóg pomoże, Ewuniu.
EWA Dziękuję panu, panie Szabatai... Naprawdę nie wiem jak... Stokrotne dzięki,
panie Szabatai! (oddala się biegiem)
SZABATAI (wola za nią) Powodzenia, Ewuniu! I niech pani do mnie przychodzi,
kiedy tylko będzie pani miała kłopoty! My, Żydzi, musimy się trzymać...
(zawraca do swojego baraku) Taka dzielna dziewczyna i takie kłopoty. (kiwa
długą brodą) Aj, aj, aj –biedna opieka socjalna...
_____________________________________________________________________

* Orientalni Żydzi używają wykrzyknika
- wild * 18.01.02, 21:36
  
  Gość portalu: Kasia napisał(a):
  
  > * Orientalni Żydzi używają wykrzyknika
  
  to podobnie jak ja! :]
  - Gość: Kasia Re: * IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 23:40
    
    wild napisał(a):
    > Gość portalu: Kasia napisał(a): * Orientalni Żydzi używają wykrzyknika
    >
    > to podobnie jak ja! :]
    
    Mam dwie wiadomości-możliwości:
    1) DOBRA -jesteś Żydem
    lub
    2) ZŁA- nie zauważyłam , ze sie przypisy nie zmiesciły.
    Ale brak uzupełniłam, wiec sie przedwczesnie nie ma co cieszyc z tak oryginalnie
    (i bezbolesnie !!!) nabytego zydostwa.
    Teraz sam pokombinuj, jakby je tu zdobyc...
- Gość: Mosze Kasia jestes 10 !!! }{ IP: *.inter.net.il 19.01.02, 19:00
  
  Wiesz Droga Kasia, po polsku to wychodzi jeszcze ladniej, Mozna myslec
  ze to wszystko stalo sie na innej planecie... ale to jest i bedzie w kazdym
  miejcu...
  Pzdr,
  Mosze
- Gość: Kasia Re: E.Kishon- OPIEKA SPOŁECZNA -przypisy IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 19:52
  
  * Orientalni Żydzi używają wykrzyknika "Ben Gurion!" mniej więcej w takim
  sensie jak Anglicy "Good Lord!"
  ** W szerokich kołach izraelskich panuje przesąd jakoby karteczka, na której
  właściwy człowiek we właściwym momencie napisze właściwe słowo, ma moc
  czynienia cudów. Zdumiewające, ze tak rzeczywiście jest.

Gość: Kasia E.Kishon- KTO MA TELEFON, TEN PŁACI IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 20:46

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)
Rozmowy telefoniczne były w Izraelu przez wiele lat ulubioną grą na
wytrzymałość. Wykręcało się numer 18 i natychmiast miły glos informował
uprzejmie w wielu językach, że niestety "wszystkie linie są zajęte, prosimy
więc nie mieć za złe, jeśli będzie pan zmuszony chwilkę poczekać, dziękuję.
Zdarzało się, że nim człowiek dostał to swoje Chicago, od prób dotarcia do
centrali doznawał zwichnięcia palca. Postępu technicznego nie da się jednak
zatrzymać, od niedawna więc możemy już sami uzyskiwać połączenia z wszelkimi
krajami zamorskimi. Od tej też chwili w kołach izraelskich abonentów
telefonicznych zaczęły się zdumiewająco mnożyć wypadki upadłości finansowych.

KTO MA TELEFON, TEN PŁACI

Za pierwszym razem -to sama uciecha. O zmierzchu, gdy trzody ciągną do zagród,
a w telewizji zaczynają mówić po arabsku, ogarnia cię nagle jakiś zniewalający
przymus, by natychmiast i bezpośrednio porozmawiać z ciocią Frydą mieszkającą w
Los Angeles. Siadasz przed tarczą i zaczynasz nią cierpliwie kręcić, aż
wykręcisz do końca numer 001-21-39-57-34-21-89, przykładasz słuchawkę do ucha i
z rozkoszą wsłuchujesz się w brzęczące buczenie, które ją wypełnia. Po chwili
słyszysz krótkie "klik" i sygnał wywołujący rozmówcę. A potem zdumiewające! -
ktoś odległy o dwanaście tysięcy kilometrów podnosi słuchawkę.
-Ciocia Fryda? -pytasz podniecony. -Nie -odpowiada jakiś bas.
-Czy to jest numer 001-21-39-57-34-21-89? -Tu jest szósta rano, idioto.
Bądź co bądź było to bezpośrednie połączenie z Kalifornią. Co -jak podaje
taryfa Ministerstwa Łączności -kosztuje 2,14 funta za sekundę. Jak dalej wynika
z tej pożytecznej publikacji, urząd telekomunikacyjny nie notuje przy rozmowach
zagraniczny ani numeru abonenta wzywanego, ani godziny rozmowy .Zarejestrowana
przez automat rozmowa jest po prostu, bez żadnych dodatkowych wyjaśnień,
doliczana do najbliższego rachunku miesięcznego.
Ta zagwarantowana przepisami anonimowość pobudza żydowskiego użytkownika sieci
telefonicznej do przemyśleń, w wyniku których zwraca się on do najlepszej z
możliwych żony takimi na przykład słowy: I
-Wiesz -miałbym ochotę porozmawiać sobie z Kamczatką. Może byśmy tak wpadli
wieczorem do Seeligów? j
Reszta jest już dziecinnie prosta. O godzinie dwudziestej drugiej trzydzieści -
dla mieszkańców Kamczatki jest to wczesne przedpołudnie -podnosimy się z
wygodnego fotela w gościnnym salonie Seeligów, rzucamy zatroskanym wzrokiem na
zegarek i grzecznie zwracamy się do gospodarzy: "Proszę mi wybaczyć, ale
przyrzekłem dzieciom, ze zadzwonię do nich o wpół do jedenastej".
-Alez proszę -mówi Erna Seelig -telefon jest w sypialni. Lepiej nie można sobie
wymarzyć. Rozkładamy się wygodnie na miękkim tapczanie pana domu i dokonujemy
połączenia z Lajosem Frydlenderem, naszym szkolnym kolegę, który teraz jako
wzięty adwokat praktykuje na Kamczatce. Po kwadransie wspomnieniowych
pogaduszek wracamy do salonu i z zadowoleniem komunikujemy, ze w domu wszystko
w porządku.
No i dobrze.
Po pewnym czasie Feliks Seelig otrzymuje rachunek miesięczny za telefon i ze
zdumieniem stwierdza, ze przekroczył zwykłą kwotę o mniej więcej tysiąc
osiemset procent. Spotkawszy się ze mnę przypadkowo na klatce schodowej rzuca
mi nieme, pełne wyrzutu spojrzenie, które ja ignoruję. Co mi może udowodnić?
W kilka dni później sprawy przybierają niepokojący obrót: nasz własny rachunek
telefoniczny opiewa na przerażającą sumę ponad dwóch tysięcy funtów, chociaż,
poza nieudaną rozmowę z ciocię Frydę, nie prowadziłem więcej rozmów niż zwykle.
Bez wątpienia ktoś musiał w nikczemny sposób nadużyć naszej gościnności. Ale
kto?
-Momencik -najlepsza z możliwych żona marszczy w głębokim namyśle czoło. -Na
początku zeszłego tygodnia byli u nas Picklerowie. Pamiętasz, jak Akiba Pickler
rozmawiał ze swoją siostrą? o właśnie. A zauważyłeś, ze mówił po włosku?
Moi zdaniem nie był to jednak Akiba PickIer. To był niewątpliwie nasz sąsiad,
Feliks Seelig, który chciał się zemścić. Któregoś wieczoru wpadł do mnie i
prosił, żebym mu pozwolił zadzwonić z naszego aparatu, bo jego, jak twierdził,
jest uszkodzony.
Na listę podejrzanych został tez wpisany monter z firmy sprzedającej
lodówki .Przybył niby w celu kontroli okresowej, a potem łączył się służbowo ze
swoją centralą, która, kto wie, była może w San Francisco .
Przykłady tej ludzkiej nikczemności tak mną wstrząsnęły, ze będąc z wizytę u
Seeglów postanowiłem wyżalić się przed rozproszoną po świecie rodzinę. Gdy
właśnie rozmawiałem z jakimś dalekim krewnym w Buenos Aires, zauważyłem, ze
słyszalność nagle się pogorszyła -jakby spadla o pół tonu. Od razu wyciągnąłem
z tego właściwy wniosek: to pani Spiegel, ta perfidna jędza, zaczęła
podsłuchiwać z aparatu w kuchni. Błyskawicznie przeszedłem na hebrajski: "No,
dobra, odstawiam więc wóz do warsztatu jutro z samego rana i trzymam za słowo.
No to cześć" -powiedziałem i położyłem słuchawkę. Nie ze mnę takie sztuczki.
Mimo wszystko trzeba przyznać, ze od czasu wprowadzenia u nas automatycznej
łączności międzynarodowej kontakty między Żydami na całym świecie ogromnie się
ożywiły. Jednakże omawiane tu rozmowy gratisowe wymagają ogromnej przebiegłości
i ostrożności. Nie wolno się na przykład za głośno wydzierać, kiedy się umawia
panienkę do przypilnowania dziecka, nawet jeśli dziewczyna mieszka w Nowym
Jorku. Należy także unikać rozmów obcojęzycznych. Te rozmowy gratisowe nie są
tez takie darmowe, jakby się wydawało: w jakimś okrężnym rozliczeniu trzeba
jednak za nie słono płacić.
Aby nie dopuścić do zwyrodnienia tej pożytecznej instytucji, wywiesiliśmy na
drzwiach mieszkania tabliczkę:
„Telefon zepsuty. Uwaga, zły pies! Zostawcie Państwo wiadomość -chętnie was
odwiedzimy"

Gość: Kasia E.Kishon- DZIWNA PRZYGODA DOSTOJNIKA IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 21:41

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

Widzieliście kiedyś ślimaka bez skorupy? Albo młot ze szkła? Słyszeliście, żeby
małe dziecko przyniosło bociana? Czytaliście może o ministrze, który chodził
pieszo? No, to poczytajcie.

DZIWNA PRZYGODA DOSTOJNIKA

Limuzyna ministra nieoczekiwanie stanę la na środku ulicy. Szofer Gabi wyłączył
motor i odwrócił się do pasażera:
-Przykro mi, szefie, ale słyszał pan w radiu.
Miał na myśli dziennik poranny, który ogłosił strajk związku zawodowego
kierowców. Związek ten mianowicie chciał się połączyć ze związkiem zawodowym
inżynierów chemików czy tez unieważnić fuzję ze związkiem robotników transportu
a może cos całkiem innego. Tak czy inaczej -zastrajkował.
Gabi opuścił wóz i udał się do siedziby związku po instrukcje.
Minister pozostał sam. O prowadzeniu samochodu nie miał zielonego pojęcia.
Wynalazki, które można było za pociśnięciem guzika wprawić w hałaśliwy ruch,
zawsze napawały go trwogą. Jak daleko sięgał pamięcią, raz tylko zdarzyło mu
się prowadzić auto. Było to czterdzieści lat temu, w wesołym miasteczku, gdzie
minister - podówczas młode jeszcze i zarozumiale pacholę -postanowił sprawdzić
się jako kierowca samochodziku dziecięcego. Potem, gdy zrobił w rządzącej
partii karierę polityczną, zawsze miał do dyspozycji auto z szoferem. "Teraz
będę chyba musiał wezwać tu helikopter - myślał minister. -Mam być przecież na
ważnym posiedzeniu gabinetu. Zaczyna się o jedenastej. Temat -kryzys w
przemyśle cementowym " .
Minister zaczął się przyglądać przechodniom mijającym jego limuzynę. Ogarnęło
go jakieś szczególne, wręcz osobliwe uczucie: był na ulicy. Ze zdumieniem
stwierdził, ze w tym kraju żyje ogromna liczba całkiem mu nieznanych, obcych
ludzi. Znal tylko ciągle te same twarze, które oglądał w ministerstwie. Obcych
ludzi, jeśli już widywał to tylko jako anonimowe masy w czasie Święta
Niepodległości albo na stadionie piłkarskim podczas tych tam. ..no, jak to się
tam nazywa...-pucharów.
Minister wysiadł i pieszo ruszył przed siebie. Powoli narastało w nim zaufanie
do tego rodzaju komunikacji. "Kiedyż to -pomyślał -przytrafiło mi się ostatni
raz podróżować w ten sposób? Tak, racja: w 1951. .Wtedy to właśnie ciężarówka
staranowała jego wóz i trzeba było pójść do domu przez kilka ulic. Pieszo.
Spojrzenie ministra skierował się w dół, tam, gdzie pod wypukłości brzucha
widać było stopy. Jego własne stopy, które poruszały się rytmicznie: tup -tup,
tup tup, lewa -prawa, lewa -prawa. Tak jest! Umiał jeszcze posługiwać się
nogami. Wiedział jeszcze, jak się chodzi po ulicy. Wspaniale uczucie. Tylko
buty wydały mu się jakieś obce. Skąd się w ogóle biorą buty? Nigdy sobie sam
butów nie kupowal. Z dokładniejszych rozważań wynikało, ze w ogóle nigdy
niczego sobie sam nie kupował.
Ale jak to jest z tymi butami?
Stal przed oknem wystawowym sklepu obuwniczego. Zdumiewające, całkiem nowe
zjawisko! Buty, dużo butów- damskie, męskie, dziecięce. Poustawiane parami na
kryształowych cokołach, na obracających się paletach, albo w ogóle zwyczajnie
ułożone w szeregu.
Pod wpływem nagłego impulsu minister wkroczył do sklepu, długiego pomieszczenia
z wygodnymi fotelami i regałami. A na regałach nic tylko buty, buty i buty!
Minister uścisnął dłoń człowieka stojącego w pobliżu.
-Jak się kształtują pańskie interesy eksportowe?
-Mnie pan pyta? -odparł zagadnięty. -Ja szukam pantofli zamszowych na gumie.
Dostojnik zlustrował sklep niezbyt pewnym wzrokiem. Jak tu się właściwie
załatwia te transakcje? Bierze się co trzeba z półki czy tez czeka, aż
przyjdzie kelner?
Jakaś postać w białym kitlu, chyba lekarz, przystąpiła do ministra i zapytała,
czym może. służyć.
-Niech mi pan przyśle kilka wzorów do domu -rzekł minister łaskawie i opuścił
sklep.
Dopiero na ulicy spostrzegł, ze się nie przedstawił. A poza tym, że w ogóle
jakoś nikt go nie poznaje. "Będę musiał częściej występować w telewizji" -
pomyślał.
Czas upływał. A może by tak zatelefonować do biura, niech przyślą jakiś
samochód? Zgoda -zatelefonować. Ale jak? I skąd? Nigdzie wokół nie było widać
telefonu. A jeżeli już telefon będzie, to jak się do niego zabrać? Zawsze
robiła to sekretarka. Dziś z jakichś powodów rodzinnych musiała wyjechać do
Hajfy .Zresztą - gdyby nawet nie wyjechała, to i tak byłaby w biurze, nie
tutaj. Gdzie z resztą nie ma żadnego telefonu.
Nagle dostrzegł jakąś szklaną budkę, a w niej czarną skrzynkę. Nie ma
wątpliwości: to telefon.
Minister wkroczył do budki i zdjął słuchawkę: -Proszę połączyć. ..-Kompletna
cisza. Aparat robił wrażenie uszkodzonego.
Jakiś chłopczyk gestami pokazywał zza szyby, ze najpierw należy cos wrzucić do
skrzynki.
-No jasne! -przypomniał sobie minister. Piastował przecież stanowisko
przewodniczącego parlamentarnej Komisji do Spraw Monet i Żetonów. Teraz już był
w domu! Udał się do najbliższego sklepu i poprosił o żeton.
-Tu jest pralnia -wyjaśniono mu. -Żetony do automatu kupuje się na poczcie.
Zwariowany świat. Minister wyśledził po drugiej stronie ulicy jakąś czerwoną
skrzynkę przybitą do muru. Od razu się zorientował, co to takiego: do takich
skrzynek ludzie wrzucają listy, gdy już je napiszę w domu.
-Wybaczy pani -zwrócił się do jakiejś damy -na jakim świetle przechodzi się
skrzyżowanie?
Był prawie pewien, ze jeśli chodzi o samochody, to na zielonym. Ale czy ten
przepis odnosi się także do pieszych?
Razem z tłumem przepłynął na drugą stronę ulicy. Tam, tuz przy czerwonej
skrzynce, odkrył urząd pocztowy. Wszedł do środka i wydal polecenie urzędnikowi
w najbliższym okienku:
-Proszę wysłać natychmiast telegram do mojego ministerstwa, żeby tu ktoś po
mnie przyjechał.
-Odrzutowcem czy łodzią podwodną? -zapytał urzędnik i na wszelki wypadek
zasunął matową szybę. "Robi wrażenie pomylonego" -pomyślał minister i wyszedł
na ulicę.
W pobliżu znajdował się kiosk z gazetami. Jak się okazało, czytanie gazet to
sztuka nielada. Minister byt przyzwyczajony, ze wszystkie artykuły, które
powinien przeczytać w gazetach leżących rano na biurku, by oznaczone przez
urzędników czerwonymi obwódkami. A tu nic takiego.
-Szklankę oranżady? -zapytał sprzedawca z kiosku. Minister skinął głową. Był
bardzo spragniony -wypróżnił szklankę do ostatniej kropli. Ach , cóż to za
wspaniałe przeżycie samemu na ulicy wypić szklankę oranżady i raźno
pomaszerować dalej .
Kioskarz dogonił go:
-Czterdzieści pięć agorot!
Minister spojrzał na niego i przez kilka sekund nie mógł pojąc, o co chodzi.
Potem sięgnął ręką do kieszeni. Była pusta. Oczywiście.
Takie sprawy załatwia zawsze sekretarka. Ze tez dziś właśnie musiała pojechać
do Hajfy!
-Proszę mi przysłać rachunek -rzucił w stronę chciwego inkasenta i uciekł.
Zatrzymał się na jakimś placu budowy. Obraz krzątających się, pracowitych ludzi
zrobił na nim silne wrażenie. To było cos pięknego. Tylko ten nieznośny hałas!
A co to znowu takiego, ta szara masa, którą mieszają w tych kadziach?
Wciąż nowe niespodzianki!
Oto na przykład rząd szklanych gablot, a w nich fotografie roznegliżowanych
dziewcząt! Minister rzucił tylko okiem i od razu zgadł: kino. A więc tak
wygląda kino? Odczuł gwałtowną potrzebę wstąpienia do środka, aby raz wreszcie
obejrzeć jakiś film.
Zapukał do żelaznych drzwi. Długo musiał się dobijać; zanim w okrągłym okienku
ujrzał pomarszczoną twarz sprzątaczki:
-Czego?
-Chciałbym obejrzeć film.
-Cos pan! Pierwszy seans dopiero o czwartej po południu.
-Po południu jestem zajęty.
-To porozmawiaj pan z panem Weissem. -I zatrzasnęła okienko.
Na pobliskim narożniku stał ogromny, niezwykle długi, błękitny automobil z całą
masą ludzi w środku. "Autobus! -pomyślał minister. -Przecież w ubiegłym
tygodniu zwiększyliśmy im budżet. O 11,5 procent. Zatem mogę wsiadać!"
-Proszę na Hajarkon -rozkazał kierowcy. –Numer 71
-Które piętro?
-Co proszę?
-No, niech pan już schodzi ze stopnia, bo zamykam drzwi.
Kierowca uruchomił automaty

Gość: Kasia E.Kishon-DZIWNA PRZYGODA DOSTOJNIKA-dokończenie IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 21:49

Kierowca uruchomił automatyczne drzwi i z fasonem ruszył. Dziwny świat, dziwne
reguły gry.
Minister usiłował zorientować się, gdzie właściwie jest, jednakże brak
jakichkolwiek punktów odniesienia -hotelu Hiltona lub restauracji greckiej -
sprawiał, ze czul się całkiem zagubiony .
Tłum płynął obok niego jakby nic się nie stało.
Więc to jest naród, to jest lud, to są wyborcy. Zgodnie z ostatnią ankietą
Instytutu Badania Opinii Publicznej co trzeci z tego tłumu będzie w przyszłych,
październikowych wyborach głosował na niego. Minister kocha ich wszystkich. Od
najwcześniejszej młodości jest zagorzałym socjalistą.
Wreszcie po wielu przygodach odnalazł swoją limuzynę. Dokładnie w tym samym
momencie pojawił się Gabi.
-Dwie dodatkowe premie specjalne rocznie i podwyższenie wynagrodzenia za urlop -
powiedział Gabi.
Strajk był zakończony. Wsiedli do wozu. Gabi zapalił motor .
A minister powrócił z dziwnych przygód na obcej planecie do swego zwykłego,
codziennego życia.

Gość: Kasia E.Kishon- W CZĘŚCI ARTYSTYCZNEJ WYSTĄPI... IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 22:31

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)
Zważywszy, że w Izraelu -dla większej chwały demokracji - funkcjonuje cos około
trzydziestu partii politycznych, trudno się dziwić, że wyborcy zasypywani
rajskimi obietnicami przestają na nie w ogóle reagować. Odpowiedź partii na to
brzmi -Schulz!

W CZĘŚCI ARTYSTYCZNEJ WYSTĄPI...

Mniej więcej tydzień temu wszyscy mieszkańcy naszego bloku znaleźli wsunięte
pod próg ulotki zawiadamiające, ze w środę o godzinie dziewiętnastej rozpocznie
się zebranie organizowane przez partię nie pamiętam już jaką. Przypominam sobie
tyle tylko, ze przemawiać mieli panowie Mogilewski i Karpat. Ponadto –„w części
artystycznej wystąpi Gerszon Schulz, ulubiony piosenkarz". Wstęp wolny, każdy
mile widziany itd.
Wszyscy mieszkańcy bloku postanowili przybyć ze względu na Schulza. Schulz
cieszył się powszechną sympatią i miał w swoim repertuarze kilka wystrzałowych
numerów, jak choćby "Pocałuj mnie, kochanie" albo "Kochaj mnie, baby!". Często
słyszało się tez jego szlagiery w radiu.
Wyszedłem z domu punktualnie, żeby zapewnić sobie jakieś bliższe estrady
miejsce, ale pierwsze rzędy były już gęsto obsadzone, głównie przez
przedstawicielki płci pięknej. Gerszon Schulz bowiem nie tylko pięknie śpiewa,
lecz jest tez pełnym powabu mężczyzną i rozporządza wspaniałą, techniką
rzucania podczas śpiewu nader ognistych spojrzeń obecnym na sali damom.
Spotkanie rozpoczęło się z godzinnym opóźnieniem, gdyż mikrofon, który wreszcie
zainstalowano, nie chciał początkowo funkcjonować. Po godzinie przemówił. Za
stołem na podium zasiadło trzech nieznanych nikomu mężczyzn. Gerszona Schulza
między nimi nie było. Ku ogólnemu rozczarowaniu podniósł się jeden z trzech
nieznajomych, prawdopodobnie przewodniczący, i zagail:
-Panie i panowie! Weterani i nowi repatrianci! Drodzy przyjaciele! Żebraliście
się dzisiejszego wieczoru. tutaj żeby usłyszeć od nas, na gruncie jakich zasad
stoi nasza partia, Jaki jest jej program w dziedzinie. ..J
-Gdzie jest część artystyczna? -krzyknął z ostatniego rzędu jakiś młody
okularnik. -Gdzie jest Schulz?
-Brawo! -to była młoda panienka z pierwszego rzędu. -Schulz na podium! i
Mówca zachował się tak, jakby o Schulzu nigdy w życiu nie słyszał, przynajmniej
do tej chwili, i usiłował nam dalej wyjaśniać, dlaczegośmy się tu zebrali. Ale
jego słowa niebawem utonęły w coraz to nowych okrzykach domagających się
Schulza. w końcu musiał się poddać:
-Pan Schulz jest w pobliżu. I obsłuży część artystyczną naszego wieczoru.
Ogólny aplauz wynagrodził tę obiecującą wiadomość i dal dowód sympatii, jaką
się cieszył popularny piosenkarz. Mówca wykorzystał nagły entuzjazm, by w
szybkim tempie poruszyć sprawy państwowe i rzucić kilka inwektyw pod adresem
konkurencyjnych partii. Piosenkarza Schulza nie wspomniał ani słowem, co
doprowadziło do nowych zamieszek:
-Gdzie jest Schulz?
-Może w ogóle nie przyjdzie...
-Już tak bywało!
-Jest bardzo popularny i bardzo zajęty...
-Jeśli Schulza nie będzie, cały wieczór na nic!
Kilku gości z dalszych rzędów zaczęło wychodzić z sali, gdy przewodniczący
podniós1 problem stabilizacji gospodarczej :
-Potrzebujemy tez lepszej polityki kulturalnej -krzyknął w uniesieniu. -Musimy
naszym pisarzom stworzyć lepsze warunki pracy, musimy tez stworzyć cos dla
naszych piosenkarzy, na przykład dla Gerszona Schulza, który za kilka minut
pojawi się na tej sali i odśpiewa nam swoje najpiękniejsze piosenki.
Szykujęcy się do wyjscia usiedli z powrotem, a mówca mógł jeszcze mówić przez
kilka minut. Zakończył zwykłym zwrotem:
-Czy ma ktoś z państwa jakieś pytania?
-Tu proszę! -w drugim rzędzie podniosła się jakaś dystyngowana dama. -Ja mam
pytanie: gdzie jest Schulz? Pan nam przyrzekł Schulza!
-Tak jest, tak jest! -potwierdził przewodniczący. -I pan Schulz w ciągu kilku
minut pojawi się, żeby nam cos zaśpiewać ze swojego bogatego repertuaru.
Tymczasem pozwolę sobie udzielić głosu panu Karpatowi, który zapozna państwa z
naszą polityką zagraniczną.
Karpat nie móg1 zrobić użytku z udzielonego mu głosu. Ze wszystkich stron
podniosły się okrzyki:
-Nie jesteśmy ciekawi!
-Najpierw Schulz, potem Karpat!
-Przyszliśmy tu na Schulza. ..
-Gdzie jest Schulz?
Przewodniczący poprosił błagalnym głosem o spokój : -Natychmiast po wystąpieniu
pana Karpata wejdzie na estradę pan Schulz -daję na to słowo honoru.
-Głupie gadanie!
-Obiecanki cacanki!
-Robią nas w konia!
-Mogłem pójść do kina, a tak siedzę tu jak ten głupi... -Schulz, Schulz,
Schulz! ! !
Ponieważ nic nie wskazywało, ze wrzawa ucichnie, wysłano hydraulika Stuxa, aby
sprowadził Schulza. Napięcie wzrosło nie do wytrzymania. Jezeli Stux wróci bez
Schulza, prezydium powinno sobie zdać sprawę, ze oznacza to koniec tej partii.
Po kilku długich jak wieczność minutach drzwi wreszcie otwarły się. Jedno
wielkie westchnienie ulgi i grzmot oklasków: obok Stuxa pojawiła się znana
sylwetka popularnego piosenkarza. Panie poprawiły fryzury, ja krawat, a Schulz
idąc w kierunku estrady kwitował oklaski grzecznymi ukłonami i przesyłaniem
całusów dłonią. Po czym- na zapraszający gest przewodniczącego -zajął miejsce
za stołem prezydialnym. Atmosfera na sali od razu się polepszyła.
To zachęciło pana Karpata do przeanalizowania ogólnej sytuacji politycznej
świata. Nikt go nie słuchał. Widziano tylko Schulza. Wymieniano uwagi na temat
jego kariery , wyglądu i wieku. Ale i to nie trwało długo. Zabrzmiały nowe
okrzyki domagające się Schulza.
Karpat usiłował ocalić wszystko, co było jeszcze do uratowania.
-...jesli nam się uda w tym krytycznym położeniu utrzymać równowag« i
niezależność między wielkimi mocarstwami, jeśli nie ugniemy się przed żadnym
naciskiem, skądkolwiek by on pochodził -ze Wschodu czy z Zachodu, wtedy pan
Schulz rozpocznie.... będzie mógł rozpocząć swój występ...a my, drodzy państwo,
zapewnimy sobie poczesne miejsce na arenie międzynarodowej ...
-Dosyć! Przestać! -rozlegało się ze wszystkich stron. -Koniec z tym! My chcemy
Schulza, my chcemy Schulza!
Przewodniczącemu udało się dojść do głosu:
-Program artystyczny, jak planowaliśmy, będzie na końcu naszego wieczoru.
-Nie na żadnym końcu!
-Tak długo nie możemy czekać
-Już teraz!
-Pocałuj mnie, kochanie...
Tłum nie dal się uciszyć i wymógł na przewodniczącym rozwiązanie kompromisowe:
występy będą odbywać się na przemian.
Schulz z nieodpartym czarem odśpiewał na początek "Kochaj mnie, baby!". Gdy
żądano czegoś na dodatek, przewodniczący powołał się na umowę, w myśl której
glos ma teraz Karpat. Karpat natychmiast przystąpił do analizy. Gdy analizował
naszą izolowaną pozycję w Radzie Bezpieczeństwa ONZ, wybuchła nowa fala
protestu:
-Teraz kolej na Schulza!
-Schulz niech śpiewa!
-Zaśpiewaj nam ,,O, Ejlat", Schulz!
Schulz zaśpiewał ,,O, Ejlat" i uczynił nas przez to jakby odporniejszymi na
analizy Karpata. Dalej szło już w ustalonym porządku: jeden numer Schulza, trzy
minuty polityki zagranicznej, potem znowu Schulz, po nim Karpat i tak dalej na
okrągło, chociaż -prawdę mówiąc -chętnie byśmy z udziału Karpata w ogóle
zrezygnowali.
Na koniec trzyosobowa, ad hoc ukonstytuowana delegacja udała się do prezydium i
zażądała od przewodniczącego, aby Schulz mógł śpiewać pół godziny bez
przerywania mu polityką zagraniczną. Potem będziemy się cierpliwie
przysłuchiwać ględzeniom Karpata, nawet jeżeli nadal będą takie nudne.
Przewodniczący odmówił i obraźliwym tonem insynuował nam, ze przyszliśmy tylko
dla Schulza, a inne sprawy nas nie interesują. Prawdę mówiąc tak właśnie było,
ale zaprotestowaliśmy energicznie i zagroziliśmy, ze oddamy glosy na
konkurencyjną partię, jeśli Schulz nie zacznie natychmiast śpiewać.
Jednakże sam Schulz zmuszony był nam odmówić. Wyjaśnił, ze niestety musi już
iść, bo ma do obsłużenia jeszcze dwa podobne zebrania innych partii.
Nasze zebranie zostało zakończone zanim się w ogóle dowiedzieliśmy, jaka partia
je zorganiz

Gość: Kasia E.Kishon- W CZĘŚCI ARTYSTYCZNEJ WYSTĄPI...dokończe IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 22:33

Nasze zebranie zostało zakończone zanim się w ogóle dowiedzieliśmy, jaka partia
je zorganizowała. Jest rzeczą nieprzyjemną pomyśleć, ze kiedyś możemy przez
pomyłkę głosować na tę właśnie partię.

Gość: Kasia E.Kishon-RZUT OKA ZA KULISY BRANŻY PIOSENKARSKI IP: *.pai.net.pl 19.01.02, 23:09

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)
RZUT OKA ZA KULISY BRANŻY PIOSENKARSKIEJ
Moi łaskawi czytelnicy znają zapewne popularny "Cookie-Song", numer dwa
wielkiej parady przebojów ubiegłego roku. Nie ma chyba w naszym kraju
człowieka, który by nie nucił sobie żwawej melodii tego szlagieru i jego
wpadających w ucho słów. Jakże korzystnie odbija ten tekst od innych produktów
naszego przemysłu piosenkarskiego! Weźmy chociażby sam refren: Cookie, Cookie,
Cookie, Cookie!
Jesteś słodsza niż sam cukier!
Twe gorące, czarne oczy
Chcą mi wprost do serca wskoczyć
Cookie, Cookie, skończ udrękę!
Shnucki-Pucki, weź piosenkę.
Taką piękną mam dziewczynę,
że ze szczęścia się rozpłynę!
Prosta, bezpretensjonalna piosenka! Z logicznego i gramatycznego punktu
widzenia może nie bez pewnych usterek, ale za to pełna dziecięco szczerego
uczucia i jakże łatwa do zapamiętania! Dlatego całkiem słusznie radio nadaje ją
przynajmniej dwa razy dziennie.
Słowa są moje.
Do tej pory nie napisałem jeszcze ani jednego szlagieru. Po prostu nie
wiedziałem, ze potrafię. Często przecież tak bywa, ze ktoś nie jest świadomy
swego talentu. Bernard Shaw na przykład dopiero jako czterdziestolatek zaczął
pisywać swoje sztuki teatralne. A Dawid musiał spotkać aż Goliata, żeby się
dowiedzieć, jaki ma talent do strzelania z procy.
Prawdopodobnie nigdy bym nie został tekściarzem, gdyby nie mój zwyczaj
kreślenia na papierze różnych bzdurnych figur i słów podczas nudnych rozmów i
konferencji.
Zdarzyło się to na tarasie kawiarni w Tel Awiwie. Mówiliśmy o amerykańskiej
młodzieży, o jej braku ideałów. Dorzuciwszy swoje trzy grosze zacząłem rysować
na papierowej serwetce różne abstrakcyjne figury i opatrywać je równie
abstrakcyjnymi podpisami: Cookie, Shnucki, Pucki, Tucki... Nagle na serwetce
spoczął wzrok siedzącego z nami kompozytora szlagierów, Eli Distela.
-Genialne! -aż się zachłysnął. -Absolutny szal!
Odciągnął mnie na bok i uzupełnił swoje okrzyki wyjaśnieniem, ze uważa te
rzucone przeze mnie bez żadnej myśli wyrazy za idealny szkielet szlagierowego
tekstu, który wymaga tylko pewnego dopracowania. Radził mi uczynić to
niezwłocznie.
-W każdym tekście jest tylko kilka słów, które docierają do świadomości
słuchacza -wyjaśnił. -Reszta jest nieważna. O, tu na przykład: Cookie, Shnucki,
Pucki -to wystarcza.
-A co z Tucki? -ująłem się za ostatnim wyrazem.
-Trochę jakby odstaje. Pucki jest mocniejsze. No, bierz się do roboty!
Dotknięty nieco zlekceważeniem Tucki usiadłem jednak przy wolnym stoliku i w
ciągu dziesięciu minut napisałem "Cookie-Song", ten sam, który teraz jest na
ustach wszystkich. Distel usprawiedliwiając się stagnację panującą chwilowo na
rynku wypłacił mi 500 funtów, co ja ze swej strony uznałem za całkiem
przyzwoite wynagrodzenie. Do wściekłych spojrzeń siedzącego z nami tekściarza,
Uri Ben Patisha, nie przywiązywałem żadnej wagi.
Następnego dnia dostałem telegram: "oczekuje dwunasta wejście zoo ścisła
tajemnica benpatish"
Poszedłem z czystej ciekawości. Ben Patish zawiązał mi oczy chustką i wciągnął
do wozu, po czym ruszyliśmy i przez trzy godziny pędziliśmy w zwariowanym
tempie nie zamieniając ze sobą ani słowa.
Gdy auto wreszcie zatrzymało się i Ben Patish zdjął mi opaskę, staliśmy przed
jakąś samotną ruiną w Górnej Galilei. Wstąpiliśmy do środka.
W zrujnowanym pomieszczeniu, oświetlonym płomykiem wątłego kaganka, zgromadzeni
wokół spróchniałego fortepianu oczekiwali trzej dalsi liryce od pop-songów.
-Siadaj -rzekł Ben Patish. -I nie obawiaj się -jesteś między przyjaciółmi. To
co widzisz jest Izraelskim Stowarzyszeniem Producentów Muzyki Pop, które w
sumie składa się z czterech członków.
I-Bardzo mi przyjemnie -skłoniłem się w kierunku stowarzyszenia.
-My czterej pisaliśmy dotąd wszystkie najbardziej wystrzałowe teksty -wyjaśnił
mi Ben Patish, a w jego glosie zabrzmiała nutka pewnej melancholii. -Teraz,
ponieważ i ty zacząłeś pisać, musimy i ciebie przyjąć do naszej tajnej
organizacji.
-Dlaczego tajnej?
-Zaraz ci wyjaśnię. Jest tajna, bo dotąd tylko cztery osoby o niej wiedziały-
od tej chwili pięć. A tajemnica polega na gorzkiej prawdzie, ze mianowicie
teksty szlagierów może pisać każdy. Sprowadziliśmy cię tutaj w celu
ostrzeżenia. Jeśli naszą tajemnicę zdradzisz. ..
-Możesz na mnie polegać.
-Dziękuję. Ale to jeszcze nie wszystko. Nasza organizacja ma swój kodeks
przykazań. Od ścisłego przestrzegania tego kodeksu zależy nasza przyszłość
materialna. Oto przykazanie pierwsze: "Nie będziesz pisał tekstu na
poczekaniu". Ty temu przykazaniu wprawdzie uchybiłeś, ale przez
nieuświadomienie. Powinieneś zrozumieć, w jakie tarapaty byśmy popadli, gdyby
nagle doszło do publicznej wiadomości, ze wystrzałowy szlagier można spłodzić w
dziesięć minut. Tydzień, najmniej tydzień! -oto czego musisz wymagać. Ile czasu
naprawdę będziesz pisał, to już nikogo nie powinno obchodzić. Jeśli o mnie na
przykład chodzi, to pisuję swoje teksty w drodze do wydawcy. Drugie
przykazanie: "Nie pozwolisz nigdy zmienić choćby jednego słowa". Ludzie muszę
być przekonani, ze twoje teksty są wynikiem długiej, mozolnej pracy; ze każde
słowo, nawet najprostsze i najgłupsze, szlifowałeś całymi godzinami.
Przykazanie trzecie: "Nie pozwolisz, aby kiedykolwiek twój tekst inaczej się
pojawił, jak tylko śpiewany". Kiedy jest śpiewany, traktuje się go zwykle jako
cos ubocznego. Bez melodii natomiast od razu wyjdzie na jaw, ze jest czystą
bzdurą.
-Oczywiście.
-Nie przerywaj. Przechodzę teraz do najważniejszego punktu, do problemu
honorarium. Jest czynem absolutnie zbrodniczym brać za tekst poniżej tysiąca
dwustu funtów. Weźmiesz mniej-nikt ci nie uwierzy, ile nieprawdopodobnego
trudu, ile intelektualnych i emocjonalnych wysiłków kosztowało cię pisanie. W
związku z tym wskazane jest nawet skarżyć się od czasu do czasu na bóle głowy i
ogólne wyczerpanie...
-Na koniec jeszcze jedno: już nie prawo, nie przykazanie. Raczej gentelman's
agreement: żaden członek naszej organizacji nie powinien w żadnym wypadku pisać
więcej niż tysiąc tekstów rocznie...
Oświadczyłem, ze podpisuję się pod wszystkimi postanowieniami statutu. W
krótkiej, ale robiącej silne wrażenie ceremonii zostałem zaprzysiężony, po czym
wręczono mi legitymację członkowską numer 5.
Około północy zakończyliśmy nasze tajne posiedzenie odśpiewaniem
zaimprowizowanego hymnu:
My jesteśmy te-
My jesteśmy te-
My jesteśmy te-
kściarze!
Ukrywamy swe,
Ukrywamy swe,
Ukrywamy swe
twarze!

Gość: Kasia E.Kishon- GŁOWA DO POZŁOTY IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 11:07

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

GŁOWA DO POZŁOTY

Kandydatów do tytułu najgłupszego człowieka świata jest wielu. Swego czasu
miałem ochotę przydzielić ten tytuł pewnemu cypryjskiemu przewodnikowi
turystycznemu, który pokazawszy mi kraj- obrazowe piękności Wyspy, nie mógł
potem znaleźć drogi powrotnej. -Niech mi pan wierzy! -zawołał wreszcie
zrozpaczony. - Przysięgam, ze wczoraj tu jeszcze była.
Później wyprzedził go izraelski policjant drogowy przydzielony do ekipy
zdjęciowej kręcącej według mego scenariusza film "Salach". -Jak się będzie
nazywał ten film? -zapytał. -"Salach" - odpowiedziałem. -
"Salach"... "Salach"... -pokręcił głową. - Nie, na tym jeszcze nie byłem.
Ale i tego superidiotę zdystansował pewien portier hotelowy z Barcelony. Typ
ten osiągną w nierozgarnięciu klasę wręcz światową.
Połączyłem się z nim ze swego pokoju telefonem wewnętrznym. Rozmowa prowadzona
w języku angielskim, który on traktował w sposób dość bezceremonialny, miała
przebieg następujący:
-Rano lecę do Madrytu -zacząłem. -Bardzo proszę, niech pan mi zamówi pokój z
łazienką.
-Pan zechce zaczekać, ja sprawdzę, proszę pana -odpowiedział portier i odłożył
słuchawkę na bok. Zameldował się po dłuższej chwili:
-Mnie jest przykrość. U nas wolnego pokoju brak. Pan proszony spróbować w
przyszłym tygodniu -po czym rozłączył się.
Zadzwoniłem po raz drugi:
-Pan mnie ile zrozumiał. Mnie chodzi o pokój w Madrycie, nie tutaj.
-Mnie jest wielka przykrość, ze pan ma tyle kłopot i musi jeszcze raz dzwonić z
Madrytu. U nas wolnego pokoju brak. Pan spróbować zechce w przyszłym tygodniu...
-Uno momento! -wykrzyknąłem pospiesznie najlepszą swoją hiszpańszczyzną. -Ja
nie jestem w Madrycie. Ja chciałbym tylko dostać pokój w Madrycie.
-Rozumiem, proszę pana. Ale ten hotel nie jest w Madrycie. Ten hotel jest w
Barcelonie.
-To ja wiem.
-Dlaczego pan wie?
-Bo ja tu mieszkam.
-Pan mieszka?
-Tak. Tutaj. U was.
-Czy pan nie jest ze swoim pokojem szczęśliwy?
-Jestem bardzo szczęśliwy. Ale muszę rano lecieć do Madrytu.
-Pan pozwoli, sir, ja zniosę pana bagaż na dół.
-Świetnie. Ale rano. Nie teraz.
-Tak jest, proszę pana. Dobranoc, proszę pana.
Jeszcze raz położył słuchawkę, jeszcze raz zadzwoniłem do niego:
-To znowu ja. Ten, który jutro leci do Madrytu. Ja prosiłem pana, żeby mi pan
zarezerwował pokój z łazienką. ..
-Pan proszony zaczekać, sir. Ja sprawdzę.
Przerwa trwała mniej więcej tak długo jak poprzednio.
-Już sprawdzone. Mnie jest przykrość, proszę pana. U nas wszystkie pokoje
zajęte. Pan proszony spróbować w przyszłym tygodniu...
-Ja nie chcę żadnego pokoju w tym hotelu! Ja już mam tutaj pokój. Ja mieszkam w
pokoju numer 206!
-206? Chwileczkę, proszę pana... Niestety, mnie jest przykrość. Pokój 206 jest
zajęty.
-Oczywiście, ze jest zajęty. Przeze mnie.
-A pan życzy sobie inny pokój?
-Nie życzę sobie. Ale ja jutro rano lecę do Madrytu i chciałbym, żeby mi pan
zarezerwował pokój .
-Na jutro?
-Na jutro.
-Pan proszony zaczekać, sir. Ja sprawdzę... Czy z łazienką?
-Tak.
-Pan ma wielki szczęście, sir. Ja mam dla pana pokój na jutro.
-No, Bogu dzięki.
-Pokój 206 zwalnia się rano.
-Dziękuję.
-Bardzo proszę. Czy jeszcze cos, proszę pana?
-Dużą wódkę.
-Już podaję, sir .

Gość: . Re: E.Kishon- GŁOWA DO POZŁOTY IP: *.pai.net.pl 12.02.02, 05:56

Gość: Kasia E.Kishon-FESTIWAL GIPSOWY INŻYNIERA GLICKA IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 11:36

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

FESTIWAL GIPSOWY INŻYNIERA GLICKA
Historia ta zaczęta się pewnego poranka pod koniec września, tuz przed wybuchem
wojny Jom Kipur. Bohaterem opowieści -bohaterem w najściślejszym sensie tego
słowa -jest inżynier Glick. Owego dnia wyszedł on z domu pogrążony w myślach
obracających się wokół trudności zaopatrzeniowych na rynku cementowym. Pan
Glick byt bowiem inżynierem budowlanym. Zatopiony w myślach przestał zwracać
uwagę na chodnik i wpadł do rowu, właśnie wykopanego przez wydział drogowy
zgodnie z planem budowy w tym miejscu kanału ściekowego.
Inżynier Glick złamał nogę w dwóch miejscach powyżej kostki. Zabrano go do
szpitala, gdzie przebywał do drugiej. połowy października. Kiedy został
wypisany, na nodze miał gipsowy bandaż, chodził o kulach, ale chodził.
W czasie, gdy inżynier Glick przebywał w szpitalu, na Bliskim Wschodzie
zdarzyło się coś nie coś. Także przed domem inżyniera w miejscu rowu powstał
podziemny kanał z przepisową kratkę ściekową.
Ledwie inżynier Glick usadowił się w taksówce, którą zamierzał pojechać do
domu, a już kierowca odwrócił się do niego i ze współczuciem zapytał:
-Gdzie to? W którym miejscu -u góry czy u dołu?
-W dwóch miejscach powyżej kostki.
-Nie to miałem na myśli. Chodzi mi o to, czy na Wzgórzach Golan, czy u dołu,
nad kanałem?
Już chciał inżynier Glick odpowiedzieć, ze uległ tej kontuzji na ulicy Hajarden
w Tel Awiwie, gdy górę wzięta jego głęboko zakorzeniona niechęć do poruszania
spraw intymnych; zbyt więc pytającego słowami:
-Nie mówmy o tym. Nic ważnego.
Kierowca zamilkł pełen szacunku. Dopiero, gdy przyjechali na ulicę Hajarden,
pozwolił sobie na uwagę:
-Tacy jak pan są chlubą naszego narodu!
Za kurs nie wziął ani grosza, natomiast pomógł inżynierowi wysiąść i
odprowadził go do samych drzwi.
W ten sposób zaczął się festiwal gipsowy inżyniera Glicka.
Kiedy przykuśtykał do sklepu, był natychmiast obsługiwany poza wszelką
kolejnością. W restauracjach kelnerzy czytali mu wprost z oczu. Naczelnicy w
urzędach skakali koło niego jak pielęgniarki w prywatnej klinice. Każdy
odczuwał potrzebę wyrażenia mu wdzięczności narodu, jeśli już nie całej, to
przynajmniej w części przypadającej na głowę obywatela. Każdy uważałby za
osobistą obrazę, gdy inżynier wcisnął mu za cos zapłatę.
Po pewnym czasie inżynier Glick przyzwyczaił się do swego nowego statusu.
Kłopoty pojawiły się tylko wtedy, gdy rozmowa schodziła na temat miejsc, gdzie
odniósł rany. Inżynier, człowiek prawego charakteru, brzydził się kłamstwem,
reagował więc na zbyt drobiazgowe pytania dotyczące syryjskiego względnie
egipskiego pochodzenia kontuzji tym rodzajem uśmiechu, który zdawał się
mówić: "Są rzeczy, które mężczyzna woli przemilczeć" Niekiedy opędzał się
frazesami typu: "Ach, zostawmy to już, nie warto o tym wspominać" .
Pod koniec listopada zamienił kule na laskę, ale biała gipsowa opaska nadal
błyszczała pełnym blaskiem nad kostką inżyniera i na koncercie filharmonicznym
była powodem zgoła nieoczekiwanego przyjęcia. Glick wszedł tuz przed
rozpoczęciem koncertu i zaczął kuśtykać środkowym przejściem, gdy nagle
publiczność jak jeden mąż powstała i urządziła mu burzliwą owację.
Zaczerwieniony wysłuchał huraganu oklasków i dziękował skinieniami wolnej
dłoni. Po koncercie został otoczony przez tłum właścicieli aut, którzy walczyli
o zaszczyt odwiezienia go do domu. Gdy wreszcie zwycięzca ulokował go w swoim
wozie, Glick wyciągnął nogę i odkrył na gipsowym bandażu napis, który jego
sąsiad wydrapał w ciemnościach podczas koncertu: "Naród jest Pańskim
dłużnikiem. Wszyscy dziękujemy Panu".
Zwolna wspomnienia o rzeczywistym przebiegu zdarzeń zaczęły się zacierać w
pamięci inżyniera Glicka. Gdy popularny śpiewak big-bitowy dojrzawszy go w holu
hotelowym odśpiewał na jego cześć trzy szlagiery darmo, inżynier, z trudem
tylko tłumiąc łkanie, szeptał:
-Tak, warto było... I jeśli jeszcze raz trzeba będzie...
Także z zaopatrzeniem w jajka, które w tym okresie były jednym z najtrudniej
osiągalnych artykułów, nie miał Glick zmartwień -zatroszczyła się o dostawę
gipsowa opaska prowokując do ofiarności pewną zachowującą anonimowość osobę.
Każdego poniedziałku dzwoniła do drzwi inżyniera Glicka starsza dama i
wręczając mu kosz świeżutkich jajek szeptała przez łzy:
-Niech pana Bóg błogosławi, młody człowieku!
Po czym odwracała się i uciekała w obawie przed jakimikolwiek słowami
podziękowania. Raz tylko zatrzymała się przy drzwiach odrobinę dłużej, zebrała
całą swą odwagę i zapytała:
-Gdzie pan został ranny, kochany chłopcze?
A inżynier Glick odpowiedział :
-Nad kanałem.
W ten sposób uczynił zadość i prawdzie, i patriotycznej potrzebie szlachetnej
ofiarodawczyni.
Inżynier Glick rozważa koncepcję noszenia gipsowej opaski jeszcze przez kilka
miesięcy po wyleczeniu nogi. Najchętniej zachowałby ją na cale życie. Albo
przynajmniej do momentu zawarcia traktatu pokojowego.

Gość: Mosze Re: E.Kishon-FESTIWAL GIPSOWY INŻYNIERA GLICKA IP: 194.90.236.* 20.01.02, 12:50

Glik= (po zydowsku Szczescie) podobne do Niemieckiego "gluck".
U Kiszona prawie kazde imie ma jeszcze dodatkowe znaczenia... ))
Pozdrawiam,
Mosze

Gość: Kasia E.Kishon- LEKARZ CUDOTWÓRCA IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 13:43

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)
LEKARZ-CUDOTWÓRCA
Najlepsza rada, jaką można dać świeżemu imigrantowi, to:"Bądź pan lekarzem!"
W latach trzydziestych, gdy imigracja z Niemiec osiągnęła swój szczyt, panował
taki natłok lekarzy, ze co praktyczniejsze panie domu wywieszały na drzwiach
kartki z napisem:"Lekarzy przyjmuje się jedynie po południu w godzinach od 3 do
4".
Dziś to już nie to. Coraz więcej ludzi choruje, coraz mniej zostaje lekarzami.
Izrael stal się prawdziwym rajem dla lekarzy.
To prawda, ze w Ameryce poczekalnie tez są przepełnione. Ale Amerykanie chodzą
do lekarzy tylko dlatego, ze karty członkowskie różnych organizacji zdrowotnych
zmuszają ich do takiej praktyki. My odwiedzamy doktorów, ponieważ dla Żyda być
chorym to wielka uciecha.
Co jednak sprawia, ze tyle osób choruje? Przyczyną jest szara, beztroska
codzienność. Ludzie tęsknią za odrobiną odmiany, a ze choroba im taką odmianę
daje, gotowi są za to płacić. A lekarze gotowi są brać pieniądze.
Mój przypadek zaczął się od jakiegoś dziwnego uczucia pustki w żołądku, czemu
towarzyszyło głuche burczenie * .Początkowo nie przywiązywałem do tego wagi.
Jednak uczucie pustki wzmagało się, zwłaszcza gdy przez wiele godzin nic nie
jadłem. Zaniepokoiło mnie to i postanowiłem poradzić się swojej starej ciotki,
co należy przedsięwziąć.Po krótkim namyśle poleciła mi zasięgnąć porady lekarza.
-Świetnie -powiedziałem. -Już idę do Kasy Chorych **.
-Oszalałeś -zachrypiała ciotka. Oni są tylko od brania pieniędzy .Pójdziesz do
Glosslocknera.
-Kto to taki?
-Kto to taki? Ty nie wiesz, kto to jest profesor Glosslockner? Doktor-
cudotwórca, który uratował setki tysięcy ludzi?
-Setki tysięcy? Ejże, ejże...
-Przestań z tym "ejże, ejże" i biegnij do profesora Grosslocknera. Możesz z nim
rozmawiać po niemiecku. I bądź spokojny- na pewno znajdzie u ciebie cos
poważnego.
Chciałem pójść od razu, zostałem jednak pouczony przez ciotkę, ze z takim
cudotwórcą trzeba się najpierw umówić telefonicznie. Jakaś osoba płci damskiej
zapisała mnie na wtorek za trzy tygodnie, godzina piąta dwadzieścia sześć.
-Do tego czasu -pouczyła mnie dodatkowo -proszę powstrzymać się od jedzenia,
picia, spania i palenia.
Gdy przybyłem o ustalonej godzinie, zastałem już w poczekalni tłum pacjentów:
pięćdziesięciu, może sześćdziesięciu. Na moje uprzejmie pozdrowienie nikt nie
odpowiedział. Czuło się nastrój religijnego namaszczenia.
Drzwi prowadzące do poczekalni otwierały się i zamykały bezgłośnie, biało
przyodzianie siostry przemykały jak duchy: ustawiały półnagich mężczyzn w
kolejkach i gęsiego prowadziły ich do sąsiednich pomieszczeń. Wszystko działo
się z przerażającą precyzją- był to monstrualny, świetnie naoliwiony mechanizm.
Przez pół godziny przyglądałem się temu ze wzrastającym respektem, aż podeszła
do mnie jedna z pielęgniarek i nakazała pójść za sobą. Weszliśmy do pokoju
przyjęć. Siostra sięgnęła po wielkie pudlo z kartoteką i zaczęła spisywać moje
personalia. Nazwisko? Urodzony? Z jakiego kraju pochodzi? Zawód?
-Dziennikarz.
-Dwadzieścia sześć funtów. -Dlaczego tak dużo?
-To jest taksa za pierwsze badanie. Tylko koledzy i osoby po- krewnych zawodów
korzystają ze zniżki.
-To bardzo dobrze. Ja reperuję tez maszyny do pisania.
-Momencik -pielęgniarka sprawdziła w jakimś obszarpanym skorowidzu. -
Dwadzieścia pięć pięćdziesiąt.
Wpłaciłem ulgową taksę i wróciłem na swój posterunek do poczekalni. Już po
dwóch godzinach zostałem zaprowadzony przez inną siostrę do pokoju, w którym
znajdowała się jedynie kozetka. Ponieważ pielęgniarka była osobą starszawą,
godną zaufania, odważyłem się zapytać, za co właściwie ten stary łotr żąda tyle
pieniędzy.
-Mój mą nie jest instytucją filantropijną -odpowiedziała pani Grosslockner. Po
czym otworzyła grubą księgę i lodowatym głosem zapytała, co mnie tu sprowadza.
Zabrzmi to może dziwnie, ale nie lubię rozmawiać z osobami płci żeńskiej o
swoich dolegliwościach cielesnych, a już najbardziej w pokoju, gdzie nie ma nic
prócz łóżka. Odmówiłem pani Grosslockner informacji i zostałem odesłany z
powrotem na dawne miejsce w poczekalni. Zaobserwowałem tam znaczny ruch. Liczba
sióstr, które bądź same, bądź z pacjentami pod ramię przemierzały poczekalnię,
zdawała się nieustannie wzrastać. Nie mogłem się powstrzymać, by nie zaczepić
swego sąsiada:
-Skąd on bierze tyle tych pielęgniarek? -zapytałem po cichu. -Sami
Grosslocknerowie -odszepnął mi. -Profesor ma siedem sióstr i trzech braci.
Wszyscy pracują tutaj.
Jeden z braci zaprowadził mnie wkrótce do łazienki, wcisnął mi do ręki próbówkę
i kazał zrobić cos, co wywołało z mojej strony pytanie: "Po co?" -Przecież
nigdy nic nie wiadomo -odpowiedział. I dodał jeszcze, ze profesor przyjmie mnie
osobiście dopiero wtedy, gdy będę przeprowadzone wszystkie badania.
Ledwie napełniłem probówkę, gdy Grosslocknerowska siostra wepchnęła mnie do
kuchni, żeby pobrać krew i treść żołądkową. Potem wróciłem do swojej bazy
wypadowej. O zmierzchu pojawiła się następna siostra i zażądała ode mnie oraz
od dwóch innych pacjentów, abyśmy się rozebrali do pasa i nie opuszczając
swoich miejsc czekali na wezwanie. O tej porze było już w poczekalni tak zimno,
ze zaczęliśmy kłapać zębami. Jej jest bardzo przykro, wyjaśniła nam siostra,
ale cenny czas profesora nie może być marnowany.
-Dam panom kilka wskazówek -zechcą się do nich panowie ściśle stosować -
ciągnęła. -Aby oszczędzić czasu, rezygnują panowie przy wejściu z wszelkich
powitań. Wchodzicie panowie i natychmiast siadacie na trzech stołkach
ustawionych pośrodku gabinetu; oddychacie głęboko i wyciągacie języki. W tej
pozycji trwacie panowie dopóty, dopóki profesor nie udzieli wam innych
instrukcji. Nie obciążajcie panowie profesora żadnymi pytaniami i uwagami - on
wie wszystko z kartoteki. Nawet gdyby z jego strony padło pytanie pod adresem
któregoś z was, nie odpowiadacie w ogóle, chyba ze inaczej nie można. Wtedy
odpowiadacie jasnymi, prostymi zdaniami głównymi, zawierającymi od trzech do
pięciu słów. A potem bez pozdrowień pożegnalnych wychodzicie. Proszę powtórzyć.
Wyrecytowaliśmy przepisy regulaminu. Wreszcie otwarły się drzwi sanktuarium i
usłyszeliśmy lekki gwizd.
-Teraz! -krzyknęła nasza siostra. –Maszerować!
Wmaszerowaliśmy do gabinetu i postąpiliśmy zgodnie z przepisami. Profesor
odebrał paradę ozorów.
-Jakie choroby zdarzały się w pańskiej rodzinie? -zapytał mnie.
-Różne- odpowiedziałem (jedno słowo). -Ile pan ma lat?
-Trzydzieści -(właściwie trzydzieści pięć, ale chciałem oszczędzić na czasie) .
Swoją cudotwórczą ręką profesor chwycił jakiś szpikulec, dziabnął mnie w plecy,
i zapytał co czuję:
-Ukłucie w plecy -powiedziałem.
-Panie Kleiner -zawyrokował profesor. -Pański kręgosłup wymaga gruntownego
leczenia.
-Przepraszam bardzo, panie profesorze -odezwał się pacjent z mojej lewej strony-
ale to ja jestem Kleiner i ja...
-Nie przerywać proszę! -przerwał profesor ze zrozumiałym gniewem, po czym
zwrócił się znowu do mnie, by postawić diagnozę. Stwierdził lekkie
przeziębienie spowodowane prawdopodobnie dłuższym przebywaniem z obnażonym
torsem w nieogrzewanym pomieszczeniu. Terapia: dwie tabletki aspiryny.
Profesor skinął, ze możemy odejść. Moi towarzysze chcieli cos jeszcze
powiedzieć, zostali jednak obezwładnieni przez siostry i przy użyciu siły
wyprowadzeni. Jeden z pacjentów, mały, chudziutki człowieczek, narzekał gorzko
w czasie ubierania, ze jest listonoszem i ze chciał tylko doręczyć list
polecony. Już po raz trzeci został dzisiaj przymusowo przebadany mimo protestów
z jego strony. Ubiegłego miesiąca wieziono go nawet do szpitala w celu wycięcia
wyrostka robaczkowego. Nie bez trudności i ryzyka udało mu się jednak wyskoczyć
z ambulansu.
_________________________________________________________________
* W okolicach tropikalnych trzeba zwracać na żołądek szczególnie uwagę już
choćby ze względu na dużą ilość orien

Gość: Kasia Re: E.Kishon- LEKARZ CUDOTWÓRCA przypisy IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 13:46

_________________________________________________________________
* W okolicach tropikalnych trzeba zwracać na żołądek szczególnie uwagę już
choćby ze względu na dużą ilość orientalnych restauracji, które, przywiązane do
tradycji staroarabskich, nie dbają o higienę, jako ze tak czy inaczej wszystko
jest w ręku Allacha.
** Kasa Chorych należy w Izraelu do bardzo dobrze prosperujących instytucji. Co
najmniej pół miliona akcjonariuszy wpłaca tam co miesiąc swoje składki.
Przedsiębiorstwo funkcjonuje znakomicie. Jedynie, gdy kto zachoruje, spuszcza
nieco z tonu. Oferowaną przez Kasę Chorych opiekę szpitalną można określić jako
nad wyraz skromną i nacechowaną skąpstwem. Zdarzyło się raz w szpitalu, ze
pacjentowi, który po operacji żołądka cierpiał straszne męki głodowe, pomagano
sugestię: "Pan je teraz kartoflankę...talerz pysznej, pożywnej kartoflanki..." -
przekonywał go lekarz. "Dlaczego nie sugeruje mu pan czegoś lepszego? -zapytała
asystująca przy tym pielęgniarka. -Na przykład pieczonej kury z ryżem i sałatkę
ananasową?" Lekarz wzruszył ramionami:„Co tez pani! Pacjentowi z Kasy Chorych?"

Gość: Kasia E.Kishon-JAK PRZECHYTRZYĆ TOW. UBEZPIECZENIOWE IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 14:11

Ubezpieczenia to nowoczesne misteria. Zaczyna się wszystko niewinnie: ajent
ubezpieczeniowy zdybał nas w domu i usiłuje nas namówić. Odpowiadamy "nie".
Nasza najlepsza w świecie żona mówi "tak". Polisę podpisujemy, a w kilka dni
później mamy wypadek. Rzeczoznawca towarzystwa ubezpieczeń spisuje protokół i
wylicza, że należy nam się 15 procent szkody, ponieważ akurat była środa. Ale w
tym momencie zaczyna działać nasza żydowska kepele.

JAK PRZECHYTRZYĆ TOWARZYSTWO UBEZPIECZENIOWE
Gdy wczoraj późnym wieczorem wyprowadziłem auto z parkingu, podszedł do mnie
jakiś elegancko ubrany obywatel i rzekł:
-Wybaczy pan -ale jeżeli ruszy pan odrobinę do tylu, to uszkodzi mi pan błotnik.
-W porządku -powiedziałem spoglądając z respektem na ogromny amerykański
krążownik szos mojego rozmówcy. -Będę uważał.
Elegancki obywatel potrząsnął głową:
-Wręcz przeciwnie, byłoby mi bardzo na rękę, gdyby pan zechciał uszkodzić ten
błotnik. Kolekcjonuję szkody blacharskie.
To brzmiało tak interesująco, ze wysiadłem, aby się dowiedzieć czegoś bliższego.
Mój rozmówca wskazał mi niewielkie wklęśnięcie dachu. -Miałem zderzenie z
latarnią. Wiatr ją tak przygiął, ze zawadziłem. Max, właściciel zakładu
blacharskiego, u którego wszystko robię, pokręcił sceptycznie głową. "Panie
doktorze Wechsler -powiedział. -Na taki drobiazg, to szkoda naszej pracy. Za
cos takie- go ubezpieczenie w ogóle nic panu nie zapłaci. Niech pan uzbiera
trochę więcej uszkodzeń i wtedy dopiero do mnie przyjdzie". Tyle Max. A on wie,
co mówi.
Przysiedliśmy wygodnie na nieuszkodzonej jeszcze masce jego samochodu, a
Wechsler mówił dalej:
-Każda polisa ubezpieczeniowa zawiera tak zwaną klauzulę udziału własnego
określającą sumę, którą pokrywa pan z własnej kieszeni. U nas wynosi to
zazwyczaj dwieście trzydzieści funtów. Ponieważ naprawa mojego wozu
kosztowałaby około dwustu funtów, zgłaszanie szkody byłoby bez sensu. Jeżeli
jednak zgłoszę jeszcze kilka innych szkód. ..
-Momencik, panie doktorze! -przerwałem. -Jeżeli rozbiję panu błotnik, to
przecież te dwieście trzydzieści funtów i tak będzie pan musiał zapłacić z
własnej kieszeni.
-Proszę pana -odparł doktor Wechsler -to zmartwienie niech już pan zostawi
mojemu Maxowi.
Po czym wysłuchałem wykładu czegoś, co można by nazwać "doktryną maksymalizmu" -
i od imienia mechanika Maxa, i od zasady maksymalizowania szkód.
Otóż istnieje podobno tajna umowa zawarta między Światowym Związkiem Zawodowym
Blacharzy Samochodowych z siedzibą w Nowym Jorku a Międzynarodową Federacją
Kierowców Amatorów z Kopenhagi, na :mocy której blacharze zobowiązuję się
przedstawiać towarzystwom ubezpieczeniowym rachunki za naprawę stłuczek
ufryzowane, to jest zawyżone w ten sposób, ze udział własny klienta jak gdyby
rozpływa się w innych pozycjach. Rzecz prosta - aby ten udział znikł
niepostrzeżenie -potrzeba, by kwota ogólna rachunku była dostatecznie duża, nie
mniejsza niż tysiąc pięćset funtów. Dlatego właśnie doktor Wechsler zbiera te
szkody.
Jak wynikało z dalszego toku rozmowy, mój nowy znajomy był w tej dziedzinie
rutynowanym fachowcem. Kiedyś udało mu się w ciągu paru zaledwie dni zebrać
szkód na ogólną kwotę dwóch tysięcy osiemset funtów.
-Tym razem jednak -w glosie jego zabrzmiał ton zwątpienia -z tym głupim
wklęśnięciem nie mogę dać rady. Od tygodnia usiłuję wyrządzić sobie jakąś
szkodę -wszystko na nią Hamuję gwałtownie tuz przed ciężarówkami, wyprzedzam
autobusy miejskie, podsuwam się wozom wojskowym -na darmo! Nikt nie pofatyguje
się nawet, żeby mi chociaż lakier zadrapać. Gdyby więc pan był tak uprzejmy. ..
-A1ez oczywiście -zadeklarowałem się. -Jeśli tylko można pomóc bliźniemu, nie
wolno odmawiać.
Po czym siadłem za kierownicą, wrzuciłem wsteczny i zacząłem ostrożnie
manewrować.
-Stop! Stop! -zawołał Wechsler. -Co to ma być? Naciśnij pan gaz do dechy,
inaczej wyrobi pan pięćdziesiąt, góra sześćdziesiąt funtów!
Zebrałem się w sobie i z rozpędem rąbnąłem w jego błotnik. Huk był obiecujący.
-W porządku? -zapytałem.
Wechsler pokręcił głową bez większego entuzjazmu:
-Ostatecznie ujdzie. Ale więcej niż sześćset funtów pan nie wypracował.
Dawniej, gdy udział własny wynosił tylko sto dziesięć funtów, wystarczył jeden
porządnie rozwalony błotnik. Dziś trzeba praktycznie cały wóz zdemolować, żeby
cos z tego mieć. Byłby pan jeszcze uprzejmy wgnieść mi drzwi?
-Z przyjemnością.
Cofnąłem wóz i pełnym gazem ruszyłem do ataku z flanki. Mój tylny zderzak był
jakby stworzony do tej roboty. Rozległ się tępy huk, przysnęły odłamki szkła,
drzwi Wechslera wypadły z zawiasów -zaiste, jest cos pokrzepiającego w
solidarności kierowców.
-Może jeszcze raz?
-Dziękuję -powiedział. -To wystarczy. Więcej nie potrzebuję.
Odmowa doktora Wechslera trochę mnie rozczarowała, ale w końcu to jego wóz,
jego sprawa. Wysiadłem, by obejrzeć wykonaną przez siebie robotę. Mogła się
podobać. Nie tylko drzwi. Bok tez był rozpruty na całej długości. To będzie
wymagało naprawy, ze ho! ho!
Gdy wróciłem do swego wozu, stwierdziłem, ze zderzak mam zwinięty w korkociąg.
-Typowe dla początkujących -zauważył doktor Wechsler współczująco. -W
przyszłości nie powinien pan najeżdżać pod tak ostrym kątem. No cóż -zderzak
nie będzie pana kosztował więcej niż pięćdziesiąt funtów. ..Ale poczekaj pan.
Zaraz panu dołożę za jeszcze czterysta funtów.
Doktor Wechsler ustawił swojego smoka na pozycji, po czym celnie wysterował na
moje tylne drzwi.
-A teraz dostanie pan jeszcze ode mnie nowy reflektor . Wykonał to wzorowo: z
minima1nym nakładem, z doskonałym efektem.
-Nie ma za co dziękować -bronił się. -Niech pan jutro rano idzie do Maxa -ma
pan tu jego adres -i pozdrowi go ode mnie. Nie zapłaci pan ani grosza.
Nieprzeczuwalne dotąd perspektywy otworzyły się przede mną. A może to, co mnie
opanowało, było tylko nie wyżytymi w dzieciństwie instynktami niszczycielskimi?
Zaproponowałem doktorowi Wechslerowi tu zaraz, na miejscu, zorganizować czołowe
zderzenie naszych samochodów, ale ten odmówił :
-Nie przesadzajmy, drogi przyjacielu. Cos takiego może przejść w nałóg. Teraz
wystarczy, że pan pozwoli sobie wypłacić odszkodowanie za to, co jest, a potem
pan się namyśli, co robić dalej.
Pożegnaliśmy się serdecznym uściskiem dłoni.
Wechsler udał się do Maxa, a ja do salonu samochodowego kupić nowy wóz.

Gość: Kasia E.Kishon- TAKI SOBIE ZWYCZAJNY NAPAD NA BANK IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 14:35

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

Walka z inflacją to główne zajęcie naszych władz finansowych. Rząd wydaje
rygorystyczne instrukcje, wymyśla nowe podatki i stara się zabierać bankom ich
nadmierne zyski. Pomaga mu w tym wydatnie ludność izraelska. Głównie w formie
coraz bardziej wchodzących w modę napadów na banki.

TAKI SOBIE ZWYCZAJNY NAPAD NA BANK

Zaczęło się od tego, ze Weinreb dal mi czek na szesnaście funtów, płatny w
banku Leumi, filia w Abu Kabir. Pojechałem tam i wręczyłem czek właściwemu
urzędnikowi.
Urzędnik rzucił okiem na mój czek, potem na konto Weinreba, i powiedział:
-W porządku. Pieniądze wypłaci panu kasa.
Podszedłem do okienka, które mi wskazał.
-Szalom -powiedziałem.
-Czego pan sobie życzy? -zapytał kasjer .
-Pieniędzy -odpowiedziałem zgodnie z prawdą.
-Proszę bardzo -powiedział kasjer i wyjął ze stojącego za nim sejfu naręcze
banknotów, żeby mi je wręczyć.
-Co to ma znaczyć? -zapytałem.
-Spełniam pańskie żądanie. Przy. napadach na bank z bronią w ręku mam
instrukcję nie stawiać żadnego oporu.
Kaskada śmiechu, którą wybuchnąłem, nie spotkała się z jego zrozumieniem.
-Cha, cha, cha -przedrzeźniał mnie. -Bardzo śmieszne, prawda? To jest mój piąty
napad w tym miesiącu.
Usiłowałem wytłumaczyć, ze nie mam żadnej broni i chcę wziąć tylko swoje
pieniądze.
-Panie Singer! -zawołał kasjer do siedzącego przy następnym biurku urzędnika. -
Proszę, niech pan zaraz przyjdzie. Mamy tu, zdaje się, do czynienia z jakimś
trochę stukniętym gangsterem.
-Już idę.
Pan Singer skończył swoją robotę i podszedł do okienka niosąc pokaźną wiązkę
banderolowanych banknotów: -Dzisiaj niestety więcej nie mamy. Dopiero w piątek,
kiedy się wypłaca pobory. A poza tym -dlaczego pan nie ma pończochy na głowie?
-Bo mnie łaskocze.
Wytworzyła się osobliwa i dla mnie trochę niemiła sytuacja. Naokoło tłoczyli
się gapie, mrugali do mnie, przekrzykiwali się nawzajem. Ktoś rzucił się do
drzwi, za którymi czekała jego żona:
-Dzieci! Prędko! Przyprowadź prędko dzieci! Tu jest napad na bank!
Stos banknotów piętrzył się ciągle przede mną, a ja usiłowałem wytłumaczyć panu
Singerowi, że nie zamierzam ich brać.
-Niechże pan bierze, niechże pan bierze -zachęcał mnie pan Singer. -My jesteśmy
ubezpieczeni.
Jak się później od niego dowiedziałem, w ubiegłym tygodniu dwie małe
dziewczynki obrabowały filię w Jafie, a tamtejszy kasjer przekazał jemu,
Singerowi, wiadomość, że z kolei przewidziany jest do obrobienia oddział w Abu
Kabir. Od tej chwili Singer czekając na to wydarzenie starał się gromadzić
coraz większe sumy gotówki.
-To należy już w bankach izraelskich do właściwie pojętej obsługi klienta -
powiedział nie bez pewnej dumy. -Wypracowaliśmy tez dla naszych klientów reguły
racjonalnego zachowania się w czasie napadu. Wszystko idzie jak po maśle.
W samej rzeczy: klienci, którzy znajdowali się w banku podczas mego napadu,
leżeli płasko na podłodze i w tej pozycji korzystali z obsługi urzędników. Po
załatwieniu odpełzali na czworakach do wyjścia, nowi zaś, takie na czworakach,
wpełzali do banku.
-Dawniej -ciągnął pan Singer swoje wyjaśnienia -dawniej napady na banki
odbywały się według klasycznego ceremoniału, trzeba powiedzieć -uciążliwego.
Gangsterzy byli zamaskowani, strzelali na postrach, krzyczeli, grozili. Dziś
wszystko odbywa się ja- kos racjonalniej, a izraelskie banki doceniając to
udzielają tym nowoczesnym metodom swego całkowitego poparcia. W tych dniach na
przykład dwóch ludzi uzbrojonych tylko w śrubokręt ulżyło bankowi Barclaya w
Ramatajim na sto tysięcy funtów, a w filii naszego banku w Petach Tikwa
pokazano kasjerowi tylko smoczek niemo- wlęcy. I poskutkowalo. Wczoraj ukazało
się w gazetach ogłoszenie banku dyskontowego z Hajfy:"Bank uprasza, aby w
miesiącach letnich wszelkie napady wykonywane były jedynie w poniedziałki,
środy i czwartki " .
-Precz z biurokracją -warknąłem.
-Pan niewłaściwie do tego podchodzi -odparł Singer. -To jest wspaniale
osiągnięcie, o jakim Herzl nawet nie śmiał marzyć: my nareszcie mamy swoich
własnych kryminalistów. Nareszcie jesteśmy normalnym narodem... Batja -zwrócił
się do sekretarki. -Czy wezwała juz pani policję?
-Próbowałam -odparła Batja żując gumę. -Ale numer jest ciąg1e zajęty.
-To niech już pani zostawi -rzekł pan Singer .
Przeliczając stos pieniędzy zapytałem jednocześnie pana Singera, jak to jest,
ze nie ma tu żadnych urządzeń alarmowych.
-Ze względu na hałas -wyjaśnił mi. -W banku Hapoa1im podczas ostatniego napadu
dzwonki alarmowe dzwoniły przez całą godzinę. Pan sobie nie wyobraża, ilu
urzędników doznało z tego powodu szoku nerwowego.
-A gdzie są uzbrojeni strażnicy? -pytałem dalej .
-Gdzieś na zewnątrz. O tej porze nasz dyrektor naczelny wychodzi z psami na
spacer -ktoś musi go przecież ochraniać.
Tymczasem kasjer zapakował banknoty do dwóch zgrabnych walizeczek dostarczonych
przez .bank i zapytał mnie, gdzie zaparkowałem skradzione auto, którym
zamierzam uciec.
Gdyśmy wychodzili z banku, otoczył nas tłum ciekawych. Wielu chciało mi zrobić
zdjęcie. Prosili, żebym trochę zamaskował twarz i żebym nie robił takich
głupich grymasów. Na końcu ulicy widać było kilku policjantów zajętych
budowaniem barykady.
Rozdałem trochę autografów i uczyniłem ostatnią próbę zwrócenia obu walizeczek
bankowi. Singer odmówił stanowczo:
-Nie trzeba, nie trzeba. Powiadomiliśmy już naszą centralę. Towarzystwo
ubezpieczeniowe tez zaraz tu. będzie i uzupełni naszą kasę do poprzedniego
stanu. Unikajmy komplikacji. Co najwyżej gdyby pan zechciał jeszcze chwilę
poczekać -zaraz nadjedzie telewizja.
-Przykro mi, ale nie mam czasu -pożegnałem pana Singera serdecznym uściskiem
dłoni i podjechałem do najbliższej stacji benzynowej .
-Ile? -zapytał obsługujący.
-Ile wejdzie -odpowiedziałem.
Obsługujący otworzył mój bagażnik i wrzucił tam wszystkie pieniądze, jakie miał.
-Pokwitowanie odbioru będzie panu potrzebne? -zapytałem. -Dziękuję, nie. Jestem
ubezpieczony.
Jaka szkoda, pomyślałem, jaka szkoda, ze mamy teraz w kraju inflację. Kiedyż
nareszcie staniemy się normalnym narodem!

Gość: Mosze ABU KABIR... IP: 194.90.236.* 20.01.02, 14:44

po arabsku "Wielki Ojciec". W Abu Kabir jest wiezienie, to kazdy wie o tym u
nas.
Jak mowi sie "Abu Kabir" to synonim wiezienie...
Potrzeba poprostu zrozumiec "glowe" Kiszona...
}{
Mosze
- Gość: U Re: ABU KABIR... IP: 216.41.28.* 03.02.02, 16:04
  
  SMUTNO BYLO BEZ TEJ KASIE
  ALE KASIE ZNALAZLASIE
  USMIUECH SIE PO LICU BLAKA
  KASIE WRACA! JEST KISZONKA!!!!!!

Gość: Kasia E.Kishon- KREDYT DŁUGOTERMINOWY IP: *.pai.net.pl 20.01.02, 15:21

Ephraim Kishon (tłum. Stanisław Lewański)

Aby zabudować wodoszczelnie balkon potrzebujemy pieniędzy. Aby zdobyć pieniądze
możemy albo napaść na bank, albo wziąć pożyczkę. Jeśli chodzi o mnie, to
napadłem na bank, aby wziąć pożyczkę.

KREDYT DŁUGOTERMINOWY

-Jeśli właściwie zrozumiałem szanownego pana, to pragnie pan zaciągnąć
pożyczkę, która by ustabilizowała jego osobiste położenie gospodarcze -rzekł
pan Feintuch, właściciel banku Feintucha, zarazem przewodniczący rady
nadzorczej tego banku. -Będziemy sobie poczytywać za szczególny honor, jeśli
uda nam się służyć panu odpowiednią gotówkę. Jednocześnie pragnąłbym panu
wyrazić podziękowanie, ze zechciał się pan zwrócić ze swoją sprawą do naszej
instytucji.
Pertraktacje nasze zaczęły się na takim właśnie poziomie. Zwłaszcza pan
Feintuch posiłkował się wyrażeniami szczególnie wyszukanymi i równie
uprzejmymi, jak taktownymi. Doświadczony finansista wyraźnie powziął głęboką
sympatię do mnie już w tym momencie, gdy tylko wkroczyłem do jego ze smakiem
urządzonego biura. Dowiodły tego choćby owe dwie pełne godziny, które upłynęły,
zanim rozmowa osiągnęła stadium opisane na wstępie. Pan Feintuch rozwinął
wpierw moralne aspekty mego przypadku, potem humanitarne, wreszcie finansowo-
polityczne: obywatel- to znaczy ja -celem zabudowania swego balkonu musi
dysponować określonym kapitałem, w związku z czym towarzystwo -czyli pan
Feintuch -podejmuje stosowne kroki, które jemu, obywatelowi, umożliwią
zaspokojenie jego uzasadnionych potrzeb.
-Nie jesteśmy li tylko finansistami -podkreślił pan Feintuch. -Jesteśmy tez
ludźmi szczególnej prawości. Wie pan niewątpliwie, szanowny panie, ze
słowo "kredyt" pochodzi od łacińskiego „credere", co znaczy "wierzyć, mieć
zaufanie". I w rzeczy samej: nasze przedsiębiorstwo może funkcjonować jedynie
na bazie wzajemnego zaufania. Zechce pan przyjąć najlepsze życzenia ode mnie
osobiście i od całej naszej instytucji wraz z jej wspó1pracownikami.
Podnieśliśmy się z przepastnych głębin foteli klubowych i wymieniliśmy
serdeczne uściski dłoni.
-No tak -zreasumował pan Feintuch ,nasze pertraktacje. -A jaka jest wysokość
kwoty, której by pan sobie życzył?
-Sześć tysięcy.
-Centów?
-Nie. Funtów.
-Zaraz?
-Zaraz.
Pan Feintuch przybladł, przeprosił mnie i opuścił gabinet, aby porozumieć się
ze swoimi dyrektorami. W pół godziny później był już z powrotem. Na twarzy miał
przyjazny, choć nieco napięty uśmiech:
-Czy hipoteka pańskiego mieszkania, jeśli wolno zapytać, jest już obciążona?
-Nie.
-Bogu dzięki! -westchnienie ulgi wyrwało się z piersi finansisty. -A co do
warunków płatności, to będziemy zmuszeni prosić pana o wystawienie
podżyrowanych weksli na każdą miesięczną ratę z osobna.
-Oczywiście -odpowiedziałem.
Pan Feintuch zapytał, ile czasu będę potrzebował, aby uregulować dług:
-Jeśli rozłożymy panu te sześć tysięcy na okres pięciu lat, miesięczna rata
amortyzacyjna wyniesie wtedy sto funtów. Nie za dużo?
-Prawdę mówiąc -za dużo.
-W takim razie odpowiadałby panu jakiś dłuższy termin, nieprawdaż? Bardzo
proszę. Przy dziesięciu latach rata miesięczna wy- niesie tylko pięćdziesiąt
funtów.
-Serdecznie dziękuję.
-Nie ma za co -w glosie pana Feintucha brzmiała życzliwość. Długoterminowe
pożyczki uchodzą w okresie inflacji za doskonalą inwestycję. Zważywszy jednak
interesy naszych klientów –a te mamy przede wszystkim na oku -pragnąłbym
zwrócić pańską uwagę na zwyczajowo pobierane dziesięć procent.
-Co to znaczy?
Pan Feintuch pomanipulował trochę przy arytmometrze lezącym na jego biurku, po
czym udzielił mi żądanych informacji:
-Od sześciu tysięcy funtów spłacanych ratami przez pięć lat płaci pan tysiąc
pięćset funtów odsetek. Na dziesięć lat daje to-zaraz zobaczymy -trzy tysiące
funtów.
Nie mogłem pohamować jedynego w takiej sytuacji okrzyku "aj waj!" i
oświadczyłem:
-Trzy tysiące funtów dodatkowo prócz rat to jest naprawdę wielkie obciążenie.
-Ale skądże! -uspokoił mnie skwapliwie pan Feintuch. - Nigdy byśmy nie
obciążyli naszego klienta czymś takim! Wręcz przeciwnie! Kasujemy tą dywidendą
z góry, dzięki czemu klient nie ma już w przyszłości żadnych odsetek do
płacenia. Refunduje tylko nasz kapitał jako taki.
To brzmiało przekonywająco. Bo wziąłbym kredyt na sześć tysięcy funtów i
dziesięć lat, od razu odciągnęliby mi z tego odsetki, dostałbym wprawdzie do
ręki tylko trzy tysiące funtów, ale śpiewająco dałbym sobie radą z tą śmieszną
ratą pięćdziesięciu funtów miesięcznie przez najbliższych dziesięć lat. A przy
terminie dwudziestu lat byłbym w jeszcze lepszej sytuacji.
Dałem panu Feintuchowi do zrozumienia, ze termin dwudziestoletni wydaje mi się
atrakcyjniejszy.
-Jak pan sobie życzy -pan Feintuch był uosobieniem przychylności. -Od sześciu
tysięcy funtów za dwadzieścia lat odsetki wynoszą sześć tysięcy funtów. Ale za
to rata miesięczna tylko dwadzieścia pięć funtów.
Błyskawicznie przeprowadziłem w pamięci obliczenie: jeśli teraz pożyczą sześć
tysięcy funtów, z których natychmiast potrąci mi się sześć tysięcy funtów, nie
będą się już właściwie o nic martwił, a głupia rata dwudziestu pięciu funtów
miesięcznie przecież mnie finansowo nie zarznie. To, ze dziś, gdy stopa
inflacji rośnie z dnia na dzień, dostaje się mimo wszystko pożyczki, graniczy
wprost z cudem. Kto wie, co pieniądz będzie wart za dwadzieścia lat. Ale na tym
niech sobie głowę łamią bankierzy. Jeśli o mnie chodzi, to żaden termin nie
jest za długi. Zuchwała myśl błysnęła mi w głowie:
-Panie Feintuch -powiedziałem pogodnym głosem. -Jak by to było, gdyby mi pan
udzielił kredytu na trzydzieści lat?
Pan Feintuch pomyślał chwilę. Moja bezgraniczna żądza pieniędzy zdawała się nie
przypadać mu do smaku.
-No tak -rzekł w końcu. -Czemu nie. A więc trzydzieści lat -pomanipulował znowu
przy arytmometrze. -W ten sposób rata miesięczna zmniejsza się do szesnastu i
pół funta.
Istotnie -bagatelka. Procenty od sześciu tysięcy za trzydzieści lat wyniosą w
sumie dziewięć tysięcy funtów. To z kolei obciąża mnie dodatkową kwotą trzech
tysięcy funtów. Sięgnąłem po książeczkę czekową i wręczyłem panu Feintuchowi
czek na te trzy tysiące. Po czym podpisałem trzysta sześćdziesiąt starannie
odatowanych skryptów dłużnych po szesnaście i pół funta każdy. Wreszcie
przystąpiliśmy do wypełnienia formularzy obciążenia hipoteki mojego mieszkania.
Żyranci podpiszą jutro.
Najlepsza z wszystkich żona nie wydawała się być zachwycona transakcją. Móg1bym
przecież -jej zdaniem- rozciągnąć termin na pięćdziesiąt lat.
-Genialnie pomyślane -odpowiedziałem sarkastycznie. - A skąd miałbym wziąć
dziewięć tysięcy funtów na zapłacenie odsetek pobieranych z góry?
Karcące spojrzenie i odpowiedz:
-To nie jest wcale takie trudne -moglibyśmy wziąć na to długoterminową
pożyczkę. Iście kobieca logika.

Najnowsze z forum Aquanet

Zaloguj się