Pod PiS

[pan.scan]

Jak jest z euroimmunitetem, kto uchyla, bo może lepiej zdążyć przed 7
czerwca? Będzie taniej, no i nie trzeba już nic uchylać.

Sensacyjne zeznanie byłego prokuratora. - Ktoś sfałszował postanowienie o
wszczęciu śledztwa w sprawie Barbary Blidy - twierdzi Jacek Krawczyk. Pod
dokumentem jest jego podpis. Krawczyk zeznał, że podrobiony.

wyborcza.pl/1,75478,6596670,Falszerstwem_w_Blide.html

[andrzejg]

czuje pismo nosem ów 'znak firmowy PiSu' - jak go określił którys z
jego kolesiów będąc w goscinie u Moniki Olejnik w radiu Zet - i
krzyczy nasladujęc Rokitę "prokuratura napastuje!!!".

A.

W areszcie wydobywczym zazwyczaj wraca

[pan.scan]

pamięć, w końcu to metoda udoskonalona przez Zbigniewa Z.

__Jest coś zadziwiającego, coś tak absurdalnego że

[hasz0]

podejrzenie o paranoję wydaje się być zupełnie uprawnione.

W tej reakcji jamnikowej wg Pawłowa na Ziobrę...

Te areszty wydobycze te Komisje d/s Blidy i nacisków...
z sansacyjnymo ODKRYCIAMI ...które potem okazują się być raportami
Pitery...których nikt nie moze zobaczyć...

Pewnie te podpisy sam Ziobro w nocy podrobił...

Ten co zastzrelił Blidę już ma wyrok...ILE LAT DOSTAŁ
Scan bo nie pamiętam?

Prztoczę cytat bardzo młodego człowieka, którego wielokrotnie
KRYTYKOWAŁEM za atakowanie Polaków...

za opluwanie Polaków...

za doszukiwanie sie w Polakach przede wszystkim, a nie w innych
nacjach
naprawdę mordujacych Zydów
- zwierzęcego, bydlęcego, nienawistnego do granic przekraczajacych
granice absurdu, fantazji i bajek o wilkach dla dzieci...

za pastwienie się plugawstwem nad organizacją AK
WALCZACA W UKRYCIU W PODZIEMIu W CZASIE WOJNY ŚWIATOWej samotnie
Z DWOMA POTĘŻNYMI TOTALITARYZMAMI POSIADAJACYMI NAJWIEKSZE ARMIE
ŚWIATA!

ten młody człowiek podobnie jak kilka lat temu )bodaj 9 lat)

piq .................POZNAŁ KIM SA DZIECI KPP!!!!

Kim są ci prawdziwi prowokatorzy Marca 1968 komandosi
...mający Polaków głęboko w "d..e" tak wtedy jak i dziś!
--------------
Scan idx do lekarza póki czas...

A ja jeszce bez śniadania szkodze sobie
niszczę nerwy...a Wy jak te muły i osły barany...
Pzrepraszam gadzinę za PO-rónanie...one nie chodzą dos zkoły.

____________________BOMBA!_______ _________________

[hasz0]

Z gnojówki KPP...
--------------------------------
Wsadzić Ziobrę...ma najwyższe notowania w PiS-ie.
-------
Cezary Michalski w rozmowie z Michałem Cichym
piątek 20 lutego 2009 22:02

Wojna pokoleń przy użyciu "cyngli"
Michał Cichy portretuje "Gazetę Wyborczą" oraz Adama Michnika i
Helenę Łuczywo z perspektywy zarówno własnej fascynacji, jak i
rozczarowania. Mówi o realnej charyzmie najważniejszych
postaci "Gazety Wyborczej", ale też o ich fobiach i popełnianych
przez nich błędach. Momentem kluczowym dla zrozumienia motywacji,
strategii i lęków tego środowiska jest - zdaniem Cichego - trauma
Marca 1968.

REKLAMY GOOGLE
Adam Michnik
Szeroki wybór książek. Adam Michnik w księgarni empik.com
empik.com
Poznaj datę śmierci.
Życie nie trwa wiecznie Sprawdź kiedy umrzesz.
trafikus.com/zycie/
TEST IQ dla Polaków
Profesjonalny test na inteligencję. Szybko dowiesz się jakie masz IQ.
IQPolska.pl

Najgorszy możliwy moment dla kształtowania się pokoleniowej
wrażliwości: antysemicka nagonka administrowana przez komunistyczne
władze, na którą różne grupy społeczne różnie reagują. Czasem
solidaryzując się z ofiarami, czasem wręcz przeciwnie. Ponieważ
Adama Michnika i Helenę Łuczywo ukształtował Marzec, stąd też - jak
powtarza Cichy - trudno się po nich spodziewać nadmiaru wrażliwości
czy zrozumienia dla innych pokoleniowych doświadczeń. A to z kolei
tłumaczy wyniszczający konflikt, jaki w latach 90. wybucha
między "Gazetą Wyborczą" a tą częścią pokolenia stanu wojennego,
która szanując doświadczenie Marca, próbowała na Michniku wymusić
także szacunek dla własnej politycznej traumy. Darowałaby
redaktorowi "Wyborczej" polityczne negocjacje z postkomunistami, ale
nie mogła mu darować specyficznego emocjonalnego naddatku w
kontaktach z Jaruzelskim, Kiszczakiem czy Urbanem. W tym
pokoleniowym konflikcie zamiast argumentów zaczęto wymieniać
epitety. A dziennikarzy zastąpili - jak ich nazywa Cichy - "cyngle".



---------------------------------------------------------------------
-----------


Cezary Michalski: Nie trafił pan do "Gazety Wyborczej" ze środowisk
postkomunistycznych czy lewicowych, żeby krzewić historyczny
kompromis w obronie własnych interesów biograficznych czy fascynacji
ideowych.
Michał Cichy*: Oczywiście, że nie. To w ogóle nie był klucz naboru
do "Wyborczej". Wręcz przeciwnie - takimi kluczami były "Tygodnik
Mazowsze", opozycja... A moje życiowe zaangażowanie zaczęło się od
tego, że w roku 1981 jako 14-latek dostałem się do liceum im.
Rejtana, gdzie zaraz zapisałem się do słynnej warszawskiej drużyny
harcerzy, Czarnej Jedynki. Udzielali się w niej kiedyś bracia
Kijowscy, Antoni Macierewicz, Piotr Naimski czy Ludwik Dorn. Z
Dornem byłem nawet kiedyś na obozie harcerskim. Podczas tego obozu
okazało się, że konserwy wypełnione rzekomo sardynkami dla harcerzy
zawierały tak naprawdę miniaturowe wydanie pisma trockistowskiej
Międzynarodówki. Nigdy nie zapomnę tego uczucia zawodu, jakie głodny
harcerz odczuwa na widok pisma Międzynarodówki trockistów. Dodatkowo
moim nauczycielem polskiego był Ireneusz Gugulski, słynny "Gugul".
13 grudnia został internowany i od tego się zaczęło. Wcześniej w
domu była "Wolna Europa" i jakieś numery "Zapisu". Moja rodzina
miała kontakty z opozycją, ale polegały one wyłącznie na tym, że
byliśmy odbiorcą niektórych, bardziej elitarnych pism podziemnych.
Może nie tyle podziemnych, co nieoficjalnych, bo tak chyba
należałoby klasyfikować np. "Zapis". Od tego się zawsze zaczynało. W
1981 roku wszystko było bardziej intensywne. Kiedy dostałem się do
liceum, było już po Bydgoszczy i wydawało się, że zaraz dojdzie do
wojny domowej. Na korytarzach sprzedawano nielegalne pisma. To był
rzeczywiście karnawał.

Jak pan spędził lata 80.?
Trochę knując, trochę romansując z dziewczętami, za którymi ciągnęła
się legenda, że pracują dla podziemia. Jeszcze w latach 80.
współpracowałem ze środowiskiem Macierewiczowskiego "Głosu". A także
z "Przeglądem Katolickim", gdzie poznałem m.in. Leona Bójkę, którego
później spotkałem w "Gazecie Wyborczej". Fascynowałem się ucieczką
Narożniaka, ukrywaniem się Bujaka, wszystkim, co miało w opozycji
taki bardziej wojskowy charakter. Choć jednocześnie fascynowała mnie
także druga część tradycji KOR-owskiej, ta związana z nazwiskami
Jacka Kuronia i Adama Michnika.

Chodził pan na manifestacje?
Oczywiście. 3 maja 1982 roku zamiast na lekcje angielskiego do
hrabiny Zofii Dembińskiej poszedłem pobawić się z milicją w
ganianego. Swoją torbę z książkami zostawiłem w oknie mieszkania na
parterze przy ulicy Mostowej na Nowym Mieście. Pamiętam jak pani, u
której zostawiłem tę torbę, zapytała mnie przerażonym
głosem: "Synku, ale nie ma tu granatów?". Z jednej strony podobało
mi się to, że jest zadyma, a ja jestem taki odważny. Natomiast
skandowanie "Gestapo! Gestapo!" wydawało mi się nie na miejscu.
Naprzeciwko nas stali chłopcy z poboru w naszym wieku. Ja stałem na
placu Zamkowym, gdzie wjechała armatka wodna polewająca nas lekko
barwioną wodą, żeby można było później rozpoznawać manifestantów.
Pałowania tam jednak nie było, był tylko gaz. W pewnym momencie,
kiedy uciekaliśmy przed tym gazem, trafiłem na Rynek Starego Miasta
i zobaczyłem oblężenie komisariatu na Jezuickiej, w którym rok
później zabito Przemyka. Kiedy ci milicjanci znaleźli się pod dużym
naciskiem i nie mieli odsieczy, zaczęli strzelać na wprost
czerwonymi i zielonymi racami. Odbijały się one od bruku i
koziołkowały w nieprzewidywalnych kierunkach. Wtedy zdałem sobie
sprawę, że można tam zginąć. Doszedłem do wniosku, że tego typu
manifestacje nie są dla mnie.

Mijają kolejne lata, zadymy się kończą, trzeba zacząć dorastać. Jaki
pan ma pomysł na siebie?
Uważałem się za niedokształconego, więc postanowiłem pójść na
studia, na których mnie wreszcie wszystkiego nauczą. Wybrałem
historię. Mój wybór nie miał żadnego związku z planami zawodowymi.
Nie zamierzałem wtedy pracować, tylko spędzić życie na walce
z "czerwonym". Nie obchodziły mnie żadne perspektywy "zawodowego
awansu". Na studiach szybko ściąłem się jednak z kolegami z
Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Pierwszym przedstawicielem tej
organizacji, będącej wtedy jeszcze w powijakach, dopiero
odbudowującej się po stanie wojennym, był niejaki Piotrek Ciompa.
Bardzo miły człowiek, ale poszło o to, że zgłosiłem swoją
kandydaturę na starostę roku. Tymczasem NZS postanowił, że to ich
kandydat ma wygrać. Po raz pierwszy pokazano mi tam wyraźnie, że
nieważne jest, kim jesteś, ale z kim trzymasz. Bardzo chętnie bym
się do nich wówczas zapisał, ale nikt mnie nie zaprosił. W związku z
tym Ciompa wygrał.

I dlatego NZS panu podpadł?
Nie dlatego. Zawsze i wszędzie przynależność natury ekskluzywnej, a
zwłaszcza tajnej, źle się kończy. Takie organizacje są dobre na czas
wielkiego kryzysu, ostrej walki, ale w warunkach wolnościowych
przekształcają się w koterie, powodując zidiocenie swoich członków.
Nie dopuszczają głosów z zewnątrz i trzymają się tylko coraz
bardziej kurczowo swojej ortodoksji. Zajmują się przede wszystkim
pilnowaniem spójności. Taki los spotkał wszystkie tego typu
środowiska, jakim się przyglądałem. Zarówno wiele środowisk
prawicowych, np. pampersów, jak i środowisko "Gazety Wyborczej",
które przeżyło swoją wielkość w latach 1989 - 1996, a potem był już
tylko zjazd. Obecnie to, co się nazywa "Gazetą Wyborczą", jest już
tylko wydmuszką. Rynek ich wycenił. I płaci dzisiaj za akcję Agory
już nie ponad sto złotych, ale złotych dwanaście.

Jak pan trafił do "Wyborczej"?
8 maja 1989 roku, po wyjściu z zajęć na uniwersytecie, szedłem
Krakowskim Przedmieściem, próbując kupić pierwszy numer "Gazety
Wyborczej", ale wszędzie była już wykupiona. Szedłem w stronę domu
na Sobieskiego i kiedy byłem już na Belwederskiej, pomyślałem, że z
tego miejsca do siedziby

[hasz0]

szedłem Krakowskim Przedmieściem, próbując kupić pierwszy
numer "Gazety Wyborczej", ale wszędzie była już wykupiona. Szedłem w
stronę domu na Sobieskiego i kiedy byłem już na Belwederskiej,
pomyślałem, że z tego miejsca do siedziby tej mitycznej redakcji na
ulicy Iwickiej jest bardzo niedaleko. Wszedłem do budynku redakcji,
otoczył mnie niesamowity rejwach i atmosfera gorączkowego
podniecenia. Bardzo mi się to spodobało. Poszedłem do sekretariatu,
gdzie spotkałem panią Małgosię Wołyńską i panią Zosię Floriańczyk, i
zapytałem, czy mógłbym gdzieś dostać pierwszy numer gazety. Nagle
jak spod ziemi wyrósł jakiś malutki, rudy, brodaty człowiek.
Popatrzył na mnie z dołu bezczelnym wzrokiem i powiedział: "Nie mamy
żadnego egzemplarza". Wówczas, nie wiadomo czym podkuszony,
zapytałem: "Mam w takim razie drugie pytanie - może wam w czymś
pomóc?", na co ten człowiek odpowiedział: "Trzeba było zacząć od
pytania nr 2". Był to Grzegorz Lindenberg, pierwszy szef
wydawnictwa "Gazety Wyborczej", później wyrzucony stamtąd po
konflikcie z Heleną Łuczywo, twórca "Super Expressu", pierwszego
polskiego tabloidu, który odniósł sukces bez kopiowania obcych
wzorów. Lindenberg przyjął mnie w charakterze pomocy redakcyjnej.
Moje pierwsze zadanie polegało na kupieniu dwóch kwiatów
doniczkowych do sekretariatu. Drugie zlecenie polegało na
zawiezieniu listu do PAP, a trzecie - na zawiezieniu artykułu do
cenzury. Potem spotkałem na korytarzu Leona Bójkę. Kiedy Bójko
zorientował się, że posługuję się dość płynnie pięcioma obcymi
językami, zostałem przyjęty do działu zagranicznego do zdzierania
teleksów z maszyn i sortowania ich według języka. Dziennikarze
działu zagranicznego zbierali te kupki i pisali na ich podstawie
notki. Z biegiem czasu zacząłem je pisać sam. Potem zacząłem je
redagować i szybko zostałem redaktorem prowadzącym w dziale
zagranicznym. Po kilku miesiącach zostałem wchłonięty przez
sekretariat redakcji i prowadziłem już całe numery. W tamtych
czasach nie ograniczało się to do opieki nad pierwszą stroną. Było
to faktyczne redagowanie numeru od kolumny pierwszej, przez
wszystkie wewnętrzne, aż do kolumny sportu na stronie 16 czy 24 -
nie pamiętam, ile stron miała wówczas "Gazeta". Do tego dochodziły
nocne wycieczki do Domu Słowa Polskiego na Miedzianą 10, gdzie
nadzorowaliśmy metrampaży i zecerów, którzy składali to w ołowiu i
drukowali. Początki mojej kariery były błyskawiczne.

Kiedy poznaje pan Michnika i zaczyna pisać teksty ważne dla linii
redakcyjnej "Gazety"?
Adama poznałem stosunkowo późno. Oczywiście obserwowałem go na
kolegiach. Na początku zachwyciłem się jednak Heleną Łuczywo.
Pierwszy raz zetknąłem się z nią po 2 - 3 dniach od rozpoczęcia
pracy. Wówczas redakcja mieściła się w sławnym żłobku na Iwickiej,
który miał strukturę amfilady. Najbardziej cenione były więc te dwa
krańcowe pokoje, które w amfiladzie nie były. Można się tam było
zebrać wokół dużego stołu i knuć w pewnej izolacji. W jednym z tych
pokojów był sekretariat redakcji, a w drugim archiwum. Większość
najważniejszych kolegiów na pierwszym etapie istnienia "Gazety"
odbywała się w archiwum. Mnie tam strasznie ciągnęło. Pewnego dnia
drzwi do pokoju były uchylone. Wetknąłem głowę i nagle koło mnie
pojawiła się jakaś kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałem i
która powiedziała krótko "Nie wchodź tu". Tak po raz pierwszy
spotkałem Helenę Łuczywo i od razu poczułem, że jest to ktoś wielki,
od kogo nauczę się wszystkiego. Adam Michnik nigdy nie był
redaktorem naczelnym "Gazety". Należy to wydrukować wersalikami. On
był ideologiem "Gazety", jednak jego wpływ zarówno na pracę
redakcji, jak i na kształt gazety ograniczał się wyłącznie do stron
publicystycznych, do komentarzy i działu politycznego.
Całością "Gazety" zawsze zarządzała Helena.

Zaczyna się wojna na górze i "Gazeta Wyborcza" staje po jednej ze
stron, mimo że powstała jako pismo całej "Solidarności".
To był nasz wybór. Oczywiście ludzie, którzy się z tym wyborem wtedy
nie zgadzali, prędzej czy później z redakcji odchodzili. Moim
zdaniem zupełnie niepotrzebnie. Przyjaźniłem się z Krzysztofem
Leskim, który był dla mnie wspaniałym autorytetem przede wszystkim
jako pistolet z czasów podziemnego "Tygodnika Mazowsze" (po drugie
wiedziałem, że jest synem legendarnego generała Kazimierza Leskiego,
który jako generał Hallman przejechał całą okupowaną Europę i zrobił
inspekcję wału atlantyckiego dla AK). Miałem dla Krzyśka wielki
szacunek i bardzo żałowałem, że poróżnił się z Michnikiem i Heleną w
sprawie wojny na górze. Uważałem i nadal uważam, że lepiej byłoby
dla niego pozostać w "Gazecie" i wpływać na nią swoim pisaniem od
środka, niż urządzać jakąś demonstrację, której nikt nie zauważył.
Leski był jednym z reporterów numer jeden w "Gazecie". Teraz ma
jakieś programy w TVP Info, ale, prawdę mówiąc, mało kto wie, że
taki reporter istnieje.

To jest argument siły. W rodzaju słynnego dzieła "Nim będzie
zapomniany".
Nie zgadzam się. Obozy warowne tworzyły się wtedy po obu stronach.
Trzeba było zrobić tak, jak zrobił Wojtek Załuska, który miał
poglądy podobne jak Krzysiek i został w "Gazecie Wyborczej" aż do
ostatniej rzezi, czyli zwolnień grupowych w 2009 roku. Dzięki temu,
że nadal pisał teksty w dziale politycznym (który od końca lat 90.
był zdominowany przez sztampę intelektualną najgorszego rodzaju)
można tam było przeczytać coś, co znamionowało ślady samodzielnego
myślenia. Uważałem i uważam, że wolność i demokracja zasadniczo
zmieniają reguły gry. Wolność słowa zobowiązuje nas do rozmawiania z
każdym. Zgadzałem się z Michnikiem zarówno co do konieczności
historycznego kompromisu, jak i co do lustracji. Ale w jednej
sprawie Michnik myślał inaczej. Uważał, że ktoś, kto go "nikczemnie
atakuje" - słowo "nikczemnie" było używane często - nie zasługuje na
podanie ręki i rozmowę.

Wojna na górze jednak się zaostrza i obozy warowne powstają przez
całe lata 90.
Młoda prawica - także pańskie ówczesne środowisko -
uważaliście "Gazetą Wyborczą" za taki obóz warowny, więc
wystawialiście naprzeciwko niej własne obozy. Na przykład telewizję
Walendziaka. Napisałem kiedyś tekst o środowisku pampersów, ale nie
został puszczony do druku jako nazbyt koncyliacyjny. Do napisania
tego tekstu w wersji, która już została w "Gazecie" opublikowana,
wyznaczono więc "cyngla" Michnika, czyli Pawła Smoleńskiego, który
zawsze potrafił w lot odgadnąć, jaki tekst ma napisać, by podobał
się szefowi. Drugim z tych "cyngli" jest Agnieszka Kublik, która
dysponuje podobną zdolnością jak Smoleński. Paradoks sposobu
redagowania "Gazety" przez Michnika polegał na tym, że ludzie
atakujący nas uważali, że Michnik wydaje swoim "cynglom" określone
polecenia. Nawet pan, gdy pisał swój artykuł "Zniewolony umysł III
RP", napisał, że "Alfa otrzymał od redaktora polecenie napisania
artykułu o Żydach mordowanych przez żołnierzy AK podczas Powstania
Warszawskiego". Nikt mi nigdy nie wydał żadnego polecenia, bym
napisał jakiś tekst.

Ale dla nas, na zewnątrz, naprawdę nie było istotne, czy Smoleński
pisze swoje teksty, żeby się Naczelnemu przypodobać, czy dlatego, że
Naczelny mu kazał. Krążyła anegdota, że po pierwszym tekście
Smoleńskiego na temat motłochu popierającego Wałęsę Michnik
podziękował mu wielkim bukietem róż wręczonym w obecności reszty
redakcji.
Adam zawsze jest czarujący wobec ludzi, których lubi, i pełen
agresji wobec tych, na których się zawiódł. Jest postacią
dwuwymiarową. Podkreślanie tylko jego demonicznej strony i
pomniejszanie go przez takich jego adwersarzy jak Rafał Ziemkiewicz
czy Piotr Semka jest dla niego krzywdzące i źle świadczy o nich.

Wie pan, że "miłość" czy "uwodzenie" Michnika może się komuś nie
podobać jeszcze bardziej, niż jego ataki wrogości.
Ale cóż poradzić na to, że Michnik jest uwodzicielem. Zawsze lu

[szach0]

Zawsze lubił uwodzić kobiety i intelektualistów. W obu wypadkach był
bardzo skuteczny, chyba nawet bardziej skuteczny niż Don Giovanni.
Bardzo lubił także używać ludzi. Mówiło się o nim
często "manipulator". Owszem, manipulowanie nie jest specjalnie
przyjemną cechą charakteru, ale ta historia ma dwie strony. Do tego,
żeby kogoś uwieść, potrzeba jego zgody. Michnik niesłychanie twardo
testował odporność duchową i psychiczną wszystkich polskich
inteligentów, którzy dusze mają miękkie jak kisiel. Kto najbardziej
nienawidził Michnika? Porzucone przez niego kochanki płci męskiej:
Herbert, Burek, Rymkiewicz...

Wróćmy jednak do pana drogi w "Gazecie". Czy pana Michnik uwodzi?
Imponuje mi, a potem przyjaźnimy się ze sobą. Ale w "Gazecie
Wyborczej" miałem zupełnie innego mistrza, płci żeńskiej, czyli
Helenę Łuczywo. Dla mnie Helena jest postacią rangi historycznej,
nie można jej porównywać ze współczesnymi postaciami. Ze znanych mi
ludzi, którzy w XX wieku żyli w Polsce, mogę ją porównać tylko do
Celiny Lubetkin, która była żoną Antka Zukiermana, dowódcy ŻOB. I
faktyczną dowódczynią powstania w getcie. Misja Heleny, która jest
stuprocentową Żydówką, polegała zawsze na chronieniu polskich Żydów
przed jakimkolwiek złym losem. To zadanie wykonała w stu procentach.
Była komendantką ŻOB w latach 90. Nie można się dziwić, że ona ze
swoim zapleczem kulturowym i genetycznym nie była specjalnie
wrażliwa na to, że mordowano księży po 1981, czy że generał Fieldorf
był ofiarą mordu sądowego, w którym brała udział sędzia Wolińska.
Misją Łuczywo było ratowanie sędzi Wolińskiej i wszystkich,
obojętnie jak zapisanych w historii Polaków żydowskiego pochodzenia
przed jakimkolwiek nieszczęściem. Także przed naprawdę istniejącym
tutaj antysemityzmem.

Rozumiem tę interpretację, ale nie do końca się z nią zgadzam. W
Polsce jest antysemityzm, ale nie każda krytyka komunizmu, nawet w
wykonaniu prawicy, miała podtekst antysemicki. I nie każdy polski
Żyd miał za sobą uwikłanie w komunizm. Choć rozumiem powody, dla
których Żydzi komunizm akceptowali. II RP nie była dla nich rajem, a
Jedwabne jest znakiem czegoś jeszcze bardziej obrzydliwego. Ale
Mieczysław Grydzewski to przecież także był Żyd, w dodatku jako
redaktor "Wiadomości Literackich" był prawdziwym polskim liberałem,
a później, w Londynie, był jednym z najbardziej zajadłych
antykomunistów, nienawidzącym PRL i lojalnym wobec II RP. Było
bardzo wielu takich Żydów. A największa emigracja Żydów z Polski to
nie rok 1968, ale druga połowa lat 40., kiedy zamiast komunizmu
wybierają Izrael. Doświadczenie komunistyczne to tylko jedno z
doświadczeń Żydów w Polsce, a "Gazeta Wyborcza" czyniła je
doświadczeniem najważniejszym, najbardziej reprezentatywnym, w
związku z tym antykomuniści mogli obrywać z paragrafu
antysemickiego, nawet jeśli antysemitami nigdy nie byli i nawet się
reaktywnie nimi nie stali.
W zasadzie ma pan rację. Ale proszę jednocześnie pamiętać: problem
polega na tym, że każdy widzi dookoła siebie tyle, ile może. Bardzo
istotne jest to, kto się skąd wywodzi, jakie ma doświadczenia i czym
nasiąka przy rodzinnych herbatkach i śniadaniach. Nie można mieć
pretensji do Heleny Łuczywo, która była córką funkcjonariusza
komunistycznej cenzury, Ferdynanda Chabera, że jej punkt odniesienia
obejmował to środowisko, z którym miała do czynienia.

Pokolenie stanu wojennego, nawet jego prawicowa część, nie było
Leszkami Bublami, więc mieliśmy prawo wtedy powiedzieć, że się w tę
zabawę bawić nie chcemy i nie będziemy utożsamiać Agory ze sprawą
żydowską. A problem komunistycznej przeszłości to tyleż problem
żydowski co polski. Mnie etniczne kryteria wcale nie kręcą.
Ale jak pan ich nie bierze pod uwagę, to pan nic nie zrozumie. Tak
się składa, że ludzie Agory byli w większości pochodzenia
żydowskiego. Nie było to ani żadnym przypadkiem, ani żadnym powodem
do wstydu. Ale nie można oczekiwać od ludzi z takim backgroundem, że
nagle staną się piewcami Narodowych Sił Zbrojnych.

Ja też nie jestem piewcą Narodowych Sił Zbrojnych i nie widziałem
powodu, dla którego "Wyborcza" miałaby uznawać każdego swojego
polemistę czy przeciwnika za NSZ-owca. Widziałem też, jak na prawicy
zaczyna się szeptanka na temat "żydokomuny" i tolerancja na tę
szeptankę. I to też było złe. Nie rozumieliśmy rozmiarów traumy
marcowej. O tym wszystkim należało rozmawiać, ale się nie dało.
O tym, kim się jest, decyduje środowisko, w jakim się żyje.
Instynktownie przejmujesz pewne zachowania, myśli i sformułowania.
Naczelnym pragnieniem każdego człowieka jest, po pierwsze unikanie
problemów, a po drugie uzyskanie pochwały od stada swoich
szympansów. To bardzo silny mechanizm wzbudzania pozytywnego
konformizmu, bez którego umieramy.

Czasami zmieniamy lojalność.
Ale to wiąże się z wyklęciem z dotychczasowej grupy.

Czasem dzięki temu powstaje poczucie, że się jest jednostką.
Ja jestem przeciwko indywidualizacji. Uważam, że każdy z nas
powinien być indywidualnie wolny, ale każdy z nas powinien mieć
także świadomość swojej przynależności i tego, jaką formę to nakłada
na nasze życie. Dobrze, że wspomniał pan o wydarzeniach Marca ’68.
Pozwolę sobie wygłosić krótką definicję tego, co znaczy pokolenie.
Pokolenie to coś takiego, co formuje się pod wpływem zwrotnego
punktu w historii, w momencie kiedy mamy mniej więcej 22 lata.
Michnik i Helena w marcu 1968 roku mieli dokładnie 22 lata. Byli w
sytuacji rocznika Krzysztofa Kamila Baczyńskiego czy Tadeusza
Różewicza w roku 1944. Nie ma się co dziwić, że powstańcy warszawscy
do dziś nimi pozostają i do dziś toczą walki na barykadach. Tak samo
nie można się dziwić, że Michnik ciągle mentalnie jest w marcu 1968
roku. Zdziwiłbym się, gdyby on był w stanie się od tego uwolnić.
Trauma, której wtedy doznał, nie polegała na tym, że państwo
komunistyczne wzięło się za komandosów. Polegała na tym, że państwo
komunistyczne za pośrednictwem Mieczysława Moczara sięgnęło po
kombatantów Armii Krajowej i zyskało sobie wśród nich autentyczne
poparcie na glebie antysemityzmu. To jest przerażenie, które
Michnika po dziś dzień nie opuściło.

Uderzenie przez "Gazetę Wyborczą" w powstanie jako pogrom na Żydach
było więc reakcją na…
...na Moczara, to ciągle jest walka z Moczarem. AK-owcy, kombatanci
ze zgrupowania "Radosław", poszli wówczas za Moczarem. Więc za to
dostali. Istnieje prawda faktów i prawda faktów jest taka, że
wszyscy Żydzi zastrzeleni przez ludzi z opaskami AK i NSZ, o których
pisałem, rzeczywiście zostali zastrzeleni. Jest także prawda duchowa
i symboliczna, która jest następująca: nie należało tego tekstu
publikować w 1994 roku w "Gazecie Wyborczej". Na 50. rocznicę
wybuchu Powstania Warszawskiego.

Mamy pokolenie 1968 roku z jego traumą marcową i mamy pokolenie
stanu wojennego z jego traumą. Michnik obsługuje traumę własną, ale
niespecjalnie jest czuły na traumę młodszych. Nie tylko uprawia
politykę z generałami - co bym nawet zrozumiał - ale musi się
popisywać swoimi wobec generałów uczuciami. Na nas to działa tak jak
na Michnika zadawanie się kombatantów ze zgrupowania "Radosław" z
Moczarem. Zaczynamy na Michnika psioczyć. Michnik udaje, że tego nie
rozumie, a jego "cyngle" coraz bardziej w pokolenie stanu wojennego -
szczególnie w jego prawicową część - nawalają. Efekt jest taki, że
zamiast rozmowy, a nawet polityki, mamy przepychankę traum i
wrażliwości, która daje w efekcie piekło. A dzisiaj moi rówieśnicy
są gotowi symbolicznie dekomunizować SLD, a nawet Agorę, choćby pod
wodzą Kryżego, Karskiego czy Wassermanna, bo wierzą, że to będzie
akt sprawiedliwości za pałowania w latach 80. i za artykuły "cyngli"
Michnika z lat 90.
Albo pod wodzą Kaczmarka, Kornatowskiego, dowolnego oportunisty,
który się zasłużył. Ale nadzieja, że Michnik uszanuje emocjonalne
potrzeby młodszego poko

[szach0]

Uderzenie przez "Gazetę Wyborczą" w powstanie jako pogrom na Żydach
było więc reakcją na…
...na Moczara, to ciągle jest walka z Moczarem. AK-owcy, kombatanci
ze zgrupowania "Radosław", poszli wówczas za Moczarem. Więc za to
dostali. Istnieje prawda faktów i prawda faktów jest taka, że
wszyscy Żydzi zastrzeleni przez ludzi z opaskami AK i NSZ, o których
pisałem, rzeczywiście zostali zastrzeleni. Jest także prawda duchowa
i symboliczna, która jest następująca: nie należało tego tekstu
publikować w 1994 roku w "Gazecie Wyborczej". Na 50. rocznicę
wybuchu Powstania Warszawskiego.

Mamy pokolenie 1968 roku z jego traumą marcową i mamy pokolenie
stanu wojennego z jego traumą. Michnik obsługuje traumę własną, ale
niespecjalnie jest czuły na traumę młodszych. Nie tylko uprawia
politykę z generałami - co bym nawet zrozumiał - ale musi się
popisywać swoimi wobec generałów uczuciami. Na nas to działa tak jak
na Michnika zadawanie się kombatantów ze zgrupowania "Radosław" z
Moczarem. Zaczynamy na Michnika psioczyć. Michnik udaje, że tego nie
rozumie, a jego "cyngle" coraz bardziej w pokolenie stanu wojennego -
szczególnie w jego prawicową część - nawalają. Efekt jest taki, że
zamiast rozmowy, a nawet polityki, mamy przepychankę traum i
wrażliwości, która daje w efekcie piekło. A dzisiaj moi rówieśnicy
są gotowi symbolicznie dekomunizować SLD, a nawet Agorę, choćby pod
wodzą Kryżego, Karskiego czy Wassermanna, bo wierzą, że to będzie
akt sprawiedliwości za pałowania w latach 80. i za artykuły "cyngli"
Michnika z lat 90.
Albo pod wodzą Kaczmarka, Kornatowskiego, dowolnego oportunisty,
który się zasłużył. Ale nadzieja, że Michnik uszanuje emocjonalne
potrzeby młodszego pokolenia, była nierealna. A to z prostego
powodu: nie może pokolenie młodsze stawiać warunków pokoleniu
starszemu.

Dlaczego?
Bo jest słabsze. Bo jest z natury słabsze, ma mniej pieniędzy, mniej
znajomych, mniej kontaktów, mniej doświadczeń. I w takim konflikcie
oberwie.

Faktycznie, pokolenie stanu wojennego obrywało od "marcystów", ale
też oddawało. Zabawa zrobiła się głupia i jałowa. "Wyborcza" też jej
nie wygrała.
Ja w tym nie uczestniczyłem, miałem kolegów także po drugiej
stronie. Nie byłem "cynglem". Grześ Górny z "Frondy" był swego czasu
naszym kolegą z działu reportażu, znałem go. Znałem Jacka Łęckiego,
kiedy przyjechał z Lublina i pracował w "Gazecie", wiedziałem, że to
jest porządny człowiek. Nigdy nie przyłożyłem ręki do żadnego ataku
ani nie pozwoliłem nikomu, kto pracował pod moim parasolem w moim
dziale, przyłożyć ręki do jakiegokolwiek ataku na was. Kierowałem
przez 5 lat działem kultury i dodatkiem książkowym, kiedy jeszcze
istniał. Kiedy byłem redaktorem działu kultury w latach 1993 - 1998,
na łamach "Gazety" drukowani byli zarówno Wisława Szymborska ze
swoimi "Lekturami nadobowiązkowymi" czy Sławomir Mrożek ze swoimi
felietonami i rysunkami, jak i "brulionowcy". Był Andrzej Stasiuk
publikujący recenzje i eseje, które złożyły się później
na "Tekturowy samolot", moim zdaniem najciekawszy jego tom esejów, a
może w ogóle najciekawszy od czasu "Ziemi Ulro" tom esejów, jaki się
po polsku ukazał. Ale ponieważ dotyczył popkultury, więc
intelektualiści go po prostu nie zauważyli. Publikował wtedy w moim
dziale swoje wiersze Jacek Podsiadło, sam robiłem z nim wywiad, gdy
dostał Nagrodę Kościelskich. Kontaktował się z nami Marcin
Świetlicki, chociaż z nim nigdy nie miałem "dobrej chemii".

Mówi pan trochę tak jak poczciwy sekretarz od kultury w KC PZPR. Jak
jakiś Tejchma: "Ja wybitnych pisarzy z mojego pokolenia ratowałem".
Ale przy okazji wykańczano resztę jako fanatyków, a jak Jerzy
Sosnowski nie chciał pisać o "bruLionie" czy "Frondzie" jako
o "prawicowych dziarskich chłopcach", tylko w sposób nieco bardziej
skomplikowany, to mu cykl tych recenzji zabrano.
Jerzemu rzeczywiście odebrano ten cykl. Ale prawda jest taka, że
Jerzy chciał być wtedy nadwornym publicystą "Gazety Wyborczej" i nie
chodził do mnie, tylko działał bezpośrednio przez Michnika. Ponieważ
chciał być kochany przez Naczelnego i jego afiliacja była
bezpośrednio przy Naczelnym, to w związku z tym zależał od Jego
decyzji i kaprysów. A co do wykańczania prawicowej części pokolenia
stanu wojennego, to po pierwsze ono nie było bezbronne - o telewizji
Walendziaka już powiedziałem, a przecież było wiele innych
instytucji. A po drugie ja w tym nie uczestniczyłem, pracowałem
jedynie w "Gazecie", na której łamach w innych działach ukazywały
się niesprawiedliwe artykuły was wykańczające. Wiem, że to może
brzmi nieco dwuznacznie, ale taka jest prawda. Na łamach działu
kultury i na łamach "Gazety o Książkach", kiedy nią kierowałem,
nigdy nie ukazał się żaden niesprawiedliwy tekst o
pampersach, "bruLionie" czy kimkolwiek innym. Drukowałem ludzi,
którzy wyszli z "bruLionu", ludzi, których uważałem i uważam nadal
za wybitnych artystów i pisarzy. I wielokrotnie natykałem się na
rozmaite uśmieszki Michnika, który pytał, czy chcę zrobić
w "Gazecie" jakiś "bruLion bis".

My wtedy widzimy, polemizując z "Gazetą Wyborczą", że sami jesteśmy
rzeźnikami, i piszemy ostro, ale oni też na pewno są rzeźnikami.
Czemu zatem jedna ze stron ma uchodzić za moralistów? Także w oczach
inteligenckiego salonu, który nie widzi trupów zamiatanych pod
dywan, ale jak z nami rozmawia, to pyta zdumiony: "Skąd w was tyle
nienawiści do Adama? Przecież on wszystkich kocha".
Jeśli chodzi o moralizm, Michnik naprawdę uważa się za moralistę. To
jest wielowymiarowa postać, którą da się opisać tylko przy użyciu
wyrafinowanych oksymoronów. On jest wyjątkowo oksymoroniczny, bo
jest skrajnie amoralnym moralistą. Moim zdaniem źródłem największej
nienawiści do Michnika jest to, że uważa się go za kogoś w rodzaju
fałszywego proroka, za faceta, który zachowuje się jak kaznodzieja,
mówi innym, jak należy się zachowywać, co jest moralne, a co
nikczemne. Najpiękniejszy oksymoron opisujący to, o czym mówimy, na
który natknąłem się w swoim życiu, brzmi: "otyły dietetyk". Michnik
jest otyłym dietetykiem. Wszyscy to widzą poza nim samym. Michnik
wygłosił kiedyś zdanie, które mi się bardzo mocno wryło w
pamięć: "Nie jest bez znaczenia, kogo udajesz; nawet jeżeli jesteś
hipokrytą, to jeżeli udajesz świętego, a masz naturę węża i lubisz
tylko syczeć uwodzicielsko, a później dusić albo gryźć, to jeżeli
udajesz świętego, mając taką naturę, to i tak jesteś troszkę lepszy,
niż gdybyś nie udawał". Istnieją pewne pożytki nawet z hipokryzji.
Adam potrafił ją wykorzystywać także do dobrych celów. Na przykład
do ucywilizowania SLD.

Absolutna zgoda co do hipokryzji. Powinno się udawać lepszego od
siebie, bo to zawsze człowieka podnosi. Ale jak się udaje Chrystusa
i jedną ręką pokazuje stygmaty, a drugą kogoś dusi, to taka
dwulicowość już standardów moralnych, a nawet politycznych, w niczym
nie poprawia. Wytwarza tylko konflikty w miejscach niepotrzebnych.
Ja to doskonale rozumiem, chcę panu tylko powiedzieć, że gdyby
Michnik był postacią tak jednoznacznie padalcowatą i nikczemną, jak
maluje go polska prawica, nigdy w życiu nie stworzyłby wokół siebie
takiego środowiska wiernych i wpatrzonych w niego wyznawców.

Czemu nie udało się panu pańskiej strategii relatywnej miłości i
względnie czystych rąk upowszechnić w innych działach "Gazety",
gdzie pisano o "ciemnogrodzie", wywlekano wrogom sprawy osobiste, a
chłopców z "Frondy", istotnie pokręconych tak jak prawie wszyscy
tutaj, od razu wciskano w buty faszystów?
Na głupotę starszych nie ma lekarstwa. Możesz wpływać tam, gdzie
sięgają twoje kompetencje. Moje kompetencje były takie, jakie były,
ja byłem wtedy zaledwie dowódcą kompanii w tej gazecie. Owszem,
Michnik mówił ze łzami w oczach, że zrobi mnie swoim następcą, ale
wyszło z tego tyle, ile ze wszystkich jego obietnic pod adresem
wszystkich, to zna

Hasz pojal istote haszyzmu?

[rycho7]

hasz0 napisał:

> Wojna pokoleń przy użyciu "cyngli"

Instytucjonalne szukanie hakow w IPN i CBA. Hasz prorok a nie pojmowal zawczasu.

[hasz0]

próba mokrofonuistota haszyzmu
bezwarunkowe odpuszczenie i dopuszczenie komuchów do złoba
czy an odwrót?

Wg def: piq,ag,scan,r7 to haszyści! Bez wątpienia

[hasz0]

zobacz sam:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=95116650&a=95183292

[snajper55]

"W lipcu 2008r. Sieraka przesłuchała sejmowa komisja śledcza, która bada przyczyny tragedii. Zapewnił, że gdy pracował w "rejonie", nie interesował się sprawą.

Przesłuchany potem Krawczyk zarzucił mu kłamstwo. Zeznał, że w listopadzie 2005 r. Sierak czytał akta sprawy i podpisywał dokumenty. O roli Sieraka Krawczyk mówił: +Sugerował, żebym jeszcze raz przyjrzał się sprawie Blidowej. Powiedziałem, że nie interesuje mnie polityka i że nie będę się podłączał pod rozliczanie lewicy, tak jak zapowiedzieli panowie Kaczyńscy i Ziobro+"

Immunitet europarlamentarzysty uchyla PE. Były już takie przypadki. Bruksela może być za blisko. Może jakaś Wenezuela ? Honduras ? A może... Gabon ?

S.

Link

[snajper55]

wyborcza.pl/1,75478,6596670,Falszerstwem_w_Blide.html

S.

Pytam Faltzmana tez byś tak bronił mendko?

[hasz0]

Bartoszcze...utopionego w studni...
braci...
Moze
Przemyka.. księży...
a co z 120 działaczanmi, organizatorami nowego sprawiedliwego
społeczeństwa...

tych z Solidarności których nie dało sie zastraszyć
skrytobójczymi mordami księzy Niedzielaka Suchowolca
w trakcie Okragłego Stołu?

Dla OBRONY TOwarzyszy bLIDOWEJ-SAMOBÓJCZYNI?
.......oDWROTKA MORALNA?
sNAJPER ........CO TO PARANOJA JAK U sCANA.......?

Spadaj pojebku. /nt

[snajper55]

S.

Gabon

[andrzejg]

tam więcej małpek,łatwiej bedzie odreagować



A.

[hasz0]

? TEŻ PARANOJA JAK U sCANA I sNAJPERA?
--Współczuję...może nie czytałeś opisu syndromu Pawłowa
świadczącego o dziwnej przypadłości u trąconych paranoją?

W replice do Scana....

Popluj teraz popaprańcem...wariatem...oszołomem...
...zwierzęcą nienawiścią...herbem...fanem Gierka...PZPR...
Moczarem i czym tam chcesz.
Zapytam jedynie gdzie byłeś ........
nie przy samobójcach z SLD PZPR
ale gdy tacy aranżowali skrytobójcze mordy

majac aparat włądzy SB..która nie respektowała nawet własnego
prawa...

Mam Cię za lekko trąconego paranoika. Na Twe własne życzenie.
Bronisz obrońców PRAWA i ŚWIETEGO PRAWA WŁASNOSCI?
Taaaak?

Ewentualny proces Zbigniewa Z. pewnie

[pan.scan]

odbędzie się w Katowicach ze względu na właściwość terytorialną. Biorąc
pod uwagę stare znajomości potencjalny oskarżony Zbigniew Z. pewnie
wyląduje na Montelupich, może i Prezes pójdzie w ślady ucznia..
A tak ładnie się zapowiadała, ta "IV RP"... "To zemsta za to, że walczyłem
z mafią".

snajper55 napisał:
Bruksela może być za blisko. Może jakaś Wenezuela ? Honduras ? A może...
Gabon ?

Scan bardzo Cie przepraszam za spam o Moczarze68

[hasz0]

i kłamstwo herbowe.

Nigdy nie krytykowałem wyborców Platformy.
Parodiowałem jedynie TYCH PRZESTEPCÓW
Ziobrę i Gnojarka.

wstrzymaj sie z ewentualnym donosem...
na stare lata. Bardzo Cie przepraszam też za Grossa i Kieresa...
a Michnika Adasia to nawet ..wiesz przeciez ...broniłem narażajac
karierę zawodową, wolność socjalistyczną i własne zdrowie...
mam nadzieję, że mi wybaczysz starczą demencję ...
i sklerozę.

Coraz ciekawiej robi się wokół Zbigniewa Z.

[pan.scan]

oraz jego Prawych i Sprawiedliwych kolegów.

- Zbadamy wątki poruszone w dzisiejszej publikacji "Gazety Wyborczej" - zapewniał Kalisz, który jest przewodniczącym komisji ds. Blidy. SLD twierdzi, że zarzut pośrednictwa w wręczaniu łapówki mógł być postawiony dopiero po śmierci posłanki i stąd sfałszowany podpis prokuratora, który znalazł się w aktach. (...)
Ja wystąpię oczywiście teraz, mając wiedzę z "Gazety Wyborczej", do prokuratora okręgowego w Warszawie, by zrobił badanie grafologiczne, łącznie z ustaleniem daty fałszerstwa - mówił na konferencji Kalisz. I dodał:- nie ma sensu, żeby robiła to komisja śledcza. Poseł SLD podkreślał też, że należy sprawdzić, co robiono z aktami sprawy, kiedy już okazało się, że powstanie komisja śledcza.

[snajper55]

pan.scan napisał:

> oraz jego Prawych i Sprawiedliwych kolegów.
>
> - Zbadamy wątki poruszone w dzisiejszej publikacji "Gazety Wyborczej" - zapewni
> ał Kalisz, który jest przewodniczącym komisji ds. Blidy. SLD twierdzi, że za
> rzut pośrednictwa w wręczaniu łapówki mógł być postawiony dopiero po śmierci po
> słanki i stąd sfałszowany podpis prokuratora, który znalazł się w aktach.
(...)

PO co fałszować jeśli jakiś bardziej posłuszny prokurator mógł poPiSowo
antydatować dokument ? Kalisz korzysta z okazji.

> Ja wystąpię oczywiście teraz, mając wiedzę z "Gazety Wyborczej", do prokuratora
> okręgowego w Warszawie, by zrobił badanie grafologiczne, łącznie z ustaleniem
> daty fałszerstwa - mówił na konferencji Kalisz. I dodał:- nie ma sensu, żeby ro
> biła to komisja śledcza. Poseł SLD podkreślał też, że należy sprawdzić, co r
> obiono z aktami sprawy, kiedy już okazało się, że powstanie komisja śledcza.

Opór PiS przed powołaniem komisji był silny. Dlaczego ? W końcu taka komisja to
także dla PiS okazja do pokazywania podłości SLD choćby za pomocą Alexis, coby
śp. Blidy nie używać.

S.

[jaceq]

> oraz jego Prawych i Sprawiedliwych kolegów.

To zaczyna być piękne!
Może wreszcie Donald dotrzyma przedwyborczych obietnic i wyrżnie tę przebrzydłą
watahę? Ceterum censeo, z PiSem trzeba po PiSowsku.

[snajper55]

jaceq napisał:

> > oraz jego Prawych i Sprawiedliwych kolegów.
>
> To zaczyna być piękne!
> Może wreszcie Donald dotrzyma przedwyborczych obietnic i wyrżnie tę przebrzydłą
> watahę? Ceterum censeo, z PiSem trzeba po PiSowsku.

Szpadą z kłonicą nie wygrasz.

S.

W ogóle robi się coraz ciekawiej.

[jaceq]

wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,6598156,Naczelny__Gazety_Polskiej___Prezes_chce_mnie_odwolac.html
Najpierw Kurtyka zgłuszył jakąś lafiryndę z redakcji metodą na teczki. Teraz w kasie pół małej bańki i parę dużych baniek długu. A jak pamiętam - po wypędzeniu P. Wierzbickiego miało być tak pięknie. A tu - g. Chichot historii jak trza.

Nie dość, że już się mówi "kurtyka" zamiast "јеbaka", to teraz będą mówić "okradł go jak Sakiewicz GP".

Divy Sakiewicza:

[jaceq]

1. Anita Gargas spławiona z TVP za nadmiar misyjności.
2. Katarzyna Hejke przyprawia staremu rogi by pisać o Wielgusie.
3. Eliza Michalik to osobny rozdział:

wo.blox.pl/2007/02/Upadek-Elizy-Michalik.html

pl.wikipedia.org/wiki/Eliza_Michalik

[andrzejg]

Przedwczesna radość
Pewnie okaże sie jest to dmuchanie w gwizdek

A.

[awuk]

Ksero tego tekstu za kilka dni wyląduje na biurku Jarosława
Kaczyńskiego. Przyniesie je któryś z posłów PiS w nadziei, że prezes
się zdenerwuje i każe wytropić, kto z jego współpracowników wypuścił
do mediów kolejne przecieki. Poseł na pewno podpowie prezesowi, że
farbę puścił jego partyjny rywal. Na dowód pokaże wydruki starych
artykułów „Wprost”, w których potencjalny kapuś wypowiada się pod
nazwiskiem: skoro rozmawia z dziennikarzem oficjalnie, to musi mu
też sprzedawać tajne informacje.
Chodzenie na skargę do Kaczyńskiego i podtykanie mu artykułów z
przeciekami to chleb powszedni dla każdego polityka PiS, który chce
się utrzymać na powierzchni. Wszystko po to, by osłabić wroga. Mapa
wewnętrznych podziałów w PiS jest skomplikowana, ale główna linia
frontu przebiega niezmiennie między frakcją ziobrystów (w jej skład
wchodzą: przywódca Zbigniew Ziobrooraz giermkowie Jacek
Kurski i Arkadiusz Mularczyk) i spin doktorów (Adam Bielan,
Michał Kamiński, Ryszard Czarnecki). Na mapie partyjnych wojen ważne
punkty stanowią także muzealnicy (Paweł Kowal,Jan Ołdakowski,
Elżbieta Jakubiak), zakon PC (Przemysław Gosiewski, Marek
Suski, Krzysztof Tchórzewski), talibowie – czyli politycy
identyfikujący się z Radiem Maryja (Antoni Macierewicz, Zbigniew
Girzyński, Bogusław Kowalski) i młodzi(Adam Hofman, Dawid
Jackiewicz, Mariusz Kamiński).
Autor: Michał Krzymowski

[jaceq]

Rychu "Mynda" Czarnecki spin-co? bo nie dosłyszałem? Chyba jak się nawali jak
autobus i wpadnie w spin lewoskrętny...

[jaceq]

A tak w ogóle to bardzo trafna analiza rozfrakcjonowania partii PiS. Kojarzy mi
się (partia PiS) z Comité de Salut Public z czasów po odgłowieniu Dantona.
Spin-pijarowcy to tacy żyrondyści. Ziobryści to oczywiście jakobini. "Młodzi" to
tacy termidorianie. Ludwig van Dorn może, zachowując proporcje, robić za
pozbawionego głowy Dantona. Trudno mi dokładnie umiejscowić frakcję
susłowszyzny-gosiewszczyzny, ale w Konwencie była taka ławka, o której mówiono,
że o głupszych trudno w całej Republice. I tylko z Prezesa nijak mi wyjść nie
może Bonaparte.

A spod jakiego kamienia Khun wypełzla?

[marksistowski]

Kto to jest ten odrażający babsztyl? Głosujcie na Zbyszka.

?lat rozmawiałem z podległymi Trepa Lesiaka z Szaf

[hasz0]

y?
............
20 lat wytężonej pracy i tak marne efekty?

[jaceq]

> Głosujcie na Zbyszka....

...Hołdysa.

Karpin-UPa: Zdelegalizować PiS zamknąć Z+ Kacz

[hasz0]

wyborców do Auschwitz & Birkenau
dzieci "bydła" do Gross Rosen.

To nie o to chodzi, Haszu.

[jaceq]

If you build 100 bridges and suck one cock, you are not a bridgebuilder. You are a cocksucker.

If everybody suck one's cock,you are notasukcocker

[hasz0]

Majewscy, Wojewódzcy, Palikotowie etectera
______O to chodzi?