Król Roztocza

[kecaje]

Wybrałem się na samotną wycieczkę rowerową w okolice Florianki.
Odwiedziłem "Płaczący Kamień" i wyjechałem na drogę piaskową... to co
zobaczyłem zaparło mi dech w piersiach i nie mogłem się poruszyć...
Dostojeństwo... Majestat... piekno... ogromna odwaga... a wokół cisza i
spokój... dla mnie nagle świat skupił się na Tym Jednym Jedynym... początkowo
przeraził mnie, chciałem uciekać, ale nie miałem sił żeby się poruszyć...
Jego wzrok sparaliżował moje ciało... wydawało mi sie, że ptaki przestały
nawet świergotać i drzewa szumieć... Ale z drugiej strony czułem się
zaszczycony Jego obecnością i ...bezpieczny, tak jak gdyby to On panował w
tym lesie... i pewnie tak jest do dziś... Miał piękne oczy, ogromne poroże i
stojąc w odległości ok. 50m odemnie to ja musiałem pierwszy opuścić to
miejsce... z głową pochyloną... tak jakby audiencja została zakończona...
Było to kilka lat temu ale On wrócił do mnie we śnie i niczym "Horn" (z lasu
Sherwood) wdał się ze mną w rozmowę...
To było moje najpiękniejsze przeżycie na Roztoczu...

[czuk1]

kecaje napisał:

> Wybrałem się na samotną wycieczkę rowerową w okolice Florianki.
> Odwiedziłem "Płaczący Kamień" i wyjechałem na drogę piaskową... to co
> zobaczyłem zaparło mi dech w piersiach i nie mogłem się poruszyć...
> Dostojeństwo... Majestat... piekno... ogromna odwaga... a wokół cisza i
> spokój... dla mnie nagle świat skupił się na Tym Jednym Jedynym... początkowo
> przeraził mnie, chciałem uciekać, ale nie miałem sił żeby się poruszyć...
> Jego wzrok sparaliżował moje ciało... wydawało mi sie, że ptaki przestały
> nawet świergotać i drzewa szumieć... Ale z drugiej strony czułem się
> zaszczycony Jego obecnością i ...bezpieczny, tak jak gdyby to On panował w
> tym lesie... i pewnie tak jest do dziś... Miał piękne oczy, ogromne poroże i
> stojąc w odległości ok. 50m odemnie to ja musiałem pierwszy opuścić to
> miejsce... z głową pochyloną... tak jakby audiencja została zakończona...
> Było to kilka lat temu ale On wrócił do mnie we śnie i niczym "Horn" (z lasu
> Sherwood) wdał się ze mną w rozmowę...
> To było moje najpiękniejsze przeżycie na Roztoczu...


Podobnie ktoś opisał spotkanie z rysiem.
Warto bywać na Roztoczu. Mogą być różne spotkania i przygody
.... znajdziemy tam unikalne rośliny, stada dzików, saren. No i takie
spotkanie ? Przeżycie niesamowite. A jaki opis??!! Dziękujemy.. Spotkanie
takie zostaje w pamięci na całe zycie.

Miałem także - jako dziecko 10 letnie - niebezpieczną przygodę na Mazurach,
gdzie jeżdzilem w lecie 7 km rowerem do szkoły w mieście. Pod górkę zsiadłem z
roweru. Z lasu odległego o kilkaset metrów wyszedł basior- bardzo wielki (tak
mi sie może wydawało) znaczy się WILK ... i zbliżał się do mnie , idąc na
ukos , dochodził coraz bliżej drogi, idąc wolno równolegle ze mną. Wyglądało,
że chce mnie zaatakować. Doszedł ok. 50 m do drogi, wyszczerzył kły,. Ja wtedy
już struchlałem , nie miałem nawet siły krzyczeć, coś ścisnęło mi gardło. Wilk
stanął, ja stanąłem. Patrzył na mnie jakoś tak grożnie ale jednocześnie jak by
z lekceważeniem, jak na intruza. Może nie był głodny, może mu się żal mnie
zrobiło (byłem malutki - w klasie nazywano mnie "wróbel", bo chodziłem do
szkoly z dziećmi przerośniętymi o 5 lat - z powodu przerwy wojejnnej). W każdym
razie odrócił sie całym ciałem w kierunku lasu (tak jak by miał sparaliżowaną
szyję i kręgosłup) i powoli oddalił się tam skąd przyszedł. Zacząłem powoli
wracac do życia. Stałem jeszcze długo bo ze strachu nie miałem siły wsiąść na
rower. W szkole zrazu nie chciały dzieci wierzyć w tę przygodę, ale w końcu
uwierzyły i .. bylem kilkudniowym bohaterem - chłopcem ktory wilka sie nie bał.m

[mamix]

No to mamy opowieść "O czuku, który się wilkom nie kłaniał". Bardzo dzielny
byłeś (a raczej to zdrętwiały) i miałeś szczęście, że wilk nie miał chęci na
zbyt małą porcję mięska.
A kecaje pokłonił się jednak królowi Roztocza. I bardzo rozsądnie zrobił, nie
wdał się tym sposobem w pojedynek. Pewnie nie miał rogów.

[blotniarka.stawowa]

czuk1 napisał:
> Stałem jeszcze długo bo ze strachu nie miałem siły wsiąść na
> rower. W szkole zrazu nie chciały dzieci wierzyć w tę przygodę, ale w końcu
> uwierzyły i .. bylem kilkudniowym bohaterem - chłopcem ktory wilka sie nie bał.

Mimo ze wydarzylo sie to dawno temu, do dzisiaj pamietasz kazdy szczegol, a wiec
tego rodzaju spotkania zostaja z nami przez cale zycie...

[arwen.a]

Kiedy byłam dzieckiem miałam takie miejsce, którego strasznie się bałam.
Rodzice, pewnie nieopatrznie powiedzieli mi, może chcąc zebym była grzczna
że w lesie, koło którego musiałam przejść chcąc dostać się do mojego ulubionego
miejsca zabaw nad rzeczką, żyją wilki.
Za każdym razem przechodząc tam trzęsłam się ze strachu. Ale prawdziwego wilka
nigdy nie spotkałam.

Mariuszu, dziękuję i Tobie za piękną opowieść.
A.

[blotniarka.stawowa]

Kecaje, pieknie opisales to spotkanie z Krolem Roztocza. Nie dziwie sie, ze On
powrocil do ciebie we snie...

Na pewno miales tez inne ciekawe spotkania z roztoczanska przyroda, moze nam
opiszesz?

[arwen.a]

Kecaje, niesamowite spotkanie, niesamowita opowieść.
I jeszcze bardziej niesamowite i piękne to, że Król powrócił do Ciebie po kilku
latach we śnie. To trochę tak jakby Ci chciał powiedzieć: "Nadal żyję, nadal
jestem Królem, nie zapominaj o mnie".

Dzięki za podzielenie się tym przeżyciem.
A.

[kwiat_paproci]

piękne opowieści tu snujecie.
Ja za sobą mam tylko starcie z dwoma dzikami na Helu, które spotkałam jak
pałaszowały śmieci ze śmietnika w centrum miasta

[koziorozka]

Kecaje wiem o czym mowisz. Dawno temu pod Szklarskia Poreba zima spotkalam w
lesie lanie i dwa jelenie - ich rogi uderzaly o drzewa i ten stuk mam w uszach
do dzis. Niezapomniane przezycie. Dzieki, ze mi je przypomniales.

[czuk1]

kwiat_paproci napisała:

> piękne opowieści tu snujecie.
> Ja za sobą mam tylko starcie z dwoma dzikami na Helu, które spotkałam jak
> pałaszowały śmieci ze śmietnika w centrum miasta
OKazuje się, że każdy z nas ma jakieś utrwalone na całe życie przygody ....
myślę, że nie tylko ze zwierzętami. m

Miłej soboty i niedzieli na slonecznym Roztoczu

[benia30]

kecaje napisał:

>
> Odwiedziłem "Płaczący Kamień" i wyjechałem na drogę piaskową...

Zazdroszczę Ci Kecaje tego spotkania...
Zaintrygował mnie też "Płaczący Kamień". Próbowałyśmy z koleżanką kilka tygodni
temu dotrzeć do niego i mimo dokładnego opisu mieszkańców Górecka Starego nie
udało nam się to... Koleżanka robiła "drugie podejście", bo w zeszłym roku też
próbowała odnaleźć ten kamień i też nie udało jej się do niego dotrzeć.
Zostawiłyśmy go sobie na przyszły rok, ale ciekawi mnie dlaczego brakuje tablic
informacyjnych ułatwiających dotarcie do niego. Miejscowi też raczej niechętnie
podają namiary... dlaczego???

[arwen.a]

Bo to Dom Króla Roztocza a On nie tak od razu każdemu zezwala na odwiedziny,
zakłócenie spokoju.
Może potrzeba więcej cierpliwości, wytrawałości... Ale takiej miłośniczce
Roztocza jak Ty, Beniu na pewno otworzy niedługo swoje bramy

[benia30]

No tak, to wszystko tłumaczy - Król strzeże największych tajemnic Roztocza...
Szukając "Płaczącego Kamienia" śledził nas na pewno z ukrycia, ale widocznie
nie stanowiłyśmy dla Niego żadnego zagrożenia i nie byłyśmy dostatecznie blisko
celu, bo nie ujawnił nam się... (uff, na szczęście...)

[benia30]

Przypomniało mi się spotkanie z... synem Króla Lasu. Było to jednak spotkanie,
mhm , raczej groteskowe... Wracałam kiedyś z kuzynką i koleżanką znad rzeki,
pochłonięte rozmową dochodziłyśmy właśnie do małego zagajnika, kiedy nagle
usłyszałymy trzask łamanych gałęzi i... jakiegoś strasznego potwora, który
rzucił się na nas łomocząc przy tym strasznie kopytami. Przerażone, z piskiem
rzuciłyśmy się do ucieczki, rozbiegając się każda w inną stronę. Po
zorientowaniu się, że nic nas przecież nie goni, zobaczyłyśmy tego strasznego
potwora atakującego nas z lasu - był to młody, przestraszony gorzej niż my
jelonek, który uciekał jeszcze w innym kierunku. Przez pół godziny po tym
zdarzeniu śmiałyśmy się z naszej odwagi i głupoty i nie mogłyśmy pozbierać się z
trawy...

---
Nawet jeśli niebo zmęczyło sie błękitem, nie gaś nigdy światła nadziei...

[kecaje]

Klimat zakątka "Płaczącego Kamienia" przypomina mi czasem film "Piknik pod wiszącą skałą"... być może ze względu na ciszę tam panującą albo na legendę, którą kiedyś usłyszałem o tym miejscu. Krople wody, które spadają z ogromnego, zwisającego z urwiska głazu są tak naprawdę rzewnymi łzami dziewczyny zaklętej w tym kamieniu.. nieszczęsna dziewczyna zdradziła swego ukochanego, który w ogromnej swej złości uwięził ją na zawsze w głazie... Jednak nie jest ona samotna, ponieważ wielu zakochanych po dziś dzień ją odwiedza, a każdego dnia leśne zwierzątka przychodzą by napoić swe żołądki niepowtarzalnym smakiem dzieczęcych łez... skosztujcie ich sami... czuć w nich głebię smaku i tęsknotę za życiem... a jak będziecie się zbliżać do tego miejsca, skradajcie się po cichutku, to może usłyszycie jak owa dziewczyna podśpiewuje sobie cichym głosem urokliwe piosenki...

[benia30]

Kecaje, zdradź mi tylko jedną, malutką tajemnicę: JAK DO TEGO KAMIENIA DOTRZEĆ?!
I JAK GO SZUKAĆ W TYM GĘSTYM, CIEMNYM LESIE???
(idąc od strony Florianki, przy stacji hodowli koników w prawo? ale co dalej?!)
pozdrawiam
b...

[kecaje]

"Beniu" - Jadąc od strony Florianki dojeżdżasz do rozstaju dróg (jest to
tzw. "trójkąt" łączący trzy drogi). Tuż za pierwszym rozjazdem jest mało
widoczna droga w las. Musisz wjechać w tą drogę i jechać cały czas prosto.
Dojedziesz do "skrzyżowania" i jedziesz dalej prosto... aż zacznie się podjazd
pod górę. Tam musisz zostawić rower (ja ukrywałem go w zaroślach), ponieważ
ścieżka jest wąska i wzniesienie jest dość strome. Jak już będziesz na górze to
nie rozpędzaj się zbytnio, bo wchodzi się ścieżką niemal na "Płaczący Kamień",
obok którego rośnie drzewo z wyrytymi na pniu wyznaniami miłosnymi i innymi
tekstami typu: "Tu byłem". Drzewo jest "wygrawerowane" niemal po sam
wierzchołek... (sprawdzałem..) jednak nie miałem serca go "torturować" swoimi
wyznaniami... Jak nie trafisz to i tak nabierzesz jeszcze wiekszego "smaka" na
odnalezienie tego miejsca. Osobiście szukałem go też kilka razy, ale
satysfakcja z jego odnalezienia była ogromna. POWODZENIA!

[users1]

Moi Drodzy, miłośnicy Roztocza i RPN pragnę przypomnieć że jest to teren Parku
Narodowego, a w tym, jak wiadomo możemy poruszać się tylko po wyznaczonych
szlakach. Tak się składa, że Płaczący Kamień nie leży na żadnym ze szlaków,
najbliższy to szlak oznaczony kolorem żółtym, ale chcąc dotrzeć do tego miejsca
też trzeba także zboczyć z tego szlaku. Tak więc szanujmy zasady poruszania się
po RPN.
W.2

[benia30]

users1 napisał:

> chcąc dotrzeć do tego miejsca
>
> też trzeba zboczyć z tego szlaku. Tak więc szanujmy zasady poruszania się
>
> po RPN.
> W.2

Usersiku ) A widziałeś ten kamień???
Pozdrawiam
b...

[users1]

Witaj Beniu, pewnie Cię rozczaruję. Niestety nie widziałem Płaczącego Kamienia.
Wystarczy że sam czasami płaczę, a co dopiero by było gdybyśmy się razem
spotkali, a do tego, jak wynika z postów, na tym pocietym drzewie brakuje już
miejsca i gdzie ja mógłbym zaznaczyć swoją miłość, na kamieniu się nie da bo
przeciez płacze.....
Pozdrawiam
W.2

[benia30]

kecaje napisał:

> Jak nie trafisz to i tak nabierzesz jeszcze wiekszego "smaka" na
> odnalezienie tego miejsca. Osobiście szukałem go też kilka razy, ale
> satysfakcja z jego odnalezienia była ogromna.

Dzięki wielkie za szczegółowy opis. Pocieszające, że szukałeś kilka razy -
koleżanka z którą szukałyśmy ostatnio to rdzenna Roztoczanka, która
poszukiwania zaczęła już w zeszłym roku i ...nic. Na razie obie obejdziemy się
smakiem (rzeczywiście, jest on baaaardzo wielki) , a przy nadarzającej się
sposobności poszukamy jeszcze raz.
Pozdrawiam
b..

[arwen.a]

kecaje napisał:
> obok którego rośnie drzewo z wyrytymi na pniu wyznaniami miłosnymi i innymi
> tekstami typu: "Tu byłem". Drzewo jest "wygrawerowane" niemal po sam
> wierzchołek...

I to właśnie efekt zbaczania ze szlaków w Parku Narodowym. Naprawdę szczerze
żal mi tego drzewa. Czy nie lepiej pozwolić zaklętej dziewczynie w spokoju
dumać o swoim kochanku w cieniu wysokich, zdrowych drzew...?
A.