kuba#
09.06.02, 19:27
Właśnie obejrzałem ten kasowy hit i naprawdę nie wiem jak to możliwe, że taka
słabizna bije rekordy finansowe i jest jednym z najbardziej wyczekiwanych
filmów roku. Ale po kolei.
Należałoby zacząć od pomysłu, choć tu właściwie nie ma co omawiać, bo jest to
adaptacja komiksu. Ciekawostką może być fakt, że podobno bioniczna (w komiksie
była mechaniczna) sieć wywołała wśród fanów/fanatyków amerykańskiego komiksu
spod znaku superbohaterów, burzę podobną do tej przy okazji zmian w WP. Aha!
Skoro już się tfurcy starają choć częściowo wytłumaczyć fenomen chodzenie po
ścianach (mikroskopijne włosko-haczyki) to może wyjaśnią też jak to możliwe, że
Parker trzyma się sufitu poprzez pełny kostium, a szczególnie buty?
Fabuła sztampowa aż do bólu: eksperyment na samym sobie = potwór, osobista
zemsta, synek tłamszony przez ojca, bohater przedkładająy dobro ogółu nad
szczęście osobiste itp.
Aktorstwo woła o pomstę do nieba, zwłaszcza w przegadanych scenach miłosnych i
moralizujących. Maguire rzeczywiście wygląda jak ostatnia fajtłapa, najgorzej,
że pozostaje takim przez cały film (nawet kiedy ma być twardym superbohaterem).
Dafoe się stara, ale (chyba) z winy scenariusza jego monologi ze swoją złą
naturą wypadają żałośnie. Aktorka grająca Mary Jane mogłaby być ładniejsza -
Dunst pozostawia wiele do życzenia. Jedyny plus to wujostwo Parkera i młody
Osborne (za podobieństwo aktora do Dafoe'a).
Śmieszna jest momentami konwencja filmu: w skrótach fabularnych (Spider zaczyna
zwalczać przestępców) seria nakładających się kadrów, prawie że rysunkowych.
Nie najlepsza jest też w noc po ukąszeniu, kiedy Parker zyskuje swoje moce:
grafika komputerowa pokazująca zmieniające się DNA.
Jedną z rzeczy, które najbardziej mnie irytowały były bezczelne zrzyny z innych
filmów o superherosach. Czołówka i scena finałowa (wybór kogo uratować) żywcem
zerżnięte z Batmanów (zarówno tego lepszego jak i gorszego :)), podobnie jak
muzyka, nawiązująca do świetnej mrocznej ścieżki pierwszego "Batmana" autorstwa
Danny'ego Elfmana. A totalnym przegięciem jest już scena kiedy Parker w biegu
rozpina koszulę, a pod nią... Nie, nie literka "S", tylko czarny pająk...
Efekty specjalne również nie są rewelacyjne, chyba lepiej obejrzeć AOTC. Loty
pomiędzy budynkami w większości dość sztuczne, a z pewnością nieprzełomowe i
jakby żywcem wyjęte z serialu animowanego (w którym "przypadkiem" te sceny też
były robione komputerowo, w odróżnieniu od pozostałych rysowanych).
Na koniec kilka scen które mi się podobały: pocałunek "do góry nogami" w
deszczu, pierwsze sceny badania swoich mocy (w pokoju, w stołówce szkolnej i
włażenie na budynek) i scena na ringu wrestlerskim, kiedy Pająk wchodzi w swoim
kostiumie... dość dalekim od oczekiwań.
Twórcy chyba nie bardzo wiedzieli jaki w ogóle film chcą zrobić i pomieszali co
się dało. Adresowana do zakompleksionych nastolatków historia miłosna, dla
niewybrednych miłośników sensacji sztampowa historia szalonego super-zbira no
wstawiane tu i tam trochę mroczniejsze i poważniejsze elementy, np: brak happy-
endu (ogromny plus - szkoda tylko, że nieprzekonywująco zagrany prze Maguire'a)
Podsumowując: jak na oczekiwania to kompletna klapa. Jeżeli natomiast nie
nastawi się na nic rewelacyjnego to można obejrzeć, zwłaszcza, jeżeli jest się
fanem komiksów. Ja po 10 minutach wziąłem do ręki książkę i czytałem, odrywając
się tylko w co ciekawszych momentach.
