Dodaj do ulubionych

Ojej, co tu wybrać 2023 - 2 (vol. 148)

    • grek.grek "Nieśmiertelny" [2019] via Ct2 12.02.23, 06:44
      Złowiony! Dziś/jutro dorzucę garść wrażeń;]
      • grek.grek "Nieśmiertelny" [2019] po filmie o filmie 1/2 12.02.23, 15:53
        Film ten nawiązuje ściśle do wybitnego serialu włoskiego "Gomorra", bohaterem głównym czyniąc jedną z czołowych postaci tej produkcji, Ciro DiMarzio, neapolitańskiego mafiosa z burzliwą przeszłością, odznaczającego się nieprzeciętną inteligencją, gdy chodzi o planowanie i przeprowadzanie taktycznych manewrów w światku bezwzględnej rywalizacji klanów o wpływy na rynku handlu narkotykami; w serialu, pan Ciro zaczyna jako prawa ręka bossa najważniejszej z grup, rodziny Savastano, a gdy don Pietro idzie do więzienia, ma nadzieję zastąpić go na czele klanu, co się nie udaje, gdyż istotne przywództwo obejmuje żona aresztowanego, a następnie jego syn, zupełnie niedoświadczony i początkowo nie pasujący do roli, niczym Michael Corleone w klasycznym "Ojcu chrzestnym", Gennaro, co godzi boleśnie w ambicje Ciro i skłania go do zawierania zakulisowych paktów z przeciwnikami swojej grupy, by z czasem ostatecznie wystąpić z kontrą i polec w tym starciu; wydawało się, iż dosłownie, bo zostaje zastrzelony przez Gennaro.

        W wersji filmowej pan Ciro zostaje ocalony, co w ogóle nie zaskakuje, gdyż jego pseudonim, a tytuł filmu, wziął się od jego zdolności wychodzenia cało z opresji wydawałoby się krańcowych; jako bobas ocalał z trzęsienia ziemi, wtedy właśnie w swojej dzielnicy dostał ksywę "nieśmiertelnego" i tak już zostało, jakby jakaś dobra, choć ciemna, gwiazda prowadziła go przez życie.

        Tak więc, Ciro nie umiera od kul, ratuje się, a jeden z ostatnich neapolitańskich stronników, organizuje mu wyjazd do łotewskiej Rygi, rzecz jasna nie na wczasy, ale celem nawiązania współpracy z tamtejszą mafią, robiącą biznesy kokainowe z kolegami włoskimi.

        Wyratowany z niebezpieczeństwa Ciro wikła się tutaj w kolejne zdradliwe układy, z czasem, za pomocą manipulacji i podstępów, dążąc do zdobycia całkowitej kontroli nad wydarzeniami i, ja ma w zwyczaju, w osobowości, uzyskania pełnej władzy, z związku z czym można go nazwać charakterem machiavelistycznym.

        Równolegle, wyraźnie przeżywając utratę swej rodziny, żony i dziecka, pozostając w zimnym mroku wyobcowania, popada on w nostalgiczne wspomnienia ze swego wczesnego dzieciństwa, gdy zaczynał mafijną przygodę, w rzeczywistości do złudzenia przypominającej motywy dickensowskie, konkretniej: z "Oliviera Twista", dzięki czemu rozciąga się drugi plan czasowy, a fakty z minionych lat coraz wyraźniej stanowią analogię do aktualnych.

        Miejsca neapolitańskie z kultowymi wąskimi uliczkami na czele oraz te z Rygi, o ile na ekranie istotnie Ryga występuje?, w szczególności zdjęcia w opuszczonym porcie, gigantycznym tartaku i na podmiejskich ulicach, niespieszenie filmowane w długich ujęciach, nawet chwilami celebrowanych, celowo dla zbudowania atmosfery, znów dają niezawodny efekt klimatyczny, zwłaszcza w połączeniu z liryczną, melancholijną, ale bywają i małe wstawki skoczne,muzyką ambientową Mokadelic, co tak kapitalnie urządza "Gomorrę".

        Generalnie, zatem: dla sympatyków serialu - rzecz obowiązkowa!

        Co do fabuły, ma się ona następująco: Ciro wychodzi ranny, ale nie zabity z postrzału, zostaje wysłany przez ostatniego sojusznika ,dona Aniello, z Neapolu, gdzie właściwie uznać go można za "spalonego", do Rygi, aby czuwać nad biznesami między klanem, a tutejszą mafią, co ciekawe żyjącą sobie na schwał, tak jak we Włoszech, przy zupełnej, ekranowej, nieobecności policji, tutaj także władz miejskich/państwowych.

        Najpierw spotyka bossa Rosjan, elegantów w garniturach, by za moment zostać niejako uprowadzonym przez wytatuowanych łotyskich gangsterów, konkurujących, także "narodowościowo", z Rosjanami i oferujących mu lepsze warunki współpracy; w opuszczonym porcie mają swoją fabrykę, zajmującą całą ogromną halę. Pomagają im zwykli obywatele, chcący się wzbogacić, całkowicie "zieloni" w tym fachu, na czele których stoi niejaki pan Bruno, były nauczyciel gangsteryzmu, poznany przez Ciro 30 lat wcześniej w Neapolu; wówczas mały Ciro mieszkał w sierocińcu i razem z grupą rówieśników tworzył coś w rodzaju gangu nocnych, i dziennych, rabusiów, prowadzonych własnie przez pana Bruna, pracującego dla mitycznego w tej okolicy mafiosa Cozza; wśród chłopców łączy więź niemal rodzinna, zupełnie ze sobą nie rywalizują, są mili dla siebie i wspierają się nawzajem, dzięki czemu Ciro uważa ich za swoją familię i pozostaje całkowicie wobec nich lojalny; przy okazji, pierwszym, dziecięcym uczuciem darzy Stellę, znajomą Bruna, utalentowaną piosenkarkę z nocnego klubu, gdzie, mimo wieku szczenięcego, zdarza mu się bywać i szeroko rozwartymi oczami obserwować migające neony w rytm hitów disco oraz tańczące pary; są dwa kluczowe momenty w tej znajomości: radosny rajd skuterem po przedmieściach Neapolu, a potem objadanie się lodami przy małej knajpce ulicznej, później zaś scena, którą opiszę niebawem, będąca dla małego Ciro cezurą, w samej rzeczy: smutnym końcem dzieciństwa.

        W Rydze Ciro ocenia wstępnie sytuację i przyjmuje ofertę Rosjan, wraz z nimi rozpędza Łotyszy, by następnie, ostrzegając ich lojalnie o ryzyku, jakie podejmą zgadzając się, stanąć na czele tzw. zwykłych obywateli, wśród których najwięcej gangsterskich instynktów ma żona jednego z nich, pani Vera. Pomiędzy nią, a Ciro powstaje jakaś nienazwana relacja, na pograniczu nieufności i fascynacji, przy czym ona, choć dostrzega deficyty charakteru męża, widzi także coś odstręczającego w Ciro, a on w ogóle nie zamierza angażować się nadmiernie, bo nieustannie rozgryza pamięć po własnej żonie i nowy związek nie wchodzi w rachubę

        Z Neapolu przychodzą kolejne transporty towaru, ukryte w kontenerach idących bokiem, poza kontrolą, firma działa coraz lepiej, a we wspomnieniach włoskich mały Ciro jakimś trafem wychodzi cało z awantury po nieudanej transakcji, kiedy ścigany z Brunem przez motorówkę konkurencji, wpada do burzliwej, lodowatej wody i udaje mu się nie umrzeć, za co zbiera osobiste pochwały od bossa Cozzo i świadkuje besztaniu przezeń Bruna; nie ma jednak w sobie cynizmu, gdy Bruno robi sobie wyrzuty, jak mógł tak spartaczyć zadanie i jaki z niego nieudacznik, mały Ciro mówi mu: "Chciałbym mieć takiego ojca, jak ty".

        Któregoś dnia zreorganizowany gang Łotyszy wykonuje nalot z bejsbolami w rękach na fabryczkę w porcie i przejmuje towar, bagatela, 150 kg białego proszku; rosyjski boss, po pokazowym zastrzeleniu osobiście wszystkich pracowników Cira, osierocając ich dzieci, a żony czyniąc wdowami, domaga się, by Ciro osobiście, w ciągu jednej doby, odzyskał skradzione dobra i łaskawie wyraża zgodę, by wziął sobie do pomocy pana Bruna, jeśli mu się nie uda: może się uważać za zmarłego.

        Pan Ciro odważnie wizytuje siedzibę mafii łotyskiej, idzie więc w paszczę lwa, ale z dokładnie przemyślanym planem: zawierania i łamanie kolejnych sojuszy, by zawrzeć lepsze i w efekcie wykiwać wszystkich i władzę zdobyć dla siebie, stanowi centrum działania tego bohatera, tak w serialu, jak i w rzeczonym filmie.

        Oczywiście, Ciro składa Łotyszom intratną propozycję przejęcia biznesu Rosjan, co łączy się ze wspomnieniem podstępnej próby zdetronizowania don Cozza przez Bruna, zakończonej niepowodzeniem, w związku z czym Bruno musiał uciekać z miasta i kraju; Ciro świadkuje tej sekwencji, a potem, przy lirycznej piosence, pędzi nocnymi uliczkami, by ostrzec Stellę, wie bowiem, iż jako przyjaciółka Bruna będzie narażona na zemstę zwycięskiego bossa: dociera na miejsce za późno, Stella ginie pod klubem rozstrzelana przez egzekutora na skuterze.

        Ciro wiedzie więc. przez malownicze lasy, nocną porą, swoim autem korowód trzech aut z łotyskim gangiem w stronę umówioną; równolegle oznajmia Bruno, iż rozgryzł go i oskarża o zdradę, współpracę z Łotyszami przy napadzie na tych nieszczęśników, z którymi współpracował dla Rosjan; Bruno się nie wypiera, oznajmiając, że od 30 lat dyszał żądzą zemsty na Ciro: "Stałeś się tym, kim ja chciałem być! Zająłeś [w Neapolu] moje miejsce!"; niejako więc czyniąc go odpowiedzialnym za własną niezgrabność w realizacji nadmiernie ambitnych projektów.
        cdn
        • grek.grek "Nieśmiertelny" [2019] po filmie o filmie 2/2 12.02.23, 16:04
          Na pewnym odcinku drogi, nagle następuje detonacja bomb i samochody Łotyszy eksplodują, stają w płomieniach, a uczestnicy wycieczki giną co do jednego. Ciro wciągnął ich w pułapkę, sam ją zastawił czy z rosyjskimi mafiosami - nie wydaje się specjalne istotne, skoro za moment z zimną krwią strzela prosto w serce rosyjskiego bossa, jego ludziom, zachowującym się biernie, dając wolną rękę, przy czym oni nie ruszają się z miejsca, jakby sugerując aprobatę dla przejścia pod jego komendę; logiczne: skoro są tylko żołnierzami, nie będą ujmować się za jednym zabitym bossem, by zabijać jego pogromcę i wobec tego zostać na lodzie; akceptują więc zmianę władzy i gotowi są służyć nowemu szefowi, skoro okazał się silniejszy od dotychczasowego, typowe zachowanie stadne, może nawet polityczne!

          Ciro nie zabija Bruna, przeciwnie: wypuszcza go, sądząc, iż największą karą dla niego będą wyrzuty sumienia i sieroctwo zawodowe.

          W epilogu powraca najpierw Neapol, gdzie mały Ciro zostaje przedstawiony don Pietro Savastano, by zostać wkrótce jego najważniejszym pomagierem, a w Rydze dochodzi do zejścia się dwóch dawnych braci z wyboru, późniejszych wrogów bez litości, gdy Gennaro Savastano przyjeżdża z wizytą; niczym w westernie dwóch rewolwerowców, Ciro i Gennaro, idą ku sobie przez rozległy portowy plac.

          Może w taki sposób otwiera się furtka dla kolejnego filmu z tymi bohaterami? Z opinii i ocen wynika bowiem, iż poetyka "Gomorry" ma wzięcie coraz większe, jakby apetyt widowni rósł w miarę jedzenia, a do przejedzenia było jeszcze, ho, ho!, bardzo daleko:]

          I może trailer do kompletu:

          www.youtube.com/watch?v=fuNcrRMkwtQ
    • grek.grek 14:10 Kultura "Historia kina w Popielawach"[1998] 13.02.23, 05:43
      Rzecz o inspiracji kinem i sztuką filmową, na przykładzie fikcyjnych, ale jak zapewnia sam reżyser Jan Jakub Kolski [choć nie wiem, czy zapewniał kiedykolwiek ;)], na podstawie jego osobistych doświadczeń, a także rodzinnych.

      Bohater filmu, kowal Andryszek, konstruuje - niezależnie od braci Lumiere - aparaturę do nakręcania filmów, ale nie może dokończyć swego dzieła, gdyż ojczyzna wzywa do powstania [styczniowego].

      Po stu latach dzieło, pradziadka - chyba ?, wedle pozostawionych przez niego rycin i notatek, kontynuuje prawnuk, mimo sprzeciwów własnego ojca.

      Opisuje zaś ten cały rodzinny magiel filmowy najmłodszy z rodu, aktualnie dziesięcioletni Staś.

      W obsadzie : Bartosz Opania, Krzysztof Majchrzak, Grażyna Błęcka-Kolska & Franciszek Pieczka.

      Muzyka Zygmunta Koniecznego, zdjęcia Krzysztofa Ptaka.
    • grek.grek 15:20 Zoom TV "Gang Olsena jedzie do Jutlandii" 13.02.23, 05:46
      Niepokonani mistrzowie przestępczej wpadki, gafy i kiksu wybierają się na tytułowy półwysep, by na plażach poszukiwać bunkra powojennego ze skarbem w środku.

      Rzecz jasna, bunkrów tutaj od metra i nie wiadomo, który jest tym właściwym, a na dodatek śladem plotki o ukrytej fortunie zjeżdza się tutaj również konkurencja :]

      Reżyseria : Erik Balling.
      • grek.grek 13:15 Zoom TV "Gang Olsena jedzie do Jutlandii" 27.02.23, 05:56
        Niepokonani mistrzowie przestępczej wpadki, gafy i kiksu wybierają się na tytułowy półwysep, by na plażach poszukiwać bunkra powojennego ze skarbem w środku.

        Rzecz jasna, bunkrów tutaj od metra i nie wiadomo, który jest tym właściwym, a na dodatek śladem plotki o ukrytej fortunie zjeżdza się tutaj również konkurencja :]

        Reżyseria : Erik Balling.
    • grek.grek 17:45 Kultura "Księstwo" [2011] 13.02.23, 05:51
      Film Andrzej Barańczaka adaptujący prozę Zbigniewa Masternaka, zapewne częściowo autobiograficzną, tu i tam doprawioną gestem symbolicznym , tudzież metaforą.

      Mamy więc bohatera, chłopaka niegłupiego i na tle otoczenia imponującego dobrymi manierami, który wszelako swojej rodzinnej wsi opuścić nie może. Ciągle myśli kategoriami wpojonymi mu przez nieżyjącego już ojca, wierzącego święcie, iż rodzinne ich plemię od książąt dawnych pochodzi i na coś lepszego zasługuje, lecz rzeczywistość skrzeczy : kiedy Zbyszkowi dobrze idzie na boisku i już chcą go w ligowym klubie - zawistny kolega łamie mu nogę i zamyka drogę do kariery, kiedy startuje na uczelnię wyższą - nie zdaje egzaminów, kiedy znajduje dziewczynę w mieście - ona w końcu komunikuje mu zerwanie.

      Tak więc, ile razy próbuje się do lotu zerwać, tyle razy spada na twarz i z planów nici.

      Wraca więc cały czas na stare śmieci, by oglądać kolejne akty wiejskiej codzienności, raz zabawnej, raz kuriozalnej, a raz zupełnie już niedefiniowalnej : czas zajmują mu wesela, potańcówki, bitwy, blokady drogowe, wódka, konflikty sąsiedzkie, religijne wojenki na miarę tutejszą, przy czym zwykle występuje w nich jako baczny obserwator, rejestrujący obłudę, nienawiść, a najczęściej szczerą głupotę swoich pobratymców.

      Jeśli nie zakorzenione w głowie słowa ojca, jeśli nie troska o jego los matki, to na pewno wyczyny otoczenia powinny go motywować do wyjazdu albo nawet ucieczki, choć większość z nich pan reżyser pokazuje z udanym humorem i czeską kpiną, pozbawioną chęci dołożenia komuś ponad miarę.

      Czarno-białe, wyraziste zdjęcia, nienaganna reżyseria p. Barańskiego, specjalisty od pokazywania prowincjonalnej Polski, dobry Rafał Zawierucha w roli głównej plus obraz polskiej wsi trochę złożony ze stereotypów, trochę z anegdot, niewątpliwie częściowo również z doświadczeń autora, na tyle zręcznie przemieszanych, by tworzyć osobną realność, nie do końca odpowiadającą zarówno niezbitym faktom, jak i naiwnym wyobrażeniom.

      Niezłe polskie kino :]

      Jutro: o 8:25.
      • grek.grek 8:25 Kultura "Księstwo" [2011] 14.02.23, 05:30
        Film Andrzej Barańczaka adaptujący prozę Zbigniewa Masternaka, zapewne częściowo autobiograficzną, tu i tam doprawioną gestem symbolicznym , tudzież metaforą.

        Mamy więc bohatera, chłopaka niegłupiego i na tle otoczenia imponującego dobrymi manierami, który wszelako swojej rodzinnej wsi opuścić nie może. Ciągle myśli kategoriami wpojonymi mu przez nieżyjącego już ojca, wierzącego święcie, iż rodzinne ich plemię od książąt dawnych pochodzi i na coś lepszego zasługuje, lecz rzeczywistość skrzeczy : kiedy Zbyszkowi dobrze idzie na boisku i już chcą go w ligowym klubie - zawistny kolega łamie mu nogę i zamyka drogę do kariery, kiedy startuje na uczelnię wyższą - nie zdaje egzaminów, kiedy znajduje dziewczynę w mieście - ona w końcu komunikuje mu zerwanie.

        Tak więc, ile razy próbuje się do lotu zerwać, tyle razy spada na twarz i z planów nici.

        Wraca więc cały czas na stare śmieci, by oglądać kolejne akty wiejskiej codzienności, raz zabawnej, raz kuriozalnej, a raz zupełnie już niedefiniowalnej : czas zajmują mu wesela, potańcówki, bitwy, blokady drogowe, wódka, konflikty sąsiedzkie, religijne wojenki na miarę tutejszą, przy czym zwykle występuje w nich jako baczny obserwator, rejestrujący obłudę, nienawiść, a najczęściej szczerą głupotę swoich pobratymców.

        Jeśli nie zakorzenione w głowie słowa ojca, jeśli nie troska o jego los matki, to na pewno wyczyny otoczenia powinny go motywować do wyjazdu albo nawet ucieczki, choć większość z nich pan reżyser pokazuje z udanym humorem i czeską kpiną, pozbawioną chęci dołożenia komuś ponad miarę.

        Czarno-białe, wyraziste zdjęcia, nienaganna reżyseria p. Barańskiego, specjalisty od pokazywania prowincjonalnej Polski, dobry Rafał Zawierucha w roli głównej plus obraz polskiej wsi trochę złożony ze stereotypów, trochę z anegdot, niewątpliwie częściowo również z doświadczeń autora, na tyle zręcznie przemieszanych, by tworzyć osobną realność, nie do końca odpowiadającą zarówno niezbitym faktom, jak i naiwnym wyobrażeniom.

        Niezłe polskie kino :]
    • grek.grek 20:00 Stopklatka "Sztos" [1997] 13.02.23, 05:57
      Niezłe polskie kino, wystylizowane na retro, rzec by można z pewną dozą odpowiedzialności nawet ;] : mamy tutaj dobry powrót do czasów Polski Ludowej, z wątkiem sensacyjno-łotrzykowskim na dokładkę.

      Jeden cwaniak zostaje oszukany w kartach przez innego cwaniaka, więc postanawia się na nim zemścić. Potrzebuje do tego odpowiedniej gotówki, więc pakuje manatki, bierze pod pachę młodszego kolegę, co dopiero wyszedł zza kratek i posiada silną motywację prędkiego wzbogacenia się, a potem wyruszają Fiatem 126 p. w Polskę ;]

      Forsę zdobywają kantując ohydnie zachodnich, głównie niemieckich, turystów na wymianie waluty. Są cinkciarzami nie tyle obrotnymi, ile całkowicie amoralnymi ;] No, ale podobno skrzywdzonych przez historyczne zaszłości wolno więcej.

      Tak czy owak, tournee wygląda na bardzo owocne, choć nie obywa się bez momentów zagrożenia i konieczności stawiania czoła niebezpieczeństwom, w końcu jak się nacina co i rusz jakiegoś "frajera", to potem po świecie chodzi ich coraz więcej i łatwiej się na któregoś wpaść, co jeden z bohaterów w filmie objaśnia w znacznie bardziej finezyjnym języku niż ten zastosowany tutaj ;].

      W finale zaś mamy już decydujący "numer", nawiązujący do amerykańskich klasyków, przezornie jednak zrobiony na skalę i w dekoracjach peerelowskich.

      Towarzyszą one akcji na każdym kroku i, wydaje mi się, niczego nie można im zarzucić : stroje, auta, miejsca, dansingi, a nawet restauracje, gdzie panowie wiecznie dostają do jedzenia zimną zupę, do picia ciepłą wódkę, a w karcie dań panoszy się przysłowiowy "jesiotr drugiej świeżości' - prezentuję się należycie i jak mówią znawcy tematu : z przykrą wiarygodnością ;]

      Co ciekawe, opowieśc filmową panowie oszuści snują z perspektywy swojej współczesnej pozycji zawodowej, a okazuje się iż obaj prowadzą jakąś zamożną firmę. Czyżby zatem swój pierwszy milion zdobyli w kanonicznej formule 11. przykazania ? ';]

      Soczysty język, swobodnie zagrywający Jan Nowicki, Polski Ludowej atmosfera, Niemcy goniący Polaków - cała fura[żerka] dobrej zabawy ;]

      Reżyseruje : Olaf Lubaszenko.

      Replay: piątek, 20:00.
      • grek.grek 20:00 Stopklatka "Sztos" [1997] 17.02.23, 05:51
        Niezłe polskie kino, wystylizowane na retro, rzec by można z pewną dozą odpowiedzialności nawet ;] : mamy tutaj dobry powrót do czasów Polski Ludowej, z wątkiem sensacyjno-łotrzykowskim na dokładkę.

        Jeden cwaniak zostaje oszukany w kartach przez innego cwaniaka, więc postanawia się na nim zemścić. Potrzebuje do tego odpowiedniej gotówki, więc pakuje manatki, bierze pod pachę młodszego kolegę, co dopiero wyszedł zza kratek i posiada silną motywację prędkiego wzbogacenia się, a potem wyruszają Fiatem 126 p. w Polskę ;]

        Forsę zdobywają kantując ohydnie zachodnich, głównie niemieckich, turystów na wymianie waluty. Są cinkciarzami nie tyle obrotnymi, ile całkowicie amoralnymi ;] No, ale podobno skrzywdzonych przez historyczne zaszłości wolno więcej.

        Tak czy owak, tournee wygląda na bardzo owocne, choć nie obywa się bez momentów zagrożenia i konieczności stawiania czoła niebezpieczeństwom, w końcu jak się nacina co i rusz jakiegoś "frajera", to potem po świecie chodzi ich coraz więcej i łatwiej się na któregoś wpaść, co jeden z bohaterów w filmie objaśnia w znacznie bardziej finezyjnym języku niż ten zastosowany tutaj ;].

        W finale zaś mamy już decydujący "numer", nawiązujący do amerykańskich klasyków, przezornie jednak zrobiony na skalę i w dekoracjach peerelowskich.

        Towarzyszą one akcji na każdym kroku i, wydaje mi się, niczego nie można im zarzucić : stroje, auta, miejsca, dansingi, a nawet restauracje, gdzie panowie wiecznie dostają do jedzenia zimną zupę, do picia ciepłą wódkę, a w karcie dań panoszy się przysłowiowy "jesiotr drugiej świeżości' - prezentuję się należycie i jak mówią znawcy tematu : z przykrą wiarygodnością ;]

        Co ciekawe, opowieśc filmową panowie oszuści snują z perspektywy swojej współczesnej pozycji zawodowej, a okazuje się iż obaj prowadzą jakąś zamożną firmę. Czyżby zatem swój pierwszy milion zdobyli w kanonicznej formule 11. przykazania ? ';]

        Soczysty język, swobodnie zagrywający Jan Nowicki, Polski Ludowej atmosfera, Niemcy goniący Polaków - cała fura[żerka] dobrej zabawy ;]

        Reżyseruje : Olaf Lubaszenko.
    • grek.grek 20:00 Kultura "Winni" [2018] 13.02.23, 06:01
      W zapowiedzi :

      Kino z Danii.

      W wielu zestawieniach, jeden z najwyżej ocenianych filmów sezonu.

      Interesująco zaprojektowany : akcja niemal w całości rozgrywa się w jednym pomieszczeniu, gdzie pracuje dyspozytor linii ratunkowej odbierający kolejne telefony i usiłujący na odległość pomóc ludziom w rozwiązaniu poważnych problemów, z których jeden najpewniej staje się motorem napędowym intrygi, jak piszą recenzenci przebiegającej po linii napięć rodem z psychologicznego kina dramatu, thrillera i kryminału, podkreślając również znaczenie dźwięku i stylu prowadzenia narracji przez reżysera-debiutanta Gustava Mollera.

      Brzmi zajmująco, a mamy już dobre doświadczenia z atrakcyjnym kinem izolacji, na przykładzie choćby "Locke'a" Stevena Knighta z wybitnym Tomem Hardym.

      Tutaj w centralnej roli mamy Jakoba Cedergrena, jak również : Jessicę Dinnage, Omara Shargawiego Johana Olsena.

      Na RT :
      98 % z 120 recenzji krytycznych - "nienaganny formalnie, dobrze zagrany, inteligentny dramaturgicznie, wydobywający maksimum efektów z minimalnej ilości składników" - oraz 87 % z ponad tysiąca opinii publiczności.

      Pan recenzent Filmwebu przyznał 7/10, tak oto zachwalając film, pozwolę sobie cytować :

      "Telefoniczne" thrillery często przybierają formę moralitetu – tak jest i tym razem. Fabularne okoliczności czy omawiany przez słuchawkę temat zazwyczaj stanowią przecież jedynie punkt wyjścia, pretekst do przyjrzenia się bohaterowi. Sednem gatunku są psychomachia i psychoterapia: przykuty do telefonu nieszczęśnik staje przed moralnym dylematem i musi "przegadać" swój problem. Kryzysowa sytuacja fabularna i dosłowne "uwięzienie" w kadrze składają się na okoliczności sprzyjające introspekcji. Bohater nie ma wyjścia, musi poddać się próbie charakteru: przeprowadzić bilans moralny i rachunek sumienia.

      Wobec wizualnej monotonii – zamknięta przestrzeń, jeden bohater – Möller musi pracować przede wszystkim z dialogiem. W jego rękach wszelkie ograniczenia konwencji wyrastają jednak na atuty. Dużo tu zręcznej gry z naszą wyobraźnią, przemyślanych dźwiękowych podpowiedzi i stymulantów.

      Ekranowe napięcie rodzi się bowiem w przestrzeni między tym, co wiemy, a tym, czego nie wiemy. Sytuacja po drugiej stronie słuchawki wymaga od nas, by ją sobie dopowiedzieć, dowyobrazić, co siłą rzeczy angażuje w dwójnasób. Co więcej, Möller nie składa kompletnie wizualnej broni: bawi się montażem i scenografią, intensyfikuje doznania, z biegiem filmu robi się coraz ciaśniej i ciemniej.

      Möller nakręcił trzymającą na krawędzi fotela opowieść o władzy, o polu minowym decyzji i o zgubnej łatwości wydawania sądów na odległość, w eter. Sądów, które mogą mieć przecież dramatyczne skutki, ratować życia, ale i pogrążać życiorysy. Nie inaczej: podnosząc słuchawkę, igramy z moralnością"

      Według mnie : mówić można o filmie świetnym ! Rozpoczynającym się jak odcinek popularnego serialu o pracownikach linii alarmowej, potem przechodzącym w rasowe kino sensacji, by wreszcie wykonać rewelacyjną woltę fabularną i nie tracąc walorów dramatycznych, przekształcić się w ambitne kino dotykające poważnych dylematów etycznych.

      Wprost doskonale autorzy operują dźwiękiem ! Akcja w całości rozgrywa się w zamkniętym pomieszczeniu, a wydarzenia na zewnątrz ilustrowane są odgłosami pojawiającymi się w słuchawce telefonu, więc praca dźwiękowców stanowiła jeden z kluczy do powodzenia filmu i wypadli na szóstkę z wyróżnieniem !

      Wybornie reżyseruje, stopniując napięcie i tworząc aurę, debiutujący Gustave Moller, główna rola pana Jakoba Cedergrena niemal dorównuje kreacji ! Toma Hardy'ego w podobnym stylistycznie "Locke'u", ale równie dobrze wypadają aktorzy grający wyłącznie głosem.

      Znakomite zdjęcia ! Zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę ograniczone możliwości prowadzenia kamery w granicach jednego pokoju, a nawet stanowiska przy telefonie, z maksymalnym wykorzystaniem czerwonej lampki, zapalającej się gdy telefon dzwoni i gasnącej gdy połączenie zostaje przerwane.

      Wyborny film, taktycznie skromny jak chodzi o scenografie, ale przebogaty gdy mowa o użytych technicznych środkach wyrazu, świetnie stopniowanym napięciu oraz wedle napisanego bezbłędnie scenariusza.

      Klasa !

      Gdyby szersza relacja mogla się przydać, służę zajadle :]

      4 od dołu :

      forum.gazeta.pl/forum/w,14,172604683,172604683,Ojej_co_tu_wybrac_2021_11_vol_133_.html?s=7#p172650219
      Na bis : z wtorku/środę, 0:15.
      • grek.grek 0:15 Kultura "Winni" [2018] 14.02.23, 06:29
        W zapowiedzi :

        Kino z Danii.

        W wielu zestawieniach, jeden z najwyżej ocenianych filmów sezonu.

        Interesująco zaprojektowany : akcja niemal w całości rozgrywa się w jednym pomieszczeniu, gdzie pracuje dyspozytor linii ratunkowej odbierający kolejne telefony i usiłujący na odległość pomóc ludziom w rozwiązaniu poważnych problemów, z których jeden najpewniej staje się motorem napędowym intrygi, jak piszą recenzenci przebiegającej po linii napięć rodem z psychologicznego kina dramatu, thrillera i kryminału, podkreślając również znaczenie dźwięku i stylu prowadzenia narracji przez reżysera-debiutanta Gustava Mollera.

        Brzmi zajmująco, a mamy już dobre doświadczenia z atrakcyjnym kinem izolacji, na przykładzie choćby "Locke'a" Stevena Knighta z wybitnym Tomem Hardym.

        Tutaj w centralnej roli mamy Jakoba Cedergrena, jak również : Jessicę Dinnage, Omara Shargawiego Johana Olsena.

        Na RT :
        98 % z 120 recenzji krytycznych - "nienaganny formalnie, dobrze zagrany, inteligentny dramaturgicznie, wydobywający maksimum efektów z minimalnej ilości składników" - oraz 87 % z ponad tysiąca opinii publiczności.

        Pan recenzent Filmwebu przyznał 7/10, tak oto zachwalając film, pozwolę sobie cytować :

        "Telefoniczne" thrillery często przybierają formę moralitetu – tak jest i tym razem. Fabularne okoliczności czy omawiany przez słuchawkę temat zazwyczaj stanowią przecież jedynie punkt wyjścia, pretekst do przyjrzenia się bohaterowi. Sednem gatunku są psychomachia i psychoterapia: przykuty do telefonu nieszczęśnik staje przed moralnym dylematem i musi "przegadać" swój problem. Kryzysowa sytuacja fabularna i dosłowne "uwięzienie" w kadrze składają się na okoliczności sprzyjające introspekcji. Bohater nie ma wyjścia, musi poddać się próbie charakteru: przeprowadzić bilans moralny i rachunek sumienia.

        Wobec wizualnej monotonii – zamknięta przestrzeń, jeden bohater – Möller musi pracować przede wszystkim z dialogiem. W jego rękach wszelkie ograniczenia konwencji wyrastają jednak na atuty. Dużo tu zręcznej gry z naszą wyobraźnią, przemyślanych dźwiękowych podpowiedzi i stymulantów.

        Ekranowe napięcie rodzi się bowiem w przestrzeni między tym, co wiemy, a tym, czego nie wiemy. Sytuacja po drugiej stronie słuchawki wymaga od nas, by ją sobie dopowiedzieć, dowyobrazić, co siłą rzeczy angażuje w dwójnasób. Co więcej, Möller nie składa kompletnie wizualnej broni: bawi się montażem i scenografią, intensyfikuje doznania, z biegiem filmu robi się coraz ciaśniej i ciemniej.

        Möller nakręcił trzymającą na krawędzi fotela opowieść o władzy, o polu minowym decyzji i o zgubnej łatwości wydawania sądów na odległość, w eter. Sądów, które mogą mieć przecież dramatyczne skutki, ratować życia, ale i pogrążać życiorysy. Nie inaczej: podnosząc słuchawkę, igramy z moralnością"

        Według mnie : mówić można o filmie świetnym ! Rozpoczynającym się jak odcinek popularnego serialu o pracownikach linii alarmowej, potem przechodzącym w rasowe kino sensacji, by wreszcie wykonać rewelacyjną woltę fabularną i nie tracąc walorów dramatycznych, przekształcić się w ambitne kino dotykające poważnych dylematów etycznych.

        Wprost doskonale autorzy operują dźwiękiem ! Akcja w całości rozgrywa się w zamkniętym pomieszczeniu, a wydarzenia na zewnątrz ilustrowane są odgłosami pojawiającymi się w słuchawce telefonu, więc praca dźwiękowców stanowiła jeden z kluczy do powodzenia filmu i wypadli na szóstkę z wyróżnieniem !

        Wybornie reżyseruje, stopniując napięcie i tworząc aurę, debiutujący Gustave Moller, główna rola pana Jakoba Cedergrena niemal dorównuje kreacji ! Toma Hardy'ego w podobnym stylistycznie "Locke'u", ale równie dobrze wypadają aktorzy grający wyłącznie głosem.

        Znakomite zdjęcia ! Zwłaszcza jeśli wziąć pod uwagę ograniczone możliwości prowadzenia kamery w granicach jednego pokoju, a nawet stanowiska przy telefonie, z maksymalnym wykorzystaniem czerwonej lampki, zapalającej się gdy telefon dzwoni i gasnącej gdy połączenie zostaje przerwane.

        Wyborny film, taktycznie skromny jak chodzi o scenografie, ale przebogaty gdy mowa o użytych technicznych środkach wyrazu, świetnie stopniowanym napięciu oraz wedle napisanego bezbłędnie scenariusza.

        Klasa !

        Gdyby szersza relacja mogla się przydać, służę zajadle :]

        4 od dołu :

        forum.gazeta.pl/forum/w,14,172604683,172604683,Ojej_co_tu_wybrac_2021_11_vol_133_.html?s=7#p172650219
    • grek.grek 21:05 TVP1 "A planety szaleją" [2023] 13.02.23, 06:04
      "Doskonale znane oraz lubiane utwory z repertuaru zespołu Maanam wykonane przez studentów, dzisiaj już absolwentów, Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie. W przedstawieniu młodzi entuzjaści przedstawili nowe aranżacje przy akompaniamencie instrumentów. Rzadko spotykany skład w postaci harfy, kontrabasu i pianina nadał piosenkom zupełnie nowych znaczeń. Artyści przez pokaz umiejętności wokalnych, wrażliwości i energii złożyli swoisty hołd Korze. Spektakl prezentowany na Scenie w Baraku Teatru Współczesnego w Warszawie"

      Voila!

      Reżyseria: Anna Sroka-Hryń.
    • grek.grek * 21:00 TV4 "Piramida" [2014] 13.02.23, 06:07
      Piramidy, tajemnicze i fascynujące, prowadzą twórców filmowym ku niespecjalnie odkrywczym wzlotom inwencji: zazwyczaj grupa śmiałków zapuszcza się do środka i zostaje napadnięta przez dziwne stwory, nie wiedzieć jak funkcjonujące dotąd wewnątrz budowli, bez jedzenia i wody; rozpętuje się awantura,w której bohaterowie walczą rozpaczliwcem o przetrwanie.

      Reżyseria: Grégory Levasseur.

      Replay : z piątku/sobotę, 0:00.

      • grek.grek 0:00 TV4 "Piramida" [2014] 17.02.23, 06:39
        Piramidy, tajemnicze i fascynujące, prowadzą twórców filmowym ku niespecjalnie odkrywczym wzlotom inwencji: zazwyczaj grupa śmiałków zapuszcza się do środka i zostaje napadnięta przez dziwne stwory, nie wiedzieć jak funkcjonujące dotąd wewnątrz budowli, bez jedzenia i wody; rozpętuje się awantura,w której bohaterowie walczą rozpaczliwcem o przetrwanie.

        Reżyseria: Grégory Levasseur.
    • grek.grek 21:05 Polsat "Psy 3. W imię zasad" [2020] 13.02.23, 06:08
      [Pra]premiera na dziś.

      Tylko : czy można powiedzieć coś o starych bohaterach umieszczając ich w nowej Polsce, a o nowej Polsce patrząc oczami starych bohaterów ?

      Wedle rozmaitych recenzji, raczej niekoniecznie, choć estetyka i stylistyka reżyserska p. Pasikowskiego zostają zachowane, główne role zgodzili się ponownie przyjąć aktorzy wypróbowani i twarz konkretnym postaciom dający, a sensacyjne elementy fabuły mają szwung, natomiast interesujące są wątki dodatkowe, nieobciążone skojarzeniami z oryginałem, czyli rzeczywistością polską roku 89, gdy opresja systemu odchodzi i zastępują ją pojęciowy chaos oraz agresywne nowe trendy społeczno-polityczne, w których próbuje się znaleźć człowiek stojący przed wyborem między obcym sobie dobrowolnym niebytem, a degradującym dumę konformizmem.

      Pan recenzent Filmwebu przyznał 5/10, komentując :

      "Psy 3" ogląda się bez bólu, a miejscami nawet z satysfakcją. Pod względem realizacyjnym i płynności prowadzenia akcji to najlepsza robota Pasikowskiego od lat.

      Niestety, mimo tego nowe "Psy" to blady cień legendy pierwszego filmu. Na tle współczesnej polskiej kinematografii wyglądają jak nieszczęsne, zbłąkane widmo, upiór kina lat 90.

      Największym problemem "Psów" z 2020 roku jest scenariusz. Zawodzi już na poziomie motywacji działań bohaterów i spiętrzenia nieprawdopodobieństw. Co jednak najgorsze, nie potrafi stworzyć ani wiarygodnego, istotnego dla widzów świata przedstawionego, ani bohaterów, za którymi moglibyśmy pójść nawet w słabiej skonstruowaną fabułę.

      "Psy 3" to film, którego legenda sprzed trzech dekad nie jest w stanie ocalić przed przeciętnością"

      Widownia, w liczbie 43 tys. oceniających, poniekąd tak właśnie uczyniła, podnosząc notowania filmu do 65 % [6,5/10] :]

      W obsadzie : Bogusław Linda, Marcin Dorociński, Cezary Pazura, Jan Frycz.

      Z muzyką Michała Lorenca.

      Wg mnie : film daleki od oryginału, jak chodzi o rangę i ważność, ale niewątpliwie z paroma ciekawymi elementami, z których pan reżyser złożył fabułę, przyprawił nadwiślańską odmianą krwistej, hollywoodzkiej akcji oraz soczystymi dialogami, choć już bez evergreenów z pierwowzoru.

      Intryga kryminalna wykorzystuje motyw zabójstwa pana Stachowiaka na komisariacie policji, przewijają się w niej wątki ze śledztwa dotyczącego śmierci Stanisława Pyjasa [np. Maurer i Morawiec za łapówkę przenikający do kostnicy, by tam sfotografować obrażenia zamordowanego syna tego drugiego], a długa strzelanina z końcówki filmu na myśl przywodzi wydarzenia z Magdalenki z roku 2004. Tak więc, fabuła trzyma się przepisowo rzeczywistości polskiej, łącząc zgrabnie czasy dawne i obecne, może w tym znajduje się sugestia, jakoby w systemie komunistycznym i demokratycznym patologie w służbach państwowych mają się równie [nie]zdrowo.

      Nauczkę obecnej policji, jej nieuczciwej odmianie, dają więc stare lisy, wyautowane ze środowiska i branży, co ma swoją wymowę, zwłaszcza jeśli łączą metody stosowane kiedyś przez bezpiekę, a potem i obecnie - przez mafię. Przyłącza się do nich cierpiący na traumy psychiczne młody weteran misji bliskowschodnich oraz jedyny sprawiedliwy gliniarz w stolicy, jako żywo naśladujący komisarza Gajewskiego z "Gliny" [jak również Desperskiego z "Pitbulla"].

      Ergo : pan reżyser stawia po dwóch stronach barykady, skorumpowanych i bezczelnych oraz uczciwych i porządnych, tym drugim nie odmawiając prawa do zachowań bezkompromisowych. Prosta wizja świata, starcie sił manichejskich, z przewidywalnym finałem, do którego zaproszenie przyjmuje także rosyjska mafia. Jej polski wariant występuje również, odziany markowo, przesiadujący w modnych klubach i trzymający policję za kieszeń. Nihil novi sub sole, gdy mowa o polskim kinie [i serialu] gatunkowo policyjno-gangsterskim.

      Kobiety w filmach pana Pasikowskiego zwykle zdradzają męskich bohaterów, zarabiają w najstarszym zawodzie świata albo ilustrują teorię, jakoby był on raczej stanem umysłu niż profesją. Tutaj do zdrady nie dochodzi, ba !, romansująca z komisarzem dziewczyna porzuca dla niego zamożnego narzeczonego i po krótkim wahaniu wraca, by z nim pozostać, choć oczekuje w zamian zmiany warunków jego policyjnej służby, tak by "zawsze rano był obok niej w łóżku".

      W muzyce Michał Lorenc powraca do znajomego motywu z oryginału, ale już ilustrowanie momentów dramatycznych jazzowaniem trącącym melancholią, wg mnie, trudno uznać za atut filmu, podobnie jak przeciągniętą i z licznymi niedorzecznościami wymianę ognia z ostatniej prostej przed zakończeniem.

      Zgryźliwi na smutno Maurer i Morawiec prowadzący dochodzenie w sprawie tajemnicy zaginięcia, są bardziej wiarygodni niż jako powstali niczym feniks z popiołów, maczystowscy komandosi z kałasznikowami, zresztą wyraźnym faworytem reżysera wydaje się być rzutki komisarz Witkowski w wykonaniu posługującego się swoją rutynową manierą pana Dorocińskiego. Panowie Linda i Pazura wypadają dobrze aktorsko szczególnie wtedy, gdy pokazują swoje postaci, jako zmęczonych, zdegradowanych, zapomnianych, spauperyzowanych przedstawicieli epoki minionej, bynajmniej nie powleczonej romantyczną nostalgią.

      Właściwie nie wypatrzyłem, swym okiem raczej kinomana niż eksperta, wybitnego aktorstwa, choć przecież zarówno modni obecnie, jak i uznani klasycy, panoszą się tłoczno w obsadzie, także dlatego, bo nie ma bohaterów z dostatecznie rozwiniętą indywidualnością.

      Oryginał mówił o Polsce czasu transformacji ustrojowej i mentalnej coś, czego inni filmowcy nie mieli odwagi powiedzieć, albo nie dostrzegali, wymachiwał postaciami znajdującymi się w krytycznym momencie historii własnej i państwowej.

      Po latach bohaterowie nie mają już chyba nic równie nowego do zakomunikowania, poza tym, co wyszczególniono w tytule, czyli : o istnieniu zasad nieprzemijających, honorowych, a co najważniejsze : w pewnym momencie życia będących ostatnią deską ratunku przed osunięciem się w niebyt i depresję.

      W 1992 i 2020 chodzi więc z grubsza o ten sam rodzaj wyboru egzystencjalnego, nawet moralnego, ale wtedy był on bardziej interesujący, bo w tle przewijała się ostra jak brzytwa, prowokacyjna w formie refleksja o jakości nowo budowanego systemu społeczno-politycznego, celnie wytykająca mu zakłamanie i politructwo, dzisiaj zaś deficyty odkrywczych obserwacji wypełniają działania i zaniechania powtarzane na różne sposoby w równolegle powstających produkcjach, tak samo czerpiących z pierwowzoru "Psów", z rosnącymi jak na drożdżach proporcjami na korzyść sekwencji kanonad z broni wysokokalibrowej :]
    • grek.grek 21:05 SuperPolsat "Spadaj, tato" [2012] 13.02.23, 06:12
      Historia z życia wzięta ; uczeń romansuje z nauczycielką, co zostaje ujawnione i prowadzi do procesu sądowego, w wyniku czego pani trafia do więzienia, gdzie orientuje się w owocach romansu, czyli w swej ciężarności; rodzi syna, a musi się nim zająć nieletni tata, co rzecz prosta wychodzi mu lewą ręką za prawe ucho, aż wreszcie chłopak ucieka z domu, ślad po nim ginie, by odnaleźć się po dekadzie, gdy już robi karierę na Wall Street; pan tata ma zaś aktualnie poważne problemy z prawem i wisi nad nim jak miecz Damoklesa wizja odsiadki za podatkowe przekręty, więc chętnie nawiązuje kontakt z synem, aby u niego szukać niezbędnej pomocy. Czyżby tytuł filmu zapowiadał fiasko usiłowań ? A może zwodniczo sugeruje raczej złe miłego początki ? :] Wszak w oryginale brzmi on "That's My Boy", czyli jak okrzyk dumy!

      Grają : Adam Sandler, Andy Samberg, Leighton Meester, Justin Weaver.
      Reżyseria : Sean Anders.

      Na RT :
      20 % z 115 recenzji krytycznych oraz 51 % z ponad 100 tys. opinii widzów.

      Drugi seans: z soboty/niedzielę, 0:50/
      • grek.grek 0:50 SuperPolsat "Spadaj, tato" [2012] 18.02.23, 06:52
        Historia z życia wzięta ; uczeń romansuje z nauczycielką, co zostaje ujawnione i prowadzi do procesu sądowego, w wyniku czego pani trafia do więzienia, gdzie orientuje się w owocach romansu, czyli w swej ciężarności; rodzi syna, a musi się nim zająć nieletni tata, co rzecz prosta wychodzi mu lewą ręką za prawe ucho, aż wreszcie chłopak ucieka z domu, ślad po nim ginie, by odnaleźć się po dekadzie, gdy już robi karierę na Wall Street; pan tata ma zaś aktualnie poważne problemy z prawem i wisi nad nim jak miecz Damoklesa wizja odsiadki za podatkowe przekręty, więc chętnie nawiązuje kontakt z synem, aby u niego szukać niezbędnej pomocy. Czyżby tytuł filmu zapowiadał fiasko usiłowań ? A może zwodniczo sugeruje raczej złe miłego początki ? :] Wszak w oryginale brzmi on "That's My Boy", czyli jak okrzyk dumy!

        Grają : Adam Sandler, Andy Samberg, Leighton Meester, Justin Weaver.
        Reżyseria : Sean Anders.

        Na RT :
        20 % z 115 recenzji krytycznych oraz 51 % z ponad 100 tys. opinii widzów.
    • grek.grek 21:35 TVN "Specjalista" [1994] 13.02.23, 06:14
      Film z ponoć najgorszą sceną erotyczną wszech czasów w kinie : czyli, pani Stone i pan Stallone pod prysznicem ;] Biorąc pod uwagę, że pani Stone erotycznie aktywizowała się fotogenicznie np. w "Nagim instynkcie", podejrzenie o sprawstwo fuszerki pada niedwuznacznie na jej zacnego partnera.

      Poza tym, jest to kino sensacyjne : główny motyw dotyczy zemsty, jaką córka zabitego ojca chce wywrzeć na mafii, za pomocą utalentowanego piromana, kiedyś agenta CIA.

      Schemat goni schemat, ale jesli ma się słabość do aktorów i ochotę na niezobowiązującą rozrywkę pełną fajerwerków : wybór będzie trafiony.

      Reżyseria : Luis Llosa.

      Replay: z soboty/niedzielę, 0:25.
      • grek.grek 0:25 TVN "Specjalista" [1994] 18.02.23, 06:47
        Film z ponoć najgorszą sceną erotyczną wszech czasów w kinie : czyli, pani Stone i pan Stallone pod prysznicem ;] Biorąc pod uwagę, że pani Stone erotycznie aktywizowała się fotogenicznie np. w "Nagim instynkcie", podejrzenie o sprawstwo fuszerki pada niedwuznacznie na jej zacnego partnera.

        Poza tym, jest to kino sensacyjne : główny motyw dotyczy zemsty, jaką córka zabitego ojca chce wywrzeć na mafii, za pomocą utalentowanego piromana, kiedyś agenta CIA.

        Schemat goni schemat, ale jesli ma się słabość do aktorów i ochotę na niezobowiązującą rozrywkę pełną fajerwerków : wybór będzie trafiony.

        Reżyseria : Luis Llosa.
    • grek.grek 21:50 Stopklatka "Tylko jeden" [2001] 13.02.23, 06:15
      Sajensfikszon akcyjny : w przyszłości na porządku dziennym staje możliwość przemieszczania się pomiędzy segmentami światów równoległych, a nadzoruje ten proceder podróżniczy specjalna agencja kontroli międzyświatowej.

      W tym nowym świecie, każdy człowiek posiada 123 sobowtóry. I oto jeden z zatrudnionych w instytucji kontrolenj aagentów poczuwa się do chęci wzmożenia własnej władzy i zaczyna eliminować pozostałych swoich odpowiedników, aby przejąć ich kompetencje i zagrozić społecznemu ładowi strukturalnemu.
      Oczywiście, jednym gotowym stawić mu czoło będzie ostatni z pozostałych do wykończenia bytów alternatywnych.

      Grają : Jet Li, Jason Statham, Delroy Lindo, czyli : kino kopane, biegane, piruetowane napowietrzenie ;]
      Reżyseria : James Wong.

      Ale kto wie, może z jakąć ciekawą wizją przyszłości, nie tylko wizualną, nawet jeśli sprzed, bagatela !, 20 lat ;] ?

      Na RT :
      14 % z 88 recenzji krytycznych - "film bardziej przypominający grę video, oparty w całości na efektach specjalnych" - oraz 51 % z ponad 100 tys. opinii widzów.
    • grek.grek 22:00 TV Puls "Litewski przekręt" [2014] 13.02.23, 06:18
      Początkujący mafiosi podczas swojej debiutanckiej roboty trafiają na Litwę, odkrywając jej mroczne oblicze i uciekając przed pościgiem kolegów po fachu, takich bardziej rutynowanych; zatem, kino profesjonalnych udręk żółtodziobów, oby z utrzymanym w wysokim tempie rozwojem akcji oraz gatunkową solidnością.

      Reżyseria: Emilis Wieliwis.
    • grek.grek 22:05 Kultur.Czarny czwartek.Janek Wiśniewski padł 13.02.23, 06:23
      Czarny czwartek. Janek Wiśniewski padł" [ach, ta współczesna maniera dodawania podtytułów], rocznik 2011.

      O filmie pisała kiedyś niezastąpiona Pepsic :

      "Fabularyzowany film oparty na faktach Antonioniego Krauzego. O krwawych wydarzeniach na Wybrzeżu w 1970 roku i prowokacji władz, która ustami St. Kociołka (kata Trójmiasta pochowanego z honorami na Powązkach) wzywała do powrotu robotników do pracy, by zacząć do nich strzelać, jak do kaczek. Tudzież ze wspaniałą kreacją Wojciecha Pszoniaka w roli Gomułki. Zaczyna się sentencją Zenona Kliszki "Z kontrrewolucją się nie rozmawia, do kontrrewolucji się strzela". Polecam"

      Po seansie zaś, opiniowała Mania :

      "Obejrzałam. Film świetny, o ile w ogóle można użyć takiego słowa w tym temacie.

      Porażający prostym przekazem, bez niepotrzebnego ubarwiania, skupiony na faktach"
    • grek.grek 23:00 TV4 "Autopsja Jane Doe" [2016] 13.02.23, 06:25
      Kolejny horror na piątkowy wieczór : tym razem rzecz dzieje się w ośrodku medycznym, gdzie lekarze przeprowadzają tytułowe badanie znalezionych zwłok niezidentyfikowanej młodej kobiety; cóż mogą odkryć ? Skoro film ma oznaczenie horroru, z pewnością chodzi o jakieś poważne istoty demoniczne.

      Reżyseria : Andre Ovredal.

      Na RT :
      b.wysokie 86 % z 109 recenzji krytycznych - "inteligentny, dziwaczny, sugestywny" - oraz 70 % z ponad 10 tys.opinii ludzkości.

      Na bis : niedziela,, 23:00, TV6.
      • grek.grek 23:00 TV6 "Autopsja Jane Doe" [2016] 19.02.23, 06:07
        Kolejny horror na piątkowy wieczór : tym razem rzecz dzieje się w ośrodku medycznym, gdzie lekarze przeprowadzają tytułowe badanie znalezionych zwłok niezidentyfikowanej młodej kobiety; cóż mogą odkryć ? Skoro film ma oznaczenie horroru, z pewnością chodzi o jakieś poważne istoty demoniczne.

        Reżyseria : Andre Ovredal.

        Na RT :
        b.wysokie 86 % z 109 recenzji krytycznych - "inteligentny, dziwaczny, sugestywny" - oraz 70 % z ponad 10 tys.opinii ludzkości.
    • grek.grek 23:25 TVP1 "Absolwent" [1967] 13.02.23, 06:27
      Klasyka: w słonecznym klimacie Kalifornii nakręcić tak gorzki, trudny, prawdziwy i pesymistyczny/realistyczny [scena finałowa, ostatnie ujęcie jest wręcz symboliczne] film, to imponujące osiągnięcie. Kontrast jest doskonały.

      "Fantastyczne role Dustina Hoffmana i Anne Bancroft, niezapomniana muzyka Simona & Garfunkela. Koniecznie!!!" @ Siostra

      Dylematy Bena są zawsze aktualne, ten moment kiedy siedzi w aucie i mówi znienacka "moje życie nie ma sensu, to pustka, nic co do tej pory zrobiłem nie było moim wyborem, wszystko stało się gdzieś obok mnie, bez mojej wiedzy i przyzwolenia". Niezwykła scena. Podobnie jak momenty, kiedy tapla się w basenie, albo siedzi i myśli, lub nurkuje na zawołanie w stroju płetwonurka. Jakże są one wymowne, oddają stan jego ducha.

      Rodzice ciągle wywierają na niego presję, a on tak po ludzku nie wie, co dalej z jego życiem. Co ma robić ? Uczyć się dalej ? zacząc prowadzić interesy ? Zatrudnić się jako urzędnik ? Kiedy słyszy jak rodzice chwalą się jego sukcesami na studiach znajomym, ucieka w popłochu. Dustin Hoffman jest doskonały, tyle wybitnych ról zagrał, ale ta jest jedną z wyjątkowych nawet jak na jego nieskończone możliwości.

      "Sound of silence" brzmi przejmująco, ale nie tylko dlatego że sama w sobie jest piosenką kapitalną, lecz i dlatego, ze zawsze kiedy zaczyna grać - widać tę zagubioną, smutną twarz Hoffmana.

      Dlaczefgo pani Robinson nie chciała, zeby jej córka związała się z Benem ? Bo dostrzegła w nim to, co w sobie, czyli gen autodestrukcji ? Bo miała z nim romans ? Bo jej córka byłaby przy Benie, tym kim jej mąz przy niej, czyli nieszczęsliwa i okłamywana ? A może jest po prostu mściwa i odgrywa się na Benie za zerwanie ich romansu, a potem za wyznanie prawdy córce ? Chociaż ta ostatnia motywacja, mnie osobiście, wydaje się zbyt prymitywna jak na nią.

      Ann Banncroft jest fakt wybitna: niesamowiicie łączy ból duszy z ironią, a później gniewem i rozpaczą. Kiedy Ben przychodzi po Elaine, pani Robinson siedzi na sofie i ogląda telewizję. Nie odzywa się wcale, nie reaguje na powitanie Bena, obserwuje go tylko. Jej mąz gaworzy za nich oboje. Ona obserwuje i pali papierosa. Kapitalna scena.

      w ogole, pani Robinson to jest postać przed duże P: piękna i sfatygowana życiem, zmęczona, jakby poddała się walkowerem i zostało jej tylko romansowanie z młodym chłopakiem, dzieki któremu przestanie na chwilę czuć że jej życie nie ma sensu i dawno temu się skończyło. Jest bardzo podobna do Bena.

      Tyle że Ben dostaje szansę, miłośc do Elaine.

      Ostatnia scena jest wybitna : już ją wyrwał z łap "krola podrywaczy', już ją spod ołtarza zabrał, już krzyżem [to jest mistrzowskie posunięcie] rozgonił dostojne towarzystwo stojące im na drodze, już wpadli do autobusu pełni szczęscia, i nagle... Ben zastyga, mija entuzjazm, Elaine na niego patrzy, a on znów jest taki jak wcześniej. Znów jest na jego twarzy pytanie : i co teraz ? A jesli to nie ma sensu ?

      Finał daleki od happy endu, bo ten wyraz twarzy Bena świadczy o tym, że nic się nie skończyło, nie beda "żyli długo i szczęsliwie", a może nawet trzy przystanki dalej Elaine wysiądzie z autobusu i wróci do swojego narzeczonego i rodziców, których wściekłe twarze zmotywowały ją do ucieczki ze szturmującym kościół Benem.

      scena kiedy Ben zabiera ją do baru ze striptizem. Rodzice zmusili go spotkania z nią, więc robi wszystko, żeby ją do siebie zrazić. Na scenie striptizerka wymachuje biustem z przyczepionymi do niego frędzlami. Elaine niemal płacze z upokorzenia i zawstydzenia, a Ben udawanym cwaniackim tonem mówi do niej "To gwóźdź programu. Umiałabyś tak ?". I Elaine z głową opuszczoną niemal do pasa potrząsa nią przecząco. Ile bezradności i prostoty jest w tym geście. Wtedy Ben się w niej zakochuje. Doskonały moment. Ujmujący.

      No i zabawne sceny : hotel, w którym wszyscy biorą Bena za kogoś zupełnie innego :] A nawet za trzy zupełnie inne osoby. Stacja benzynowa, na której Ben zatrzymuje się, zeby zadzwonić, goniąc na ślub Elaine, żeby w nim przeszkodzić - przedstawia się przez telefon jako "pastor" i próbuje wydobyć informacje z dobrego źródła o miejscu, w którym ten ślub się odbywa. Kiedy mu się udaje, wskakuje do auta, a cepeeniarz krzyczy za nim "Nie tankuje pastor auta ?!" :]

      znakomite kino, jak wino, im starsze tym lepiej smakuje.

      Reżyseria: Mike Nichols.
    • grek.grek 23:35 TVP2 "Uśmiech Etruska" [2018] 13.02.23, 06:28
      Pan Szkot, zaprzysięgły samotnik i mizantrop, z racji kłopotów zdrowotnych musi opuścić swój mały raj na wietrznej i zielonej wyspie, by wyruszyć do Ameryki. Tam dowiaduje się o śmiertelnej chorobie, ale ma jeszcze dość czasu, by poznać lepiej syna, jego familiję, zwłaszcza niewidzianego dotąd wnuka, a także trochę złagodzić swój stosunek do świata i ludzkości :] Może również poznać interesującą panią ?

      Zanosi się więc na pokrzepiający feel good movie, choć z finałem nieuchronnie zapowiedzianym, ale to również część gatunkowej specjalności :]

      Ekranizacja powieści Jose Luisa Sampedro.
      Reżyseria : duet Odded Binnun, Mihal Brezis.

      Obsada : Brian Cox, JJ Feild, Thora Birch & Rosanna Arquette.

      Na RT :
      70 % z 23 recenzji krytycznyych oraz 64 % z 17 opinii widzów.

      Na Filmwebie : 6,8 / 10 z 374 ocen widzów.
    • grek.grek 23:35 SuperPolsat "Zgon na pogrzebie" [2010] 13.02.23, 06:29
      Okolicznośc pogrzebowa zostaje tutaj wykorzystana jako miejsce, czas i motyw komediowy.

      Pochowany ma być zmarły dżentelmen, ale cała uroczystośc wymyka się spod czyjej- i jakiejkolwiek kontroli : w postępie arytmetycznym rosnące gafy gonią jedna drugą i cięzkiego kalibru pomyłką popędzają, a na dodatek w tym chaosie grasuje pazerny szantażysta, który podaje się za kochanka bohatera dnia i żąda solidnej zapłaty za milczenie. Niech no jeszcze nieboszczyk zapuka w trumnę z domaganiem się wypuszczenia, żeby całej tej gawiedzi pogonić kota za tak nieudolną robotę ! ;]

      W obsadzie aktorzy ciemnoskórzy : Martin Lawrence, Chris Rock, Zoe Saldana, Columbus Short, Tracy Morgan, Danny Glover

      Reżyseria : Neil LaBute.

      Możliwe, iż jest to remake brytyjskiego oryginału, starszego o trzy lata, który reżyserował Frank Oz, zwłaszcza że autorem scenariusza jest ten sam Dean Craig.

      na RT : 42 % z recenzji krytycznych i 45 % od widowni, z zastrzeżeniem, że jednak oryginał okazuje się być niedoścignionym wzorcem.
      • grek.grek 2:50 Polsat "Zgon na pogrzebie" [2010] 20.02.23, 06:39
        Okolicznośc pogrzebowa zostaje tutaj wykorzystana jako miejsce, czas i motyw komediowy.

        Pochowany ma być zmarły dżentelmen, ale cała uroczystośc wymyka się spod czyjej- i jakiejkolwiek kontroli : w postępie arytmetycznym rosnące gafy gonią jedna drugą i cięzkiego kalibru pomyłką popędzają, a na dodatek w tym chaosie grasuje pazerny szantażysta, który podaje się za kochanka bohatera dnia i żąda solidnej zapłaty za milczenie. Niech no jeszcze nieboszczyk zapuka w trumnę z domaganiem się wypuszczenia, żeby całej tej gawiedzi pogonić kota za tak nieudolną robotę ! ;]

        W obsadzie aktorzy ciemnoskórzy : Martin Lawrence, Chris Rock, Zoe Saldana, Columbus Short, Tracy Morgan, Danny Glover

        Reżyseria : Neil LaBute.

        Możliwe, iż jest to remake brytyjskiego oryginału, starszego o trzy lata, który reżyserował Frank Oz, zwłaszcza że autorem scenariusza jest ten sam Dean Craig.

        na RT : 42 % z recenzji krytycznych i 45 % od widowni, z zastrzeżeniem, że jednak oryginał okazuje się być niedoścignionym wzorcem.
    • grek.grek 23:55 Polsat "Pasażer" [2018] 13.02.23, 06:33
      Pan szary pracownik biurowy, wracając jak codzień metrem z pracy domu, poznaje tajemniczą panią i zostaje po uszy wciągnięty w intrygujące zadanie do rozszyfrowanie : ma bowiem ustalić, uwaga, który z pasażerów znajdującym się w pociągu NIE powinien się teraz tutaj znajdować.

      na RT :
      56 % z 211 recenzji krytycznych oraz 40 % z 5,5 tys. opinii widzów.

      W obsadzie : Liam Neeson, Vera Farmiga, Patrick Wilson.
      Reżyseria : Jaume Collet-Serra.

      Brzmi enigmatycznie, zatem : interesująco.
    • grek.grek 2:15 Polsat "Zielony Szerszeń" [2011] 13.02.23, 06:41
      Oto mamy kolejnego superhero z komiksu, tym razem redaktora gazety przywdziewającego kostium tytułowego Szerszenia, aby wypędzić z miasta przestępców i mafię wszelakiego rodzaju.
      W zbożnym dziele pomagają mu azjatycka mistrzyni kung fu i asystentka z pracy ;]

      Rzecz cała ma oznaczenie komediowe, więc zapewne można się spodziewać aluzji i żartów na temat kina superbohaterskiego oraz jego zażartych parodii w samym wyczynie postaci.

      Na ekranie : Seth Rogen, Jay Chou, Cameron Diaz, Tom Wilkinson & Christoph Waltz.
      Reżyseria ; Michel Gondry.

      Na RT :
      44 % z 240 recenzji krytycznych oraz 43 % z ponad 100 tys. opinii ludzkości :]
    • grek.grek 3:15 Stopklatka "Sala samobójców" [2010] 13.02.23, 06:43
      Film oryginalny, łączący przestrzeń realną z cybernetyczną w jedno terytorium dla rozgrywającej się intrygi, choć w istocie intryga owa mniej ma wspólnego z donoszeniem odpowiedzi na kluczowe pytanie "I co dalej, co dalej ?", bardziej stanowi pretekst do powiedzenia czegoś ważnego na temat współczesnej młodzieży, tak nadwrażliwej jak w każdym wcześniejszym pokoleniu, jak zawsze szukającej akceptacji i ciepła, lecz znajdującej dziś nowe instrumentarium do wyrażania swoich uczuć i frustracji albo ucieczki przed nimi, już nie tyle w klasyczne narkotyki, co w świat pełen zupełnie nieuchwytnych, anonimowych szarlatanów, oferujących pozorne zaspokojenie potrzeb, w gruncie rzeczy zaś wciągających w pułapki bez wyjścia.

      Również : dobrze zagrany, choć nie nowy, obrazek zamożnych, odnoszących sukcesy rodziców, dających dziecku komfort materialny, ale zupełnie nieświadomych jego potrzeb emocjonalnych.

      Mieliśmy okazję szeroko rozmawiać a'propos :

      wątki 13 i 14 od góry idąc :

      forum.gazeta.pl/forum/w,14,144876635,144876635,Ojej_co_tu_wybrac_6_vol_32_.html#p145174268
      • grek.grek 2:50 Stopklatka "Sala samobójców" [2010] 19.02.23, 06:27
        Film oryginalny, łączący przestrzeń realną z cybernetyczną w jedno terytorium dla rozgrywającej się intrygi, choć w istocie intryga owa mniej ma wspólnego z donoszeniem odpowiedzi na kluczowe pytanie "I co dalej, co dalej ?", bardziej stanowi pretekst do powiedzenia czegoś ważnego na temat współczesnej młodzieży, tak nadwrażliwej jak w każdym wcześniejszym pokoleniu, jak zawsze szukającej akceptacji i ciepła, lecz znajdującej dziś nowe instrumentarium do wyrażania swoich uczuć i frustracji albo ucieczki przed nimi, już nie tyle w klasyczne narkotyki, co w świat pełen zupełnie nieuchwytnych, anonimowych szarlatanów, oferujących pozorne zaspokojenie potrzeb, w gruncie rzeczy zaś wciągających w pułapki bez wyjścia.

        Również : dobrze zagrany, choć nie nowy, obrazek zamożnych, odnoszących sukcesy rodziców, dających dziecku komfort materialny, ale zupełnie nieświadomych jego potrzeb emocjonalnych.

        Mieliśmy okazję szeroko rozmawiać a'propos :

        wątki 13 i 14 od góry idąc :

        forum.gazeta.pl/forum/w,14,144876635,144876635,Ojej_co_tu_wybrac_6_vol_32_.html#p145174268
        • grek.grek 0:20 Stopklatka "Sala samobójców" [2010] 28.02.23, 06:22
          Film oryginalny, łączący przestrzeń realną z cybernetyczną w jedno terytorium dla rozgrywającej się intrygi, choć w istocie intryga owa mniej ma wspólnego z donoszeniem odpowiedzi na kluczowe pytanie "I co dalej, co dalej ?", bardziej stanowi pretekst do powiedzenia czegoś ważnego na temat współczesnej młodzieży, tak nadwrażliwej jak w każdym wcześniejszym pokoleniu, jak zawsze szukającej akceptacji i ciepła, lecz znajdującej dziś nowe instrumentarium do wyrażania swoich uczuć i frustracji albo ucieczki przed nimi, już nie tyle w klasyczne narkotyki, co w świat pełen zupełnie nieuchwytnych, anonimowych szarlatanów, oferujących pozorne zaspokojenie potrzeb, w gruncie rzeczy zaś wciągających w pułapki bez wyjścia.

          Również : dobrze zagrany, choć nie nowy, obrazek zamożnych, odnoszących sukcesy rodziców, dających dziecku komfort materialny, ale zupełnie nieświadomych jego potrzeb emocjonalnych.

          Mieliśmy okazję szeroko rozmawiać a'propos :

          wątki 13 i 14 od góry idąc :

          forum.gazeta.pl/forum/w,14,144876635,144876635,Ojej_co_tu_wybrac_6_vol_32_.html#p145174268
    • grek.grek 12:30 Kultura "Opowieści Offenbacha"[2019] 14.02.23, 05:39
      Cytując opis oficjalny:

      "Portret twórcy operetki francuskiej. Żyjący w latach 1819-1980 Jacques Offenbach często podróżował po Europie i Ameryce Północnej w związku z inscenizacjami dzieł. Jego kompozycje cechują lekkość i zręczna instrumentacja. Libretta są często satyrą na życie francuskiej arystokracji. Popularność zyskały takie parodie mitów greckich jak "Orfeusz w piekle" czy "Piękna Helena". Ważną pozycję w jego twórczości zajmują "Opowieści Hoffmanna" oparte na opowiadaniach fantastycznych E. T. A. Hoffmanna"

      Voila!

      Na TVP VOD:

      vod.tvp.pl/filmy-dokumentalne,163/opowiesci-offenbacha,297207
    • grek.grek 14:30 Kultura "Parę osób, mały czas" [2005] 14.02.23, 05:41
      Zwodniczo skromny, a bogaty, intymny, pełen nieoczywistych wzruszeń film.

      Rzecz o niezwykłej relacji przyjacielskiej pomiędzy poetą Mironem Białoszewskim, a Jadwigą Stanczakową wkrótce również poetką, a także wieloletnią, można by powiedzieć, sekretarką Mirona, zajmującą się jego sprawami oraz nim samym.
      Nie ma on bowiem głowy do zakupów, noszenia prania do magla, chodzenia po sąsiadach z blokowiska, by prosić o względne niehałasowanie, nie mówiąc już o przepisywaniu własnych wierszy czy wszelakiej biurokracji. Ona zaś pomaga mu uporać się z całym tym rozgardiaszem, gdyż sprawia jej to satysfakcję, a także odrywa na wiele godzin od własnych kłopotów, z życzliwym, ale marudzącym ojcem, z tym że jest niewidoma, czy wreszcie z regularnymi napadami stanów depresyjnych.
      Miron, czasami szorstki i obcesowy, odwdzięcza się jak umie : a to prezent przyniesie znienacka, a to podsuwa jej kolejne zaciekawienia [spotkanie z przyjacielem, naukowcem, wciągającym Jadwigę w eksperymenty], gdy zaś widzi pogarszającą się kondycję mentalną przyjaciółki : natychmiast zabiera się na wycieczkę za miasto, w teren, gdzie spacerują bez końca, a on objaśnia i opisuje jej świat. Niekiedy wpada w środku nocy, by coś zjeść i proponuje wycieczkę, ot taki ma tryb życia, a ona zawsze tylko czeka na zaproszenie, niekiedy odgrywając rolę anioła stróża, który w miejskim autobusie interweniuje na okoliczność ataku serca u przyjaciela.
      Dzięki tym wszystkim przeżycim, Jadwiga wychodzi poza siebie, poza swoją sytuację rodzinno-zdrowotną, poetyzuje swój los.

      Także wtedy, gdy występuje i bierze czynny udział w organizacji tzw. teatru osobnego Mirona czy jego "czwartkach", gdy schodzą się w mieszkaniu poety studenci, znajomi, koledzy po piórze, krytycy, filolodzy, by wysłuchać wierszy, podyskutować, podzielić się swoimi myślami, doznawaną rzeczywistością, całkiem prozaiczną [ponoć Białoszewski wszystkich podsłuchiwał i ściągał od nich pomysły do swoich wierszy ;)].
      Uczestnictwo w podobnych spotkaniach inspiruje Jadwigę do własnego pisania, a Miron choć na początku krytykuje jej decyzję, za co ona się obraża, przeprasza ją w swoim stylu : proponując pomoc i korektę, zabawne : bo teraz on ją musi przekonywać aby się zgodziła ;], co prowadzi do wydania przez nią tomu swojej poezji, a później również Dziennika, na którego zapisach oparty został scenariusz niniejszego filmu, w istocie bowiem widać w nim Mirona Białoszewskiego okiem przyjaciółki : nie występuje on w żadnej scenie bez Jadwigi, co dowodzi uczciwości opisu, narratorka mówi tylko o tym, czego sama była świadkiem.

      Tak więc mamy tutaj kilka w jednym : zapis przyjacielskiej relacji, osobowości postaci, a także portret środowiska, formacji intelektualistów z lat 50- i 60-tych, jak również kręgu bliskich znajomych, często powiązanych rodzinnymi więzami, wspierających się nawzajem tak bardzo, próbujących żyć kolorowo, ale i również całkiem normalnie, pośród szarzyzny czasów, z jednej strony : nie oferujących rozrywek i atrakcji, z drugiej : uruchamiających pokłady wyobraźni i twórczości, celem zapobieżenia beznadziei.

      Kwestia ewentualnego romansu między parą przyjaciół pozostaje w tle, z uwagi na homoseksualizm Mirona możliwa była przede wszystkim przyjaźń, choć trudno nie zadać w pewnym momencie pytania o charakter uczuć Jadwigi w stosunku do niego. Na szczęście, reżyserujący Andrzej Barański taktownie nie skupiał się na dodatkowych interpretacjach, w ujęciu filmowym, a jak można sądzić - także pamiętnikarskim, widzimy parę wspaniałych przyjaciół, pomocnych sobie nie tylko w konkretnych sprawach, ale tak po prostu, jak człowiek człowiekowi, czyli najpiękniej :]

      Wyborny duet : Andrzej Hudziak [oklaski !] & Krystyna Janda [oklaski !] w głównych rolach.
    • grek.grek 15:20 Zoom TV "Wielki skok gangu Olsena" [1972] 14.02.23, 05:42
      Któryż już, ach który skok stulecia ?

      Oni są nie do zagięcia ;]

      I ten klimat europejskiego kina skandynawskiego lat 70-tych!

      Tym razem wirtuozi partaniny i perfekcjoniści w dziedzinie fuszerki zamierzają napaść na bank, ale mają przeciwnika w postaci konkurencyjnej grupy złodziejaszków, zapewne równie tak utalentowanych, jak nieustępliwych w sztuce nieudolności ;]

      Reżyseria : Erik Balling
      • grek.grek 13:15 Zoom TV "Wielki skok gangu Olsena" [1972] 28.02.23, 05:29
        Któryż już, ach który skok stulecia ?

        Oni są nie do zagięcia ;]

        I ten klimat europejskiego kina skandynawskiego lat 70-tych!

        Tym razem wirtuozi partaniny i perfekcjoniści w dziedzinie fuszerki zamierzają napaść na bank, ale mają przeciwnika w postaci konkurencyjnej grupy złodziejaszków, zapewne równie tak utalentowanych, jak nieustępliwych w sztuce nieudolności ;]

        Reżyseria : Erik Balling
    • grek.grek 18:15 Kultura "Pod znakiem Wenus" [1955] 14.02.23, 05:47
      Komedia włoska o, a jakże by inaczej!, mamma mia!, o miłości! W centrum akcji są dwie kuzynki, jedna wybitnej urody, w tej roli sama Sophia Loren, oraz druga, nieco mniej piękna, ale przecież tyle zalet na pewno może w sobie znaleźć, jeśli tylko zechce, a wtedy i mężczyźni je w niej odnajdą; tak czy inaczej, celem napędzenia tej drugiej kuzynce amantów, pierwsza zgadza się jej pomóc, poprzez trzymanie się z nią nierozłączne. Zatem, pozostaje tylko czekać, co też wpadnie do sieci, byle nie jakieś dziurawe kalosze!, wszak chodzi zawsze i wszędzie o zakochanie się. Film ten, w swoim sezonie, był w Cannes, jak można sądzić nie tylko z powodu udziału osobistości [obok Sophii Loren, Vittorio De Sica], ale również jakiejś wartości dodanej w postaci komentarza obyczajowego?

      Reżyseria: Dino Risi.

      Jutro o 9:15.
      • grek.grek 9:15 Kultura "Pod znakiem Wenus" [1955] 15.02.23, 05:33
        Komedia włoska o, a jakże by inaczej!, mamma mia!, o miłości! W centrum akcji są dwie kuzynki, jedna wybitnej urody, w tej roli sama Sophia Loren, oraz druga, nieco mniej piękna, ale przecież tyle zalet na pewno może w sobie znaleźć, jeśli tylko zechce, a wtedy i mężczyźni je w niej odnajdą; tak czy inaczej, celem napędzenia tej drugiej kuzynce amantów, pierwsza zgadza się jej pomóc, poprzez trzymanie się z nią nierozłączne. Zatem, pozostaje tylko czekać, co też wpadnie do sieci, byle nie jakieś dziurawe kalosze!, wszak chodzi zawsze i wszędzie o zakochanie się. Film ten, w swoim sezonie, był w Cannes, jak można sądzić nie tylko z powodu udziału osobistości [obok Sophii Loren, Vittorio De Sica], ale również jakiejś wartości dodanej w postaci komentarza obyczajowego?

        Reżyseria: Dino Risi.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka