Upały ***

[Gość: neo]

nikt z moich austriackich znajomych (sam rowniez mieszkam w
Wiedniu) nie uznal tego filmu za wydumany lub specjalnie
przesadzony - podejrzewam , ze nieweselsza wersje daloby sie
nakrecic w ktoryms osiedlu-sypialni Warszawy

[Gość: monique]

ten film jest jednym z wazniejszych wizerunkow wspolczesnego
spoleczenstwa, a sam seidl podchodzi do swoich bohaterow z
ogromna sympatycznoscia (co nie znaczy "zafalszowywac obraz
rzeczywistosci"). jest on uznawany za jeden z bardziej
wartosciwych glosow w dyskusji w sztuce i filmie na temat tego
co jest realnoscia a co fikcja (sam seidl jest mistrzem w
zacieraniu granic pomiedzy obydwoma). niestety gazeta raz
jeszcze wykazuje sie nieznajomoscia swiatowego dyskursu w
filmie i prowincjonalnoscia opinii.

[Gość: RG]

Dla autora tej notki ważniejsza chyba była wierszówka, jaka miał otrzymać za
ten tekścik , niż temat filmu i sposób w jaki ten film pokazuje współczesny
świat. To jeden z najbardziej "bolących", "krzyczących" i sugestywnych filmów
jkie ostatnio powstały. "upały" zostały nagrodzone Wielką Nagrodą Jury na MFF w
Wenecji i były pokazywane na wszystkich możliwych festiwalach filmowych na
świecie. Dzieliły publiczność i krytyków, jednak nie były nigdzie tak
lekceważone i kopane jak w Polsce. Szkoda, że tylko "świecidełka" obchodzą
dzisiaj media (niestety te ambitniejsze również). Szkoda również tego, że mało
kto po przeczytaniu tekstu w "Co jest grane" zdecyduje sie na pójście do kina
na "Upały". Swoją drogą teksty "ces" są na poziomie wypracowań ucznia
pierwszych klas szkoły podstawowej. Redaktorzy dodatku powinni się wstydzić za
zamieszczanie takich tekstow. Chyba, że redakcja podjęła decyzje, że GW, aby
mieć większą sprzedaż, schodzi poniżej poziomu brukowca...ŻAL, ŻAL,ŻAL...

[Gość: ola]

Widziałam wczoraj "Upały". Nie mogę się jeszcze otrząsnąć. Walący po głowie i
wnętrznościach film...Zostanie we mnie długo.

[Gość: dąb]

Rzeczywiście, recenzja nie jest nadzwyczajna, ale można znaleźć
gorsze (choćby w miesięczniku Kino, rezenzja tam umieszczona
urąga przyzwoitości).
Zgadzam się z tym, że film ma do przekazania coś istotnego, mam
jednak parę "polemicznych" uwag.
Ktoś wyżej napisał, że Seidl traktuje swoich bohaterów z
sympatią. Sam reżyser również tak twierdzi. Dziwi mnie to. Czy
sympatią mozna nazwać obnażanie wszystkich wad i ułomności? Ja
widzę tu raczej demaskatorską konsekwencję, nie widzę sympatii.
Nie wiem także, czemu narzekacie na ciszę otaczającą ten film.
Dla mnie to naturalne. Ten gatunek kina istnieje jakby
poza "głównym obiegiem". Poza tym widzieliśmy przecież ten film
i możemy sobie o nim porozmawiać. Nie jest źle.
Ktoś pisze również "walący po głowie i wnętrznościach film...".
I co z tego? To nie jest przecież wyznacznik jakości. Ja nie
jestem entuzjastą mocnych wrażeń w kinie (dbam o swoje flaczki)
i nie bardzo lubię wychodzić z kina w stanie depresji
(upodobanie do takich praktyk kojarzy mi się raczej z dewiacją
przedstawioną w filmie). Można zadać pytanie, czy tortura jaką
musi przejść widz, jest rekompensowana przez finałową konkluzję,
wiedzę, jaką film widzowi prekazuje. Myślę, że w tym wypadku tak
nie nie jest. Przesłanie fimu, mimo że nie jest do
zbagatelizowania, nie jest jednak warte wyż. wym. tortury. Tak
mi się wydaje.
Pozdrawiam.