Od kiedy czytacie?

[Gość: Agnieszek]

Ja późno czyli normalnie nauczyłam się czytać. Pochłaniałam książki od kiedy
pamiętam. Ostatnio trochę się urwało - praca. Ale mój syn czyta od czwartego
roku życia, wtedy zaczął i jeszcze czyta, nie tylko gazety komputerowe, a ma
trzynaście lat.

[Gość: myszkin]

niesamowite, ze ma trzynascie lat i czyta nie tylko gazety komputerowe:) ja w
tym wieku bylam po zbrodni i karze, gogolu, czechowie i jeszcze... nie bede sie
zreszta, prawda, chwalic

[Gość: baśka]

I co z tego wtedy zrozumiałaś?

[Gość: mona]

no i po co ta wyliczanka? to dobrze, że czyta książki i tyle, ale tacy maluczcy
jak ty muszą oczywiście odpowiadać w ten sposób

[karmilla]

nauczyłam się czytać mniej więcej wtedy, keidy większość dzieci...
tyle że przez prawię całą podstawówkę nie splamiłam sie przeczytaniem
czegokolwiek... właściwie to zaczęłam gdzieś na przełomie 6. i 7. klasy i od
razu wpadłam w nałóg... no, ostatnio jakby się z tego nałogu uwalniała, coraz
mniej czytam :((

[oko_jeza]

nuczyłam się czytac jak miałam pięc lat... teraz mam 16- więc od 11 lat
nałogowo czytam :)

[tea_time]

Nauczylam sie czytac w 3 roku zycia: kiedy moj ojciec wracal z pracy mial
zwyczaj siadywac z plikiem gazet, ja siadalam tuz obok, z kredkami:) On czytal,
a ja kolorowalam literki w owych gazetach nieustannie pytajac, a jaka to?:) Po
jakims czasie zyskal wiekszy spokoj do lektury, na czas jakis:), bo gdy tylko
nauczylam sie je skladac, zaczelam pytac, a co znaczy to slowo?:) Maly
upierdliwy brzdac:)
Tea

[Gość: mema]

ja tez czytam od 3 roku zycia. Rodzice nauczyli mnie czytac, bo znudzilo im sie
czytanie mi mojej ulubionej wtedy książeczki o Gąsce Balbince i Kozie domiceli.
Pierwsze literki "składalam" na kalendarzu Rolnika (bo ja dziewcze ze wsi
jestem)- do dzis rodzinka pęka ze smiechu wspominając moje sylabizowanie ;)
W 5 roku zycia zapisali mnie do biblioteki.
mam 30 lat,wiec czytam nałogowo od 27. nie wyobrazam sobie zycia bez słowa
pisanego i szelestu kartek (jestem przeciwnikiem e-books). CZytam nawet napisy
na murach i wywieszki w sklepach.
"Matko- dziecko twój skarb" ;)
Pozdrawiam czytajacych :)

do baśki

[Gość: myszkin]

tak, oczywiscie nic z tego nie zrozumialam, w ogole nie wiem, czy raskolnikow
to imie czy nazwisko, jakies straszne, wiesz, chrzanienie przez tyyyle stron,
nie podobalo mi sie. bo ja tylko ogladam telewizje i jem chipsy, no i jeszcze
do dyskotek chodze, a przeczytalam to cale wlasnie po to, zeby nic nie
zrozumiec i sie potem chwalic.

Do Myszkin

[hania_76]

Gość portalu: myszkin napisał(a):

> tak, oczywiscie nic z tego nie zrozumialam, w ogole nie wiem, czy
raskolnikow
> to imie czy nazwisko, jakies straszne, wiesz, chrzanienie przez tyyyle
stron,
> nie podobalo mi sie. bo ja tylko ogladam telewizje i jem chipsy, no i
jeszcze
> do dyskotek chodze, a przeczytalam to cale wlasnie po to, zeby nic nie
> zrozumiec i sie potem chwalic.


Myszkin, nie obrażaj się, ale do pewnych książek trzeba dojrzeć, dorosnąć.
Oczywiście nie ma na to reguły. Ja pierwzsy raz przeczytałam "Mistrza i
Małgorzatę" mając 12 lat, a moi rodzice sprawdzili, że "zrozumiałam lekturę"
rozmawiając ze mną o tej książce. Za to np. do Marqueza musiałam dorosnąć. W
liceum czytałam go bo wszyscy czytali, ale polubiłam kilka lat później.
Więc nie bocz się :-)

Do Hani 76

[Gość: Daniel]

hania_76 napisała:

> ... do pewnych książek trzeba dojrzeć, dorosnąć.
> Oczywiście nie ma na to reguły. Ja pierwzsy raz przeczytałam "Mistrza i
> Małgorzatę" mając 12 lat, a moi rodzice sprawdzili, że "zrozumiałam lekturę"
> rozmawiając ze mną o tej książce. Za to np. do Marqueza musiałam dorosnąć. W
> liceum czytałam go bo wszyscy czytali, ale polubiłam kilka lat później. :-)
Ja 1-szy raz przeczytałem "Ferdydurke" i "Trans-Atlantyk" mając 15 lat,
połknąłem b. szybko nie zastanawiając się i chyba nie do końca rozumiejąc
wszystkie podteksty - czytałem pod kątem rozrywki :))))))))))))))))))
natomiast 3 lata później mogłem już się rozsmakować...
pozdr. - Daniel 79 (79 znaczy to co u Ciebie 76 jeśli Twoje 76 znaczy to co
myślę) :))))))))))))))))))))))))

[hania_76]

Legenda rodzinna głosi, że potrafiłam wprawić w zdumienie pół tramwaju
literując "W A R Z Y W A I O W O C E" w wieku lat 2.5. Ponoć mając latek 3
czytałam z zapałem "Wróbelka Elemelka". Coś w tym musi być, bo zaczytany na
amen egzemplarz opatrzony moimi własnymi ilustracjami (dziwne zygzaki
kolorowymi kredkami w poprzek strony) rodzice przechowują do dziś. Niestety
zupełnie nie pamiętam, kiedy zaczęłam czytać świadomie, więc opieram się ufnie
na rodzinnych klechdach domowych.

PS. Nawyk czytania przy jedzeniu wyrobiłam sobie we wczesnej podstawówce i
zostało mi to do dziś.

[Gość: monika_kot]

Nauczyłam się czytać w wielu 6 lat. Od razu było to dla mnie tak pasjonujace że
zaczęłam czytać bardzo dużo. Jak zaczęłam, tak nie mogę skończyć do dziś. W
zasadzie nie miałam takiego większego przestoju że nic nie czytałam. Ksiązka
zawsze była u mnie na piedestale i w pierwszej kolejności sięgnę po nią jeśli
miałabym dokonac wyboru co kupić. Z okresu kiedy nie umiałam czytac pamietam
tylko takie wrażenie że strasznie denerwowało mnie jak sama nie mogłam zgłębic
co jest napisane a tylko śledziłam ilustracje książeczek. Książki od zawsze
czytali mo rodzice. tat kojarzy mi sie z basniami z różnych stron świata. mMam
czytała mi wiele wierszyków opowieści o zwierzętach. Dzis nie wyobrażam sobie
zycia bez czytania:)))) I tego samego uczucia życze wszystkim wpadającym na to
forum.

[przemsw]

Jej. Ja mam dwa wspomnienia - czarne i białe.

Białe (w odcieniach szarości) dotyczy chwil, kiedy rodzice wychodzili
do pracy, a ja w kilka sekund wpadałem do ich łóżka
i czytałem wszystko co tam było. A były tam rzeczy przeróżne (ztąd te szarości)
od romansideł mamy (choć nie tylko) po dziwną lekturę mojego taty ;)

Czarne zaś, to okres zerówki. Nie tyle nie mogłem zrozumieć jak ktoś jeszcze
bełkocze nie mogąc odczytać, ale przede wszyswtkim śpieszno mi było
dowiedzieć się co dalej...Dlaczego czarne? Moja nietolerancja
zrodziła ich nie tolerancję. Zostałem zaszufladkowany jako lizus...
Pozdrawiam
PrzemS

[Gość: Druss]

Rodzice wspominają, że czytali mi książeczki prawie od kołyski i ponoć kiedyś
ojciec żachnął się - ach, naucz się czytać i daj nam spokój!!! Tak też
zrobiłem!!! Miałem podobno 3 lata... Z innych niepotwierdzonych opowieści, to
podobno przedszkolanka była sfrustrowana, że dzieci wolą, abym to ja im czytał
bajeczki, a nie ona... I na szczęście tak mi zostało do dziś (nie odnoście
tego stwierdzenia do dzieci i przedszkolanek ;-))))))
Czasami traktuję swoje czytelnictwo w kategoriach szkodliwego (sic!) nałogu.
Mam na myśli finansową stronę tej fascynacji. Po prostu nie umiem się oprzeć
pokusie, na przekór zdrowemu rozsądkowi i teorii planowania wydatków ;-)
Ukłony,
Druss

[Gość: monika_kot]

Gość portalu: Druss napisał(a):

> Rodzice wspominają, że czytali mi książeczki prawie od kołyski i ponoć kiedyś
> ojciec żachnął się - ach, naucz się czytać i daj nam spokój!!! Tak też
> zrobiłem!!! Miałem podobno 3 lata...

3 lata??? jestem pod wrażeniem

Z innych niepotwierdzonych opowieści, to
> podobno przedszkolanka była sfrustrowana, że dzieci wolą, abym to ja im
czytał
> bajeczki, a nie ona...

Pamietam z przedszkola takiego kolegę z grupy który tez potrafił juz płynnie
czytać. I my również wolelismy aby on nam czytał a nie pani:)))Strasznie mi tym
czytaniem imponował...

> Czasami traktuję swoje czytelnictwo w kategoriach szkodliwego (sic!) nałogu.
> Mam na myśli finansową stronę tej fascynacji. Po prostu nie umiem się oprzeć
> pokusie, na przekór zdrowemu rozsądkowi i teorii planowania wydatków ;-)

Nie jesteś sam w tym nałogu. Ale dzięki takim ludziom istnieją jeszcze na
świecie wydawnictwa i książki:)
Pozdrawiam!

[Gość: Druss]

Witaj ponownie,
Te przedszkolne legendy opowiadane z dumą przez rodziców.... Hmm - Twój post
zaintrygował mnie po raz kolejny...
Druss

[Gość: marketka]

Z podań rodzinnych wynika, że literek nauczyłam się w wieku 3 lat - mama zajęta
była wychowanioem brata. Ze składaniem ich były trudności, więc zawiązałam
spółkę z sześcioletnią koleżanką, która umiała składać, ale nie znała
wszystkich liter. Ja literowałam, ona składała...

[Gość: malidar]

Ja zaczynałam prawie normalnie, jakoś w połowie ostatniej grupy przedszkola
(nie było wtedy zerówki - trochę już nadgryziona zębem czasu jestem) i rodzice
bardzo dbali o dobór książeczek dla mnie. Były "Śmieszne żarty i wybryki małej
małpki Fiki-Miki", były przygody Koziołka Matołka ... ech ... dawne czasy, i
mnóstwo bajek, które czytałam pasjami ... a potem tak koło trzeciej klasy
podstawówki juz poszłam na żywioł, Snopkiewiczowa, Jurgielewiczowa,
Ożogowska ... i Ania z Zielonego Wzgórza (to znam niemal na pamięć), strasznie
dużo czytałam ale żadnych tam "Zbrodni Ikara" (hi hi hi bo tyle właśnie bym
wtedy zrozumiała). Dość szybko odkryłam kryminały i ku zdziwieniu ogólnemu
rodziny i koleżanek i kolegów - serię Tygrysy ... teraz już nie pamiętam wiele
z tego co wtedy przeczytałam ale nałóg został, bibliotekę domową mam sporą,
pewnie będzie w niej około 1.500 tytułów i nie są to Harlekiny (które zresztą
od czasu do czasu lubię poczytać ale potem lądują w koszu na śmieci). I czytam
ciągle, przy jedzeniu obowiązkowo, inaczej bym się udławiła z nudów ...
Pozdrawiam czytających wsześniej niż ja ...

od niedawna

[Gość: Olivier]

czytam od niedawna wiec specjalista jeszcze ze mnie zaden
ale polubilem ksiazki jak tylko ich czytanie przestalo byc przymusowe
zaraz po liceum wialem sie za biblie....
i inne i tak jakos zostalo mi do dzis
pozdrawiam
OLI

[madzioreczek]

Właśnie ostatnio będąc w bibliotece, zauważyłam, że przyszłym roku minie 20 lat
jak do niej należę, czyli zaczęłam czytać książki mniej więcej w wieku 8 lat.
Będąc dzieckiem bardzo często zaczynałam książkę i jej nie kończyłam, taki
miałam jakiś słomianny zapał, ale pierwszą którą przeczytałam "od deski do
deski" były "Dzieci z Bullerbyn". Przyznaję, że przeglądając to forum odnoszę
wrażenie, że wiele osób sięga po literaturę "ciężkiego kalibru", do której
bardzo często należy mieć przygotowanie teoretyczne, by zrozumieć o co chodzi.
Ja jakoś nigdy nie wziosłam się na wyżyny, pewnie z obawy, że nie zrozumiem o
co mogło chodzić autorowi, z interpretacją utworów często miałam problemy,
szczególnie alegorycznych, a więc siedzę sobie m.in. w światku M. Musierowicz,
M. Higgins Clark, P. Margolina, Grishama i czuję się tym usatysfakcjonowana,
jakoś nie wyobrażam sobie życia bez tej formy rozrywki i cieszę się, że mąż za
moją namową od paru lat również namiętnie czyta.
Pozdrawiam serdecznie
magda

[Gość: ineska_pineska]

Czytam od 4,5 roku życia, może wcześniej??? Właściwie przypomina mi się
czytanie na "ocenę" w przedszkolu. Wszystkie dzieci mruczały coś pod nosem,
składały litery wolno, czytały brzydko, a dla mnie te wszystkie ślaczki łączyły
się przedziwnie łatwo w jedną całość. W zerówce robiłam za "czytadło", w
podstawówce też. Pierwsza książka która zapadła mi w pamięć, oprócz książeczek
typu "Poczytaj mi mamo", to był "Czuk i Chek" (autora nie pamiętam).
Przeczytałam tę pasjonującą lekturę w wieku 6 lat i do dziś tak samo mi się
podoba;-)

3 latka

[Gość: mała]

Ja tak jak niektórzy z was nauczyłam się czytać w wieku 3 lat, ale nigdy w
życiu nie literowałam słów. Mama uczyła mnie i moje rodzeństwo metodą
pokazywania od razu całych słów, tak żeby patrzeć na słowo jak na całość, a nie
na poszczególne litery. To jest świetna metoda, nauczyłam się tak czytać bardzo
szybko i płynnie.
...... a czytanie stało się pasją........

[Gość: dortu]

Nie pamiętam, ale wg zeznań rodziny, gdy miałam ok.3-4 lat. Przypominam sobie
taką scenę, jak siedzą rodzice ze znajomymi na majówce nad jeziorem, na kocu
lezy "Przekrój" i ja zaczynam głośno czytać zabawne kawałki z ostatniej strony,
a znajomi patrzą z niedowierzaniem i mówią, że chyba mnie na pamięć tego
nauczono, bo to niemozliwe by takie dziecko czytało. Potem poszło już lawiną.
Moja ciocia pracowała w księgarni i zaopatrywała mnie najpierw w książeczki z
serii "Poczytaj mi mamo", z tą różnicą, że mama nie musiała czytać, a potem w
inną literaturę. Kiedy poszłam do szkoły, zapisałam się do biblioteki dla
dzieci i od razu wpadłam w kłopoty, bo co ciekawsze pozycje zabierałam do
szkoły i wskutek tego dorabiałam się uwag w dzienniczku o treści : "czyta
książkę na lekcji pod ławką". Wtedy czytałam -jak mi się wydaje - przynajmniej
ze 100-200 stron dziennie, a podczas wakacji, kiedy lało,nawet więcej.
Siedziałam u dziadków na strychu, wygrzebywałam z pudeł stare podręczniki
szkolne taty (z ciekawości, żeby sprawdzić czym się różnią od moich), jakieś
przedwojenne powieści, kalendarze itp. Do dzisiaj został mi nałóg czytania :
przy jedzeniu, w wannie, w środkach masowej komunikacji (jeśli mam możliwość
usiąść), a w samochodzie, jako notoryczny nie-kierowca, umilam życie mężowi i
synowi głośną lekturą jakiejś wspólnie wybrane pozycji (ostatnio "Szwejka").

[vulture]

Ja też w wieku ok. 3 lat czytałem, jak twierdzą naoczni świadkowie. A po
książki sięgam, od kiedy pamiętam, czyli od zawsze...

[tetee]

Ja zaczełam jak miałm 1,5 roku - no cóż inteligentna bestia byłam!!!!

gazety od 1984

[Gość: Daniel]

Pierwsze 3 poznane litery - "P", "R", "L" - w 3 roku życia;
Gazety przynajmniej od 5 roku życia ("Głos Robotniczy" organ KW PZPR w Łodzi);
Książeczki dla dzieci - nie jestem pewien, bo mi też rodzice czytali :)));
Trochę grubsze młodzieżowe - P. Samochodzik, Niziurski - od 8 roku życia;
od 1994 prowadzę spis tytułów przeczytanych książek (wpisałem także czytane
wcześniej, o ile pamiętałem) - do chwili obecnej 765 książek.
mam 24 lata, 4 miesiące i 14 dni
pozdrawiam :)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

[prof.chaos]

Ja jestem piśmienny od 1982 roku (miałem wtedy dwa lata). Od tego czasu ciągle
coś czytam, z tym że początkowo interesowały mnie głównie pozycje
popularnonaukowe i naukowe. Do literatury pięknej przekonałem się - tak na
poważnie - dopiero kilka lat temu.

[venus22]

Ja pamietam ze jak poszlam do pierwszej klasy to juz umialam czytac.
Denerwowalo mnie powolne dukanie reszty uczniow..
Ksiazki doslownie pozeralam.
Nie mialam zwyczaju czytac czegos nad swoj wiek, z wyjatkiem prostych
kryminalow..
Lubialam Bahdaja, Niziurskiego, Ozogowska, Snopkiewicz, Siesicka,
Szklarskiego, Nienackiego, Lindgren, Lofting'a, Milne'a, Montgomery i calej
masy innych doskonalych dziececych pisarzy.
Venus

[dylan2002]

Nauczyłam się sama czytać w wieku lat 5.Od tamtej pory nie przestaję.Ale ja na
razie nie pracuję,więc jeszcze zobaczymy.Pozdrawiam
J.

[Gość: zxcv]

Ja też czytałam od jakichs trzech lat.Pamiętam jak mnie przedszkolanki
wyciągały ze sjesty, żeby jakims swoim przyjaciółkom zaprezentowac mnie jako
dziw natury. Czytałam już wtedy nie ksiązki dla dzieci ale podreczniki
metodyczne dla nauczycielek przedszkola, te na najwyższej półce. Ma sie te
ambicje, co ?
Przedwczesna ta lektura sprawiła, że nie miałam zupełnie podziwu - jakim to
dzieci z reguły otaczają postacie nauczycielek w dzieciństwie - dla uczących
mnie pań. Okazało się, że te wszystkie gry i zabawy nie z głowy wymyslają, ale
z książek wzieły ! Kwestia dotarcia do własciwych żródeł.
Elementarz, rozdany w klasie 1 wrzesnia 1960 roku przeczytałam do końca
uroczystości.
W latach sześćdziesiątych, a nie było wtedy tylu co teraz książek, czytałam
wszystko - od nalepek po oranżadzie do starych roczników "Rycerza
Niepokalanej". Grubo przed czasem (III kl) przecztałam pamiętniki
Hoessa "Śmierć jest moim rzemiosłem", w przeplatając, żeby było weselej -
Tytusem, Romkiem i A'tomkiem.Tak zostało do dziś, czytanie bez ładu i składu
nałog jak każdy inny.
Dzieci pilnowałam, żeby im się nic nieodpowiedniego w łapy nie dostało, ale
tylko najstarsza córka czyta nałogowo, pozostali żeglują po telewizji i
internecie. I zapewne oglądają grubo barziej nieodpowiednie rzeczy, niż może
mi przytjść do głowy.

[Gość: Daniel]

Co masz na myśli "coś nieodpowiedniego"? :)) trudno mi się wypowiadać na temat
czytelnictwa dzieci, bo nie mam z nimi do czynienia; pomimo namiętnego
czytelnictwa prasy partyjnej w dzieciństwie zostałem po 1989 r. w Polsce
(chociaż mógłbym być politrukiem na Kubie lub chociaż na Białorusi...) :))
najszkodliwsze są kretyńskie seriale (Lokatorzy, Świat wg Kiepskich...)!!!
pozdr., Daniel:))

[agrafek]

Pięć lat. Ale nie książka, tylko komiks: "Tytus, Romek i Atomek" część o dzikim
zachodzie. Zaraz potem był jednak "Puch, kot nad koty" i "Kubuś Puchatek"
(jakoś tak wyszło wszystko puchowe). A potem istna lawina. Przez pierwzy rok
czytałem tylko na głos doprowadzając do szału całą rodzinę:).
pozdrawiam

[mietowe_loczki]

Gość portalu: Agnieszek napisał(a):

> Ja późno czyli normalnie nauczyłam się czytać. Pochłaniałam książki od kiedy
> pamiętam. Ostatnio trochę się urwało - praca. Ale mój syn czyta od czwartego
> roku życia, wtedy zaczął i jeszcze czyta, nie tylko gazety komputerowe, a ma
> trzynaście lat.

Nie pamiętam, odkąd czytam, ale pamiętam jak Pani Przedszkolanka stwierdziła,
że już jestem wystarczająco duża, żeby przeczytać Plastusiowy pamiętnik :-)
a Syna zainteresowania pielęgnuj, i uważaj, żeby zbyt prędko nie sięgał po
Dostojewskiego, niech dorośnie, żeby mógł rozumieć :-)))
pozdrawiam

[Gość: zxcv]

Do Daniela:
Wiesz, z ta nieodpowiednia lekturą, chodziło mi o to, żeby moje dzieci nie
czytały pamiętników zbrodniarzy wojennych przed I Komunią Świętą.
Co do seriali - niestety oglądają te różne klany rodzinne i szpitale, ale
przecież i ja słuchałam Matysiaków i w Jezioranach i przeżyłam.Może im nie
zaszkodzi.
Gdy byłam młoda mamą bardzo mi zależało, by dzieci czytały. Sama do świata
kultury wkroczyłam porzez słowo pisane. Na chybił-trafił, ale jednak poprzez
słowo pisane. Udało sie tylko z najstarszą. Czytamy, wyrywamy sobie ksiązki.
Wcale nie mamy ambicji by czytac modne nowości...
Młodsi - już nie. Walczyłam długo i poddałam się, porostu oni nie chcieli być
inni niż koledzy.
Pocieszające jest jakiś tutaj post, ktos zaczął czytać nałogowo dopiero w Lo.
Widac można różnie zaczynać.
No i to zdanie jest dopiero na temat - pytanie było o to, jak wczesnie
zaczeliscie czytać. Kończe, bo nas stąd skasują.
Zreszta samo czytanie jako takie jeszcze nikogo nie zbawiło.