"Pan lodowego ogrodu" Grzędowicza

[onion68]

Zamówiłam sobie pod choinkę. Dobrze zrobiłam? Co prawda, słowo się rzekło,
zamówienie się złożyło, ale lubię być przygotowana :-)Będę wdzięczna więc za
odzew.

[Gość: divad]

źle... bo książka jest tak fantastyczna, że czekanie na trzeci tom kolejnych
kilka lat nie wyjdzie ci na dobre:)
a na serio to świetny zakup!

[chiara76]

nie czytałam, ale mój Mąż tak i tak się wściekał, zanim doczekał się na drugą
część (podobno długo zanim wyszła następna od pierwszej), że sądzę, że to dobry
wybór.
Nawiasem mówiąc, często zamawiasz coś nieznanego? I jak często trafiasz w 100%
dobrze??

[onion68]

Nie, nieczęsto... Potrzebowałam dopełnić koszyk, a Grzędowicz tak jakoś mi się
rzucał w oczy ostatnio. Przejrzałam opinie w biblionetce, ale chciałam tu
zapytać, bo Was - w pewnym sensie - znam :-)
Dziękuję za opinie. I chętnie poczekam na trzeci tom, dowolnie długo, byle było
warto.
Z kupionych w ciemno, a udanych mogę wymienić "Pana Norrela i Jonathana
Strange". Kupiłam pod wpływem reklamy przysłanej na maila.

[wypasiona_foczka]

Masz na myśli pierwszą częśc? Fantastyczna! naprawdę. Świetnie napisana, fajny pomysł, wyraźni bohaterowie. Jedna z lepszych książek jaka wpadła mi ostatnio w ręce. Na pewno bedziesz zadowolona.
Z ogromną niecierpliwością, przestępując z nogi na nogę, oczekiwałam drugiego tomu. I... trochę się rozczarowałam. Też świetny język, ciekawie napisana ale miejscami nudnawa i jak dla mnie zdecydowanie za dużo akcji tupu: " zabili go i uciekł". Jakby autorowi nagle zabrakło pomysłu jak dokończyc wątki, które pozaczynał w pierwszej części.

[onion68]

Jestem po rozdziale o synach kerneńskiego władcy - i pod jego wrażeniem. Na
razie nie potrafię go powiązać z poprzednimi.
Świat ponury jak u Brzezińskiej. Spodobały mi się refleksje Duka na temat życia
w średniowieczu, jak również detaliczne przedstawienie wrażeń i problemów
przybysza z o wiele bardziej zaawansowanej cywilizacji.
Niesamowicie oddany stan samotności i strachu.

[onion68]

> Spodobały mi się refleksje Duka na temat życia w średniowieczu,

*Vuka

:)

[wypasiona_foczka]

Pierwszy tom jest fantastycznie napisany. Z taką lekkością, bez zbędnych głupot i zapychaczy typu "opisy zachodzacego słońca" i "ptak siedzacy na gałęzi pośród szumiącego lasu" jakich pełno w innych tego typu książkach. Czyta się jednym tchem a zakończenie dosłownie wgniata w fotel. Potem człowiek czeka cały rok, jak głupi, na drugą częśc, chodzi do Empiku, pyta czy już mają, wyobraża sobie niewiadomo co i..... du*pa!

Właśnie jestem przy końcu drugiego tomu. Jak można było schrzanic tak świetny pomysł na historię?! Nuda, nuda, nuda, dłużyzny. Bohater jeden z drugim idzie, idzie, walczy z kimś, idzie dalej, ma jakies zwidy, znowu z kimś walczy, NIC się nie wydarza, żadnych zwrotów akcji. Nuda. Jestem rozżalona! Prawdą jest, że rzadko się zdarza by druga częśc dorównywała tempem i poziomem pierwszej ale bez przesady! Niech odezwie się ktoś kto przebrnął przez II i powie dwa słowa bo nie wiem czy to ja jestem jakimś wywrotowcem czy inni też maja takie paskudne odczucia?

[onion68]

Nie, nie zgadzam się. Po skończeniu pierwszego tomu biegałam po Karpaczu i
Szklarskiej Porębie jak z bubrem szukając drugiego, zdobyłam, przeczytałam i nie
żałuję.
Moja pierwsza refleksja była taka, że właśnie rzadko się zdarza, żeby tak bogata
historia konsekwentnie trzymała jakość przez około 1200 stron. Nie udaje się to
np. Sapkowskiemu - zaczyna świetnie, po czym pojawiają się oznaki
przekombinowania i jakoś wszytko nieco więdnie. Tak więc zgadzam się czekać na
kolejny tom dwa albo i trzy lata.
Zawsze lubiłam książki przygodowe i nie przeszło mi na starość, pod tym względem
Grzędowicz oczywiście w żadnym z tomów nie zawodzi. Lecz warstwa przygodowa to u
niego tylko warstwa wierzchnia :-) Uważam, że przy okazji wspaniale oddaje stan
samotności, obcości, bezradności. Następnie budzenia się więzi między ludźmi
(istotami?), zadomowienia. Planeta, która dla Vuko była miejscem niesłychanie
obcym w pierwszym tomie, w drugim jest już częściowo jego światem - i czytelnika
również. Podoba mi się zawarta w powieści analiza powstawania społeczeństwa i
państwa totalitarnego, u korzeni którego leżą, a jakże, dobre chęci.Wspaniały
jest wątek następcy Tygrysiego Tronu, motyw dojrzewania do życia,
odpowiedzialności i zapewne władzy.
Vuko pozbawiony atrybutów uebermenscha podoba mi się bardziej niż w pierwszym
tomie, a wychodzenie z opresji w równej mierze dzięki umiejętnościom, łutowi
szczęścia i innym ludziom przemawia do mnie.
Przy pierwszym tomie pomyślałam, że Grzędowicz zdecydowanie ustępuje
Sapkowskiemu jeśli chodzi o bogactwo i impresyjność języka. Po namyśle
stwierdziłam jednak, że choć prosty, język Grzędowicza jest szlachetnie prosty,
zawierając wystarczającą dawkę emocji, aby powieść nie stała się czwórkowym
wypracowaniem.
Czy muszę dodawać, że czytałam bez wytchnienia? ;-)

[brannick]

Myślę, że dobrze - ja oba tomy sobie u matki zamówiłem na Mikołajki i mi w
Merlinie kupiła. Pierwszy tom miałem wczesniej tylko pożyczony, ale teraz te dwa
to łyknąłem jak spragniony człowiek na pustyni wodę :)