Dom nad rozlewiskiem Kalicinskiej-ktos przebrnal?

[sorrento_8]

Jeszcze Dom nad rozlewiskiem jest odpowiednim czytadłem na długą
podroż, ale już "Powroty..." niestety wolałam powtarzające się
widoki za oknem pociągu niż to.

[Gość: anka]

Postacie płaskie i najwłaściwsze słowo na określenie tej pisaniny, które już w
tym wątku niejednokrotnie padło to "irytująca". Komuś z "bagażem" to "Traktat o
łuskaniu fasoli" polecam.

[Gość: Jagoda]

Czytam wlasnie, i co tu kryc ten watek mnie zachecił, by zobaczyc co to.
No plaskie, i doszlam do opowiesci o Bronce i Michale i chyba odpadam.
To,ze to nie jest literatura tylko opowiesc to raz, a dwa ta ksiazka jest
obludna. Jakos zaklamana. Ale jesli kobiety odnajduja w tym siebie to przykre.
Panciowata. Deta i nadeta.
Szwaja ma wziecie i to- smutne.
Grochola ma poczucie humoru i umie ksiazke skonstruowac a to..zenua..
Tzn. to ze sie ukazala ok ale takie powodzenie zle swiadczy o moralnasci i
mentalnosci czytelniczek, ze kupuja taki falsz i lykaja i mowia dziekuje,
poprosze o wiecej...

Jagoda - zaciekawilas mnie,

[maniaczytania]

dlaczego uwazasz, ze ksiazka jest obludna i zaklamana???

[migaczi1]

To typowa książka o niczym - lekka, łatwa, przyjemna, nie wysilająca
szarych komórek. A co entuzjastycznych recenzji, yo coraz częściej
mam wrażenie, że są one istotną częścią reklamy, a nie rzetelną oceną

a w bibliotece na zapisy

[Gość: blondynka]

.... bez komentarza

[woi.mi]

Może i na zapisy, ja też czekałam i wielka lipa potem.

[Gość: iza]

Przeczytalam i upatruje fenomen tej ksiazki w jej codzinnosci zwyczajnosci To
nie powiesc a opowiesc. Ksiazka odpowiada na potrzebe ucieczki od zwyklego zycia
do czegos nowego,czystszego co budujemy od poczatku.
Grochola tez zadebiutowala czyms podobnym Kobieta po rozwodzie buduje dom...
A przy okazji slowo cipka sie tam powtarza cos ze trzydziesci razy, co lekko
mnie zaskoczylo w tego typu ksiazce.
Ale nie umiem tego zdefiniowac.
Cipkoidalna literatura?
Cipkizm.
No nie wiem..
Ale profuzja cipki, zdecydowanie.

[pomme]

sorry to, że Grochola jest poczytna nie świadczy o jakości jej
książek.
Mówisz o potrzebie ucieszki, powrotu na łono natury...
poczytaj "biegnącą z wilkami"

[kinkas]

Ja przypadkowo też przeczytałam najpierw "Powroty" i uważam że chyba
w takiej kolejności powinno się czytać tą ksiażkę..Mnie obie części
podobały się bardzo.I moim zdaniem Kalicińska w prosty i przystepny
sposób opisuje trudne relacje między ludzkie.I nawet jeśli Polska
Wieś opisana jest w sposób nieco przecukrowany to miło jest wrócic
na chwilę do polskiej tradycji i goscinnosci.Mnie ta ksiażka ujęła
całkowicie i gorąco ją polecam wszystkim ,którzy potrafią docenić
prostotę i ciepły klimat.

[Gość: gość JB]

mówi się "tę książkę" Mnie się książka podobała.Jestem taką kobietą
po 50 -tce.Ludzie zachowujecie się jak nasi politycy.Każdy może
wybrać sobie interesującą go książkę i nie zmuszać się do czytania
tej.Jednej podoba się "Kod Leonarda Da Vinci",drugiej"Pan
Tadeusz".Mnie kobiecie z bagażem życiowym i kiedyś mieszkającej na
wsi podoba się ta książka i "Traktat o łuskaniu Fasoli" -
również. Pozdrawiam

[Gość: upright]

Po przecinku i po kropce zostawia się miejsce - wstawia się spację.

[Gość: Monika]

Skoro wzbudziła taką długą dyskusję to znaczy, że warto o niej porozmawiać. A skoro warto o niej dyskutować to znaczy, że jest w pewnym sensie wartościowa. Każdy ma inny gust i nie można mierzyć go jedną miarą. Ja osobiście przeczytałam obie części książki i uważam, że są bardzo dobre. Nie umiem natomiast strawić książek Grocholi choć filmy nakręcone na podstawie jej książek są lekkie i czasem miło się je ogląda. Osobiście "Dom Nad Rozlewiskiem" jest dla mnie jednak bardziej wartościową literaturą niż książki Grocholi.

[Gość: kamilka]

Książka wciągnęła mnie do tego stopnia, że chodzę i szukam czegoś
podobnego. Nigdy wcześniej nie trawiłam przydługich opisów przyrody,
przepisy kulinarne - zgroza. A w tej książce chłonęłam każde słowo,
delektowałam się każdą potrawą ! Czułam ogromny niedosyt gdy tak
szybko się skończyła. Chcę jeszcze.

P.S. 10 lat wcześniej nie byłabym wstanie przebrnąć przez 20
pierwszych stron. Grocholi nie trawię, chociaż 10 lat temu pewnie
byłabym fanką.

[yanga]

No to znajdziesz :-) Pod koniec listopada wychodzi trzecia część -
"Miłość nad rozlewiskiem"!

[wellla]

jest też III czesc jeslim ktoś przebrnął przez I i II.....

[jarka63]

A za pół roku ukaże się tom nr 4 pt.Zgon nad rozlewiskiem.

[ewa9717]

Idę na całość: część piąta - "Zycie po zyciu nad Rozlewiskiem".

[Gość: Ewa]

Boszsze, kolejna czesc:/

Tu rozsadna recenzja. Nic dodac nic ujac.


www.biblionetka.pl/ks.asp?id=81268

[senior_warga]

Nie podoba mi się słowo "rozsądna". Czyli uważasz, że pozytywne
recenzje dotyczące tej książki są nierozsądne? Idąc dalej, można by
sądzić, że osoby, którym powieść się podobała, w ogóle nie znają się
na literaturze? Ja bym uważał na takie słowa :)

[Gość: Ewa]

Nie podoba mi się słowo "rozsądna". Czyli uważasz, że pozytywne
> recenzje dotyczące tej książki są nierozsądne?
Tak uwazam,ze sa nierozsadne.

Idąc dalej, można by
> sądzić, że osoby, którym powieść się podobała, w ogóle nie znają się
> na literaturze

Tak, uwazam ze osoby ktorym sie powiesc podobala nie znaja sie na literaturze.
Brak smaku to przykra dolegliwosc ale mozna z nia zyc.

[senior_warga]

Mocne słowa, chyba jednak niesprawiedliwe.
W pewnym sensie obraziłaś i mnie, i wiele innych osób :)

Literaturą na poważnie zajmuję się od kilku lat, wcześniej - w
liceum i na studiach - też sporo czytałem, czyli mam blisko 15-
letnie "doświadczenie czytelnicze". Tak więc trochę (prawdopodobnie
nawet więcej niż trochę ;)) na literaturze się znam. Powiem
tyle: "Dom nad rozlewiskiem" podobał mi się. Oczywiście nie
postrzegam tej książki w kategoriach wielkiego dzieła, mam pewne
uwagi i zastrzeżenia, ale generalnie uważam powieść M.Kalicińskiej
za jak najbardziej udaną.

[hajota]

> Tak, uwazam ze osoby ktorym sie powiesc podobala nie znaja sie na literaturze.
> Brak smaku to przykra dolegliwosc ale mozna z nia zyc.

O kurcze, zawsze podejrzewałam siebie o brak smaku, bo przed niektórymi
książkami kultowymi na kolana nie padam. A "Dom nad rozlewiskiem" przeczytałam z
przyjemnością. Na swoje usprawiedliwienie mam to, że co roku spędzam 2-3
miesiące w okolicach opisywanych przez autorkę. Do Pasymia mam niespełna 20 km.
Więc była to świetna lektura na mazurskie wakacje.
Natomiast "Powroty..." mniej mi się spodobały. Jakieś takie za bardzo
bogoojczyźniane jak na mój gust.

[scoutek]

Gość portalu: Ewa napisał(a):
> Tak, uwazam ze osoby ktorym sie powiesc podobala nie znaja sie na literaturze.

bosze, to cholerne generalizowanie i wywyzszanie sie
co to znaczy "znac sie na literaturze"?
to znaczy cenic Tolstoja, a nie szanowac Grocholi?
przeciez sa rozne rodzaje literatury, przeznaczone do roznych ludzi
kazdy rodzaj literatury bowiem sluzy roznym celom i tak powinien byc odbierany
moim zdaniem nie jest wazne co kto czyta
wazne, ze czyta
i o to chodzi

moja znajoma, bardzo wyksztalcona nauczycielka historii, pod koniec swojego zycia chora na raka, cale noce spedzala na czytaniu pospolitych Harlequinow, tych najtanszych z kiosku, bo tylko taka literatura pozwalala jej odwrocic uwage od tego co dzialo sie w jej wlasnym zyciu
i nigdy nie powiem, ze nie znala sie na literaturze bo czytala TAKIE ksiazki

[Gość: croyance]

No wiesz, ja tez lubie sobie np. posluchac Britney Spears, ale nie
uwazam, ze to szczegolnie wartosciowa sztuka. Tak samo, nikomu nie
szkodzi poczytac sobie Harlequinow dla rozrywki i w ramach gulity-
pleasures, ale mozna przy tym zachowac obiektywna ocene tych dziel.

[mitsuko76]

hehe, a nasze dzieci będą czytać "Rozlewisko-reaktywacja"

[Gość: upright]

hehe, a nasze dzieci nie będą umiały czytać!

[ryza_malpa1]

Przeczytałam z przyjemnością.
Z cała świadomościa nurzania sie w "płytkiej, babskiej książce".
Nie lubię płytkich i babskich ksiązek ale ta akurat mi sie podobała -
dała mi chwilę jakiegoś spokoju, powrotu do babcinych konfitur,
przypomniała gościnnych sąsiadów ze wsi ( zawszr mi wciskaja jakies
słoiczki - a to dżem czerośniowy, ato coś tam ..).
Fajnie by było gdyby świat tak wyglądał.

[f.l.y]

generalnie rzecz biorąc, ważne jest to, że nie to dobre, co dobre,
tylko co się komu podoba..

jeśli są tacy (w tym ja) którym się ksiązka podoba (cz.2ga też) to
dobrze, autorka szczęśliwa, zarobi na chleb, czytelnicy zadowoleni

jeśli są też, którzy nie bardzo tę twórczość trawią, to mają inne
tytułu do wyboru, wszak książki p.Kalacińskiej ofoliowane nie są,
można się zorientować w czym rzecz i dokonać wyboru: kupił nie
kupił, czyż nie?

czekam na 3cią część Miłość nad rozlewiskiem, choć obawiam się
nieco, że jest napisana z rozpędu po dwóch 'rozlewiskach'..
jednak wypowiem się dokładniej po lekturze..
kupić zamierzam, w empiku przesiadywać nie mam zamiaru żeby książkę
przeczytać po frajersku i za gratis...

[wiki.79]

Zakupiłąm i czeka na swoją kolej.

[vivyan]

Ja przebrnęłam i nie rozumiem o co tyle hałasu. Przecież to tylko
takie czytadło dla zabicia czasu i nic więcej, gorsze są, obowiązku
czytać nie ma. Cudne to to nie jest, trudno. Wychodzę z założenia,
że i tak nawet kiepskawa książka (o ile nie zmusza czytelnika do
wzięcia rozpędu i rzucenia się z rozpaczy na ścianę w celu
zresetowania systemu) jest o niebo lepsza niż telewizyjna papka w
postaci durnowatych seriali oraz przeróżnych "szoł"! :)

[Gość: ania]

hmm troche poczatkowo ciezko bylo mi sie przebic, potem jednak
jakos poszlo, wciagnelam sie i jednym tchem przeczytalam, tzn zajelo
mi to 2 dni, ale ciesze sie ze przebrnelam. Nieistotne sa przepisy,
spizarnia, ale to ze zauwaza sie prostote zycia, ze zauwaza sie jak
trawa rosnie. Zabiegani czesto nie zdajemy sobie sprawy z tego, ze
trawa jest wlasnie zielona:) Pozdrawiam i zachecam warto, warto sie
zastanowic nad soba, nad rzeczywistocia, gdyz w biegu zycia
zapominamy czesto o zwyklych drobiazgach z ktorych wlasnie sklada
sie zycie :)

[jarka63]

I właśnie dlatego o tych drobiazgach warto pisać pięknie,a nie lewą
nogą, jak p.Kalicinska.

[Gość: EVI]

A czy przez Ciebie nie przebija niemożliwość znalezienia takiego
miejsca/ osoby w którym czułbyś/ czułabyś się tak dobrze, że nic nie
trzeba mówić i tak Cię ktoś zrozumie? Bo mnie to najbardziej
poruszylo, że ja nie mogę znaleźć takiego miejsca/ osoby i było mi
trochę smutno po przeczytaniu tej książki. A znasz jakiś dom, w
którym sporządzanie i spożywanie jedzenia jest czym fajnym i miłym?
Mi raczej kojarzy się to teraz z szybkim hamburgerem, telewizorem
itp. A tam jest taki dom w którym jest czas na siebie, anie na
następnym serial w telewizji. Całuski

[Gość: Duch]

Panie i Panowie... jakie miejsce?... jakie zrozumienie?... gdzie?...
co?... którędy...? To jest książka, nie rzeczywistość - tak jak film
to ruchome obrazki, nie rzeczywistość! Ktoś siada i pisze bajkę,
ktoś siada i wymyśla scenariusz. To nie jest LITERATURA (bo
literatura to np. "Uślubieni", którzy się tu przewinęli parę razy na
forum) - to produkt przemysłu ksiązkowego dla kucharek, który ma
trafiać w ich czułe miejsca (żeby w zamian za książkę oddały swoje
pieniądze wydawcy). Tyle. Głos wołającego na puszczy....

[jarka63]

No wreszcie ktoś to powiedział, dzięki, Duchu.

[Gość: EVI]

To źle być kucharką, która ma czułe miejsca? No trudno, może to i
źle, ale mi z tym dobrze i wisi mi określenie co jest prawdziwą
literaturą. Nie mam zamiaru udawać, że jestem lepsza przez to, że
czytam coś "Ambitnego" i co do mnie nie trafaia. Dla mnie czytanie
jest przyjemnością, a o gustach się nie dyskutuje!!! A w Domu nad
rozlewiskiem było mi po prostu dobrze, a reszta mnie mało ....
A kasy nie wydałam, bo wypożyczyłam ją z biblioteki:-))
Całuski

[Gość: Duch]

Nie ma za co, powiedziałem co myslę :). A teraz do rzeczy: nie
chodzi o to (broń Boże!), że ktoś kto czyta coś co uważa za
literaturę ma być lepszy (pod jakimkolwiek względem). Tylko pomyśl
EVI: w jaki sposób postrzegasz mężczyzn, którzy oglądają "Rambo" i
dostarcza im to jakiś niewiarygodnie intensywnych przeżyć? Nie
sądzisz może, że oni jednak są troszę mało dojrzali albo coś w tym
guście? A jeśli w dodatku po takiej "lekturze" oczekują, że świat
rzeczywisty dostacrzy im podobnych przeżyć... jeśli po obejrzeniu
jakieś pornografi marzą o podobnych przeżyciach, a potem oczekują,
że kobiety im ich dostarczą... Coś dokładnie identycznego jest z
ksiązkami w rodzaju tej, o której mowa - odwołuje się do najbardziej
podstawowych instynktów kobiet (dlatego trudno nie uwierzyć) i jest
niczym innym jak tylko inną odmianą pornografii - żeruje nie na
pożądaniu, a na na potrzebie ciepła, zrozumienia etc. Nie jest to
specjalnie urocze, ale znacznie gorzej, jeśli czytelniczka bierze
podobne bajki poważnie i oczekuje, że rzeczywistość będzie miała z
nimi cokolwiek wspólnego - prawdziwe nieszczęście! To nie jest
kwestia związana z lepszym czy gorszym czytelnikiem, ale lepszym czy
gorszym dziełem (albo "produktem"). Posłuchaj - ja też jedząc obiad
obejrzę Clinta Eastwooda ale wiem, że jest to "romas dla facetów",
takich co to wiesz, chcą się czuć Brudnym Harrym, stojąc w korku, w
drodze z pracy do domu. Wiem, że to literatura kuchennych schodów
dla niedowartościowanych facetów i dlatego mogę obejrzeć tylko "do
kotleta". I ksiązka o której mowa to także litera kuchennych
schodów, tyle, że dla niedowartościowanych kobiet, czyli kucharek,
które śnią o tym, by być paniami baronowymi, albo przynajmniej żeby
książe na białym koniu przyjechał.
A czego mogą dostarczyć inne książki? Kiedy czytasz Schulza (temat
gdzieś się tu przewinął na forum), czujesz zapachy i smaki - taki to
jest język! (tylko trzeba spróbować.. troszkę chcieć... i
dopływasz..). Kiedy czytasz "Uślubionych", "Sąsiady", język bawi cię
do łez, chociaż przekazuje treść momentami przerażającą, a czasem
język cię przeraża, mimo że opisuje rzeczy zabawne - po takich
lekturach jesteś kimś innym, niż byłaś. Na tym polega sztuka -
dostarczyć ci przeżyć, których inaczej byś nie doświadczyła. Nie
jest taką sztuką imitowanie przeżyć związanych z podstawowymi
instynktami (wsio ryba, czy pornografia, czy rozlewiska, czy różne
inne grochole)... I to wszystko. chciałabyś męża, co się naoglądał
pornografi najgorszej i jest wielce nieszczęśliwy, jak nie spełniasz
jego - opartych na tym co zobaczył - oczekiwań? Na pewno nie. Tak
samo mężczyźni wolą kobiety, które wolą swój własny dom, niż dom na
rozlewiskach... :)

[jarka63]

Jasno to tłumaczysz, sama bym tak nie umiała.A podziękowania były
nie tyle za kucharki, co za zwrócenie uwagi, że wiele osob czytając
(czy oglądając) nie oddziela fikcji od rzeczywistości.

[Gość: Evi]

Chciałam zripostować Twoją wypowiedź, ale gddzieś mi zwiała. Nawet
było tam parę komplementów na temat Twojego sposobu wypowiadania
się. Oddaję szcunek, bo może faktycznie razić Cię literatura tak
niskich lotów- nawet Twoja wypowiedź na forum napawa szacunkiem.
No ale trudno. Nie będę się powtarzała. W każdym razie trudno moje
marzenia porównać z marzeniami faceta, który chce naśladować "Rambo".
Sięgnę jednak po książki przytaczane przez Ciebie i może rozsmakuję
się w takich klimatach. Na razie próbuję zostać dobrą kucharką,
tylko nie mam schodów kuchennych:-))

[Gość: Duch]

EVI - ja naprawdę nie chciałem i nie chcę nikogo urazić. Chodziło
tylko o pryncypia :). Owocnej lektury - tylko proszę, podejdz do
tego inaczej, patrz na homor albo horror zaczarowany w języku... w
słowach... w zdaniach... Bo w tak zwaną fabułę, akcę, w takiej
literaturze "wczuć" się nie da... nie po to ona jest. To jest magia
splotu formy i treści, to są czary, iluzja - uczciwa, bo nikt nikomu
nie wmawia, że cokolwiek tam jest rzeczywiste. Schulz to język tak
bogaty i plastyczny i że się rozpływasz... Markowski to przeciwny
biegun: osiąga podobne efekty, posługując się najmniejszą ilością
słow jak to możliwe... Powodzenia, owocnej lektury i jeszcze raz
przepraszam, jeśli uraziłem - nie taki był mój zamiar :)

[anmanika]

" jeśli czytelniczka bierze podobne bajki poważnie i oczekuje, że rzeczywistość
będzie miała z nimi cokolwiek wspólnego".
Ubawiłam się setnie.

[Gość: Duch]

Nie żartuję! Spójrz na widownię seriali, które wielu ludziom
zastępują niemal rzeczywistość. Jeśli ktoś płacze, oglądając bzdury,
nakręcone na podstawie np. Grocholi (dawniej powiedzmy na podstawie
Mniszkówny), to co to oznacza? To oznacza, że osoba ma problemy
emocjonalne - ale wzorce się utrwalają. Inny przykład - jedna z firm
kosmetycznych operuje hasłem... no jakim? "Jesteś tego warta!",
czyli - jak podleczyć komleksy, kupując kosmetyki konkretnej firmy
(bo przecież inne, już ci tego nie zapewnią, prawda?). Dlatego staję
w obronie literatury, przeciw szmirze :). Ale oczywiście, mogę nie
mieć racji. Ja wolę Adriana Markowskiego, Bruno
Schulza, "Chłopów"... ale każdemu wolno kochać Clinta Eastwooda,
Grocholę, czy hard porno :)

[Gość: EVI]

W obronie "Chłopów" Reymonta czy zwykłych chłopów?

[anmanika]

Dzieci w związku z tym powinny mieć zakaz czytania bajek. Jeżeli ktoś nie
rozróżnia fikcji od rzeczywistości to mu nawet czytanie Szekspira nie pomoże.

[Gość: Evi]

A Tobie podobała się ta książka?

[jarka63]

anmanika napisała:

> Dzieci w związku z tym powinny mieć zakaz czytania bajek

Dzieci to co innego.

[...]

[Gość: mewa]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: Evi]

Dobre z tym kolędowaniem!

[senior_warga]

Wzruszyłem się podczas oglądania "Trędowatej", wzruszam się czasami
czytając literaturę tzw. "niewysokich lotów", którego to określenia
mają w zwyczaju używać rzekomi eksperci, dysponujący jedynym,
dopuszczalnym, nieomylnym literackim smakiem. Nie wiem, być może mam
pewnego rodzaju problemy emocjonalne. Ale po kilku Twoich postach
Duchu, wielce prawdopodobne wydaje mi się, że też masz problemy,
natury psychicznej rzecz jasna.

[tangoindia]

Cóż... na pewno jest prawdą, że trudno dziś o ludzi psychicznie
zdrowych (jakkolwiek to zdefiniujemy), więc trudno wykluczyć, że i
ja mam kłopoty. Nie sądzę jednak, by dotyczyły one akurat tej sfery.
Po prostu nie jestem zwolennikiem schlebiania gustom tak zwanego
tłumu, co - w pewnej perspektywie - prowadzi do tego, że mamy na
rynku tylko i wyłącznie "Trędowate" (bo na tym zarabiają wydawcy),
nie mamy za to Schulzów, Markowskich (Adrian Markowski), Wilków
(Mariusz Wilk) itd. - bo ich czyta garstka. To wszystko. Czy to
świadczy o problemach osobowościowych? Jeśli tak - poddaję się...

[Gość: no name]

A czy ty myslisz , ze kiedyś wszyscy czytali Manna? Nie, czytali
taką samą "kucharkowato- tanzbudową" literaturę popularną .

[jarka63]

Literatura popularna nie musi być zła, w przypadku "Domu.." - jest.

[nawrocona5]

jarka63 napisała:

> Literatura popularna nie musi być zła, w przypadku "Domu.." - jest.

Otóż to - popieram :)
Lubie czasem sięgnąć po jakieś lekkie i odmóżdżające "czytadło" - dla przyjemności.
Niestety ta książka to tragiczny gniot. Nie budzi żadnych emocji i jest napisana
tak topornym językiem, że więcej przyjemności daje chyba czytanie instrukcji
obsługi.

[hajota]

Napisałam już w tym wątku, że "Dom..." przeczytałam podczas wakacji na Mazurach,
nawet z pewną taką przyjemnością, "Powroty.." wkurzyły mnie nieco, zwłaszcza
nieudolnie przemycaną przez autorkę tezą, że ludzie wierzący są lepsi od
niewierzących; niedawno z czystej ciekawości sięgnęłam po "Miłość na
rozlewiskiem" - i powiem szczerze, że gdyby książka była moja, a nie pożyczona,
i gdybym była w letnim domu na Mazurach, to wylądowałaby w ogniu pod kuchnią.
Dawno żadna książka mnie tak nie wpieniła - namolnym "babstwem", grubymi nićmi
szytą dydaktyką i wpychaniem na siłę różnych aktualnych problemów z gazet
wyciętych, i cholera wie jeszcze czym. Za podsumowanie atmosfery intelektualnej
tego dzieła niech posłuży wypowiedź jednej z pozytywnych (sic!) bohaterek
(cytuję z pamięci): "no jak on z nią mógł? Przecież jest starsza, nie maluje się
i ma nadwagę".

[Gość: carla]

Przecież Kalicińska jest niewierząca. W ``Domu...``określiła się jako agnostyczkę.

[Gość: pysia]

zastanawiam się jaki bagaż doświadczeń ma ta pani......zdradziła męża dwa razy i nic złego w tym nie widziała, jeszcze się zachwycała że ktoś ją lepiej całuje od męża.....
Najbardziej raziło mnie przechwalstwo głownej postaci, bo bohaterką jej nie nazwe za nic ;). Ona najpiękniejsza, najmądrzejsza.... wszystkie młode panny to cipki. Sory, poza JEJ córką rzecz jasna. Wychowałam się na wsi, teraz mieszkam w Warszawie.... nic co opisała ta pani nie ma wspólnego z prawdą... no poza nazwami ulic i miejscowości.

[Gość: mallinka]

Pierwszą część- "Powroty nad rozlewiskiem"(taki tytuł ?) przeczytałam z
przyjemnością. Fajnie zbudowany klimat poprzedniego ustroju, akcja w miarę
wartka, podobało mi się.
"Dom nas rozlewiskiem" zmęczłam do połowy, dalej nie byłam w stanie tego czytać.
Po trzecią część już nawet nie sięgam, chociaż też jest w bibliotece.

[Gość: mc]

Oj tak faceci nie lubia samodzielnych kobiet co jeszcze maja swoje zdanie i potrafią je głośno powiedzieć. Swój dom, kapcie dla męża w zębach, zero dyskusji i Brunon Szulc do poduszki.
Jedni czytaja powieści dla kucharek bo mogą przy nich odpocząć po ciężkim dniu pracy a inni całe życie spędzają na czytaniu filozofii. No i co z tego...Każdy robi i czyta to co lubi. Jednym się podoba to a innym tamto. Mamy demokarację.

Ja bedę właśnie czytać

[madziakaw]

Ja przed samymi świętami pożyczyłam w bibliotece. Nie miałam jeszcze czasu
zacząć, ale jak zacznę to się odezwę.
Taka obszerna dyskusja (97 postów) sprawiła, że muszę sama sprawdzić ile to jest
warte :)

[Gość: heca7]

Dostałam pod choinkę,wszystkie 3 części.
Zapowiadało się, że będzie miłe czytanie przez święta.Nic z tego:(
Ledwo przebrnęłam przez historię babki, która bezrefleksyjnie wskakuje do łóżka
każdemu będąc mężatką. I zero wyrzutów sumienia. I wspólne psioczenie z mamusią
na kobietę, której mąż się z nią bzykał. Biedny wuefista,utrzymanek żony, wielka
miłość.A żona ,która chce utrzymać małżeństwo -"szmata". Gnomowi się nie udało
to próbuje wracać do męża. Ach jak bosko. Gadanie o wiedźmach. Chciałam napisać
że dialogi na poziomie 16-latki ale ostatnio przeczytałam bloga mojej 14-
letniej bratanicy i niestety nie mogę jej tak obrazić.
Szkoda,tytuł fajny i okładka:) reszta płytka jak kałuża.

[klarysa007]

Przeczytałam wszystkie 3 tomy. Dwa pierwsze z przyjemnością, trzeci raczej na
siłę. Nie znam się na literaturze na tyle aby orzec czy to gniot czy "wysokie
loty". Dla mnie, kury domowej, wtłoczonej w blokowisko i z trudem znajdującej
chwilę na spokojne poczytanie - te książki były miłą odskocznią. I tego się po
nich spodziewałam, oderwania od codzienności.

[ledzeppelin3]

Dla mnie, kury domowej, wtłoczonej w blokowisko i z trudem znajdującej
> chwilę na spokojne poczytanie - te książki były miłą odskocznią.

BTW, niewiele znam osób, które tak mogłyby o sobie powiedzieć, bez kolorowania i
owijania w bawełnę. Szacun.

[Gość: poledownunder]

Bez wiekszych wzlotow, ale tez bez specjalnego brniecia, doczytalam
pierwsza czesc do konca i teraz, z nieco wieksza przyjemnoscia,
czytam czesc druga. Pewne rzeczy bardzo mnie razily - w pierwszej
czesci okropne dialogi i cale przedstawienie relacji Malgorzaty z
Mania i pozostalymi "dziecmi" - sztuczne i naciagane (czy panie pod
piedziesiatke naprawde mowia "w porzo"?), a w drugiej namolna
fascynacja pewnymi slowami (przez jakis czas "ekspiacja" pojawia sie
po dwa razy na kazdej stronie).

Tym niemniej na lekture wakacyjna moze byc, i pomoglo na tesknote za
zimowymi swietami.

Bardziej niz sama ksiazka zrazilo mnie niechlujstwo wydawnictwa,
poczynajac od brakujacych stron 49-64, z wtraconymi w to miejsce 161-
176 (to chyba nagminne w Zysk i S-ka - w "Julicie i hustawkach" tez
brakowalo kilkunastu stron), poprzez mieszanie choc i chodz, tuziny
innych bledow jezykowych i rzeczowych (np. wg. drzewa rodziny na
poczatku 2 czesci Barbara urodzila sie w 1930 r, dwa lata przed
smiercia pierwszej zony Michala), po dziwaczna interpunkcje. Widac,
ze ksiazki pisane i wydawane w pospiechu.

[Gość: ~elunia~]

Tak, tak, przebrnęłam i właśnie kończę drugi tom - Powroty nad
rozlewiskiem. Nie wiem co Ci się w niej nie podoba, czyta się lekko,
a mądrości życiowe w niej zawarte powinny być drogowskazem dla
mlodych, głupiutkich dziewcząt. Może jak będziesz w wieku bohaterki
to trochę zrozumiesz. Dla mnie Mistrz i Małgorzata jest też
fantastyczną lekturą, a poza tym co ostatnio przeczytałaś jeśli
mozna wiedzieć...

[mitsuko76]

Jestem świeżo po lekturze Życia miłosnego Zeruyi Shalev, i widzę
duża różnice między ksiażką a czytadłem:)
Powiem tak- czyta sie lekko, właściwie pochłania się jak śmietankowy
budyń, momentami wkurza takim jakby... brakiem wysiłku w
redagowanie, zupełnie jakby ktoś spoza branży pisarskiej wymyślił
sobie pewnego dnia, że napisze książkę i uczyni to w kilka dni i nie
będzie nic w niej poprawiał..Ale nie jest ona taka zupełnie płytka-o
nie.Dziwne jest to że każdy w niej może znaleźć jakiś element
własnego życia. Użalić sie nad losem bohatera mając w pamieci własne
wspomienia. Dziś jestem "nastrojowa" i poryczałam sie jak bóbr
czytając ją. Ksiązka jest taka "babska". Przypomina nam, że w głebi
jesteśmy kobietami..mimo wszystko. Mimo że od lat musimy już być
twarde,nowoczesne,pracujące,wyemancypowane... Czytając ją czuje sie
taka cieplejsza i utwierdzona że w kobietach drzemie siła! Baby
górą:)
pozdrawiam wszyskie kobitki

[Gość: natalia]

przeczytalam dwie czesci, jutro ide po 3. dla mnie ksiazka ciepla, dajaca duzo
optymizmu i pogody ducha, bardzo kobieca, bo o kobietach..;] bardzo przemyslany
zabieg: najpierw pokazac Gosie, a potem Basie - dzieki temu widac, ze gnom nie
jest do konca "swiety", bo popelnia bledy, gubi sie - podejmuje przykra decyzje
o zostawieniu Gosi. Wszystko takie naturalne ze az prawdziwe - brat Basi jest
gejem, Kasia jest opozniona w rozwoju, co nadaje wlasnie czegos takiego jak
piekno. Na pewno nie mozna powiedziec, ze jest to plytka ksiazka - swoja droga
czy sa w istocie takie ksiazki? przeciez kazda chce nam cos opowiedziec -
czasami moze to wlasnie my czytelnicy nie potrafimy nic z niej odczytac.. a
Dom... i Powroty.. opowiadaja przepiekna historie 4 kobiet: Broni,Basi, Gosi i
Marysi. Polecam te ksiazke kazdej kobiecie ;]

[gosiownik]

Gość portalu: natalia napisał(a):

> zabieg: najpierw pokazac Gosie, a potem Basie - dzieki temu widac, ze gnom nie
> jest do konca "swiety", bo popelnia bledy, gubi sie - podejmuje przykra decyzje

Od tego slowa (mam na mysli "gnom" jako okreslenie matki) flaki mi sie przewracaja. Szkoda, ze nie "krasnolud". Pierwsza czesc zmeczylam, po kolejne nie siegne.

[Gość: czytelniczka]

ja jednym tchem przeczytałam dwie pierwsze części - może dlatego, że jest we
mnie jakaś tęsknota za wsią i spokojem, odnalazłam tam coś z historii mojej
rodziny i własnego dzieciństwa. czytając przenosiłam się duchem do Pasymia, nad
rozlewisko. podobała mi się prawdziwa, śnieżna zima i przygotowania do świąt.
być może historia jest nieco naiwna, ale nie do końca. znam podobne historie jak
najbardziej z życia wzięte. to naprawdę może się udać - taka zmiana życia,
założenie pensjonatu... życie przynosi czasami niespodzianki.
są też rzeczy, które mnie irytują. na przykład rozwiązłość głównej bohaterki, o
czym ktoś już wyżej wspominał. no cóż... zaakceptowałam to.
teraz czytam część trzecią, Miłość nad rozlewiskiem, ale już nie jednym tchem.
a tak na marginesie - Grocholę też uwielbiam, może nawet bardziej.

Gratulacje dla autorki!!!

[Gość: ja]

Jak ktoś już wyżej napisał, sukces gwarantowany w konkursie "Blog roku" kategoria do lat 16 . Gdyby był konkurs na kiczowate scenariusze kiczowatych telenowel (z odcinkami w ilości 678 i emisją przez lat 5) również wróżę powodzenie.

Literatura? Polski rok w Prowansji? Nie, to jakaś pomyłka. Szkoda kasy mojego męża, który mi ten "bestseller" sprezentował, szkoda mojego cennego czasu.

Wbrew zapewnieniom recenzenta, ta książka skutecznie podniosła mi ciśnienie. O języku było wiele, ale chyba nie wszystko. Przytoczę kilka bardziej rynsztokowych cytatów: "Janusz miał wzwód jak wieża Eiffela...". O cipce było wyżej.

A czy ktoś z szanownych czytelników zwrócił uwagę, gdzie to nasza wspaniała główna bohaterka umawia się ze znajomym w czasie wycieczki do Krakowa??? Kraków ma wiele charakterystycznych miejsc. Między innymi Sukiennice. I tu cytat z książki "umówiliśmy się pod Sukiennicami koło KIBLA"

NIE POLECAM

[anutek115]

Zgadzam się w calusieńkiej rozciagłości, łącznie z uwagą o pieniądzach męża, bo
w moim wypadku to też był prezent od ślubnego :-).

W wypadku pani Kalicińskiej nie chodzi o to, kto zna się, a kto sie nie zna na
literaturze. Czy "literatura" zaczyna się powyżej Grocholi, czy dopiero od
Tołstoja. Ja czytałam i Grocholę, i Tołstoja, i jeszcze paru autorów, w
imponującej rozpiętości jakościowej, że to tak ujmę, także Harlequiny w czasie,
gdy miałam trudny okres w życiu i na niczym innym nie mogłam się skupić.

Wiele mozna o Grocholi powiedzieć, ale nie jest ordynarna. Dopiero jak
przeczytałam "Rozlewisko" uświadomiłam sobie, jak bardzo jest to dla mnie ważne.
Nie podobała mi się główna bohaterka. Nie rozumiałam jej stosunków z matką.
Matka mnie też nie zachwyciła. Jak pisałam powyżej, wyjasnienie, dlaczego
opuściła męża i córkę godne jest bloga dwunastolatki, a nie spowiedzi po latach
dojrzałej kobiety, która to i owo przemyślała. Ale naprawdę o to mniejsza, jakos
bym to strawiła, najwyżej bym się pokłóciła z kimś na forum w kwestiach treści
;-). Ale nie do przełkniecia okazało się dla mnie ordynarne prostactwo języka
książki, opisywanej jako ciepła i rodzinna. Cipka. Bachory. Cyce. Kibel. I tak
dalej. Ryże, falujące kudły. Mocny łeb. To z opisu ludzi, nie psów, i pewnie
miało sprawic wrażenie bezceremonialnej otwartości...

Nie, nie dla mnie pani Kalicińska, zdecydowanie. Ubolewa, jak to do lamusa
poszły honor, patriotyzm i dobre wychowanie, a nie pisze o dzieciach inaczej jak
"bachory". Rzeczywiscie, dobre wychowanie aż kapie, z każdego zdania...

[Gość: P.]

na dodatek na zakupy w warszawie jeździ "do outlet" (pisane w cudzysłowiu), w
kazimierzu jada "na poczcie" (???) , a cytowane w nadmiarze maile brzmią tak,
jakby pani kalicińska czy jak jej tam nigdy w życiu komputera na oczy nie widziała.
nieciekawi, nudni bohaterowie, przecież na tej wsi można było stworzyć galerię
pełnokrwistych postaci, tymczasem są tacy nijacy, że ja na miejscu głownej
boheterki albo bym z chałupy nosa nie wytykała albo uciekła w te pędy do stolicy
i szukała fajnej pracy.

najgorszą imo wadą tego opasłego tomiszcza są megasztuczne i sztywne dialogi...

[Gość: czarek]

jestem mężczyzną.Przez przypadek zacząłem czytać(książka leżała na stole bo moja
żona czytała)i wciągnęło mnie.Dzięki wypowiedziom kilku pań zrozumiałem kogo
autorka miała na myśli pisząc "cipki".

[Gość: Piotrek]

W tej książce jest bardzo babski punkt widzenia. Dla przykładu:
między kobietą a mężczyzną coś zaiskrzy. Żadne deklaracje ani
miłosne wyznania nie padają. Oboje mają różne oczekiwania co do
siebie nawzajem, ale póki co o tym nie mówią. No i w końcu o tym
rozmawiają. Jeżeli okazuje się, że kobieta oczekuje po tym czegoś
poważniejszego a mężczyzna traktuje to jako coś niezobowiązującego -
to jest on dupkiem (a spróbowałby jej powiedzieć, że niepotrzebnie
sobie coś uroiła!). A jeżeli to kobieta traktuje znajomość jako
niezobowiązującą odskocznię a mężczyzna oczekuje po tym czegoś
poważniejszego - to wtedy nie ona jest dupkiem, tylko on sobie
niepotrzebnie coś uroił. Poza tym pewnych rzeczy, o których jest
w "Domu nad rozlewiskiem" napisane, nie popieram. Np. seksu w
miejscach, gdzie przez przypadek może stosunek płciowy zobaczyć
osoba postronna.

[Gość: Dorota]

Przeczytałam. Nawet łatwo mi poszło. Przyznaję się, wkurzało mnie, że tak im się
wszystko układa. Są pieniądze, adoratorzy, praca, zdolności... Może tak jest w
życiu, a ja nie umiem tego dostrzec, hmmm
Książka przede wszystkim podobała mi się dlatego, że zachwycił mnie klimat
tamtego miejsca. Dom pełen ludzi, wspólnota, coś czego teraz mi brakuje.
Pewnie dlatego, że znalazłam tutaj cząstkę mojego dzieciństwa, czytałam z
przyjemnością.

[Gość: Malgorzata]

Szanowni!
nie przeczytalam wszystkich komentarzy, gdyz jest 23:20 i wybaczcie jesli sie z kims "powtorze". odwoluje sie jedynie do wypowiedzi autorki postu. jesli ktos porownuje arcydzelo Buhakowa, do książki wakacyjno-relaksacyjnej, i przez to ja probuje ponizyc, to znaczy, iz raczej chyba nie zbyt dojrzale mysli o literaturze. To sa po prostu dwie rozne sprawy. przeczytalam Dom nad Rozlewiskiem z babska przyjemnoscia, ta jak czyta sie powiedzmy troche bardziej literacka forme Poradnika Domowego. Ale co w tym zlego?!..nie sadze aby autorka miala ambicje stawac w szranki chociazby z wiekszymi tworcami z polskiego podworka, a co dopero z ponadczasowym majstersztykiem rosyjskiej literatury. moze troche wiecej luzu, zamiast szczeniackich prob krytykowania wszystkiego i wszystkich azeby zyskac na liczniku swojego domniemanie intelektualnego EGO.

[Gość: maniaczka]

tragedia. nie mam nic przeciwko literaturze "niższych lotów", cokolwiek miałoby
to znaczyć. ba, moje ulubione ksiażki to kryminały (skandynawskie). jednak jest
róznica między sprawnie napisanym, ale płytkim czytadłęm, a książką zwyczajnie
ZŁĄ. a takie są wypociny kalicińskiej.
p.s. trafiłąm przypadkowo (bo coś napisała na forum mojej szkoły) na profil
autorki na NK - pisze tam, że dzieci odchowała i teraz sobie pisze. tylko na
boga, po co to wydają? dlaczego?

[jarka63]

Bo dobrze sie sprzedaje, niestety.

[Gość: miko]

to sie babsko napracuje na tym forum!!!! 63 to wiek?!!!

[pavvka]

Eee, trochę zbyt oczywiste

[Gość: Agrest]

Jestem na 18 stronie i jestem o 18 stron za daleko.
Grafomaństwo.
Język spod budki z piwem.
Nie polecam nikomu.

Będzie film pod tym samym tytułem

[Gość: kasia]

w roli głównej Joanna Brodzik.

Być może już wszyscy o tym wiedzą, ale nie dałam rady przejrzeć wszystkich wątków:)

[gaudia]

czytam właśnie
byłam ciekawa, po tak różnych opiniach stąd

i - nie jest to przesłodzona, grafomańska Grochola, której sie obawiałam
jej język - jest językiem wielu kobiet

jestem mile zaskoczona

póki co - jestem na 50. stronie

[f.l.y]

nie widzę Brodzik w tej roli...

bardziej krągła aktorka by się zdała :)

[Gość: mała]

ach biorąc pod uwagę że głowna bohaterka ma tak samo na imię jak autorka, sama myśl że Kalicińska opisuje w te opowiastce samą siebie jest mocno ale to mocno żenujaca..... jak można być tak zapatrzonym w siebie..... proponuję wejść na profil tej pani na nk i zobaczycie bohaterke tych rozlewisk..... niesmaczne to jak jasna cholera.

[jarka63]

Ostatnio w tvn style chodzi wywiad Doroty Wellman z panią
Kalicińską. Polecam i wrogom, i zwolennikom.

[f.l.y]

bardzo sympatyczny ten wywiad na tvn style

co do tego, czy opisuje siebie czy nie - nie dyskutowałabym i nie
oceniała... a mało to autorów książek czerpie pomysły z własnego
życia?

koleżance ze wsi, mieszkającej teraz w Warszawie powiem tyle - nie
osądzaj, co napisała Kalicińska o życiu na wsi - ona odebrała to
tak, nie inaczej a na Twojej wsi świat się nie kończy przecież i
nie musi być wszędzie jednakowoż, czyż nie?

[Gość: mała]

a nie razi was taka niekonsekwencja tej książki??? czyli osoba uwazajaca się za erudytke żągluje słowem cipka na wszystkie sposoby??? o innych nie wspomne perełkach. Albo sytuacja z festynem.... zbulwersowana pisze o chińskiej tandecie, o tym że na scenie występują panny w amerykańskich kapeluszach, pyta gdzie ta polskość, a za chwilę w najlepsze udaje się na jakże polskiego i słowiańskiego grilla....
co do tego że pani czerpie z własnego życia.... nie mówie że mam jej to za złe... razi mnie jak można w tak pochlebczy sobie sposób - siebie kreować czy też przedstawiać ???
fly - jakoś mam wrażenie ze masz interes w wypromowaniu zarówno autorki jak i książki bo tyle razy się udzielasz i awanturujesz.....

[f.l.y]

Gość portalu: mała napisał(a):
> fly - jakoś mam wrażenie ze masz interes w wypromowaniu zarówno
autorki jak i k
> siążki bo tyle razy się udzielasz i awanturujesz.....
===

widać, że nie czytałaś wszystkich moich postów w tym wątku :)
nie wydaje mi się, że się 'awanturuję' (?!) - wyrażam swoje zdanie
tylko..

interes z p.Kalacińskiej mogę mieć jedynie taki, że czekam na
kolejne jej książki, bo mimo mojej niechęci do ostatniej jej
książki "Miłość nad rozlewiskiem" lubię jej pióro..

ps' "cipki też mnie rażą"
ps" a udzielam się, bo mnie temat interesuje - to takie niezwykłe i
podejrzane????? :D

[felinecaline]

A czym ma wg Ciebie zoNglowac? To jeszcze najmniej wulgarne z okreslen tej
czesci damskiego ciala egzystujace niestety w jezyku polskim.
Nawiasem mowiac - jak Ty te czesc nazywasz na codzien?

rozpoczyna sie wlasnie ekranizacja tej ksiazki....

[jk3377]

film.wp.pl/idGallery,4770,idPhoto,194555,galeria.html
tu wiecej o aktorce niz o filmie,ale akurat tak miedzy innymi...

straszny chłam

[Gość: eh]

i tyle w temacie, wstyd jak zeszła na psy literatura popularna w polsce. zaczęło
się od grafomanki grocholi i poooooszło

[Gość: a]

Miałam bardzo podobne odczucia. Ta książka przez pierwsze 25 stron po prostu mnie wkurzała, do tego stopnia, że dwa razy prawie ją wyrzuciłam. Gdyby nie moja siostra, która skutecznie mnie do niej namawiała, to w życiu bym nie zdecydowała się na dalsze czytanie. Obecnie jestem na 250 stronie, jestem pozytywnie zaskoczona. Czyta się świetnie. Wiele tekstów, nawiązań, sytuacji i zachowań jest mi szalenie bliskich. Książka jest poruszająca. Zwracam więc honor autorce. Zachęcam wszystkich do odrobiny cierpliwości, ponieważ wraz ze zmianami, które następują w życiu głównej bohaterki, zmienia się jej irytująca maniera, ton narracji...polecam:)

[Gość: Monika]

hej, owszem początek książki może i jest trochę ciężki do
przeczytania, ale później.... dla mnie rewelacja - dziś idę kupić
drugą część. Uwierz mi, że warto to przeczytać.
pozdr!

[Gość: ravik]

To trochę kiążka zmarnowanej szansy. Są miejsca gdzie wspaniale
zbudowany klimat sielskości, spokoju, ciszy budzi tęsknotę do takich
miejsc, prostych sprawa, wolniej mijających dni. Rzeczywiście trochę
jak w "Rok w Prowansji" Mayala a bardziej jak w moim ulubionym
serialu "Siedlisko". To wszystko gubi się tam gdzie zaczyna się
Grochola skrzyżowana z Harlequinem, w babskim gadaniu, w vaginalnej
filozofii. Szkoda. W drugiej częsci jest już lepiej, w trzeciej
znowu gorzej. Ale mimo wszystko warto.

[Gość: Paulina]

Mnie się to podobało. Książka o rodzinie, miłości, przyjaźni itd. Czepiacie się
języka, a właśnie to było fajne, takie swojskie, domowe. No bo nikt mi nie
wmówi, że w domu też wszyscy są tacy dyplomatyczni i elokwentni. Gdyby ta
książka została przeredagowana, to wtedy byłaby do niczego, bo straciłaby cały
swój urok.

[Gość: agAtka]

no cóz, przebrnęłam swego czasu przez gretkowską, masłowską i grocholę, żeby
sobie wyrobić zdanie na temat, to i kalicińską zmogłam. przez pierwsze 50 stron
strasznie się męczyłam, potem już mniej, ale nie była to przyjemna lektura.

pierwsze, co mnie udzerzyło, to niesympatyczna postać głownej bohaterki/małgosi.
ciężko się utożsamić z tym antypatycznym wszystko_najlepiej_wiedzącym babonem
wskakującym każdej parze portek do łóżka, porzucającej fajne życie w warszawie
dla zabitej dechami wiochy na mazurach i antypatycznej matki-karlicy (nie
wiedzieć czemu uwielbianej przez facetów). nudne nijakie życie w tej wiosce
usiłuje autorka opisać jako fascynujące. no niestety pcim czy pasym to nie
prowansja ani toskania i nie udaje się nijak oddać tej fascynacji mazurami
(brr). jedyna sympatyczna postać to pojawiająca sie marginalnie córka
małgorzaty. pozostał mi w głowie widok błota, deszczu i oszczanych miejscowych
pijaczków.

wszytsko to spłodzone bardzo nieładną polszczyzną (wspomniane "cipki",
"bachory", "gnomy", żenująca topornośc stylu, natłok nieciekawych informacji
biograficznych o każdym bohaterze).

teraz będzie serial i czeka nas powtórka z oszałamiającej kariery grocholi. smutne.

a najsmutniejsze jest to, że książkę poleciła mi osoba, której bym nie
podejrzewała o zamiłowanie do takiej nędznej "literatury".

[Gość: agAtka]

p.s. a najgorsze jest to, że nie ma w tym tomiszczu ani grama poczucia humoru.
wszytsko sieriozne, namaszczone, aż ciarki przechodzą....

[f.l.y]

eee...tam, gadanie....

no trochę humoru jest.... :)

[jotika]

podobnie jak autorka wątku nie zachwyciła mnie ta książka, dostalam
od przyjaciólki trzy tomy do poczytania, ona byla zachwycona, a ja
nie moge sie przekonac do skonczenia 1 tomu, przypomina Grochole i
zachwyty nad urokami życia na wsi

[Gość: lea]

a ja czytając wszystkie posty postanowiłam ja przeczytac
jak nie będzie mi sie podobała,to nawet nie będę się męczyć

ale na pewno nie wydam na nia kasy-wypozycze z biblioteki

[Gość: Mona]

POmijając niechlujstwo redakcji (notorycznie "chodź" zamiast "choć", bardzo
irytujące) i koślawy styl, wkurzała mnie na maksa główna bohaterka. Bardzo
niesympatyczna, puszczalska, wszystko wie najlepiej, grrr. Nie sposób się z tym
babsztylem utożsamić. Poza tym to plucie na Warszawę i gloryfikowanie an siłę
życia na wsi... No "Rok w PRowansji" to na pewno nie jest.

Uśmiałam się zobaczywszy fotę autorki - w książce bohaterka "strasznie" się
roztyła do rozmiaru 40, bzykający ją alkoholik nazywał ją "foczką", tymczasem
Kalicińska nosi na oko rozmiar 46...

Puste czytadło, nic nie wnoszące, czysta strata czasu. A już czytanie kolejnych
tomiszczy tego "dzieła" to musi być czysty masochizm...

[Gość: Mona]

Zapomniałam napisać o wulgarnym, rynsztokowym języku. "Ru.c.hać", cytowane już
"cipki", obrzydlistwo...

[Gość: Zdanka]

CZytałam tylko "Dom..." i "Powroty nad rozlewiskiem" (chyba "...nad rozlewisko"???). Bardzo niechlujnie napisane, mnóstwo błędów i niekonsekwencji. BRonisława umiera w 1971 roku i wtedy jej córka Basia zamieszkuje nad rozlewiskiem. Tymczasem pod koniec książki mowa jest o wydarzeniach grudniowch 1970 r i wynika z treści, że Basia juz dawno wtedy mieszkała an Mazurach,a Bronisława nie żyła. Poza tym urodzona w 1936 roku Basia ma w latach 70. "już po trzydziestce" i romansuje z 29-letnim policjantem.
Szalone powodzenie Basi jest komiczne zważywszy na jej wygląd opisany w pierwszym tomie.
Zgadzam się też z opiniami, że opisy scen erotycznych są zaskakująco wulgarne i niesmaczne.
Niestety, kuleje polszczyzna autorki, styl chropawy i jakaś dziwna fiksacja na tle wyrażeń (powtarzanych co dwie strony) "ekspiacja" i "kołyszemy się zapamiętale a potem wybuchamy spazmatycznie". Czy ta kobieta się nigdy nie bzykała?:)

[f.l.y]

bzykała się, ale po swojemu, nie po Twojemu :)
właściwie nam nic do tego :)

niech pisze...
większości się jednak podoba..

ja tam kupię następną książkę - p.Małgosiu - czekamy
byle sielsko i anielsko :)
i na Mazurach :)
trzeba nam odpoczynku od wielkich miast :)

"cudne"?!?

[Gość: monika]

no "cudne", o tym slowku nikt jeszcze nie napisal, a pojawia sie niemal bez
przerwy, a jakze.
Owszem ksiazke przeczytalam - raczej z koniecznosci (ograniczona liczba ksiazek
taskanych na wakacyjne odludzie). Poczucie zirytowania tez mi zostalo na dluzej
i po urlopie. Wiec kolejnych tomow czytac nie zamierzam.
sielsko i anielsko nie jest dla mnie kryterium wartosci literatury.
A stereotypy przekazywane za pomoca ksiazkowych zdan budza moj bunt. No to
szybki bilet powrotny do tych zlych wielkich miast poprosze.
Duzo naiwnosci - ale moze jest akurat na to popyt wsrod czytelniczek?

[f.l.y]

Gość portalu: monika napisał(a):

> sielsko i anielsko nie jest dla mnie kryterium wartosci
literatury.
==

a dla mnie w tej kategorii literatury jest i to mi pasuje..

---

> Duzo naiwnosci - ale moze jest akurat na to popyt wsrod
czytelniczek?

==
a co złego jest w naiwności? jeśli są odbiorcy takiej literatury i
popyt, to co w tym złego? komuś to szkodzi? bardziej niż rzucanie
petów przez palaczy gdzie popadnie?

do mnie nie trafia np.Coelho, czy mam pisać że jego czytelnicy
snobują się na wysmakowanych intelektualistów? nie, bo mi to bimba
co kto czyta i wstyd by mi było oceniać czytelników literatury,
która mi się nie podoba..

[Gość: monika]

tak sie zastanawiam dlaczego tak emocjonalnie reagujesz na cudze kryteria wartosci literatury.
Co do kwestii naiwnosci - do odbiorcow takiej literatury tez nic nie mam. Stwierdzilam tylko fakt. Podobnie jak nie cenie wideoklipow z wiolonczela i sielskim :-) obrazkiem wiejskiego domku w tle tudziez klaskaniem i orkiestra. Kwestia gustu. Ale wiem, ze sa tacy, ktorzy to lubia no i dobrze!
A coelo tez nie czytam. Moze to nas pojedna?
pozdrowienia
m

[Gość: mim]

dobrze że na świecie sa takie Małgosie a nie tylko takie ryczące pseudo
intelektualistki jak monika-comabzika!!!!!

[Gość: ufolka]

no większości to się nie podoba... przynajmniej na tym forum:)

[Gość: ava]

Fly ty naprawdę masz w tym jakiś interes...I skąd jesteś taka pewna ,że
większości się podobało?Założę się ,że większość pozytywnych opinii sama wpisałas.