z2006
11.08.09, 07:19
mateusz.pl/czytania/2009/20090811.htm
"Kiedy Piotr zapytał, czy wystarczy przebaczyć bliźniemu siedem
razy — a to pewnie wydawało mu się szczytem możliwości — usłyszał
odpowiedź: „Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt
siedem razy” (Mt 18, 22). To znaczy, Że przebaczać trzeba nie kładąc
żadnych granic, właśnie tak, jak czyni „nasz Bóg, gdyż hojny jest w
przebaczaniu” (Iz 55, 7), Całe życie człowieka przepojone jest
przebaczeniem Boga. Zaledwie stworzenie otwiera oczy na światło
dzienne, Bóg odradza je w łasce, przyjmuje do swojego przebaczenia i
odkupuje z grzechu pierworodnego. A następnie, od pierwszej chwili
używania rozumu aż do śmierci, nieustannie udziela swego Bożego
przebaczenia. Jak mógłby chrześcijanin żyć w łasce, trwać i wzrastać
w przyjaźni z Bogiem, karmić się Ciałem Chrystusa bez nieustannego,
wciąż odnawianego przebaczenia ze strony Ojca niebieskiego? A więc
wspaniałomyślność Ojca powinna stać się normą wielkoduszności
dzieci: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łk 6,
36). Piotr, kiedy doświadczył wspaniałomyślności przebaczenia od
Mistrza, którego się zaparł, nie musiał się już więcej dowiadywać,
ile razy powinien przebaczyć bliźniemu. A może myślał o
przebaczeniu, jakiego dostąpił tak obficie, gdy pisał, że ten, kto
nie ma miłości braterskiej, „jest ślepym — krótkowidzem i zapomniał
o oczyszczeniu z dawnych swoich grzechów” (2 P 1, 9). Właśnie
dlatego, że chrześcijanin żyje przebaczeniem Boga — powinien umieć
przebaczać bratu. Uścisk przebaczenia, jakim Bóg go darzy i jaki
powtarza wciąż z niestrudzoną wspaniałomyślnością, nie powinien
zatrzymać się na nim. Obowiązkiem chrześcijanina jest przekazywać go
bliźniemu. To ma tak wielkie znaczenie w oczach Boga, że ostatecznie
odmierza On wielkość swojego przebaczenia wielkodusznością, jaką
człowiek okazuje w przebaczaniu innym. „Odpuszczajcie, a będzie wam
odpuszczone... odmierzą wam bowiem taką miarą, jaką wy mierzycie”
(Łk 6, 37-38)."
http://mateusz.pl/czytania/2009/20090811.htm
