tatarak

[orku]

Był kiedyś taki wątek, odświeżam bo temat aktualny i powąchałabym...

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15707&w=23988981&v=2&s=0

[mmoni]

Tatarskie ziele ma dwa zapachy. Jeżeli się potrze w palcach zieloną wstążkę,
miejscami przymarszczoną, poczuje się zapach, łagodną woń „wody ocienionej
drzewami”, trochę tylko zatrącającą zapachami wschodu. Ale kiedy się włoży nos w
bruzdę, wyłożoną jak gdyby watą, czuje się obok kadzidlanej woni zapach
błotnistego iłu, gnijących rybich łusek, po prostu błota. Aromat śmierci.
W dzieciństwie tatarakiem wykładano podłogi sieni i balkonów, panował on
niepodzielnie w dniach wesołych i naprawdę zielonych świąt. A jednocześnie
przypomina mi on zawsze śmierć mojego pierwszego przyjaciela, który utopił się
mając trzynaście lat. To było o świtaniu mojego życia, we wczesnym dzieciństwie.
Ale i dzisiaj wywołuje ten podwójny zapach niewesołe myśli.
Koniec ma jakieś tajemnicze związki z początkiem. Zapach dzieciństwa odnajduje
odpowiednik w zapachu starości, młodość odbija się w zielonym lustrze wieku
dojrzałego. Taką jest w moim życiu historia Tataraku.

Jarosław Iwaszkiewicz, „Tatarak”

[perfumiarz]

Piękny tekst.

calamus cdg

[mama.ady]

[jarka63]

Mmoni pięknie napisała.Dla mnie także tatarak to zapach dzieciństwa,
bardzo wczesnego.W jadalni w domu babci, pokoju chłodnym i
mrocznym,na bufecie stał tatarak w wazonie z grubego szkła. Chodziło
się po niego na podmokłą łąkę, na miejscu której jest teraz stacja
benzynowa :-/. A Calamus CdG pachnie dokładnie tak jak babcina
jadalnia, szkoda tylko, że jest tak nietrwały.