matka+syn kontra ojciec

[ptysiek25]

Jest sobie układ: matka (50lat), syn (25lat), ojciec (55lat). Wspólny dom
wybudowany przez rodziców. Matka-silna osobowość, wygadana, pewna siebie,
pewna praca, duże zarobki. Syn-po studiach, nieśmiały, z małą siłą przebicia,
w miarę dobrze płatna, ale niepewna praca(cięcia w całej branży). Ojciec-cichy
i wycofany z życia rodzinnego, kiepsko płatna (ale można
powiedzieć-dożywotnia) praca. Matka i ojciec skłóceni od 15 lat, łączy ich
wspólny dom i comiesięczne składanie się na rachunki. Syn niezwiązany
emocjonalnie z ojcem, gardzi nim i nie ukrywa, że jego teoretyczna śmierć,
mało by go obeszła. Bardzo związany z matką-codzienne rozmowy, doradzanie,
pomoc przy zakupach. Czy waszym zdaniem (wiem, że nie znacie wszystkich
szczegółów) warto się wiązać z mężczyzną o takich relacjach z matką? Jakieś
przykłady?

[wacikowa]

Nie warto.
Zawsze jego matka i jej sprawy będą ważniejsza od Ciebie.

aaa przykład:

[wacikowa]

Kaczyński:)

[menk.a]

Hahhaahhah ten przykład odstraszy wszystkich. Prawie. :D

[rzeka.chaosu]

W tym przypadku nie wiadomo czy najbliższa jest matka czy kot :)

[rzeka.chaosu]

Przychodzi mi do głowy jeden znajomy, który ma podobne relacje z matką, ale
mieszka tylko z nią. Fajny facet :) Matka nie przeszkadza, a on pomaga jej w
biznesie. Nawet można sobie z nią po ludzku pogadać. Koleś w moim wieku (23).

Dużo zależy od tego jakie mają charaktery "ci twoi" :)

[berta-live]

Dopóki jego matka żyje to nie warto. A potem tylko wtedy jeśli chcesz mieć
pantoflarza w domu. Facet odziedziczył po ojcu osobowość zależną i niezaradność
życiową. A to nieuleczalne.

[stinefraexeter]

Mniej bym się związkiem z matką przejmowała niż faktem, że pogardza ojcem i jest
mu aż tak obojętny. Są jakieś tego powody?

[marzeka1]

Nie warto, mamuśka "wykastrowała" już synka.

[wiarusik]

proszę proszę,fachowcy od DNA :P

[rach.ell]

Moze byc ciezko ale jesli jakas panna lubi wyzwania... TYlko tam cos
jest z tym ojcem nie tak jak powinno, tam cos zaszlo?

[pencerfum]

Jakaś patologia generalnie. Ta sprawa z ojcem i z matką. Może matka musi
koniecznie dominować i syn ciągle nie odciął pępowiny. I mam przykład, ha! Mam
kumpla, u którego w domu matka rządzi, ojciec i on nie mają za wiele do gadania.
Co ciekawe-chłopak jest znakomitym lekarzem, mieszka osobno, ale jak mama nie
zaakceptuje jego dziewczyny to kiszka. A mama jak dotąd nie zaakceptowała
żadnej. I jest ciągle-z krótkimi przerwami-sam. A naprawdę mądry i przystojny
gośc...

ptysiek25 napisała:

> Jest sobie układ: matka (50lat), syn (25lat), ojciec (55lat). Wspólny dom
> wybudowany przez rodziców. Matka-silna osobowość, wygadana, pewna siebie,
> pewna praca, duże zarobki. Syn-po studiach, nieśmiały, z małą siłą przebicia,
> w miarę dobrze płatna, ale niepewna praca(cięcia w całej branży). Ojciec-cichy
> i wycofany z życia rodzinnego, kiepsko płatna (ale można
> powiedzieć-dożywotnia) praca. Matka i ojciec skłóceni od 15 lat, łączy ich
> wspólny dom i comiesięczne składanie się na rachunki. Syn niezwiązany
> emocjonalnie z ojcem, gardzi nim i nie ukrywa, że jego teoretyczna śmierć,
> mało by go obeszła. Bardzo związany z matką-codzienne rozmowy, doradzanie,
> pomoc przy zakupach. Czy waszym zdaniem (wiem, że nie znacie wszystkich
> szczegółów) warto się wiązać z mężczyzną o takich relacjach z matką? Jakieś
> przykłady?

[mrs.solis]

Raczej nie mialabym ochoty wiazac sie z kims kto pogardza rodzicem.
Niezaleznie od tego czy jest ku temu jakis powod czy nie jak dla
mnie to patologia. Poza tym uwazaj,bo w razie malzenstwa w tym
ukladzie mozesz skonczyc jak ojciec tego goscia czyli nic
nieznaczacy pionek,ktory doklada sie do rachunkow.

[kol.3]

Możesz spróbować. Kupił nie kupił potargować można.

[bozenak12]

Nie warto. Z każdą sprawą poleci do mamusi.

[qw994]

Nigdy w życiu bym się z kimś takim nie związała. To zaprzeczenie mojego
wyobrażenia mężczyzny.

[twoj_aniol_stroz]

To przykład domu, z którego wyszedł mój mąż. Różnica polegała
jedynie na wieku rodziców (oboje sporo starsi od Twoich
potencjalnych teściów). Powiem tak: łatwy układ to to nie był. Dziś
mąż jest kochającym mężem, ale nie dlatego, że tak miało być, tylko
stał sie cud :) To co jest najwiekszym niebezpieczeństwem tego
układu, to fakt, że każdy człowiek wynosi z własnego domu wzorzec
małżeństwa. Może się z tym wzorcem zgodzić i wówczas podzieli sposób
bycia ojca lub może go całkowicie odrzucić i wówczas wahadło machnie
się w przeciwnym kierunku. W moim małżeńtwie był ten drugi
przypadek. Mąż dosłownie dwa dni po ślubie przeistoczył się z
kochającego faceta w apodyktycznego, nieznoszącego sprzeciwu,
zimnego drania :( Absolutnie wszystko cokolwiek zrobiłam bez pytania
go o zgodę było obarczone dziką awanturą. Kupienie kratek do
zlewozmywaka (2 zł/szt) owocowało wrzaskiem, że robię z niego
pantoflarza, że jestem apodyktyczna, że on nie da się
podporządkować... Psycholog wygłosiła mądre zdanie: jeśli wiem, że
nie jestem wielbłądem to nie chodzę i na każdym kroku tego nie
udowadniam wszytkim. To wyjaśniało całą sytuację. On nagle
zrozumiał, że jest w roli, którą znienawidził, w roli męża, a jedyny
wzór męża jaki znał to był znienawidzony ojciec - pantoflarz, więc
za wszelką cenę walczył z tym wizerunkiem próbując zrobić z siebie
kogoś zupełnie innego niż ojciec...
Druga kwestia to matka w tym układzie. Prawda jest taka, że dzieci
na pewnym etapie życia powinny stać się rodzicom "zbędne".
Zaprzyjaźnieni rodzice po odchowaniu dzieci znajdują przyjemność w
byciu razem, we wspólnym hobby, przyjemnościach. Jesli jednak ta
przyjaźń kuleje, albo wręcz jest niechęcią lub nienawiścią, jest
trwaniem z przyzwyczajenia to wówczas naturalna potrzeba bycia z
kimś jest kierowana na dorosłe dziecko. I co? I pojawia się dramat,
gdy to dziecko znajduje sobie partnera i chce odejść. Wówczas
rozpoczyna się walka z rywalem/ką. Ta walka jest cichą podjazdową
wojną partzancką. Przeżyłam, wiem jak wyglądała. Tysięczne
oskarżenia, dochodzenia, wytykanie błędów faktycznych i zmyślonych,
czepianie się słówek, gestów, absolutnie wszystkiego. Wreszcie
kłamstwa i ciągłe sączenie w ucho syna: jesteś pod pantoflem, ona
jest niegospodarna, nie umie prowadzić domu, nie umie gotować, jest
złą matką dla twoich dzieci...
Dużo czasu zajęło zanim on zrozumiał, zanim najpierw nauczył się
ojca szanować pomimo tego co matka mu wmawiała, zanim zobaczył matkę
oczami człowieka dorosłego i wreszcie cały czas uczy się roli męża i
ojca. On musi sam wypracować cały model od początku do końca. Dziś
jest kochającym, bardzo dobrym mężem, trochę ostrym tatą, ale nauka
nadal trwa :) Z perspektywy kilkuastu lat małżeństwa mogę
powiedzieć, że warto było zacisnąć zęby na początku i walczyć o
niego, ale to było bardzo trudne.
Pamiętaj, że dopóki syn nie dojrzeje, nie odejdzie od matki
psychicznie, nie wyzwoli się z tego układu, to ona a nie Ty będzie
najwazniejsza.

[jane-bond007]

facet, można powiedzieć, gardzi swoim ojcem ... no super :/

[ptysiek25]

ojciec wycofał się z życia rodzinnego (zamiast pomóc żonie, jeździł pomagać
swojej rodzinie), to człowiek bez twardych łokci, kiedyś nawet nie chciał się
dokładać do rodzinnego budżetu, żona go postraszyła rozwodem i facet się
dokłada, ale wcale nie odzywa (kiedy syn miał naście lat, rodzice toczyli ze
sobą najcięższe kłótnie wyrzucając sobie wszystko) a teraz się do siebie nie
odzywają. ojciec od zawsze 'olewał' syna, nie interesowała go ani jego nauka,
ani żadna sprawa, która by go dotyczyła. syn nawiązał więc swojego rodzaju
'sojusz' z matką, a ona widząc, że większość spraw musi załatwiać sama (jak syn
był mały) stała się strasznie gderliwa i przekonana o swojej racji. syn wyznał
kiedyś, że boi się że matka umrze pierwsza a on zostanie z ojcem.

[twoj_aniol_stroz]

Każda historia ma swój początek i tak jak nie ma ludzi kryształowych
tak samo nie ma ludzi jednoznacznie złych. Tych dwoje ludzi kiedyś
zwiazało się ze sobą, coś ich łaczyło, później wydarzyło się coś
czego wynikiem jest stan dzisiejszy. Nie znamy powodów dla których
ojciec nie interesował się synem, a moga byc ich tysiące i wcale nie
wszystkie będą jednoznacznie źle świadczyc o ojcu. To nie jest Twój
problem teraz. Ty na dziś musisz odpowiedzieć sobie na pytanie czy
wartowiązać sie z człowiekiem, który ma fatalny wzorzec małżeństwa,
a ojcostwa jeszcze gorszy. Mój mąż (historyjke mojego małżeństwa
masz wyżej) też miał ojca, który się nim nie interesował, do dziś ma
żal do niego za to, że nawet na rowerze nie nauczył go jeździć, ale
robiła to matka...
Ten facet (mam na myśli syna) nadaje się na solidną psychoterapię i
dopiero potem powinien wchodzić jakiś związek. Na tym etapie, na
którym jest będzie mu bardzo trudno odnaleźć się w związku, zbudowac
jakąś normalną relację i wejśc w rolę dorosłego, dojrzałego
człowieka.

[pendzacy_krolik]

tak sobie czytam watek i mysle,jaka ja jestem dla syna.tez mamy z mezem
konflikt. syn juz dorosly,ale nie samodzielny. i boje sie,czy ta jego
niesamodzielnosc (w podtekscie czytaj: lenistwo) nie jest wynikiem
odwrotnego niz przytaczane w watku stosunku ojca do syna. moj maz z
kolei syna cale zycie wyreczal.jesli ja nie chcialam czego zrobic to
robil to maz. robil mu kolacje, sprzatal mu pokoj,zalatwial za niego
sprawy. byl zwyczajnie nadopiekunczy. moj syn nie jest ani
mamisynkiem,ani w opozycji do mnie. jest miedzy mlotem a kowadlem.
widze,jak stara sie byc neutralny. a ja mu w tym nie przeszkadzam.jest
na tyle inteligentny,ze sam potrafi oceniac zachowania rodzicow.
zauwazyla,ze lekcewazaco zaczyna wypowiadac sie o ojcu.ale na pewno nie
jest to moja wina,bo zle meza traktowalam.to maz tak zachowywal sie
(upijal sie, potrafil lezec nawet na schodach klatki),obrazal mnie
nawet na trzezwo,ze syn teraz ma do niego uraz. i mimo tego,ze ma
wiecej korzysci materialnych od ojca niz ode mnie.
mam do meza pretensje wlasnie o to,ze wyrobil w synu lenistwo. zrobil
mu krzywde zwyczajnie. no i nie wiem,jak to sie dalej potoczy. jak moj
syn ulozy soboie w przyszlosci relacje z kobieta.

[angazetka]

Znam paru ojców, którym nie należy się nic ponad pogardę. Smutne, ale naprawdę
nie aż takie dziwne.

[jane-bond007]

ale chyba nie piszemy tutaj o tych paru ojcach ktorych znasz...

[aminoe]

Nie warto wiązać się z kimś, kogo: "śmierć ojca mało by obeszła"!
Szkoda, że coś takiego cię nie rusza, tylko relacje z synka z
mamusią.