Traktowanie niepelnosprawnych

[torba_podrozna]

Zastanawiam sie wlasnie, czy tylko mnie dotyczy ten problem. Nie umiem do
konca wyluzowac sie w towarzystwie osob niepelnosprawnych lub z jakimis
ulomnosciami. Nie to, ze ich nie toleruje czy nie akceptuje. Czuje, ze widac
po mnie ten lek. Nie wiem, jak sie zachowac, zeby ich nie urazic. Chyba nie
umiem ich traktowac po prostu tak jak innych, zwlaszcza przy pierwszym
kontacie. Potem juz jest ok. A wy macie podobny problem? Umowilybyscie sie z
kims bez placow, na wozku lub kulejacym? Tylko prosze o szczere odpowiedzi, w
koncu jestesmy anonimowi.

[skarpetka_szara]

Mysle ze jest bardzo wielu ludzi ktorzy mysla/zachowuja sie
podobnie jak ty.

Jest to spowodowany (moim zdaniem) tym, ze w PL chowamy takich
ludzi w domach, chorzy zadko uczestnicza w spoleczenstwie. A
rodzice omijaja temat i nie rozmawiaja o tym z dziecmi. Jest to
taki temat tabu.

czy bym sie umowila z kims kulejacym? nigdy nie bylam w takiej
sytuacji, ale mysle ze jak juz poznasz kogos dobrze, to przestajesz
dostrzegac fizyczna niepelnosprawnosc, a widzisz czlowieka. Moze to
romantyczne podejscie, ale mysle ze tak jest.

[kitek_maly]

> Jest to spowodowany (moim zdaniem) tym, ze w PL chowamy takich
> ludzi w domach, chorzy zadko uczestnicza w spoleczenstwie. A
> rodzice omijaja temat i nie rozmawiaja o tym z dziecmi. Jest to
> taki temat tabu.

Ty chyba już całkiem kontakt z Pl straciłaś. Albo raczej z rzeczywistością...

[skarpetka_szara]

odpier...... sie

[kitek_maly]

Dobra. :) Pod warunkiem, że przestaniesz pisać o rzeczach, o których nie masz
pojęcia, ok?

[skarpetka_szara]

Wiesz, wiem ze jestes zfrustrowana baba, zgorzchniala na dodatek,
ale naprawde, to co robisz nie sprawi ze staniesz sie
szczesliwsza. Wrecz przeciwnie - poglebi Cie to w Twoim i tak juz
ciemnym stanie.

Dodam, ze mam pare lalek voodoo, i chyba jedna przeznacze na
Ciebie. Jak cie cos zakluje to bedziesz wiedziala ze dziala.

[ritsuko]

Rok spędziłam na terapii zajęciowej, mam dobrą koleżankę ze studiów na
wózku. Myślę, że ona mnie trochę nauczyła normalności, nie przesadnej
troski, bo jej nie boję się powiedzieć- jak mam ten wózek chwycić? Jak
to się po deszczu ślizgają ręce? To kwestia poznania- wszystko co obce
trochę odstrasza- to norma :)

[ritsuko]

Aha i przypomniało mi się. Mpoja uczelnia ogólnie jest bardzo
pozytywnie nastawiona do niepełnosprawnych, inwestuje w sprzęt, ułatwia
studiowanie- w związku z tym całkiem sporo jest takich studentów.
Pamiętam jak kiedyś na fajku z koleżanką zobaczyłyśmy bardzo
przystojnego chłopaka na wózku- miałam opory, żeby na niego spojrzeć,
zeby nie pomyślał, że się gapię na niepełnosprawność, z nie na
człowieka- głupie, a jednak siedzi w człowieku

[dystansownik]

Co do nastawienia uczelni, to u nas (pomimo od dawna obowiązujących odpowiednich
przepisów) nadal bywa z tym różnie.
Moja uczelnia dopiero niedawno chyba w ogóle zaczęła przyjmować do wiadomości
obecność ludzi niepełnosprawnych, a i tak pomimo tego, na terenie uczelni chyba
w ogóle nie ma miejsc parkingowych dla nich przeznaczonych, a do większości
budynków osoby na wózku po prostu nie miałyby się jak dostać bez pomocy osób
trzecich. :P

[ritsuko]

Moja jest uczelnią prywatną, więc także w ten sposób stara się poza
staraniem o poziom zabiegać o studentów. I lubię ją za to :). Szkoda,
ze jest jeszcze wyjątkiem, choć też super idealnie nie jest, ale co
nieco słyszałam co przeżywał chłopak (skądinąd bardzo zdolny) na
uniwerku przed przeniesieniem do nas.
Bardzo mi zaimponowało, jak kiedyś rozmawiając z osobą z władz szkoły,
potrafiła mówiąc rzucać imionami osób ze szkoły.

[dystansownik]

U nas w tej chwili jednak na państwowych za dobrze się nie dzieje. W prywatne
nie wnikam, bo nie miałem z nimi do czynienia, ale państwowe za bardzo o
studentów nie potrafią dbać. Liczy się tylko sprowadzenie jak największej
ilości, żeby wydusić jak najwięcej kasy od państwa. :P

[devilyn]

Nie tylko Ciebie dotyczy ten problem, ja akurat pracuje z maluszkami
upośledzonymi/niepełnosprawnymi w różnym stopniu i mnie osobiście
poraża głupota ludzka/niewiedza etc... Mam przyjaciela od klasy
podstawowej, który w wypadku komunikacyjnym (potrącił go samochód z
pijanym kierowcą) stracił rękę i jest normalny, niejednokrotnie
dzieci niepełnosprawne ruchowo czy też autystycy są w normie
intelektualnej i one wyczują strach i niechęć drugiego człowieka i
wiesz co ludzie starsi w podeszłym wieku są najgorsi,
niejednokrotnie obrzucaja nas takimi epitetami, że uszy więdną...ale
to są najkochańsze dzieciaki ;-)

[gr.een]

ja się nie przyznaję do mojej niepełnosprawności, póki co aż tak sięnie rzuca w
oczy.
W przypływie szczerości podzieliłam się z tą wiedzą z moją koleżanką od tego
czasu najchętniej traktuje jak zło konieczne , które powinno wymrzeć śmiercią
naturalną byle szybko.
Dodam,że to praktykująca katoliczka,
Więc nie martw się torbo, to może być średnia przyjemność obustronna.

[torba_podrozna]

Heh...widze, ze latwo oceniacie i doceniacie moja szczerosc. PRzeciez nie
napisalam, ze sie brzydze, nie lubie, wyszydzam, nie akceptuje. Po prostu nie
mam z takimi ludzmi czesto do czynienia i odczuwam lek. To az takie trudne do
zrozumienia. Czy wy tak latwo i bez problemu traktujecie homoseksualizm? Heh....
juz to widze! Juz widze ta pelna akceptacje i zrozumienie w waszych oczach.

[devilyn]

Spokojnie nikt Ciebie nie ocenia ani nie potępia, masz prawo się bać
i czuś się niepewnie w towarzystwie niepełnosprawnego.

[sundry]

Przyjaźniłam się swego czasu z gejem i nie miałam z tym problemu, tak samo
reszta ekipy.Lęk wynika z niewiedzy, pewnie jak byś poznała kogoś
niepełnosprawnego bliżej, to byłoby w porządku.

[skarpetka_szara]

akurat homoseksualizm wydaje mi sie tak samo naturalny jak
heteroseksualizm. kwestjia obycia sie.

[maitresse.d.un.francais]

od tego
czasu najchętniej traktuje jak zło konieczne , które powinno wymrzeć śmiercią
naturalną byle szybko.

Hmmmm... znam osobę, która osoby niepełnosprawne uważa za "worek treningowy" -
duchowego treningu - dla pełnosprawnych.


W sensie, że niepełnosprawnych stworzył Pan Bóg po to, żeby pełnosprawni mieli
okazję się porozwijać i powznosić na wyższy poziom duchowy, pomagając
niepełnosprawnym.

Obrzydliwe.

[dystansownik]

> W sensie, że niepełnosprawnych stworzył Pan Bóg po to, żeby pełnosprawni mieli
> okazję się porozwijać i powznosić na wyższy poziom duchowy, pomagając
> niepełnosprawnym.

W takich momentach cieszę się w duchu, że jestem krypto-ateistą. ;)

[devilyn]

Wiesz co niektórzy pseudo-księża mówią o
niepełnosprawnych/upośledzonych..., że to nie są istoty boże...

[maitresse.d.un.francais]

devilyn napisała:

> Wiesz co niektórzy pseudo-księża mówią o
> niepełnosprawnych/upośledzonych..., że to nie są istoty boże...

Weź, nie przypominaj mi nawet!

Szczęśliwie normalnych wierzących też znam.

[dystansownik]

Dlatego ja katolikiem jestem co najwyżej na papierku i w statystykach. Przy tym
co reprezentują niektórzy księża, wolę się od tej instytucji trzymać na pewien
dystans. Oczywiście wiem, że nie wszyscy tacy są i sam znam przykłady
porządnych, ale jak się daje gnić pojedynczym owocom, prędzej czy później
wszystkie się pobrudzą. :P

[maitresse.d.un.francais]

dystansownik napisał:

> Dlatego ja katolikiem jestem co najwyżej na papierku i w statystykach. Przy tym
> co reprezentują niektórzy księża

Phi, łatwo masz.

Mnie przeraża sama istota Boga judeochrześcijańskiego.

[dystansownik]

> Mnie przeraża sama istota Boga judeochrześcijańskiego.

Ja w sumie jakoś mam problemy z wiarą w jakiegokolwiek Boga, a w przypadku tego
nie podoba mi się jego domniemane postępowanie, więc nawet jakby istniał, to
gdyby przeprowadzono demokratyczne wybory na to stanowisko, mojego głosu na
pewno by nie dostał. ;)

[skarpetka_szara]

a co to znaczy krypto-ateista??

[maitresse.d.un.francais]

skarpetka_szara napisała:

> a co to znaczy krypto-ateista??
>
> Taki, co jest ateista, ale się ukrywa.

[skarpetka_szara]

ale przed kim?

[dystansownik]

> > Taki, co jest ateista, ale się ukrywa.

Dokładnie. Tzn. przed kolegami i znajomymi się nie kryję, co najwyżej nie chwalę
się ze swoimi poglądami, bo znam sporo naprawdę wierzących i szanuje ich uczucia
religijne. Jednak spora część mojej dalszej rodziny, to typowi polscy
przedstawiciele katolicyzmu, przed którymi tym bardziej lepiej zachować swoje
poglądy dla siebie i nawet nie przyznawać się do ateizmu. ;)

[skarpetka_szara]

Och rozumiem. mysle ze duzo ludzi ma podobne poglady.

[dystansownik]

> Och rozumiem. mysle ze duzo ludzi ma podobne poglady.

Podobne do moich? W sumie trochę osób chyba ma. Tylko dlaczego twierdzisz, że za
dużo? Jakbyś uważała, że powinno być ich mniej. :P

[maitresse.d.un.francais]

dystansownik napisał:

> > Och rozumiem. mysle ze duzo ludzi ma podobne poglady.
>
> Podobne do moich? W sumie trochę osób chyba ma. Tylko dlaczego twierdzisz, że z
> a
> dużo? Jakbyś uważała, że powinno być ich mniej. :P

Pomyłka freudowska, kolego krakusie ;-)

Skarpeta napisała "myślę ZE (=że)dużo"

[sumire]

nie mam z tym szczególnego problemu - pewnie dlatego, że dość dużo czasu
spędziłam w towarzystwie takich ludzi i wiem, że często mają do siebie większy
dystans, niż nam się wydaje :)

[hermina25]

za czasów młodości miałam dobrego kolegę,który jeździł na wózku inwalidzkim,więc
nie mam problemu z funkcjonowaniem wśród takich ludzi.
Potem przyjaźniłam się z niewidomą dziewczyną...

tak umówiłabym się z kimś takim,ale nie wiem czy związałabym się z nim...

[rach.ell]

Z osobami uposledzonymi czy okaleczonymi jedynie fizycznie nie mam
problemu natomiast trudno jest mi w obejsciu z osobami chorymi
psychicznie-zwykle uciekam i nie jestem z tego dumna...

[vandikia]

Nie, nie mam z tym żadnego problemu. Niepełnosprawnych traktuję jak
normalnych ludzi. Być może ktoś z jakąś olbrzymią ułomnością (ale
naprawde nie wiem co to musiałoby być) powodowałby, że czułabym
onieśmielenie.
Z osobami na wózkach, niesłyszącymi, niewidzącymi miałam nie raz
styczność i jedyna różnica w traktowaniu z pełnosprawnymi polegała na
zwiększeniu czujności w niektórych przypadkach.

[vandikia]

ok przez pewien czas czułam się źle w towarzystwie niepełnosprawnego
umysłowo kolegi ale to akurat było uzasadnione, bo się nie leczył, a
jego choroba jest skomplikowana i polega czasem na "odlotach" od
rzeczywistości, atakach niewytłumaczalnej agresji z rękoczynami
włącznie

Od czasu gdy się leczy nie boję się go, a przez to że jako jedyna nie
odcięłam go od towarzystwa (pisze o tym, bo dla mnie to dramatycznie
smutne) otworzył się na mnie, wytłumaczył chorobę od A do Z i resztki
dystansu zupełnie znikły.

[postponed]

zazwyczaj przy pierwszym kontakcie czuję się trochę niepewnie. mam kilkoro
niepełnosprawnych znajomych (dość bliskich) i przy nich nie czuję bariery.

[nerri]

Jak juz ktoś wyżej napisał,strach wynika z niewiedzy;) A
niepełnosprawni często to wykorzystują;) Strach i element
zaskoczenia;)

Mam spory kontakt z osobami niepełnosprawnymi,więc nie mam takich
problemów.
Związek z osobą niepełnosprawna fizycznie nie różni sie aż tak
bardzo od związku ze zdrową osobą;)Na ten temat też sporo wiem,bo
mój mąż jeździ na wózku.

[minasz]

ja chyba nie mam z tym problemu
ps
kurcze mam w głowie obraz takiej laski ktora ponizej kolana miała metalowa
proteze nie ukrywała jej pod spodniami(nie miała poczucia wstydu) - była w
krotkich szortach z tym metalem na wierzchu - kurcze ale ja chciałem zerznać :)

[masher]

po pierwsze, anonimowosc w sieci to zludzenie :]
dwa, nie mam takich problemow. wyleczono mnie z tego typu kompeksow za mlodu.
znajomy niepelnosprawyny ruchowo potrafil przegiac ostro pale, wykorzystywal
wszystkich jak sie tylko dalo. az przegial i o malo co za chamstwo w pysk nie
dostal. nie mam problemow, traktuje ich jak kazdego innego czlowieka. zero
taryfy ulgowej. chcesz isc po schodach to wlaz, dasz rade. jak nie dasz to same
ci sie nie wyprostuja i nie wniosa cie na pietro. proste jak to ze slonce swieci.

nie cyrtol sie z ludzmi. oni sie z toba nie cyrtola. ba, nawet im moze ublizac
to, ze traktujesz ich inaczej. wiec nie pieprz sie z tym wszystkim bo nie ma to
sensu. w pracy musza zapracowac tak samo jak ty na chleb, na zewnatrz tak samo
musza sobie radzic.

[hotally]

Niepełnosprawnych fizycznie traktuję NORMALNIE. Nie są niepełnosprawymi
umysłowo. Normalnie czyli nie rozczulam sie nad ich niedolą, nie traktuję
specjalnie. Myślę, że większość tego właśnie chce, być częścią spełeczeństwa.
Oczywiście trafiają się chamskie wyjątki, które uwazaja, że przez swoją niedolę
wszystko im się należy, wymuszają coś na siłę, nie powiedzą przepraszam, prosze,
dziękuję, tylko "widzisz ze jestem na wozku". Takich niepełnosprawnych nie
toleruję i traktuj jak powietrze.

[devilyn]

To jak traktujesz upośledzonych umysłowo???

[hotally]

współczuję

[devilyn]

Żal mi Ciebie.

[lacido]

To chyba normalne zachowanie u osób, które wśród bliskich znajomych nie mają
osób niepełnosprawnych.

[pendzacy_krolik]

nie mam z tym zadnego problemu. moze taki,ze mi glupio,ze jestem
zdrowa i stwarzam sobie problemy,ktore dla ludzi niepelnosprawnych
pewnie sa smiesze. moze troche mam problem niepelnosprawnymi
umyslowo.ale tych nie znam wielu.