Samotność

[Gość: Judyta]

Jak poradzić sobie z samotnością? Od kilku lat jestem sama (ostatni mój
poważny, długi związek, gdzie moje uczucia były bardzo silne, zakończył się z
jego strony), z przerwami na kilka krótkich związków, które nie przerodziły
się w nic poważnego.
Moje życie to praca, powrót do pustego domu lub jakieś wyjscie z koleżanką, w
weekendy imprezy na mieście.
Spotykam mężczyzn, którzy mi się podobają, ale niestety ja nie podobam się
im. Ci, którym ja się podobam, nie podobają się mi - i nie chodzi tu o wygląd
zewnętrzny, tylko coś, co by mnie do nich przyciągało. Brakuje mi bliskości,
czułości, normalnego życia z kimś. Czasami myślę, że czas się pogodzić.
Przywykłam, ale coraz bardziej mi brakuje tej drugiej osoby. Co się dzieje?
Mam dosyć samotności...

[Gość: Calvin Klein]

Główka do góry:) nie ma co się martwić:) i bron boże nie zamykaj sie w domu:0
powinnas jak najczesciej wychodzic z kolezankami... podczas takiego niewinnego
wyjscia do Pub-u możesz poznac tego jedynego;)

Samotność

[serta]

Calvin,nie moge sie powstrzymac - mogles podsunac kolezance pomysl wybrania
sie na jakis tor crossowy ;)

a tak powaznie - ja wiem z wlasnego doswiadczenia,ze po jakims czasie
przestaje sie miec ochote na wyjscia z kolezankami do pubu - widzi sie tyle
osob,ktore swietnie sie bawia,tyle par,a ja ... z kolezanka? :( Mysle,ze warto
sobie w takiej sytuacji znalezc jakas pasje,odskocznie.

do Serta

[Gość: Calvin Klein]

heheh lepiej na jakies GP w Europie np Brno :)

[mr_misio]

Smutno mi się tak zrobiło czytając Twój post. Nie wiem co powiedzieć, chyba
tylko to żebyś nie traciła nadzieji i może spróbowała kogoś znależć w necie. Są
tu tez osoby samotne. Proponuje portale randkowe.
---
Zyczę powodzenia i ostroźności w kontaktach. (czasami też tu zdarzają się
idioci)

[spaldi]

a ja proponuje ....kupic MISIA i mocno sie do niego przytulic:)))))

[Gość: white_rose]

Hmmm wiesz co ja do niedawna patrzylam najpierw na wyglad, a potem na charakter
i źle na tym wychodziłam, bo nie myslałam secem. Nadszedł jednak czas, że sama
zwrocilam uwage na kogos kto zabiegal o moje wzgledy, wogole nigdy bym na niego
nie spojrzala, ale w koncu zaczelam sie z nim spotykac, zawsze mial dla mnie
czas, umial mi pomoc, w koncu moje serduszko zabilo takze w jego kierunku... to
przypadek, los... a moze fart. W kazdym razie bardzo go kocham.


P.S.
Kto szuka, ten znajdzie...

:)

[Gość: PG]

Troche mi to przypomina moja sytuacje, chociaz jestem facetem....
Moja sytuacja jest chyba jeszcze gorsza (?) gdyz zamknalem sie na wiele lat na
emigracji, czego z perspektywy lat raczej zaluje. Do tego o czym Ty napisalas
dochodzi wiec jeszcze poczucie tego, ze mieszka sie w dziwnym i tak naprawde
obcym miejscu, gdzie tzw Polonia jest uboga pod kazdym wzgledem (umyslowym i
ambicjonalnym takze). Atrakcyjna praca w sumie nie rekompensuje ""strat""gdzy
jest sztuka dla sztuki tak naprawde. Natomiast tzw. zaaklimatyzowanie sie na
emigracji to mit, nawet jesli wyjedzie ie w stosunkowo mlodym wieku jak ja,
mimo plynnej znajomosci jezyka, kultury i grona znajomych tu na miejscu.
pozdrawiam.

[Gość: Judyta]

Z perspektywy lat żałujesz tego, ale przecież gdy nie czujesz się tam za dobrze
i nie potrafiłeś się zaaklimatyzować, zawsze możesz wrócić do Polski - i tak
jak tam zaczynałeś pewnie wszystko od nowa, tutaj, nawet jeśli nie masz
zaplecza w postaci rodziny, a dawni znajomi się rozproszyli, możesz rozpocząć
również. Co Cię tam trzyma w takim razie, jeśli praca nie rekompensuje tej
izolacji? Podejrzewam, że skoro tam masz niezłą pracę, po takich
doświadczeniach z łatwością znajdziesz coś tutaj. A Polacy są na tyle otwarci,
że powinieneś znaleźć wśród nich nowych przyjaciół.