Motywacja

[paris4]

Witam podczytuję to forum i raczej się nie udzielam bo ja dopiero studiuję
prawo i to dopiero 2 rok. Teraz jestem w trakcie sesji i chyba stąd takie
przemyślenia:) Po co mi do cholery to wszystko??????? Mam kupę nauki,
ząbkujące dziecko i powoli mam serdecznie dośc. W dodatku wszyscy wykładowcy
co krok przypominają nam jak ciężka jest sytuacja prawników po studiacj i jak
się trzeba nagimnastykowac żeby zdobyc pracę z zawodzie. Oczywście ja to
wszystko wiem, ale jak sobie pomyślę ile jesczcze przede mną to robi mi się
słabo i zastanawiam się czy to wszystko jest tego warte. Mam 27 lat i może
nie ma sensu się szarpac skoro i tak szanse na powodzenie są minimalne.
Tak sobie marudzę bo mam duszę wojownika i pewnie łatwo nie odpuszczę.
Zastanawiam się dziewczyny jaką miałyście motywację rozpoczynając studia i
teraz zmagając się z utrudnioną dostępnością do zawodu, kiepskimi zarobkami
itp. chorymi wymaganiami pracodawców?
Ja skończyłam już studia - kierunkek turystyka - zupełnie bez przekonania.
Na prawo poszłam bo nie ukrywam z początku myślałam, że będzie to przepustką
do lepszego życia - warunki ekonomiczne itp. Teraz już wiem, że wcale tak nie
jest i że wybrałam trudną drogę, ale jednocześnie te studia bardzo mi się
spodobały i się w nie po protu wciągnęłam. Dlatego nie chcę odpuszczac ale
czasem wątpię w sens tego wszystiego.
Posta nie napisałam oczywiście żeby mnie pocieszano:) ale jestem ciekawa czym
Wy się kierowałyście wybierając ten zawód

[fiordilligi]

Ja po raz pierwszy pomyslałam o tym w trzeciej klasie LO - na wakacjach bowiem
zaprzyjaźniłam się na obozie z dziewczyną, która była po I roku prawa. Wtedy
się dowiedziałam wiele o studiach, a ona sama bardzo mi zaimponowała.
Postanowiłam się tym zainteresować. Potem w szkole mieliśmy lekcje
przygotowania zawodowego i były pogadanki z przedstawicielami różnych zawodów.
Znowu zaimponowali mi prawnicy , to jak mówili i z jaką łatwoscią nawiązywali
kontakt. Też tak chciałam :-)
W istocie zatem nigdy nie kierowałam się chęcią zdzierania wielkich pieniędzy -
to była kwestia mi wcale nieznana. Po prostu marzyłam o tym i zaczęłam zbierac
infomacje. No i się wciągnęłam. JA nigdy nie miałam dylematu z wyborem kierunku
studiów :-)

[telka_es]

JA na prawie wylądowałam przypadkowo.

Chociaż jak byłam mała (taki śmieszny kolokwializm :))zawsze chciałam zostać
sędzią, ale gadki wszystkich dookoła ze to takie trudne studia i wogóle
zniechęciły mnie kutecznie. Uznałam ze same egzaminy wstępne bedą nie do
przebrnięcia i złożyłam papiery na stosunki międzynarodowe i politologie, na
szczeście ludzie na te kierunki podostawali się w sposób niewart opisywania -
po przysłowiowym "wałku", bo moja średnia maturalna teoretycznie powinna była
wystarczyć.
Przyszła prawdziwa chwila zastanowienia co i gdzie studiowac??? stwierdziłam ze
jak za coś się brać i za to płacić(bo przede mną rozwinęła się jedynie wizja
uczelni prywatnych lub studiów zaocznych) to coś porządnegi i padło na prawo!

PEwnego jesiennego dnia powitały mnie mury UAMu i tak w nich jeszcze siedze, z
czego jestem bardzo zadowolona. KOlejne egzaminki są zaliczane - średnia
stypendialna utrzymana, a cała rodzinka i znajomi dumni! A kierunek mnie
wciągnął i wiem ze nic lepszego nie mogło mnie spotkać. WIem ze przefde mną
jeszcze długa droga ale juz wiem ze bede w tym siedzieć.... zyczcie mi tylko
powodzonka..... pozdrawiam...

[akikoo]

telka_es napisała:

> A kierunek mnie wciągnął i wiem ze nic lepszego nie mogło mnie spotkać. WIem
> ze przefde mną jeszcze długa droga ale juz wiem ze bede w tym siedzieć....
> zyczcie mi tylko powodzonka..... pozdrawiam...

Miło czytać takie optymistyczne posty, pomimo całej sytuacji wokół aplikacji
itd.
Powodzenia Telko_es

[telka_es]

Nie dziekuję, żeby nie zapeszać! a powodzenie zasze sie przyda...
pssst...

pozdrawiam :D

[mansfeld]

Ja też zawsze marzyłem o tym, by studiować prawo i być prawnikiem. Praktycznie
już w podstawówce w IV albo w V klasie, kiedy pani wychowawczyni pytała nas co
chcemy robić, zawsze miałem na to jedną odpowiedź: chcę być prawnikiem! No i
moje marzenie się spełniło! Teraz marzę o dalszym rozwoju i chcę zdawać egzamin
na aplikację radcowską i sądową, a na razie... dokształacam się w innym,
aczkolwiek prawnym kierunku;) Prawo to moje marzenie i jestem dumny, że jestem
prawnikiem;))))

[netka1]

witam wszystkich, właśnie zajrzałam na to forum, tak jak większość jestem
prawnikiem z kilkuletnim doświadczeniem, a wracając do tematu wątku, ja też w
już w podstawówce wiedziałam, że będę prawnikiem, nie wiem skąd mi się to
wzięło, bo nie znałam osobiście żadnego, po prostu tak miało być, hi hi, pozdr.

[pom]

Zaraz po maturze nie dostałam sie na polonistykę i z perspektywy czasu oceniam
to na zbawienne zrządzenie losu.:) Podjęłam prawde w sądzie jako protokolantka i
zaczęłam przyglądać się jak wygląda ten zawód - nie tylko sędziego ale także
adwokatów, radców prawnych. I już wiedziałam co chce robić w życiu.
Kwestia ekonomiczna nie była bez znaczenia także - zawód radcy prawnego pozwala
mi na godziwe życie przy pracy jedynie cztery dni w tygodniu. Zaś pozostały czas
poświęcam na życie rodzinne w całości.

[azazela]

dlaczego wybralam te studia?
w LO nie bylam pewna co chce robic w przyszlosci, wydawalo mi sie ze
studiowanie prawa da mi duze mozliwosci, bede miec wiekszy wybor niz po innych
kierunkach:) nawet jesli nie zorbie aplikacji to wiedza prawnicza wszedzie sie
przyda i letwiej bedzei mi znalezc prace, tak sobie mylalam jak byla w 4
klasie:P