Jestem sama

[Gość: joga]

Wiem, że to co napisze bedzie może tak oczywiste ...ale szukaj
Boga , on jest bliżej niz ci sie zdaje i tylko czeka , aż go
zawołasz:)Nie bój sie ,przeciez i tak nie masz nic do stracenia,
a tu możesz tylko zyskać !

Jestem sama

[Gość: warum]

Moze to jest depresja? Wiem,ze ciezko ja zaleczyc, ale....
warto.Pomysl,ze.... jeszcze nie wie wiesz co Cie czeka? Wiesz co
bylo, ale.... badz ciekawa przyszlosci. Pozdrawiam. Ja tez to
mam.. ale kazdy promien slonca, pobudza mnie do zycia, i zyje.
Falami-zrywam sie i opadam. Ale zyje. Bo moje zbuntowane dzieci-
jednak mnie potrzebuja jako stalego elementu rodziny, a maz,
ktory nie spelnil moich mlodzienczych oczekiwan... tez sie do
mnie przyzwyczail. Mozna to zostawic, ale.... szczesciarze maja
dokad pojsc - a ja nie wiem czy trafie do nieba, wiec na razie
nie zegnam sie.

[doroszka]

...tak naprawdę, a żeby to zobaczyć i zaakceptować, trzeba
jednocześnie poznać siebie.
Jeśli przez lata żyje się i wszystko robi dla kogoś (tak
wnioskuję z tego, że autorka listu oczekuje tego samego od
otoczenia), teraz pora na własną osobę. Mówi, że ma depresję -
to może być początek czegoś ważnego, to może (nie musi, sugeruję
tylko, bo u mnie tak było:)) być moment, w którym musi przeżyć
wewnętrznie i świadomie wszystkie złe sprawy spotykające Cię w
życiu, a które nie pozwalają przyznać, że Ty jesteś ważna,
warościowa, kochana przez Boga, Absolut, Buddę (w zal. w co
wierzy). W takim momencie widzi się swoją samotność jak nigdy
dotąd i ból związany z depresją to ból zderzenia się ze swoim
nagim wnętrzem otoczonym bolesnymi często sprawami, które
potrafią się wlec za człowiekiem do końca życia i nie pozwalać
mu żyć w pełni świadomie. Wielu ludzi cały wysiłek życiowy
wkłada w to, żeby wyprzeć ze świadomości rzeczy, których
istnienie teraz lub kiedyś jest dla nich zbyt raniące, żeby
ogarnąć to myślą i pozwolić na ujawnienie tych uczuć.

Powiem teraz coś, co może być szokiem dla ludzi, którzy
doświadczają depresji: depresja była pozytywną rzeczą w moim
życiu.
To dziwne, zważywszy, że trudno nawet opisać ból wewnętrzny
towarzyszący depresji, trudno pojąć myśli samobójcze (miałam,
niemal zrealizowane) i łzy cieknące po nieruchomej twarzy, choć
dookoła wszystko układa się świetnie.
Teraz widzę, że było to dla mnie pozytywne. Przemyślałam
świadomie swoje dotychczasowe życie szukając przyczyn depresji
(jedna wielka autopsychoterapia), uświadomiłam sobie rzeczy,
które bolały jak cholera.
Teraz żyję świadomie, asertywnie, wspaniale - choć problemów
niestety brakuje.
Najwspanialsze jest po takiej depresji to, że swoją samotność
postrzegam jako coś wartościowego, jako przebywanie z samą sobą,
a nie samotnie :)
Ale fakt - musiałam przejść ten niemal rok ostrej depresji, a
prawie dwa lata "budowania siebie od nowa".
Rozwiewam wątpliwości - nie wyłączyło mnie to z życia, niektórzy
z dalszego otoczenia nawet nie zauważyli, że mam depresję.

Autorka listu pisze "Naiwnie wierzę, że to się zmieni" myśląc o
tym, że świadomość tej samotności się cofnie.
Powiedziałabym jej: "Kiedyś - kiedy przejdziesz depresję
zapewne - będziesz się cieszyć, że się nie cofnęła, bo to jest
wspaniała rzecz, której doświadczanie w zgodzie ze sobą pozwala
rozwijać się wewnętrznie, budować siebie i poznawać świat nie
tylko pobieżnie, jak robisz to dotychczas." Powodzenia!

ja tez tak mysle

[Gość: miregal]

ze ta choroba, paradoksalnie, wiecej mi dala niz zabrala

lepiej znam siebie. wiem, co mnie przeraza, co smuci, co niepokoi. i tak latwo
sie nie daje. mam dystans do siebie. jestem jednoczescie odporniejsza
psychicznie i bardziej wrazliwa na cierpienie innych ludzi. jakos bardziej wiem
czego chce. jestem bardziej swiadoma tego co robie.

to potworne cierpienie i nie zycze nikomu, ale akurat w moim przypadku, zamiast
zrujnowac mi zycie, pomoglo mi stac sie silniejsza i madrzejsza.

[Gość: BB]

Jestem sama...potrzebuje ludzi i jednoczesnie na kazdy ich
cieply gest reaguje nieufnoscia,podejzliwoscia.Gleboko zraniona
w dziecinstwie,pozniej bardzo chora,czego konsekwencja stala
sie niemoznosc posiadania potomstwa-nie zalozylam rodziny,nie
mam nikogo z obawy ,ze zostane odrzucona,oszukana...jeszcze
mloda,tesknie do ludzi i jednoczesnie uciekam przed nimi.I to
nieprawda ze samotnosc pomaga-im dluzej trwa tym bardziej jest
destrukcyjna,tym bardziej oddala od swiata,od normalnych
relacji miedzyludzkich.Czasem mysle ze gdyby ktos podal mi
reke,pomogl mi zaakceptowac to co sie stalo,wytlumaczyl-nie
odczuwalabym tej dojmujacej pustki wewnetrznej i
zewnetrznej...A jednoczesnie boje sie otworzyc...bledne
kolo."Ja"...choc nasza samotnosc ma rozne oblicza,chyba
doskonale wiem jak sie czujesz i co czujesz.I wspolczuje Ci tak
samo jak wspolczuje sobie...

[Gość: Aśka]

ŁĄczę się z wami w bólu i w odczuciach. Jakoś przez te 39 lat nie doszłam
jescze do takiego momentu,żebym się dobrze poczuła sama ze sobą a co dopiero z
innymi ludźmi.I nie widzę wyjścia.

[Gość: magda.gdansk]

Pani list jest naprawde przejmujacy. Pewnie niespecjalnie to
Pania pocieszy, ze nie jest Pani jedyna w tej sytuacji - ale
moze choc troche? Miedzy czterdziestka a piecdziesiatka mnostwo
kobiet jest w tej sytuacji - dzieci sie usamodzielniaja,
malzenstwo dawno zjelczalo i nie jest zrodlem ani radosci, ani
przyjazni, mezowie chlodni i obojetni, mlodziencze zludzenia co
do ludzi, ich zyczliwosci czy dobroci, szlag trafil, zadnych
nadziei na nowy zwiazek damsko-meski, i smutek i poczucie braku
sensu zycia wyziera z kazdego kata. Nie bardzo wiem, czy i jak
mozna sobie z tym radzic, jezeli czlowiek nie jest pelen radosci
zycia i zywotnosci. Moze po prostu potraktowac to jaka depresje
i ja leczyc? Pozdrawiam Pania bardzo serdecznie i zycze pogody
ducha mimo wszystko.

Ja tez, ale jest na to rada....

[Gość: Gosia]

Za to ja nie mam ani meza, ani corki....A w dodatku jestem
krotko po rozstaniu z kims waznym, czyli tylko sobie palnac w
leb. To byla klasyczna depresja. Teraz, dzieki Prozacowi zyje mi
sie "neutralnie", bez szalow radosci i dolow rozpaczy. Tak, tak,
sama poprosilam (zwyklego)lekarza o jego przepisanie. Nie bylo
klopotow.
A co z zainteresowaniami, hobby (pies?), praca charytatywna.
Widac, ze czytujesz prase kobieca i piszesz listy. To tez cos.
Jeszcze do niedawna myslalam, ze mi sie ulozy z jakims facetem.
Teraz juz wiem, ze lepiej zajac sie czyms innym. A mam 40+.
Pracuje, zalatwiam rozne sprawy, troche gotuje (i, kurcze,
jem...), a wieczorem TV lub filmy i jakos leci.
Czy ktos chce napisac? [e-mail]

[Gość: KARI]

Jestem przerażona! Ja mam dopiero 25 i czuję sie samotna jak palec, a co będzie
za 20 lat? Ostatnio nic mnie nie cieszy, chociaż tyle "wspaniałych rzeczy
wydarzyło sie w moim życiu: obroniłam pracę magisterską, dostałam pracę ,
niemal bez żadnego wysiłku (w miarę dobrze płatna, ale daleka od wymarzonej),
półtora miesiąca temu mój chłopak poprosił mnie o rękę , planujemy wesele w
sierpniu, a we mnie nie ma odrobiny radości, nie czuję się szczęśliwa!!! Całe
dnie czuję przygnębienie, znudzenie, każdy kolejny dzień to dla mnie męka z
samą sobą. To trwa od niedawna, ale w żaden sposób nie mogę sobie poradzić ze
swoimi uczuciami, nie wiem co robić! Czy to depresja?

[doroszka]

Być może to depresja. A może wcale nie. :)
Mnie dopadła w 23 roku życia, ale to od wieku nie zależy.
pozdrawiam i życzę wszystkiego najlepszego - cokolwiek by się nie działo,
zawsze ma swoje pozytywne strony :)

[Gość: ewelina]

Tak, tak to depresja!!! Nie zostawiaj tego losowi.Nim siegniesz
po leki sprobuj isc do dobrego psychoterapeuty,a juz tacy sa.
Czesto dobra psychoterapia wyciaga z czlowieka to co go dusi, a
wtedy sam mzoe sobie w tym poradzic u juz lekow nie potrzeba
brac. Moze nie kochasz narzeczonego, moze czujesz ,ze to nie
ten, a przyjelas oswiadczyny wlasnie dlatego,ze czujesz sie
jak czujesz i nie masz sily na zadne zmiany. Nie spiez sie ze
slubem poki nie poczujesz w sobie radosci. Zycze Ci,zebys rano
budzila sie z radoscia i chciala od rana usmiechac sie.

taa... baby to jednak są mądre inaczej

[Gość: kidslayer]

[Gość: auroraaaaa]

i bardzo dobrze!nie chcę nikogo załamywać wręcz przeciwnie...
to najlepszy moment na refleksje nad swoim życiem,póki
cierpienie,ból istnienia,weltschmerz nas nie dotknie, nie
zastanawiamy się nad swoim miejscem w świecie.Dopiero w ciężkich
chwilach zaczyna się w nas wykluwać chęć zmiany,czasem nawet
bardzo radykalnej.I to jest świetne!Zacząć życie od nowa,krok po
kroczku,bez względu na wiek.Zacząć spełniać swoje życzenia,nawet
te najmniejsze jak np.zmiana fryzury czy kupno ciucha,który
zawsze nam się podobał i nigdy nie miałyśmy odwagi go nawet
przymierzyć a co dopiero kupić.To są oczywiście rzeczy
zewnętrzne,ale również one odzwierciedlają nasz stosunek do
rzeczywistości.Ja sama ostatnio ścięłam moje długie włosy i
zafarbowałam na CZERWONO!przestałam się dręczyć czy to wypada
(nie jestem już nastolatką)i czy będzie mi pasowało -
zaryzykowałam i czuję się świetnie!!!Druga sprawa to zacząć żyć
własnym życiem a nie życiem odbitym - męża,córki czy kogokolwiek
innego.Znaleźć w życiu pasję(nawet najbardziej prozaiczną lub
najbardziej zwariowaną dla odmiany)i cel,lub wiele małych
celów.I wszyscy będą zadowoleni - mąż,mając szczęśliwą żonę i
córka,mając szczęśliwą matkę.A propos syndromu pustego
gniazda,to w naturze on nie występuje,zwierzęta mają w sobie
naturalną mądrość i pozwalają potomstwu odchodzić bo takie jest
właśnie życie.Połowa mniej cierpienia to nietrzymanie się
kurczowo wszystkiego i wszystkich,pozwalanie rzeczom i ludziom
odchodzić po to by ich miejsce zajęli inni. Życie,w którym nic
nie płynie to śmierdzący stawik w którym stoi woda;prawdziwe,
owocne życie to rzeka,czasem pełna wirów i rwąca,a czasem
płynąca leniwie i niespiesznie.Po co się zamartwiać i użalać nad
sobą jeśli życie jest takie krótkie i kruche a jedyną pewną
rzeczą jest to, że umrzemy? Po co dokarmiać własne złe myśli
naszą energią, na której się pasą.Czy nie lepiej grać komedię
niż tragedię w tym teatrze?To nie są banały,to kwestia własnej
wewnętrznej decyzji. Świetnym lekarstwem na myśli samobójcze
jest np.wolontariat,jak się okazuje inni cierpią bardziej a my
możemy im pomóc,póki sił nam starcza.Ostatnia rzecz,którą
chciałam przekazać : z własnego mojego doświadczenia wiem,że
takie przykre myśli i nastroje lęgną się b.często z nudy,więc
radę mam na to tylko jedną: rusz kobieto kochana swoje szanowne
cztery litery i weź SWOJE ŻYCIE w SWOJE RĘCE.Nikt i nic z
zewnątrz tego nie zrobi za nas, choćby nie wiem co. Jesteśmy
cudownymi istotami ludzkimi zaopatrzonymi w tzw.INTELIGENCJĘ a
ona jest po to, byśmy potrafili sobie radzić i być(bardzo
ważne!!!)ELASTYCZNYMI.
Pozdrawiam i wspieram :))))))))))

[lyche1]

Trzeba z życiem brać się za bary, bo w przeciwnym razie co nam pozostaje?
Położyć się w trumnie i czekać na śmierć. Pozdrawiam.

[doroszka]

:))))
Popieram w 100 proc. - myślę identycznie. Napisałaś to, co u mnie się już nie
zmieściło, a gdyby się zmieściło, to nikt by tego nie czytał, bo strasznie
długie byłoby. :))
Może z jednym wyjątkiem - czasami żaden wolontariat nie pomoże na myśli
samobójcze. One biora się często nie z nudy, ale z nierozwiązanych spraw,
konfliktów wewnętrznych, nieujawnionych i nieprzeżytych traumatycznych uczuć.
Do tego często potrzebna jest psychoterapia, mądry psycholog, który poprowadzi
przez depresję albo własny psychiczny wysiłek, żeby to wszystko "przerobić" -
ale do tego trzeba też wiedzieć, na czym polega psychoterapia.

Wolontariat pomaga, ale nie rozwiązuje problemów. A pomaga naprawdę - ja będąc
w depresji byłam w grupie wolontariuszy pomagających dzieciakom z domu dziecka -
w nauce, w rozumieniu świata, w pokazywaniu wzorców (zabieraliśmy ich np. do
naszych pełnych, funkcjonalnych rodzin - nie tak, że "do nowego domu" ale "do
studentów"). I to naprawdę jest jakaś rada na to, żeby w tych ciężkich chwilach
nie tracić czasu naniepotrzebne użalaniesię nad sobą.
:))))
Pozdr.

[Gość: UFO]

znajdz se samca....

[doroszka]

sam se znajdź samca, palancie... :)

[Gość: Just]

proponuję zaglądnąć na forum psychologia edu.pl jest super!!!

[Gość: jaroslaw]

ZYJ DNIEM DISIEJSZYM,NIE MYSL O TYM CO BYLO,ANI CO BEDZIE.CIESZ
SIE Z TEGO CO TWOJA SILA WYZSZA DALA CI DO PRZEZYCIA TU
ITERAZ,ZOBACZYSZ,ZE OPUSZCZA CIE WSZYSTKIE TROSKI Z PRZESZLOSI
ANI NIE BEDZEIESZ MARTWIC SIE NA ZAPAS!SPRAWDZ TO DZIALA!!!

JAR...

[Gość: Kate]

Moze jestes za bardzo zajeta tym aby szukac kontaktow z innymi,
robisz wszystko aby inni cie zaakceptowal, polubili. Zapominasz
poszukac szczescia i akceptacji w sobie, w tym co lubisz robic,
w co wierzysz. Ciesz sie zyciem. Ciesz sie samotnoscia. Jesli
znajdziesz ten spokoj wewnetrzny nie bedziesz musiala szukac
szczescia na zewnarz. A wtedy moze przekonasz sie ze inni lubia
przebywac w twoim towarzystwie.

[daisy7]

wydaje mi sie ze nie zauwazasz zadnych dobrych stron swojego
zycia a z tego co piszesz to jest ich wiele masz dobrego meza,
dziecko, chyba mozecie na siebie liczyc jako rodzina? a co maja
zrobic ludzie którzy nie maja takiego oparcia psychicznego? ja
niestety nie mam jak na razie szczescia do 'drugiej polowy'
mimoze mam juz na karku 30-chę. tzn kochalam kogos kto
okazal sie bardzo niedojrzalym czlowiekiem . w pewnym sensie
zgadzam sie z Toba ze wsrod ludzi tez mozna odczuwac samotnosc
bo spoleczenstwo obecnie 'stacza'sie straszliwie - wazna jest
tylko kasa i egoistyczne podejscie do zycia a to przeciez nie
wszystko... zycia nie da sie ani zaplanowac ani 'ulozyc' ono
samo da nam nieraz mocno w kosc. tez obecnie czuje sie sama a
popatzr jak trudna jest moja sytuacja ;nie radze Ci jednak
siegac od razu po prozac moze sprobuj na razie yogi albo
akupunktury - tylko poszukaj sprawdzonych fachowcow. no i nie
wiem jak z Twoja samorealizacja - skoro masz juz rodzine sprobuj
przypomniec sobie swoje hobby i je realizowac i pomysl ze
przeciez jestes zdrowa! powodzenia.

[doroszka]

daisy7 napisała:

Daisy7, to niestety modelowy przykład tego, czego nie należy mówić osobie w
depresji:


> wydaje mi sie ze nie zauwazasz zadnych dobrych stron swojego
> zycia

1. wypominanie, że czegoś się nie robi, w tym wypadku nie zauważa dobrych stron
życia. Hmm... tak to już jest w depresji, że się ich zupełnie nie zauważa. Nic
odkrywczego, a mówienie tego osobie depresyjnej wpędza ją poprzez wzbudzanie
poczucia winy w jeszcze gorszy stan.

a z tego co piszesz to jest ich wiele masz dobrego meza,
> dziecko, chyba mozecie na siebie liczyc jako rodzina? a co maja
> zrobic ludzie którzy nie maja takiego oparcia psychicznego?

2. mówienie: "popatrz, inni mają gorzej, a się tak nie rozczulają nad sobą".
Efekt ten sam - zamiast pomóc, wpędza się osobę w depresji w poczucie winy.

ja
> niestety nie mam jak na razie szczescia do 'drugiej polowy'
> mimoze mam juz na karku 30-chę. tzn kochalam kogos kto
> okazal sie bardzo niedojrzalym czlowiekiem .

3. Stawianie siebie za przykład albo sugerowanie "ja mam gorzej, a się nie
rozczulam" - efekt jw.
Najgorsze jest mówienie:

> popatzr jak trudna jest moja sytuacja

:((((((((( Grrr.... Gdy byłam w depresji nie miałam ochoty patrzeć, jaka trudna
jest czyjaś sytuacja, bo sama miałam ochotę się otruć, tak czarno odczuwałam
własną sytuację.


;nie radze Ci jednak
> siegac od razu po prozac moze sprobuj na razie yogi albo
> akupunktury - tylko poszukaj sprawdzonych fachowcow.

Fakt - pomaga, na drobne obniżenie nastrojów. Jeśli jednak mamy do czynienia
już z deprechą, na nic joga ani akupunktura. Zależy, co napradę dolega
bohaterce wątku.

no i nie
> wiem jak z Twoja samorealizacja - skoro masz juz rodzine sprobuj
> przypomniec sobie swoje hobby i je realizowac i pomysl ze
> przeciez jestes zdrowa!

4. W żadnym wypadku nie należy mówić osobie, u której jest podejrzenie
depresji, że jest zdrowa. Depresja to POWAŻNA CHOROBA.
Mówienie jej, że jest zdrowa, to lekceważenie jej stanu wewnętrznego i w ogóle
uczuć, które u depresyjnej osoby są jedną wielką katastrofą.

OSOBA W DEPRESJI NIE JEST ZDROWA!
Kiedyś w "Wysokich Obcasach" nawet był mały poradniczek, jak nie należy się
zachowywać wobec osoby w depresji. Radzę poszukać w archiwum.

[Gość: d7]

byc moze masz racje doroszko - nie jestem lekarzem i nie wiem jak nalezy
postepować z ludzmi w skrajnej depresji... wydaje mi sie jednak ze chodzenie od
psychologa do psychologa i wywalanie kasy nie pomoze takiej osobie,zreszta
wszystko zalezy od czlowieka kazdy reaguje inaczej. wolontariat? wystarczy
pomyslec wtedy o tym jak bardzo przezywaja 'to' tez moje dzieci czy rodzice i
ze jest to pewnego rodzaju koncentracja na samym sobie .
<Jestes sama, chora i musisz sie do tego przyzwyczaic a samotnosc jest super>
to chyba niezbyt ciekawa rada dla zdolowanej osoby. zreszta czlowiek jak wiesz
nalezy do zwierzat stadnych.

[doroszka]

Gość portalu: d7 napisał(a):

> byc moze masz racje doroszko - nie jestem lekarzem i nie wiem jak nalezy
> postepować z ludzmi w skrajnej depresji... wydaje mi sie jednak ze chodzenie
od
>
> psychologa do psychologa i wywalanie kasy nie pomoze takiej osobie,z


Jeśli się ma już depresję, to za bardzo nie ma wyjścia. Myślę, że nie doceniasz
tej choroby, sądząc, że nie warto "wywalać kasy", żeby ją przezwyciężyć, wyjść
z niej żywo! Znaczna częś przypadków depresji kończy się UDANYMI próbami
samobójczymi.

reszta
> wszystko zalezy od czlowieka kazdy reaguje inaczej. wolontariat? wystarczy
> pomyslec wtedy o tym jak bardzo przezywaja 'to' tez moje dzieci czy rodzice i
> ze jest to pewnego rodzaju koncentracja na samym sobie .

Depresja to jest TOTALNA koncentracja na samym sobie. Na czym masz sie
koncentrować, gdy czujesz, że wszystko w tobie się zawaliło? Trzeba sobie wtedy
poświęcić trochę czasu, a wolontariat to chwile wytchnienia od samego siebie.
Pomaga bardzo, ale jako "drugi tor" wychodznia z depresji. Przez sam
wolontariat jesscze niekt z depresji nie wyszedł. Potrzeba jest ogromna praca
wewnętrzna, psychologiczna.

> <Jestes sama, chora i musisz sie do tego przyzwyczaic a samotnosc jest supe
> r>
> to chyba niezbyt ciekawa rada dla zdolowanej osoby. zreszta czlowiek jak
wiesz
> nalezy do zwierzat stadnych.
Hmmm... wydaje mi się, że w ogóle mnie nie zrozumiałaś.
Mówienie o samotności to tak na przyszłość - sama napisałam, ze trudno jest to
zrozumieć osobie w depresji - stwierdziłam to zgodnie z prawdą i celowo, bo to
niejako zdejmuje z takiej osoby ew. poczucie winy związane z tym, że "ja się
nie czuję dobrze w samotności". Bo to "czucie się dobrze" przychodzi już po
wyleczonej depresji.

A to, że skomentowałam Twoje porady - wybacz, nie mogłam zrobić inaczej. Po
przeczytaniu ich osoba depresyjna mogłaby już tylko - w swej niedoskonałości i
nieumiejętności radzienia sobie z niemal żadną sytuacją - iść palnąć sobie w
łeb.
Może jestem w tej lepszej sytuacji wyjściowej do rozumienia takich osób, bo
sama przeszłam depresję.
Pamiętam z tego czasu jako pomocne i "jedyne cenne" dla mnie tylko uwagi ludzi,
którzy:
- umieli słuchać,
- nie stawiali mi siebie za wzór lub nie mówili "ja mam gorzej",
- nie mówili "weź się w garść" ;)
- cytowali krótkie fragmenty z Biblii (pomaga, choć religijna za bardzo nigdy
nie byłam), np.: "Ja jestem drogą, światłem i życiem. Kto we mnie wierzy CHOĆBY
I UMARŁ, żyć będzie" - depresja to jak totalna śmierć wewnętrzna, obietnica
życia dzięki wierze w Boga, mimo depresji, to wielka siła.
- nie bali się mojej depresji, tolerowali moje załamanie i płacz,
- wierzyli, że z tego wyjdę, choć WIEDZIELI,że to może potrwać.

NO i przede wszystkim: rozumiem, że cholernie trudno zrozumieć, co przeżywa
osoba w depresji, ale trzeba próbować. Inaczej faktycznie umyjemy ręce
twierdząc, że tylko lekarze mogą z taką osobą obchodzić się właściwie i tak,
żeby jej nie ranić (a to bardzo łatwe).

[tomciob]

Witam.
Bardzo mnie poruszył Pani list w Wysokich Obcasach. Taka samotność z której nie
widać wyjścia, żadnej drogi ani celu, jest naprawdę przerażająca i smutna
zarazem. Mogę Pani pomóc jedynie słowem tego listu więc bardzo proszę szukać
przede wszystkim kogoś bliskiego. Kogokolwiek komu mogła by Pani powierzyć
choćby w słowach swoją samotność. Tym kimś powinien być Pani mąż i z nim
powinna Pani próbować rozmawiać. Jeśli nie chce proszę szukać innych ludzi.
Musi ktoś się znaleźć, ktoś komu na Pani zależy. Niech Pani spojrzy ilu ludzi
poruszył Pani list. Nam na Pani zależy.
Życząc wszystkiego dobrego pozdrawiam. Tomek B.

[Gość: efka]

Znakomicie to ujelas. Ludzie czesto mowia osobie ,ktora im sie
zwirzea ze swych uczuc,ze przesadzaja, bo ...masz dobrego mez,
dziecko,a to jak cudownie napsialas wpedza ich tylko w ogromne
poczucie winy i pogarsza sprawe. Pozdrawiam Cie doroszko
serdecznie, jestes bardzo madra!