Przyjazn?

[apollonia_corleone]

Czesc, powiem Wam historie, jakbyscie sie zachowały na msc głównej bohaterki?
W latach dziecinstwa i szkolnych dwie wielkie przyjaciolki, na smierc i
zycie. Rozumieja sie bez slow, potrafia sie dzielic wszytskim, jedna za druga
wskoczy w ogien. IDEAŁ, nie? Mowia sobie o wszytskim, wygarniaja co zle,
pamietaja o sobie. Wspolni znajomi, zycie itd.
Nagle cos pęka, wszytsko sie pieprzy, nic nie robia zeby to naprawic.
Znajomosc umiera nawet nie wiadomo kiedy. Zapominaja o sobie na swieta,
urodziny, imieniny. Boli, gdy przychodza wspomnienia, jakas ulubiona
piosenka, czy z ksiazki wypadnie stara pocztowka z wakacji.Obie sie nie
odzywaja, od przypadku mina na miescie (mieszkajac rzut beretem od siebie).

Nagle jedna odzywa sie po latach, mowi szczerze i konkretnie. Druga nie
wierzy juz w przyjaznie, jest wyrachowana, idzie po trupach do celu-jednak
gdzies gleboko ma żal i teskni, jednak uwaza ze juz nic nie warto robic w tym
kierunku. Sa obcymi dla siebie osobami, dzis kobiety żyjące swoim światem.

Czy ta 2 dobrze robi i ma do tego prawo?

[epox123]

Według mnie każdy zasługuje na drugą szanse,a taka prawdziwa przyjaźń tym
bardziej,druga powinna stonować i spróbować,bo życie płata nam różne figle.

[mala_mee]

Prawo ma, ludzie się zmienają. Ale nie koniecznie robi dobrze. Kiedyś może tego
bardzo żałować.