Co Wam pomaga

[arcoiris1]

Kiedy macie największgo doła na świecie?
Mnie muzyka, im głosniejsza tym lpeijenajlepsza przyjaciólka i wino-
jakiekolwiek byle słodkie, oraz płacz. A Wam?

[skrzydlate]

ostatnio nie miewam dolow ale kiedys - zasypialam, rozmawialam i tanczylam

[iokepine]

Różne rzezczy. Prezyjaciele, Qigong, płacz, póki się nie wypłaczę, muzyka +
wanna + świeczki, spacer. I lody.

i BASEN :))))

[iokepine]

i rysowanie n/t

[iokepine]

[turbomini]

Zasadniczo konsumpcja - w końcu duchowość to tylko nadbudówka fizjologii :). A
po konsumpcji wizyta znajomych/u znajomych, wyjście do kina/teatru, wycieczka
do lasu/na Jurę, telefon do rodziców, książka. A najlepiej wszystko naraz :).

[malila]

Mąż, serdeczni ludzie i instynkt samozachowawczy. Oraz dzieci - nie chcę, żeby
miały zbyt długo zdołowaną matkę:)

[skrzydlate]

tak, zapomnialam sama to umiescic, zawsze myslalam - jak oni sie beda czuli
kiedy ja sie rozkrochmale na dobre :)

[bene_gesserit]

Zrobienie ciasta albo w ogole czegos jadalnego - najlepiej czegos, czego
jeszcze nie probowalam i do tego dziwnego. Od razu robi mi sie lepiej - patrze
i wacham to, co zrobilam i dociera do mnie, ze nie tylko jestem piekna i dobra,
ale tez wsciekle utalentowana i po prostu genialna. W tej sytuacji po prostu
nie moge byc smutna.

[ewa_z_drzewa]

*głaskanie kota (nadal nie wiem kto ma większą frajdę - głaskany czy
głaskający) :)
*joga
*Bliscy (mają jakiś sensor na moje smutki i smuteczki)
*gotowanie - rzeczywiście to chyba jakiś atawizm, ale pomaga
*kontemplacja piękna świata i znikomości własnych problemów w tym kontekście hu
hu hu
*ukochane książki i muzyka i wieeeelka filiżana zielonej jaśminowej

[nauthiz7]

Przede wszystkim płacz - nic tak szybko i sprawnie nie rozładowuje emocji jak
on. Dziesięciominutowy atak histerii i od razu wraca mi zdolność logicznego
myślenia. :-)))

W ogóle to mam takie usposobienie, że moje emocje są bardzo gwałtowne i bardzo
szybko się zmieniają. Potrafię zacząć się śmiać, zanim jeszcze przestanę płakać.
Wiele osób tego nie rozumie i działa im to na nerwy...

[dori7]

1. Bliscy ludzie.
2. Lazenie po Tatrach.
3. Wszelkie srodowiska wodne: morze, jezioro, basen, z braku laku wanna.
4. Zaszycie sie w lozku z jakims czytadlem.
5. Lody, wino, a najchetniej rozpusta jedzeniowa w jednej z ulubionych knajpek.
6. Piosenki Anny Jantar :)

[turbomini]

Czyli co, wszystkie jedzą tak? :)))

[bene_gesserit]

Ze mna to jest tak, ze od celu - cokolwiek by to bylo - interesuje mnie
bardziej proces. Z gotowaniem jest tak samo. Nie chodzi o jedzenie, ale o
gotowanie. No - jak juz stoi, paruje i pachnie, to zjem, ale ten.

[ewa_z_drzewa]

u mnie podobnie!!! pomaga samo gotowanie a nie jedznie (z tym w ciężkich
chwilach to w ogóle u mnie nielekko)

i jeszcze jedno - porządkowanie chaosu wewnętrznego i zewnętrznego (czytaj:
porządki), łatwiej mi się myśli kiedy błysk dookoła i mam poczucie, że nad
czymś - cholibka- wreszcie potrafię zapanować ;)

[turbomini]

To ja chcę być Waszą sąsiadką przez drzwi!!! :)))) Chętnie skonsumuję produkty
uboczne Waszych smutków :).

[iokepine]

Ja też lubię jeść, jak ktoś gotuje :D

[skrzydlate]

ja nie jem.. a przyajmniej nie pomaga mi to na dola... zawsze mialam slaby
zoladek - to pewnie dlatego, pomaga mi bardziej ruch fizyczny, zywiolowy
taniec do afrykanskich tamtamow na przyklad, wchodze wtedy w trans, brakuje mi
miejsca w mieszkaniu, a potem wszystko mnie boli i z wysilku nie moge
oddychac :-) to jest to

[kocia_noga]

Ech, to zalezy od doła.Bywało,że długi płacz aż do skutku, wycie tez dobre,
lasoterapia, basen, rower,zaszycie się z książką lub jakąś łamigłówką, kontakt
z życzliwymi ludźmi, ze zwierzęciem jakimś przychylnym,jakaś dłubanina nad
czyms wyciągniętym z pudła z rzeczami do dokończenia potem,różnie.

[lubna]

Nie zabrzmi wzniośle, ale to moje najlepsze lekarstwo:
Techniawa w uszach i sru do parku/lasu pobiegać :-))) Czasem biegałam tak po 2 godziny, ryczałam pod drzewami. Wracałam, brałam pachnący prysznic, zawsze czułam się lepiej.
Pomaga mi też wtedy ćwiczenie "niepzrywiązywania się do stanu", zamykam oczy, widzę siebie i patrzę tak jakby z boku, że teraz akurat przepływa przeze mnie wielki smutek, i patrzę jak jest, jak przepływa - to zawsze coś zewnętrznego wobec mnie, jeden z licznych stanów, jakie się zdarzają temu, czym naprawdę jestem, pod "powierzchnią uczuć".

[miauka]

zatrzymać się, wypłakać, wykrzyczeć (opcjonalnie), popatrzeć na doła, oswoić go,
pogłaskać :)

[dorota_elzbieta]

Książka, muzyka, ale także płacz, jeśli jest naprawdę źle. Zawsze sobie
tłumaczę, że zle chwile mają to do siebie, że miną a co nas nie zabije to nas
wzmocni.

[barwa1]

Płacz,książki - jeśli mogę się skupić na czytaniu,
rozmowy.

[bri]

Dawno nie miałam jakiegoś wielkiego doła. Bywa, że czuję się
nieswojo - wtedy dobrze mi robi spotkanie z koleżankami i trochę
czasu na łonie natury.

[milena78]

histeryczny płacz, a potem w samochód i szybka jazda po mieście ;) tak naprawdę
to pomaga tylko upływający czas...
a mój dzisiejszy dół zagłuszam Sarą Tavares i zaczytuję lekturą Clarissy,
ciesząc się, że jednak mimo wszystko biegnę z wilkami:)

[totalna_apokalipsa]

Dół zaatakował mnie w styczniu i trzymał do marca. Gigant, po prostu
gigant, złozony z wybuchnięcia sytuacji istniejącej kilka lat.

I to co sie działo wspominam jako jeden wielki amok. I tak sobie
myslę , ze kazdemu z nas psyche i ciało podpowiada jak sie ratować:)
Myslę, ze przeszłam chyba ze 100 km i schudłam 10 kg :)

Po fakcie myslę tak samo, jak ktoś w tym wątku - co cie nie zabije,
to cie wzmocni, lepsza czyjaś podłosc na talerzu niż dwulicowość
latami, a co najważniejsze - bardzo często rzeczy, które sa
koszmarami , kiedy tkwimy w epicentrum, na jego obrzeżach, po kilku
tygodniach, miesiącach przynoszą pozytywne skutki:)