ZWIĄZEK NA ODLEGŁOŚĆ! Czy ktoś doświadczył tego tak jak ja?

[Gość: MISSKITY]

Od czterech lat jestem w ciągłych podróżach -samolot, pociąg, samochód,
autobus! Mój chłopak jest Polakiem, ale od 13 lat mieszka w Stuttgarcie. Nasz
związek jest wyjątkowo udany i opiera się na wzajemnym zaufaniu. Jestesmy w
sobie zakochani do szaleństwa od kiedy 4 lata temu poznalismy się w wyjątkowo
romantycznej, nadmorskiej scenerii. Mimo, że codziennie dzwonimy do siebie,
chattujemy, piszemy tęsknię jak diabli. Na szczęście w sierpniu wprowadzamy się
do naszego WSPÓLNEGO mieszkania w Warszawie i zamierzamy w KOŃCU być razem na
zawsze! Mimo, że to romantyczne te pożegnania i powitania na lotniskach i
dworcach w różnych zakątkach Europy, bardzo pragnę aby w końcu mieć go obok
siebie na zawsze! Wspólne wieczory, wypady do kina, normalne życie zdarzały nam
się najwyżej 3 miesiące pod rząd (rekord) podczas studenckich wakacji. Czy ktoś
też przeżywa lub przeżywał taki związek? Czasem nie widzę się z moim chłopakiem
2 miesiące i wtedy jestem taka przygaszona... Napiszcie proszę... Bo nie znam
nikogo w podobnym związku! Pozdrawiam

[Gość: Momo]

Nie mam takich przeżyć, ale jestem pełna podziwu i życzę wytrwałości - zostało
wam już tak niewiele do wspólnego życia. Trzymaj się!!!!!!!!!!!!!!1

[Gość: Asia]

Poznalam mojego meza przez Internet w kwietniu 98 roku. Jest Niemcem, mieszkalismy 600 km od
siebie. Przez ponad poltora roku nasza znajomosc - a raczej milosc od pierwszego wejrzenia
(spotkalismy sie "na zywo" po dwoch tygodniach korespondencji i chatow) przebiegala jak piszesz -
przeplatana rozstaniami. Oboje mielismy w swoich miastach studia i obowiazki, a nasz zwiazek
dojrzewal. Juz po miesiacu wiedzielismy, ze chcemy spedzic razem zycie, chociaz teraz widze, ze duzo
jeszcze czasu uplynelo do prawdziwej dorzalosci naszej milosci. Wciaz "na dojezdne" dorobilismy sie
nawet dzidziusia. Od ponad roku mieszkamy razem, jestesmy malzenstwem (coreczka byla druzka) i
to bardzo szczesliwym. Jestem wciaz zakochana i uwielbiam spedzac z Nim czas. W przciwienstwie
do Ciebie, Kitty, balam sie jak to bedzie BEZ tych romantycznych rozstan i powitan, kiedy zajrzy nam w
oczy STABILIZACJA. Ale martwilam sie bezpodstawnie. Po pierwsze, i tak sie zegnamy i witamy
codzien - kazde z nas ma inne obowiazki, po drugie - czasem wyjezdzam do Polski odwiedzic rodzine
i przyjaciol. I wtedy znow czekam na rozmowe z Nim, czytam slodkie SMSy, tesknie, a kiedy moj pociag
przywozi mnie z powrotem do domu - z drzeniem serca czekam na magiczny moment powitania, na
skrycie sie w Jego ramionach, na ten pierwszy - po rozlace - pocalunek...
Konczac - uwazam ze mozna sie i dobrze poznac nie bedac caly czas razem, i kochac na odleglosc.
Zycze Wam duzo szczesia we dwoje, w Waszym wspolnym domu. Pozdrawiam, Asia

DZIĘKUJĘ ZA TAK MIŁE KOMENTARZE!

[Gość: MISSKITY]

Podparliście mnie wszyscy (oprócz Mr. Chłopa - hi,hi) na duchu! Od razu raźniej
czeka mi się na mojego ukochanego. Wydaje mi się, że w tego typu związkach
najwazniejsze jest wzajemne zaufanie. W moim przypadku (mimo, że oboje jesteśmy
(nieskromnie mówiąc) bardzo atrakcyjni) wierność jest nasza naczelną dewizą. Ja
jestem LEW on SKORPION - oboje zazdrośni - szczególnie mój skorpion!Dlatego też
nie możemy sobie dawać żadnych powodów do zazdrości! Najgorsze jest sytuacja,
kiedy mój Miś przyjeżdża a ja muszę iść do pracy bo nie mam akurat możliwości
wzięcia urlopu. Serce mi się wtedy kraje, że nie dość, że tak mało się
widujemy, to jeszcze muszę go zostawić na 3/4 dnia. Wstawanie rano jest wtedy
koszmarem! I jak tu wówczas mówić o nocnych igraszkach, kiedy trzeba iść spać
ok 22:00!!!! Ponad to studiuję, więc dodatkowo dochodzi nauka i wszystko to
razem powoduje, ze jestem w potwornym stresie! Kiedy nie pracowałam przez 3
lata studiów to każde wakacje spędzaliśmy razem (3 miesiące)! Ciesze się zatem,
że już od sierpnia zamieszkamy razem, tylko jak znajdziemy się w tej nietypowej
dla nas sytuacji? Czy poradzimy sobie z wkraczaniem w rutynę przy tak
dotychczas barwnym zyciu? Napiszcie ździebko! Jestem pozytywnie zdeterminowana,
więc musi nam się udać - BARDZO się kochamy!

[Gość: Chłop]

Nie wróżę nic dobrego - obym się mylił - szkoda , że nie będę nic wiedział o
Tobie za 2 lata .
Miłość ,, marynarska " prowadzi do nikąd ...ale życzę powodzenia .

Chłop

[Gość: A.]

Chlop - jestes glupim chlopem albo nie doswiadczyles prawdziwej milosci.Ja
jestem zona marynarza - jestesmy rok po slubie, a znamy sie od siedmiu lat.
Przez ten czas moj maz byl na wielu rejsach i wiele razy sie zegnalismy i
witalismy. Ten kto jest w takim zwiazku wie jakie to uczucie kiedy sie witasz z
ta osoba po tak dlugiej rozlace. tych pierwszych chwil nie da sie opisac
zadnymi slowami. To jest tak bardzo emocjonujace uczucie - i w dodatku za
kazdym jego powrotem oboje przezywamy to samo za kazdym razem jest to swieze i
niepowtarzalne. Misskity - jesli chcesz pogadac to napisz:
[e-mail]
pozdrawiam
A.

[Gość: Pablough]

Jeszcze tego nie doswiadczylem ale czeka mnie to w niedalekiej przyszlosci.
Niestety znalazlem milosc w Rumunii. Mieszkam tu od dwoch lat ,teraz jednak
bede wracal do Warszawy. Moja ukochana zostaje jednak w Bukareszcie . Bedzie
nam trudniej niz wam - tak mi sie wydaje. Ale najwazniejsze chyba jest to ze
sie bardzo kochamy? A reszta sie jakos ulozy.
NO nie ? Powiedzcie.

[Gość: michal]

Gość portalu: Pablough napisał(a):

> Jeszcze tego nie doswiadczylem ale czeka mnie to w niedalekiej przyszlosci.
> Niestety znalazlem milosc w Rumunii. Mieszkam tu od dwoch lat ,teraz jednak
> bede wracal do Warszawy. Moja ukochana zostaje jednak w Bukareszcie . Bedzie
> nam trudniej niz wam - tak mi sie wydaje. Ale najwazniejsze chyba jest to ze
> sie bardzo kochamy? A reszta sie jakos ulozy.
> NO nie ? Powiedzcie.

To czy sie ulozy to bedzie tylko i wylacznie zalezalo od Was samych. Ja z moja
zona tez mielismy rozlaki i jakos sie je przezylo. Raz wyjechalem do Kanady
(gdzie obecnie mieszkamy) na 3 miesiace i byly tylko listy i rozmowy przez
telefon az w koncu sie zdecydowalismy pobrac i przyjechalem do Polski na miesiac,
wzielismy slub i znow wrocilem tutaj. Zalatwilem wszystkie papiery i pozostalo
nam czekac, trwalo to 6 miesiecy a to dla zakochanych jest dlugo. Przetrwalismy i
teraz zyjemy sobie razem. Najwazniejsze to sobie ufac i wierzyc. Milosc jest
piekna ale jesli nie jest podtrzymana zaufaniem (co w zwiazkach na odleglosc jest
wazne) to i tak nic moze z tego nie wyjsc. Trzymam kciuki i zycze powodzenia.
Pozdrawiam

[Gość: Janina]

Jestem żoną żołnierza zawodowego.Poznałam męża zaraz po szkole
oficerskiej.Zauroczenie, ślub, ciąża.W trzecim miesiącu ciąży, mąż został
przeniesiony z zachodniej na wschodnią granicę. Przez rok zanim dostał
mieszkanie rozłąka.Widzenie przez 3 dni w miesiącu.Mieszkanie, radość i po 3
miesiącach znowu przeniesienie. Trochę bliżej.Widzenie w soboty i
niedzielę.Wyłączając poligony(marzec, wrzesień).I tak przez 8 lat.Później
akademia. Znowu 3 dni w miesiącu. Córka w międzyczasie wyrosła. Po akademii
jeszcze dwa lata z dala od siebie. Teraz jesteśmy nareszcie razem.Tylko,że już
nie potrafimy stworzyć normalnego domu. Przeszkadzamy sobie wzajemnie. Czekamy
oboje z niecierpliwością na sygnał do wyjazdu. Muszę powiedzieć,że bardzo się
staramy to zmienić. Niestety, nie umiemy cieszyć się z bycia razem.Każde z nas
stworzyło sobie swój własny świat.Dlatego radzę wszystkim,którzy z tych czy
innych powodów muszą żyć z dala od siebie, starajcie się aby ten okres był jak
najkrótszy.Zebyście nie zdążyli urządzić sobie dwóch światów.

[Gość: Pablough]

Dzieki wszystkim za opowiesci - napelnily mnie otuchą. Mieszkacie w Kanadzie!
HA-HA zartujemy sobie czasem ,ze tam wlasnie wyjedziemy wspolnie ,ulozyc sobie
zycie. Kto wie moze tak wlasnie bedzie.
Pozdrawiam wszystkich.

Tylko chłop mógł to napisać!

[Gość: MISSKITY]

[Gość: joanna]

Znam ten "Problem" doskonale! (On w Niemczech, ja w Polsce). Ow "problem"
zakonczyl sie naszym ........ slubem!(teraz razem w Niemczech)!!!! Musisz jakos
wytrzymac! Naprawde warto! Powodzenia!

[Gość: Marta]

Jak to dobrze wiedziec, ze sa jeszcze ludzie, ktorzy chca i wierza w to, ze
milosc niekoniecznie musi zawsze wygladac tak samo. Juz jutro o polnocy lece do
Polski, do Wroclawia i przez najblizsze dwa i pol miesiaca bede ze swoim
chlopakiem, ktorego widuje juz od czterech lat tylko w czasie wakacji. Gdy
wyjezdzalam z kraju, nawet nam nie przeszlo przez mysle, zeby sie rozstawac,
zeby powiedziec sobie zegnaj. Wydawalo sie nam, ze nawet z daleka od siebie i
tak jestesmy razem. No i jestesmy. Jasne, ze bywa ciezko, ze latwo sie od tej
drugiej osoby oddalic. Ale czasem chyba warto powalczyc. Pozdrawiam
wszystkich "osobno" i naprawde nie moge sie doczekac czwartku, kiedy bede sie
wreszcie mogla sie do niego usmiechnac.

[Gość: Maga]

Chyba wiele osob odwiedzajacych ten portal doswiadczylo tego, co Ty. Inaczej
nie spedzalibysmy wieczorow przed komputerem ale np. z partnerami na zywo... A
tak do moich codziennych stressow dolacza sie i taki, czy dzis uda sie polaczyc
z ICQ i pogadac z tym, co blisko emocjonalnie ale jednak tak czesto daleko
fizycznie. Jest trudno ale umiarkowanie, pewnie trudno taki zwiazek utrzymac
jesli jest sie mlodym czlowiekiem otoczonym roznymi pokusami, mozliwoscia
zawierania nowych znajomosci w miejscu zamieszkania.Albo zwyczajnie, kiedy jest
sie niecierpliwym, albo wrecz kiedy potrzebuje sie kogos tu i teraz, a wiadomo,
ze trzeba czekac miesiac albo nawet trzy. Do tego nie ma gwarancji, czy dobrze
sie skonczy. Taki glupi los, 10 lat temu mialam podobny zwiazek, facet mieszkal
1200 km stad. Przetrwalo 5 lat ale sie rozpadlo potem. Przez znajomosc dziwnego
jezyka 10 lat pozniej spotkalam kogos z kraju obok - tym razem "tylko" 1000 km
nas dzieli no i on bywa czesto w Polsce w interesach. Nie chcialam wchodzic
drugi raz do tej samej rzeki ale nie ma zadnej pewnosci, ani ze sie uda, ani ze
padnie, tak jak tamten zwiazek. Oboje mamy za soba po jednym wczesniejszym
ukladzie z cudzoziemcami, wiec moze to doswiadczenie cos pomoze. Nie dowiemy
sie, poki nie sprobujemy, a trwa to na razie 4 miesiace. Ale szczerze mowiac,
to ciezka sprawa - czasem sie umawiamy na spotkanie przy okazji jego delegacji
gdzies w Polsce a w ostatniej chwili trzeba wszystko odwolywac, bo laweciarze
zatarasowali granice albo korek w Niemczech i nie udaje sie spotkac, bo juz
jest spozniony do Tarnowa czy Olsztyna...Znam wiele osob, ktore by sie tym
zniechecily - z 5 randek udaje sie jedna, dwie... Ale ja jeszcze poczekam bo
chyba warto.
Zycze wszystkiego dobrego tym, ktorzy sa w long distance relationships,
zwiazkach na odleglosc. Nie jestescie sami :-) Jesli naprawde sie kochacie,
jestescie emocjonalnie dojrzali (to b. wazne) i sklonni do kompromisow to
powinno sie udac... Dodawajmy sobie razem otuchy. Powodzenia i serdecznosci!

Nadal proszę o komentarze!

[Gość: MISSKITY]

Nadal proszę o komentarze dotyczące związków na odległość! Interesują mnie
tylko wypowiedzi osób, które same tego doświadczyły, gdyż osoby, które nigdny
nie przeżyły czegoś takiego nie są w stanie wyobrazić sobie tak do końca o co W
TAKIM związku chodzi i jak to się przeżywa! Kiedy parę lat temu byłam w innym
związku dziwiłam się jak moja koleżanka wytrzymuje z chłopakiem z Francji, z
którym widuje sie co 3 miesiące! Teraz doskonale ją rozumiem i głupio mi, że
nie wierzyłam iż to możliwe!

[Gość: 8888]

mnie się przytrafił związek na odległość - i źle się
skończył... Ale czy właśnie dlatego, że był "remote",
czy z innych powodów - hm...
Nie ma co krakać. W dalszym ciągu wierzę, że prawdziwe
uczucie jest w stanie znieść o wiele więcej, niż
czasowe rozstania, a jeśli ich nie przetrzyma - to
chyba po prostu to nie jest TO uczucie... :-)

[Gość: Teresa]

Moze nie powinnam sie wypowiadac, bo sama nie wiem, czy to czego doswiadczam to
jest prawdziwy zwiazek. Nigdy nie wierzylam w "wirtualne" znajomosci zawierana
na sieci, gdyz uwazalam, ze aby kogos naprawde zrozumiec trzeba najpierw dobrze
poznac, a to jest bardzo trudne gdy sie tej osoby nie widzi w codziennych
sytuacjach. Piszac o sobie czasami stwarzamy zupelnie inny wizerunek i to
czesto nieswiadomie, nie po to aby wprowdzic kogos w blad. Jednak przytrafilo
misie poznac kogos prze telefon, praktycznie to przez pomyslke. teraz
rozmawiamy bardzo czesto, piszemy maile, ale po raz pierwszy zobaczymy sie
dopiero w lipcu. Bardzo czestojednak mam wrazenie, ze jest mnie wstanie lepiej
zrozumiec i pocieszyc niz ludzie z ktorymi przebywam na codzien, jest to dla
mnie bardzo zaskakujace i jeszcze nie wiem jak sie skonczy, ale znam wiele
historii o ludziach ktorzy musza sie rozstac nawet na dlugi okres (glownie ze
wzgledu na prace), ale pozniej do siebie wracaja i sa bardzo szczesliwi.
Zycze powoodzenia
Teresa

Naiszcie jeszcze please!!!

[Gość: MISSKITY]

no to pisze

[Gość: zizi]

ta odleglosc to Poznan _ Wawa

Ona w Poznaniu, ja w Wawie od jakiegos czasu.
Spotykamy sie w weekendy, ale nie tylko. Robie jej niespodzianik, wsiadam w
pociag po pracy (z powodu punktow musialem oddac prawo jazdy i nie mam czasu
zdac/zalatwic egzaminow) i jak pociag dojezdza wysylam sms z prosba, zeby po
mnie wyjechala. Jedynie powrot po piatej z minutami, zeby do pracy zdazyc na
8.30 delikatnie meczacy, ale warto dla kazdej chwili, zè nawet myslalem o
wykupieniu pol miesiecznego.

Dzisiaj okolo 15 nawet sobie myslalem, ze gdybym mial prawo jazdy,
wypozyczylbym jakies auto do poniedzialku i pojechalbym do niej (wlasnie siedze
sobie w kafejce internetowej w Brukseli _ sluzbowo).
Nie ma prawka wiec na objazd zamkow sie jutro zapisze.


pozdrawiam serdecznie, zizi

[Gość: aga]

Ja tez jestem w takim zwiazku od dwoch lat. Powiem Ci, ze to nawet ma swoje zalety (oprócz wielu
wad, oczywiscie!). Jest czas, zeby za soba zatesknic. Nasz zwiazek tez mozna uznac za udany i
planujemy razem zamieszkac, ale dopiero za rok, jak ja skoncze studia bede mogla przeprowadzic
sie do W-wy.
Zycze szczescia.
aga

TAK BARDZO CIESZĘ SIĘ z tych wypowiedzi!

[Gość: MISSKITY]

Dziekuję wszystkim, którzy podnoszą mnie na duchu tymi wypowiedziami! To
doprawdy wspaniałe, że nie tylko ja z utęsknieniem i bijącym sercem czekam na
każde spotkanie, każdy telefon.... Na szczęście nie jestem odosobnionym
przypadkiem!!

JA!

[Gość: Eva]

Moze nie az na taka odleglosc, ale...
Mojego Misiaczka poznalam nad morzem. Ja jestem (bylam) z Bydgoszczy a on z
Warszawy.
Od chwili poznania sie przez 2 lata jezdzilismy do siebie co tydzien. Teraz
mieszkamy razem i mamy bobaska!
:-)

To wspaniałe!

[Gość: MISSKITY]

Widać jest jednak sporo osób, które bez względu na odległość wierzą w miłość!
Czy to nie cudowne! Mam nadzieję, że i mnie uda sie tak jak i Tobie Ewo!

[Gość: MMM]

Moja druga połowa, czego obecnie już jestem pewna że nią jest,mieszka pod
Zwrotnikiem Koziorożca. Ja jestem gotowa poświęcić dokładnie wszystko aby być z
nim, jednak upłynie jeszcze trochę czasu zanim będzie to możliwe...życie jest
takie pogmatwane czasem...Czy możecie mi dodać trochę otuchy ???! Błagam!

Cierpliwość, cierpliwość, cierpliwość!!!

[Gość: MISSKITY]

Witaj!
Jakże ja CIę doskonale rozumiem moja Złota! Szkoda, że nie napisałaś
szczegółów - gdzie dokładnie jest Twój facet! Przede wszystkim tak jak
napisałam w tytule CIERPLIWOŚCI! Ja już 4 lata tak ciągnę i choć czasem
rozstania dobijały mnie maksymalnie to po każdym czułam się silniejsza! Mój
mężczyzna w końcu wraca do kraju w sierpniu!!!! Bądź dobrej myśli i przede
wszystkim pielęgnuj Wasz związek chociażby przez długie listy i dodatkowo
rozmowy telefoniczne. Dla mnie najważniejsze w tym wszytskim jest zaufanie!
Darzymy się bezgranicznym zaufaniem i to pomaga mi przetrwać! Bez pewności, że
on jest wobec Ciebie fair trudno Ci będzie! Przede wszystkim planuj, planuj
przyszłość i wierz w Waszą miłość!

[Gość: Ninka24]

Witajcie
To piekne, co tutaj czytam. Milo sie czyta , ze sa ludzie, ktorzy staraja sie byc razem mimo, ze los
wystawia na ciezkie proby. Znam to z wlasnego doswiadczenia. Moja druga polowa mieszkala ode
mnie 1200 km. Bylo ciezko, tesknota, rozstania itp. Czasami myslalam, ze nasze sciezki sie rozejda,
ze nie wytrzymamy takich dlugich rozlak. Zawsze w sercu zostaje nutka strachu, czy kogos nie ma?
Czy jestem jedyna? Jednak najwazniejsze jest zaufanie. Teraz jestesmy razem, mamy 7 miesieczna
coreczke i nie zaluje, ze czekalam, nie zaluje lez wylanych z tesknoty.
Zycze wytrwalosci i wiary w zwiazek. W moim przypadku bylo naprawde warto.

[Gość: anni]

No cóż, pytanie przypomniało mi stary głupi dowcip: Czy możliwy jest stosunek
na odległość? Tak, ale jeśli odległość jest mniejsza niż długość. Przepraszam
oburzonych, ale takie nasunęło mi się skojarzenie...

[Gość: Ped]

To moze byc bardzo romantyczny zwiazek . " A wiec
jestes tu zywa , jakze jestes prawdziwa ! Po tak wielu
miesiacach , po tak dlugiej rozlace - jakze oczy masz
madre , jakie usta gorace " !

Do Ninki24-jak przezwyciezyc obawy ?

[Gość: ola]

Ja mam ciągle podobne obawy, czy nie poznal kogoś /wiem że pracuje z
atrakcyjnymi dziewczynami/jak nie odpowiada dłużej na mije smsy to odrazu
wyobrażam sobie, że już mmnie nie kocha i nie mysli o mnie no bo gdyby myslał
to przeciez powinien zadzwonic nie.
Próbuję sobie mówic że przeciez mnie kocha i napewna ciezko pracuje dlatego nie
ma czasu zadzwonić.
Co wtedy robic czy to ja powinnam ciągle pierwsza dzwonić czy może "ukarac ' go
trochę i tez pomilczeć dzien dwa żeby sprawdzić czy pomyśli o mnie i sie
odezwie. Wiem że to przyziemne sprawy ale własnie one mi przeszkadzają i
powoduję że ciągle nie jestem pewna tak jak ty bylaś czy tylko ja jestem ta
najważniejszą czy moze chodzi mu cos innego po głowie .
prosze napisz jak sobie radziłaś z tymi obawami. A może Mosskity odpowie , ona
ma najdłuższy staa z nas wszystkich w rozstaniach. Dzięki

[Gość: maria]

witam wszystkich,
czy to jest trudne, jak diabli, ostatni rok mój chłopak spedził na kntrakcie w
Niemczech, dwa tygodnie temu w koncu zjechał, cały czas ten powrót sie
przdłuzal, a ja czekałam , byłam spokojna, ufna, ale coś sie zepsuło, wrócił, i
dowiedziałam się że gdy ja czekałam , praiw wogóle nigdzie nie chodziłam przez
ten rok, nawt na imprezy zakładowe bo myslałam ze on tam sam, ze bedzie mu
przykro , a on przyjezdża i pokazuje mi zdjecia z imprezy, na których
fotografuje się z jakąś dziewczyną która jak to określił chciała sobie zrobić
zdjęcia w bielixnie, to tak strasznie zabolało, dwa dni póxniej mówi mi ze był
w firmie ze znowu go tam wysyłają, wyjezdza jutro, wiele o tym myślałam , nigdy
nie czułam takiego niepokoju, będziemy dziś się widzieć, powiem mu że gdy
wyjedzie , to ja już nie będe czekać , że nie chcę aby tam wracał i znów
siwetnie sie bawił, a njabardziej w tym wszytkim boli, że on uwaza ze nic sie
nie stało,nie wiem czy zrobię dzis dobrze ale nie potrafie postapić inaczej,
byc moze dziś sie rozstaniemy, wolę płakac z tego powodu, niż co wieczór
zasypiac i myslec o tym co sie tam dzieje, to ponad moje siły,,
kończąc kazdy taki zwiazek jest trudny ale mozliwy, ale gdy wtargnie miedzy was
niepokój, żal, to już chyba poczatek końca, a więc jeśłi już jestescie w takich
związkach, to zanim sie dobrze zabawicie, zastanuwcie sie i pomyslcie o drugiej
osobie którą kochacie, czy nie zranicie jej w ten sposób, bo utracone zaufanie
trudno odzyskać,
pozdrawiam was wszystkich, maria.

DO OLI - HEJ TO ZNOWU JA!

[Gość: MISSKITY]

JAkże ja Cię OLU dobrze rozumiem! Mnie też parę razy dręczył milczący telefon,
ale zawsze później dowiadywałam się, ze mój mężczyzna był np. z rodzicami na
zakupach, albo akurat zapomniał komórki itp. (zawsze miał alibi (hihi)).
Jednak mamy tak podobne charaktery, że ani ja ani on nie moglibyśmy zdradzić,
bo oboje czulibyśmy się podle i dręczyłyby nas wyrzuty sumienia. Nie
potrafiłabym tego ukryć, on zresztą też - może brzi to naiwnie, ale znam go
dobrze! Zostało juz tylko 10 dni po tych czterech latach kiedy to będziemy ze
sobą już na zawsze! Będziemy meblować nasze mieszkanie, załatwiać mnóstwo
formalności - on musi załatwić sobie polskie dokumenty, zapisac się na studia
itp. Tak się cieszę!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Gość: Wila]

Dziekuje za te wypowiedzi, chociaz nie byly one skierowane bezposrednio do
mnie, ale wlasnie jestem na poczatku takiej znajomosci i nie wierzylam az do
tego momentu ze jest w ogole o co walczyc... teraz wierze, innym sie udalo, a
wiec dlaczego nie mnie;-)
przezylam juz 2 koszmarene rozstania, ale moze to i dobrze, moze takie
rozsztania i powroty ozywiaja zwiazek?