gdy mąż zdradził...

[joda28]

[malwi6]

???????????
co gdy mąż zdradził?

[ewaa4]

mój mąż po 20 latach zaczął flirtować z panienką o 20 lat młodszą. Taka sytuacja
trwa już rok. W tym czasie schudłam 7 kilo, zaczęłam uprawiać sport, bardziej
dbać o swój wygląd (on zresztą też). Chodziłam do psychoterapeuty (z nim też).
Mimo, że próbuję sobie znaleźć zajęcie aby o wszystkim zapomnieć - to jest mi
bardzo źle. Czuję się wykorzystana, gdzie straciłam swoje najpiękniejsze lata
ukierunkowana na dom, dzieci, męża. Teraz doszłam do takiego momentu, w którym
mogłabym zdradzić swego męża - ale nie na złość jemu. Chciałabym, żeby mnie ktoś
przytulił, powiedział komplement, żebym choć przez chwilę poczuła się dla kogoś
najważniejsza. Rozsądek jednak podpowiada, że chyba nie znalazłabym takiej
osoby, boję się ryzyka, że mogę dużo stracić. Chcę to nasze małżeństwo uratować
i mam nadzieję (albo się oszukuję), że jeszcze może być dobrze przecież są
ludzie, którzy wychodzą z kryzysów.
Radzę ci walczyć o małżeństwo, ale jak sama widzisz nie jest to łatwe. Są chwile
zwątpienia, samotności, beznadziejne tak jak teraz u mnie.Ja walczę o związek
rok - trzymajcie kciuki może nam się uda.

[butterflymk]

gdy mąz zdradzi żone zamyka pewien rozdział w ich zyciu.
jednym słowem kończy sie sielanka i słodkie życie udanej rodzinki.
zresztą działa to w dwie strony.
nie widze powodu żeby sie rozowodzic ( w przypadku długiego stażu z
dziećmi itp )
ale nieestety na własne zyczenie otwiera się nowy etap w zyciu
kobiety ( poatrze z jej punktu widzenia )
czyli tzw druga wolnośc.
nie widzę powodu dlaczego ona nie miałaby sobie poszaleć z jakims
innym facetem...
ja wprawdzie nie mam doświadczenia ale tak to widzę
a w ogóle to jest dramat jakis zdrady małżeńskie, nie rozumiem po co
sie żenic i wychodzic za mąz skoro mąz nie jest tym któreho chcemy
tylko jemu dorabiac rogi i robic z niego głupka czy z niej....

[joda28]

Nie pisałam bo poprostu nie miałam siły...
Dowiedziałam się o zdradzie w kolejną rocznicę naszego
ślubu,oczywiście przypadkiem.Był romans-to pewne-przyznał się.Przy
okazji były nader pikantne rozmowy z innymi kobitkami.
Narazie rozmawialiśmy bardzo ogólnikowo,dodam,że to on ma problem z
rozmową nie ja.Mimo tego co się stało to ja chciałam rozmawiać,z
jego strony nie było żadnej reakcji,ale to też reakcja i o czymś to
świadczy...
Czuję się beznadziejnie,nikt mnie nigdy tak nie upokorzył...
Straciłam do męża zaufanie i szacunek którym go darzyłam.Zawsze
myślałam o nim jako o człowieku z zasadami i podziwiałam go za
to.Okazało sie jednak,że nie ma żadnych zasad.
Kocham go i chciałabym uratować nasze małżeństwo.Znam jednak
siebie,swój charakter,niewiem czy będę potrafiła zapomnieć to jak
mnie upokorzył,jak zabił we mnie kobietę.Niewiem czy będę potrafiła
kochać się z nim wiedząc,że trzymał inną w ramionach...I bardzo boję
się tego co będzie dalej...

[butterflymk]

No to juz teraz zacznij odpowiednio myślec i się nastawiac
psychicznie do tej sytuacji.
To on wszystko ropzieprzył, nie jest to Twoja wina.
Więc nie zdręczaj sie bo to jest jego problem..
trudno zrobił to i jest to fakt, nie zstanawiaj się dlaczego,
bo to tez jego problem, jest idiotą....i tyle...
rób tak żeby tobie było dobrze
nie zmienisz juz niczego a szkoda twojego zdrowia i nerwów.

[ewaa4]

idź do psychologa - mi to pomogło. Oczywiście mam chwile zwątpienia - ale
szczerze polecam.

[joda28]

Wiem,że to nie moja wina,ale wiem również,że jeśli w małżeństwie coś
szwankuje to jest to wina obu stron,to przeciez wypadkowa wielu
rzeczy.Na pewno nie zawsze postępowałam tak jak powinnam,nie zawsze
byłam czuła,miła i fantastyczna.Tylko czy to mu daje prawo do tego
zeby zdradzać?Pytałam go o to,stwierdził,że poszedł na
łatwiznę.Zamiast poprawiać sytuację znalazł sobie pocieszycielkę.
Zastanawia mnie czy warto było dla tych kilku pewnie fajnych chwil
rozwalać coś co było tylko nasze.
Może macie rację,może nie powinnam się zdręczać i analizować jego
zachowania,ale jakoś trudno mi to przychodzi.Ja naprawdę chciałabym
wiedzieć dlaczego.Powiem tak,nic nie usprawiedliwia tego co
zrobił.Ale chciałabym znać motywy jego postepowania i nie omieszkam
zapytać.
Jeśli chodzi o psychologa,to sama o tym myślałam bo niewiem czy dam
radę poukładać sobie to wszystko.To jednak nasz wspólny problem....

[danagr]

jesli oboje chcecie ratowac malzenstwo potrzebna jest wam terapia wspolna, tym
bardziej, jak sama napisalas, maz ma problemy z rozmawianiem. Zadbaj tez o
siebie pod tym wzgledem, wiem, ze nie jest latwo nie analizowac, pytania sie
nasowaja, na ktore nie znajdujesz odpowiedzi...to tak jak szukanie igly w stogu
siana, nie zawsze na nie znajdziesz odpowiedz lub ja otrzymasz. Stalo sie i
czasu nie cofniesz, zastanow sie co mozesz teraz zrobic.
Badz wazna sama dla siebie i rob tak zeby to tobie bylo teraz dobrze,
rozpieszczaj sie i jesli masz do kogo, wygadaj, wyzal, wyplacz sie, to bardzo
pomaga. On sam musi tez sobie dac rade ze soba, w rzadnym wypadku nie
usprawiedliwiaj go, nie ma usprawiedliwienia na takie postepowanie.
Dobrze, ze sam dostrzegl, ze poszedl na latwizne, swiadczy to o przyznaniu sie
przed samym soba do popelnionego bledu, o swojej slabosci, byc moze wyciagnie
wnioski na korzysc waszego wspolnego dalszego zycia.
Nie zadreczaj sie, to cie zje od srodka, dla ciebie to kolejna lekcja od zycia,
obys ja madrze wykorzystala.
Zrob tyle ile mozesz, na ile cie stac ale nie wkladaj nadmiernie energii i
trzymaj sie.
Sama to przeszlam ale nam sie nie udalo, moj M. wolal zamknac za soba drzwi niz
powalczyc, widac uznal, ze nie warto ale wiem, ze gore wzielo jego lenistwo i
pojscie na skroty, teraz tego zaluje, a odwrotu juz nie ma.

[malwi6]

Szczerze Ci współczuję... Ja jestem ponad 2 lata po ślubie, mieszkamy ze sobą 3
lata a jesteśmy razem 7 lat... Kochamy się i narazie żadne z nas nawet nie
dopuszcza do siebie myśli o zdradzie... Nawet nie mogę sobie tego wyobrazić.
Jesteśmy jednak bardzo podobni do siebie (charakterem) i myślę że nie
potrafilibyśmy wybaczyć zdrady.... Ale tak jak mówię...nie jestem w tej sytuacji
i niczego nie mogę ci radzić... Mam jednak wśród bliskiej rodziny taki
przypadek... Tylko to małżeństwo z 20 letnim stażem z dwójką dorosłych dzieci.
Ona wybaczyła... Ale patrzeć nie mogę jak ostawiają teatrzyk na każdym spotkaniu
rodzinnym... Chociaż wszyscy wiedzą o jego zdradzie, oni sprawiają wrażenie
zauroczonych sobą nastolatków... Nie obraźcie się, ale dla mnie to odrażające...
nie mam doświadczenia ale wydaje mi się że tego się nigdy nie zapomina i przy
każdej kłótni będziesz mu to wypominać, to będzie cię prześladować... Już nigdy
nie rozbierzesz się przed nim bez skrępowania... Nie wymądrzam się, po raz
kolejny mówię że nie byłam w takiej sytuacji, ale myślę że taki związek nie ma
przyszłości...
Tak od siebie to podziwiam Was Kochane zdradzone żony... jak radzicie sobie w
życiu po takim ciosie... Mam nadzieję że nigdy tego nie doświadczę na własnej
skórze... Pozdrawiam serdecznie..

[modliszka24]

ja już bym nigdy nie chciała bym z nim być koniec

[danagr]

nigdy nie mow nigdy i nie wiesz co zrobisz, kiedy staniesz oko w oko z problemem.

[joda28]

danagr-dzięki.Narazie to świeże jeszcze wszystko jest więc boli jak
diabli.Co godzinę myslę zupełnie cos innego,ze dam radę,że
podołam,za chwilę mój racjonalizm mówi mi,że skoro raz poszedł na
łatwiznę to znowu kiedy pojawią się kłopoty wybierze drogę na
skróty.Wiem,że to tylko moja decyzja i nikt nie pomoże mi jej
podjąć,ale jestem teraz strasznie zagubiona...
Pewnie potrzeba na to trochę czasu aby mi się wszystko
rozjaśniło,dlatego też nie podjęłam decyzji o natychmiastowym
rozstaniu.Ale zadaję sobie pytanie czy warto?Przecież sama nie dam
rady...

joda28

[danagr]

masz wiadomosc....masz wiadomosc w skrzynce:). Pozdrawiam.

[nie_alicja]

joda, obojetne jak długo będziesz szukać odpowiedzi na pytanie:
dlaczego to zrobił, wyjasnienie jest tylko jedno - BO CHCIAŁ.
to jego i tylko jego decyzja i szukanie winy poza nim jest bezcelowe.
wszystkie inne powody powinien najpierw przekazać Tobie. zrobił to?

gdzies wyczytałam: za problemy w związku odpowiadaja oboje
partnerzy, za zdradę wyłacznie jedno.

pół roku temu przechodziłam to samo.
prawda jest to, co napisał ktos wcześniej - to koniec pewnego
rozdziału.
jaki będzie nastepny, nie wie nikt z tych, którzy tylko teoretyzują.

trzymaj się i daj upust wszystkim swoim uczuciom.
to najlepsze, co możesz teraz dla siebie zrobić.

[joda28]

Oczywiście,że tego nie zrobił,nie powiedział mi o powodach dla
których miał ochotę na skok w bok.Tak jak napisałam
wcześniej,powiedział,że poszedł na łatwiznę.Świadomy problemów w
naszym małzeństwie chciał rozwiązać je poza nim.
Napisałaś,że przechodziłaś to samo.nie napisałaś jednak jaki jest
finał twojej historii,czy w ogóle jest?

[mtff]

Witaj,
Ja (na szczescie i dzieki BOGU) nie mam meza. Spotykalam sie z
chlopakiem 8,5 roku. Ostatni rok mieszkalismy razem. Ja myslalam, ze
to juz TEN, kochalam go do szlenstwa! Dla niego rzucilam rodzinne
miato, przeprowadzilam sie, zostawilam przyjaciol i rodzine.
Poswiecilam sie dla niego.
Pewnego dnia przez przypadek, mimo ze mieszkalismy w duzym miescie,
spotkalam "moje kochanie" z inna kobieta...
Zawsze byl zapracowany, ostatnimi czasy szedl do pracy na 7ma,
wracal o 19tej i tlumaczyl sie natlokiem pracy, zmeczeniem itp.
Niedlugo poniej oswiadczyl mi, ze nie jest ze mna szczesliwy i ze to
juz koniec. Od znajomych wiem, ze to nie bylo jego pierwsze
spotkanie z ta kobieta i wiem, ze to przez nia sie wszystko
rozpadlo. Teraz jestem z cudownym mezczyzna i nie zamienilabym go na
nikogo innego!
Powiem Ci tak, jak powiedzial do mnie moj kochany brat kiedy bylo mi
ciezko: takie decyzje waza calym zyciem, teraz bola jak diabli, ale
smak zwyciestwa i zachowania twarzy pozostaje na duzo dluzej :-)
Postepuj tak, abys mogla spojrzec sobie w lustro codziennie rano i
zebys niczego w zyciu nie zalowala. NIC na sile!
Zycze powodzenia i bede trzymala kciuki :-)

[13monique_n]

Witaj. Serce peka, kiedy czytam o Twoim bólu. Pamiętam własne myśli,
kiedy dowiedziałam sie o zdradzie. Bardzo podobne do Twoich i
świadomość wielkiej straty.
Dałam mężowi i sobie szansę na naprawę związku. Przede wszystkim
wiedziona tym, że zdrada to objaw, a nie przyczyna. 4 lata trwały
próby "naprawy", które polegały na moim dostosowywaniu się do ex-
męża. Tyle dobrego, że w chwili, gdy dowiedziałam się o zdradzie,
charakter mnie dźwignął na nogi - zaczęłam dbać o siebie i powoli,
metodycznie stawać się samodzielna.
Rozdźwięk był za duży. Nie z powodu zdrady, ale z powody prozaicznej
róznicy charakterów, totalnie różnego spojrzenia na świat i
wartości, rozwiedliśmy się. Jestem znowu szczęśliwa. I znowu wierzę,
że wszystko jest możliwe.
Trzymaj się ciepło. I pozwalaj sobie na uczucia, także negatywne. To
mąż Cie zranił, więc niech on się przyłoży. To on zniszczył zaufanie
i powinien się postarać je odbudować.
Co z Wami będzie? Nie wiem. Tylko Wy możecie o tym zdecydować.

[nie_alicja]

joda, finały tylko w harlekinach i filmach...
z takim przezyciem trzeba się borykać na codzień, tydzień po
tygodniu i miesiąc po miesiącu.
Twój sie przyznał, mój szedł w zaparte (podobno najczęstsza
praktyka) - na pewno wiem tylko tyle, ile sama się dokopałam, czyli
włamałam sie do jego tajnej skrzynki mailowej. o zdradzie fizycznej
tam nic nie bylo, natomiast o spotkaniach i kontaktach innego
rodzaju - i owszem.
reszta pozostaje milczeniem, mogę sobie wybrać dowolną wersję
wydarzeń, ponieważ moje bezgraniczne zaufanie zamieniło się w
totalna nieufność.
nie wiem, czy kiedykolwiek sie to zmieni, bo nie bylo między nami
żadnego kryzysu, który mógłby mi jakos jego postępowanie próbować
usprawiedliwić. czyli - teraz jest ok, dokładnie tak samo, jak
wtedy :-(
jesteśmy nadal razem, ale rodzaj bliskośc "sprzed" nigdy juz nie
powróci.
zakończenia mojej historii nie znam, bo życie dzieje sie nadal...

[joda28]

Macie rację,trzeba się z tym zdarzeniem borykać codziennie...
Ja już wiem,że potrzebna mi rozmowa z nim na temat tego co się
wydarzyło.Chcę żeby powiedział mi,jakie były jego motywy,ile to
trwało,czy czuje coś do tej kobiety.Być może wcale niechce być ze
mną,może chciałby ułożyć sobie życie z kim innym.Może teraz boi się
utraty tego co wspólne,przeżyte razem i dlatego chce mnie przy sobie
zatrzymać.Pewne jest jedno,wiele zależy teraz od niego samego,od
jego zachowania.Niczego mu nie obiecałam,wie,że może być tak,że nie
będziemy już razem.
Dziękuję za to,że piszecie.Naprawdę w takim momencie życia dobrze
jest wiedzieć,że ktoś rozumie przez co przechodzisz.Wszystkie te
posty od Was dodają mi dużo otuchy.Dzięki raz jeszcze

[pietrushka2]

Moja przyjaciółka właśnie dowiedziała się o zdradzie męża. Banalnie-
przeczytała jego kilkutygodniową korespondencję z kochanką przez
internet.
Sęk w tym, że on już skończył z tą dziewczyną 2 miesiące temu. I od
tego czasu ich małżeństwo bardzo się zmieniło na plus. On kochający,
organizuje wspólne wypady za miasto, wcześniej wraca z pracy, kino,
kolacja na mieście itd. Nie ma powodu do zmartwień.
Tylko jak zapomnieć o takiej zdradzie. Dodam że to nie trwało długo,
bo 1-1,5 miesiąca, ale facet widać był bardzo zakochany i zauroczony.
Koleżanka chce mu wybaczyć (już rozmawiali ze sobą), ale czy dobrze
robi? Ja myślę, że może warto mu dać szansę, ale z drugiej strony
jak zrobił to raz, to i kolejny skok w bok przyjdzie mu łatwiej.
A może się mylę?

[dori-dora]

słuchaj a może zamiast się tak zadręczać może skoncentrowałabyś się trochę na
sobie. nie twierdzę zaraz, że masz się sama rzucać w jakiś romans ale zacznij
np. flirtować. Odnoszę bowiem wrażenie że dla twojego męza była to raczej
przygoda bez znaczenia, coś w stylu urozmaicenie sobie powiedzmy monotonnego
pożycia.Mężczyźni mają tak że flirty dodają im skrzydeł. Oddzielają miłość od
seksu. Przecież Twój mąż nie chce się z Tobą rozwodzić a żadna z nas nie jest
naiwna i nie sądzi, że mężowie są tylko zapatrzeni we własne żony i nie
dostrzegają innych kobiet. Ja na twoim miejscu powiedziałabym mężowi że w takiej
sytuacji proponujesz żebyście dali sobie trochę luzu tzn. więcej swobody i że
nie ręczysz również za swoje zachowanie:)a po co aż tak rozpaczać - pewnie maż
najbardziej żałuje tego że się dowiedziałaś. a najlepiej by było gdybyś to samo
jemu uczyniła niech zobaczy jakie to fajne uczucie. Kobiety to zaraz robia
ofiary z siebie, zamartwiają się zamiast odpłacać pięknym za nadobne:)jak
zaznaczam to jest moje prywatne zdanie w większości niezgodne z panującą na tym
forum opcją:)

[joda28]

Po co aż tak rozpaczać?Bo to zwyczajnie boli kiedy osoba której
ufasz,której oddałaś całą siebie zawodzi,oszukuje-myslę,że rozumiesz.
Nie jestem naiwna-wiem,że człowiekowi może się podobać inna
kobieta,nie tylko własna żona.niewinny flirt,nawet krótkotrwała
fascynacja osobą z poza związku-to wszystko ludzkie i ja to w pełni
rozumiem.Ale między tym co piszę a chadzaniem do łóżka z inną
kobietą,prowadzeniem rozmów na temat własnej żony,małżeństwa-choćby
niewiem jakie były tego motywy-to chyba przyznasz,nie jest to fair w
stosunku do niej(żony).
Piszesz,że mężczyźni potrafią oddzielić miłość od seksu.A niech
sobie potrafią.Nie jest to zadna okoliczność łagodząca,jak również
to,że Twiom zdaniem była to przygoda bez znaczenia.Czy to znaczy,że
można to potraktować jako normę i zaczynać się przyzwyczajać?
Jeśli chodzi o odpłacanie pięknym za nadobne i robienie z siebie
ofiary:widzisz ja nie mam ochoty tego robić.Owszem brakuje mi
czułości,rozmów ale z moim mężem,wolę więc coś zmieniać w naszym
związku niż szukać tych rzeczy na zewnątrz i bynajmniej nie jest to
robienie z siebie ofiary lecz praca nad tym,żeby z czlowiekiem
którego kocham było mi dobrze.
Szanuję Twoje zdanie,masz prawo myśleć jak tylko zechcesz.Niewiem
czy Ciebie spotkało coś podobnego-oby nie.Jesli jednak tak i w
związku ze swoimi doświadczeniami prezentujesz takie zdanie,to bez
urazy ale myslę,że nie bylaś poważnie zaangażowana w związek z
drugim człowiekiem.

[dori-dora]

ciekawa jestem zatem jednej rzeczy czy będziesz tak w 100% ufa ła swojemu mężowi
jak do tej pory? wątpię w to..a poza tym pewnie będziesz pamiętała o jego
wyskoku. a w końcu maz podał przyczynę swojego zachowania? ciekawa jestem
wytłumaczeń mężczyzn w takich sytuacjach:)

[gabi_m1]

sądzę że raz zawiedzione zaufanie nigdy nie powróci do
stanu "sprzed" i raczej wątpię żeby jodzie udało się obdażyć męża
takim samym zaufaniem jak kiedyś,bo zdrada boli a zadra często tkwi
głęboko.Pisze że chce walczyć o swojego męża ale nic na siłę,ja
zawsze powtarzam swojemu mężowi że jeśli by mnie zdradził to nie
widzę szans na uratowanie naszego małżeństwa,ale to teoria bo tak
naprawdę to nie mam pojęcia jak bym się zachowała w takiej sytuacji
i co tu kryć nie chcę być.Moim zdaniem w tej sytuacji chyba
najlepsza jest szczera rozmowa,bo decyzję jaka by nie była podjąć
musicie raczej razem.Współczuję Ci,ale odnoszę wrażenie że jesteś
silną kobietą i podołasz tej sytuacji.Moja przyjaciółka zawsze gdy
mam jakiś problem to mi powtarza że "co mnie nie zabije to mnie
wzmocni",myślę że w Twoim przypadku też tak będzie :)Pozdrawiam i
trzymam kciuki

[joda28]

Niewiem,nie potrafię odpowiedzieć na pytanie czy będę mu ufać
kiedykolwiek tak bardzo jak do tej pory.Pewne jest jedno,chcę
spróbować być razem-może się uda,wielu ludziom jednak się
udaje.Kiedyś myślałam tak jak napisała gabi_m1,że nie ma szansy,ale
w tej sytuacji po przemyśleniach,stwierdzam,że nie warto odrazu
pakować walizek i zamknąc za sobą drzwi,nie walczyć-to wbrew mojej
naturze jednak.Chcę spróbować,niewiem czy warto,niewiem jak będzie
między nami-tego nikt niewie,zapewne czas pokaże.

Co do motywów postępowania mojego męża,to pisałam o tym już
wcześniej.Pojawił sie w naszym małżeństwie kryzys i on niewidział
szansy na porozumienie ze mną,sam przyznał,że wybrał opcję z
przyjaciółką-pocieszycielką.Pocieszające jest to,że udało nam się
szczerze porozmawiać-bolała to rozmowa,bardzo,ale usiedliśmy do niej
z założeniem pełnej szczerości wobec siebie.Stwierdziłam,że nawet
najgorsza prawda nie zaboli mnie tak jak to co się wydarzyło.Wiem,że
obojgu nam lepiej po tej rozmowie.Jednak tak jak napisałam wcześniej
to czas pokaże czy nam się uda....