rok temu brałam ślub

[dziewczyna_z_komina]

rok temu brałam ślub, w czerwcu 2007
było pięknie, choć padało. my z mężem tacy młodzi, tacy zakochani.

a dziś ?

dziś chyba nas już nie ma. wyprowadziłam się. kocham go bardzo, wiem, że on
też mnie kocha, ale... chyba nie potrafimy ze sobą żyć. nie wiem co robić, czy
mam odejść, czy tkwić w takim zawieszeniu w jakim jestem od ponad 2 miesięcy,
czy dać jeszcze sobie/nam czas. nie wiem.

budzę się rano, każdy dzień to dla mnie niemal fizyczny ból i samotność,
której nie da się wyrazić słowami. nie wiem, czy to wytrzymam.

[izabellaz1]

Porozmawiaj. Czasem się da. Trudniejsze okresy da się przetrwać ale potrzeba w
końcu ogromnej dawki szczerości i chęci zmiany istniejącej sytuacji.

[dziewczyna_z_komina]

nie wiem, czy da.. on nie chce rozmawiać. jak dzwoni, to milczymy, nic nie mówi...
mój maż ma ciężką, trudną pracę i w nią ucieka od naszych problemów.nie wiem co
robić.
chciałabym to skończyć, bo tak już nie da się żyć.

[izabellaz1]

No niestety żeby coś zmienić potrzebne są chęci obojga partnerów.
A nie możesz mu walnąć monologu tego co czujesz? Wywalić wszystko co w Tobie
siedzi i powiedzieć, że albo walczymy i chcemy coś z zmienić albo się rozstajemy?

[dziewczyna_z_komina]

w zasadzie to chyba powiedziałam mu wszystko.
ja przestałam go rozumieć, bo on nie dzwoni i nie rozmawia ze mną tak jak wcześniej.
dzwoni i milczy.
albo wysyła smsy, że tęskni i że kocha.. nic więcej.
rozmawiać nie chce.

w poniedziałek będzie rok od naszego ślubu ;///

[izabellaz1]

dziewczyna_z_komina napisała:

> w zasadzie to chyba powiedziałam mu wszystko.
> ja przestałam go rozumieć, bo on nie dzwoni i nie rozmawia ze mną tak jak wcześ
> niej.
> dzwoni i milczy.
> albo wysyła smsy, że tęskni i że kocha.. nic więcej.
> rozmawiać nie chce.
>
> w poniedziałek będzie rok od naszego ślubu ;///

A ile lat jesteście ze sobą - tak łącznie (przed i po ślubie)?

[dziewczyna_z_komina]

4 lata
rok po ślubie

[izabellaz1]

dziewczyna_z_komina napisała:

> 4 lata
> rok po ślubie

A przepraszam, że tak jeszcze wścibsko zapytam. W jakim wieku jesteście?

[dziewczyna_z_komina]

ja mam 23 lata, on 25

[izabellaz1]

dziewczyna_z_komina napisała:

> ja mam 23 lata, on 25

Studiujecie? Pracujecie? Jedno i drugie? Rodziców macie daleko, blisko? Możecie
na nich liczyć?
Przepraszam, że tak wypytuję ale to wszystko jest bardzo ważne. Może jest Wam
ciężko, sytuacja Was przerosła, coś się pogubiło, zatrząsł się grunt pod nogami?
Zdarzają się problemy, nawet zdawałoby się, że są już nie do wyprostowania a
jednak...wszystko zależy od chęci i od pracy jaką się wkłada w poprawę sytuacji.

[dziewczyna_z_komina]

tak, myślę, że sytuacja nas przerosła.
rodziców mamy i pomogą w każdej sytuacji, ale nie pomogą się nam dogadać.
ja studiuję, on pracuje.

[izabellaz1]

dziewczyna_z_komina napisała:

> tak, myślę, że sytuacja nas przerosła.
> rodziców mamy i pomogą w każdej sytuacji, ale nie pomogą się nam dogadać.
> ja studiuję, on pracuje.

Przeczytałam Twój post poniżej. Nie ma szansy przenieść się na studia do miasta,
w którym Twój mąż pracuje?

[dziewczyna_z_komina]

tak, ja bym chciała, wszystko bym zrobiła, aby razem zamieszkać i dogadać się
już na "swoim". ale on nie chce rozmawiać, w zasadzie nie dzwoni do mnie, nie
rozmawia, nie wykazuje chęci zbudowania czegoś, zrobienia czegokolwiek
konstruktywnego z naszym związkiem.

nie wiem, może tak to przeżywa, w sposób specyficzny dla siebie, może tak
reaguje? nie mieliśmy nigdy kryzysu żadnego, nie wiem... wiem za to, że on jest
człowiekiem który lubi samotność, który potrzebuje ciszy dla siebie. może tak
zareagował, a ja tego nie rozumiem.

tylko co ja mam robić?

czekać?

[izabellaz1]

A to mieszkanie macie wspólne czy nie?
Bo jeśli to tak wygląda to właściwie wszystko jedno czy Ty się przeniesiesz na
inną uczelnię i to nic nie da, czy nic nie zrobisz i dalej będzie źle - a
przynajmniej jeśli mu oświadczysz, że zmieniłaś uczelnię żebyście razem
zamieszkali to On nie będzie miał wyjścia i "zmierzycie" się razem wspólnie
wreszcie mieszkając i "integrując" się ze sobą;) I albo się uda albo nie ale
przynajmniej spróbujecie.

[kasha101]

Co jest takiego, ze nie mozecie byc razem?

Latwo cos skonczyc, uciac.
Trudniej jest walczyc.
Kazdy wybiera to, czego konsekwencje bedzie mogl udzwignac...

[dziewczyna_z_komina]

nie wiem co...
brak mieszkania, brak stabilności, trudna praca, nerwy, chyba to wszystko razem.
ja chciałam rozmawiać, prosiłam, żeby przyjechał. on nie chce. zaciął się. mówi,
że jak patrzy na nasz związek, to widzi same złe momenty, same złe chwile.

ja inaczej na nas patrzę. kłóciliśmy się, jak wszyscy, ale byliśmy dobrą parą.
mówiliśmy sobie o wszystkim, byliśmy przyjaciółmi. zawsze wyjaśnialiśmy
nieporozumienia. ja jak patrzę na nasz związek widzę ludzi, którzy szaleli za
sobą i kochali się tak, jak bardziej nie można już kochać.
i nagle stało się coś co nas przerosło. nie wiem co robić.

[kontik_71]

A jest jakas szansa na poprawienie sytuacji materialnej?

[nerri]

A myślisz,że samo poprawienie sytuacji materialnej coś da?

Nie wydaje mi się:/

[kontik_71]

To co autorka mymienila obraca sie tylko dookola sfery materialnej.
Niestabilnosc finansowa i niepewnosc z tym zwiazana, jest
wystarczajacym powodem do rozpadu zwiazku

[izabellaz1]

nerri napisała:

> A myślisz,że samo poprawienie sytuacji materialnej coś da?
>
> Nie wydaje mi się:/

Da. Już chyba nikt nie wierzy w to, że pieniądze nie pomagają w życiu.

[kontik_71]

Pieniadze szczescia nie daja ale pomagaja w jego utrzymaniu

[izabellaz1]

kontik_71 napisał:

> Pieniadze szczescia nie daja ale pomagaja w jego utrzymaniu

No i dają poczucie bezpieczeństwa a to bardzo wpływa na psyche. Tylko, że to
taki "niepopularny" pogląd bo człowiek od razu uważany jest za materialistę.

[kontik_71]

Tak samo niepopularny ja stwierdzenie, najpierw liczy sie wyglada a
dopiero potem wnetrze :)

[izabellaz1]

kontik_71 napisał:

> Tak samo niepopularny ja stwierdzenie, najpierw liczy sie wyglada a
> dopiero potem wnetrze :)

Taaa, gdyby to wnętrze się tak liczyło to ludzkość by wymarła...no chyba, że to
"wnętrze" wiązałoby się z dobrymi genami:D

[kontik_71]

Nic dodac, nic ujac :)

[izabellaz1]

kontik_71 napisał:

> Nic dodac, nic ujac :)

Czyli kończymy dyskusję...?

[kontik_71]

W sumie nie.. ale ciezko przebic to co napisalas :)

[nerri]

Ja w takim razie jestem chyba jakaś nie tegez:D

Podobno:D:D

[kasha101]

Moze potrzebujecie czasu...?
wszystko sie zmienia, wy rowniez nie jestescie juz tacy sami jak
przed rokiem, jestescie malzenstwem z rocznym stazem, prysly jakies
zludzenia moze, proza zycie okazala sie zbyt trudna, juz tak jest,
ze nawet najlepsze zwiazki, kiedy brak stabilnosci, pieniedzy krusza
sie, warto to wziac pod uwage i ...dac sobie czas i ...walczyc:)

Niepokojace jest tylko to, ze on ma same zle wspomnienia...Dlaczego?
skrzywdzilas go? oklamalas, zdradzilas, zawiodlas? przeciez tzw.
wina zawsze jest gdzis posrodku, czasem niezalezna od nas samych...

[dziewczyna_z_komina]

ja jestem trochę znerwicowana ostatnio. jego złe wspomnienia są związane z tym,
że jestem ciągle nerwowa, że dużo płaczę, że mam problemy powiedzmy sobie sama
ze sobą.
ale te problemy nie biorą się znikąd.
przez rok małżeństwa nie mieszkaliśmy razem, bo ja studiuję w Krakowie a on
pracuje w innym mieście. ciągłe dojazdy, ja do niego, on do mnie, ja tego już
nie potrafię znieść.
pieniądze mamy, mieszkanie w sensie fizycznym też.. ale nigdy nie mieszkaliśmy w
nim razem.
mnie ten brak domu dobijał, robiłam się coraz bardziej nerwowa i on chyba tego
nie wytrzymał. nie wiem sama.

zdrada i inne takie krzywdy nie wchodzą w grę, nie zrobilibyśmy sobie tego

[kontik_71]

Moze zabrzmi to brutalnie, ale po co byl slub skoro macie takie
warunki? A skoro juz doszlo do slubu to czemu ktres z Was nie
zmienilo miejsca pobytu?

[dziewczyna_z_komina]

po co ślub?
bo bardzo sie kochaliśmy/kochamy...
bo jesteśmy wierzący, nie chcieliśmy żyć na kocią łapę.

jak się pobieraliśmy, nie wiedzieliśmy jak będzie. maż dostał bardzo intratną
pracę już po ślubie, ta praca wymagała zmiany miejsca zamieszkania. ja nie
mogłam pojechać z nim, bo studiuję. rozmawialiśmuy o tym, razem podjęliśmy decyzję.

w tamtym momencie myślałm, że damy sobie radę ze wszystkim, że góry razem
przeniesiemy.

[kontik_71]

Wiec albo cos z tym zrobicie i to natychmiast.. albo bedzie problem

[iberia.pl]

kontik_71 napisał:

> Moze zabrzmi to brutalnie, ale po co byl slub skoro macie takie
> warunki? A skoro juz doszlo do slubu to czemu ktres z Was nie
> zmienilo miejsca pobytu?

to samo sobie pomyslalam, poza tym studiowac mozna tez zaocznie.
Tak sie niestety koncza zwiazki na odleglosc.

[kontik_71]

I malzenstwa z przymusu aby na "kocia lape" nie bylo bo oto grzech..

[dziewczyna_z_komina]

nasze małżeństwo nie było nigdy z przymusu..

[kontik_71]

Sama napisalas, ze jestescie wierzacy i nie chcieliscie zyc na kocia
lape.. a to jest pewnego rodzaju przymus, przykro mi

[dziewczyna_z_komina]

nie, nic nas nie zmusiło do małżeństwa, wiedzieliśmy co robimy.

jeśli nazywać to przymusem, to takim samym przymusem jest zawarcie związku
małżeńskiego w jakimkolwiek wieku, bo tradycja i kultura dają nam pewne wzory,
którym ulegamy.

[kontik_71]

Z takim postawieniem sprawy moglbym sie dluugo i zazarcie
sprzeczac :) Ale moz dlatego, ze ja mam "tylko" cywilny..

[nerri]

No i nie o kase chodzi:P

A tak serio to pogadaj z mężem...macie zamiar mieszkać razem czy
raczej nie narazie? Mieszkaliście razem kiedykolwiek?

Byłam w związku na odległość półtora roku...nikomu nie
polecam.Kombinuj coby razem zamieszkać...może pójść do psychologa,bo
nawarstwiły się pewnie między Wami wzajemne żale i
pretensje...samemu może być ciężko się dogadać.

Masz jeden argumet

[kontik_71]

Skoro oboje jestescie tak wierzacy to w sumie rozstanie nie wchodzi
w rachube.. wiec mozesz uzyc tego argumentu i w ten sposob zmusic go
do dzialania

[izabellaz1]

kontik_71 napisał:

> Skoro oboje jestescie tak wierzacy to w sumie rozstanie nie wchodzi
> w rachube.. wiec mozesz uzyc tego argumentu i w ten sposob zmusic go
> do dzialania

Zacytuję córkę: "U ble";)
Nie powinno się chyba tutaj wiary jako karty warunkowej/przetargowej wykładać.

[kontik_71]

W sumie w takiej sytuacji to chyba kazdy argument jest dobry, nie?

[izabellaz1]

kontik_71 napisał:

> W sumie w takiej sytuacji to chyba kazdy argument jest dobry, nie?

Chyba nie. Jak dla mnie szczerość do bólu i zamieszkanie razem. Innej opcji nie
widzę bo związki na odległość nie mają racji bytu.

[kontik_71]

To z cala pewnoscia musi byc.. ale wadaje mi sie, ze teraz to trzeba
faceta jakos przekona do wytrwalosci.. gdy to sie uda to beda
potrzebne zmiany i to glebokie.. zmiana miejsca zamieszkania i cala
reszta

[dziewczyna_z_komina]

rozstanie wchodzi w rachubę.
przecież tak jak żyjemy, żyć się nie da długo.
mi jest ciężko wytrzymać, często nie chce mi się po prostu żyć.
nie jestem fanatyczką, która nie zgodzi się na rozwód w beznadziejnej sytuacji.
ale nie jest to proste. rozwód to też złamanie sakramentu i będzie mi z tym
ciężko, jeśli do tego dojdzie. a wciąż mam nadzieję, że nie.

[kontik_71]

Nie zrozumialas mnie.. skoro nie masz na chwile obecna innego
argumentu i metody, to przynajmniej pozostaje Ci apel do niego i
przypomnienie przysiegi..

[nerri]

Tak jak żyjecie żyć się faktycznie nie da w tej sytuacji...czyli
trzeba tyo zmienić jak już ktoś Ci napisał.

Bo sama nadzieja to trochę za mało.

[dziewczyna_z_komina]

wiem, że to mało.
ale ja sądzę, że wyczerpałam już swoje możliwości poprawy sytuacji.
próbowałam rozmawiać, dzwoniłam, chciałam się spotkać.

on nie chce, mówi, że nie potrafi się przełamać, że co pomyśli, to mu się
przypominają złe momenty.
że ma nerwową pracę, że nie potrafi tak żyć, etc.

dla mnie sytuacja jest beznadziejna. ja nie wiem co konkretnie mam zrobić

[nerri]

Przenieść się na uczelnię w mieście w którym twój mąż pracuje i
zamieszkać RAZEM. To chyba jedyne rozwiązanie skoro przyczyną
problemów jest odległość...

[kontik_71]

Wsiadaj w pociag i jedz do niego... Telefonami niewiele zdzialasz.

[dziewczyna_z_komina]

no i co dalej? a co jak on nie chce się spotkać?
a co jak on nie chce razem zamieszkać?
on nie robi nic, aby nam pomóc wyjść z tej sytuacji.

na każde moje pytanie, co robimy dalej? czy szukamy mieszkania? odpowiedź jest
jedna: NIE WIEM

[kontik_71]

Ty sie go nie musisz pytac czy mozesz przyjechac.. Po prostu wsiadaj
w pociag i stan przed nim, spojrz mu w oczy i zacznij mowic..
Latwiej kogos odrzucic przez telefon.. A jelsi to nie wypali to
przynajmnie jbedziesz wiedziala na czym stoisz

[nerri]

dziewczyna_z_komina napisała:

> wiem, że to mało.

Możęsz zrbić więcej....ale musisz chcieć


> ale ja sądzę, że wyczerpałam już swoje możliwości poprawy sytuacji.
> próbowałam rozmawiać, dzwoniłam, chciałam się spotkać.

Samo dzxwonienie i "chcenie" jak widzisz nic nie daje
>
> on nie chce, mówi, że nie potrafi się przełamać, że co pomyśli, to
mu się
> przypominają złe momenty.
> że ma nerwową pracę, że nie potrafi tak żyć, etc.

Albo go przekonasz że dobre momenty też są i co ważniejsze
będą...albo nic z tego nie będzie.
>
> dla mnie sytuacja jest beznadziejna. ja nie wiem co konkretnie mam
zrobić


Kilka osób już Ci powiedziało co powinnaś zrobić jeśli chcesz
ratować małżeństwo.

Ale skoro ciągle uważasz,że sytuacja jest beznadziejna to nikt na
forum Ci nie pomoże więcej.

[kasha101]

wiem, że to mało.
> ale ja sądzę, że wyczerpałam już swoje możliwości poprawy sytuacji.
> próbowałam rozmawiać, dzwoniłam, chciałam się spotkać.


Dziewczyno! Ty piszesz o wlasnym mezu,czy o chlopaku z ktorym
spotykasz sie raz na jakis czas?
Moze to zabrzmi...staroswiecko, ale tak wlasnie mysle, miejsce zony
jest przy mezu, a meza przy zonie.
Blagac o spotkanie, dzwonic?
Tu trzeba przy stole usiasc, zrobic mocnej herbaty i pogadac jak MAZ
Z ZONA, jak by nie bylo, zalozyliscie rodzine, a tu jakies takie
pier...dolki czytam, sorki, jakbyscie po 19 lat mieli i dopiero co
sie poznali i teraz watki, byc razem czy nie.

> on nie chce, mówi, że nie potrafi się przełamać, że co pomyśli, to
mu się
> przypominają złe momenty.
> że ma nerwową pracę, że nie potrafi tak żyć, etc.


A to mi tez przypomina jakies wymowki chlopczyka. Nerwowa prac?
Kazdy ma nerwowa prace, nie ma lekko. Jest mezem, chcial miec
rodzine, wiec niech zachowuje sie jak mezczyzna, facet, glowa
rodziny, a niezasuwa glodne kawalki,nie chce sie spotkac. Toz to
dziecinada jakas!

Wasza historia to kolejny dowod na to,

[iberia.pl]

ze pieniadze szczescia nie daja, maz zarabia dobrze, moze nawet
bardzo dobrze ale jakim kosztem???

[dziewczyna_z_komina]

przecież nie przez pracę męża nasz związek się rozpada, nie przez pieniądze.
pieniądze ułatwiają wiele, dziękuję Bogu, że nie mam na głowie kolejnego
problemu jakim jest brak pieniędzy, bo bym chyba w ogóle nie wytrzymała już na
tym świecie.

coś innego się stało, gdzieś się zagubiliśmy w tym wszystkim i wszystko naraz
się złożyło na tę sytuację, brak domu przede wszystkim, to jest problem, a nie
pieniądze

[dziewczyna_z_komina]

no nic, dziękuję za wszystkie rady.
może coś się zmieni w moim życiu, może na lepsze.
dzięki

[kontik_71]

Nie oczekuj, ze cokolwiek sie samo stanie.. wez sprawy w swoje rece
i walcz o to a nie pros o audiencje u meza.
Powodzenia

[i.see.you.baby]

'że tęskni i że kocha.'

z tego co widze jeszcze duuuzo fajnych lat przed wami. niestety malzenstwo to
tez wlasnie takie chwile. zycze powodzenia:)

[green_land]

On kocha - tak piszesz. I chyba naprawdę tak jest. Przecież dzwoni -
a że milczy... Ale dzwoni.
Nie chce się spotkać... Coś go blokuje. Nie potrafi powziąć decyzji.
Ma nerwową pracę. Próbowałaś dociec dlaczego? Co w niej go tak męczy?
Może w jego życiu zaszło coś, co spowodowało, że tak patrzy na Wasz
związek?
Piszesz, że jest skryty. Może zmęczyły go Wasze rozmowy, dociekania
i takie rozwiązywanie konfliktów? Może on potrzebuje więcej czasu, a
Ty od razu przystępowałaś do rozwiązywania? Może i sygnalizował, że
mu to nie odpowiada, ale przeoczyłaś to?

Nie wiem, gdzie tkwi problem. Bardzo często leży on gdzie indziej,
niż nam się wydaje. Może on nie dorósł po prostu do małżeństwa? Może
odezwały się jakieś rodzinne "obciążenia"?
Poproś go, byście poszli razem na jakąż terapię małżeńską. Powiedz,
że nie możesz żyć w zgodzie z samą sobą i Bogiem, tkwiąc w takim
zawieszeniu. I zapytaj, czy masz rozpocząć starania o unieważnienie
małżeństwa...

[vandikia]

kazdy przechodzi kryzysy, jedne warto pokonywac, inne nie
malzenstwo to nie je bajka :)

[nekomimimode]

może psychoterapia małżeńska!

Pierwszy rok pozycia

[rlena]

bywa bardzo burzliwy. Idzcie na konsultacje malzenska.

Jesli on nie jest alkoholikiem, narkomanem, nie naduzywa cie
fizycznie/psychicznie, nie zdradza, to warto pracowac nad relacja.

[dziewczyna_z_komina]

nie, nic z tych rzeczy nie ma miejsca. mój mąż nie zmuszał mnie nigdy do
niczego, nie był zaborczy.
nie zdradzaliśmy siebie nigdy, to nawet nigdy nie przychodziło do głowy.

[dziewczyna_z_komina]

jeszcze raz dzięki za wszystkie rady.

zastanawiałam się nad tym w nocy, myślę, że dam jemu jeszcze czas, niech odezwie
sie pierwszy wtedy, kiedy będzie gotowy zaproponować coś konstruktywnego. może
nasza rocznica ślubu będzie motywacją, na pewno o niej pamięta i na pewno wie,
jak bardzo mi zależało zawsze, by celebrować takie chwile.

co do terapii, jestem otwarta. jestem w ogóle otwarta na rozmowę, nie na
wyrzucanie z siebie żalu i pretensji, ale na spokojną rozmowę. wiem, że on też
ma swój punkt widzenia na tę sytuacje i z pewnością ma swoje racje, chciałabym,
aby mi je przedstawił.
Na razie nie chciał w ogóle rozmawiać w taki sposób, nie chciał się spotkać.
sama ze sobą nie porozmawiam i nie rozwiążę naszych problemów.

na razie walę głową w mur, ale może powinnam być bardziej cierpliwa? nie wiem,
pewnie tak, więc poczekam.

[dziewczyna_z_komina]

co do terapii - jeszcze raz powtórzę, chętnie bym poszła, ale do tego trzeba
dwojga. mój problem z mężem w tej chwili polega na tym, że brakuje nam
elementarnej komunikacji.
w zasadzie nie rozmawiamy na ten moment. ja nie wiem, gdzie on jest ani co robi
teraz.

Tak,

[rlena]

brak umiejetnosci w komunikowaniu sie. To jest umiejetnosc, ktora
mozna posiasc. Moj maz i ja, mielismy DUZE problemy z ADEKWATNYM
komunikowaniem na co dzien naszych oczekiwan i uczuc prze okolo
trzech lat pozycia malzenskiego. Oboje wiedzielismy, ze sie kochamy
i chcemy byc razem, ale nie wiedzielismy jak zyc,zeby sie nie ranic.
Pracowalismy nad tym ciezko, i mamy DOBRE EFEKTY.

[frying.pan]

Moja propozycja jest taka. Napisz do niego długi, szczery list. Nie wytykaj mu
jego błędów, nie rozpamiętuj złych chwil - przypomnij te dobre. Ale napisz też,
czego od niego oczekujesz, jak widzisz Waszą przyszłość, co uważasz że można
jeszcze naprawić i dlaczego warto próbować. Zaproponuj swoje rozwiązania
(terapia małżeńska?). Jeśli mąż nie chce sie widzieć z Tobą, czy rozmawiać, to
niech sobie wszystko dokładnie przemyśli i odpisze na Twój list, gdy będzie
gotowy. To będzie dobrym początkiem do poważnej rozmowy. Dobrze by było, żeby Ci
napisał z jakimi problemami sie teraz boryka, czemu (z jego punktu widzenia)
rozpada się Wasz związek.
Wiem jak bardzo wycieńczająca jest nerwowa praca - może on czuje, że musi w niej
tkwić, bo Ty studiujesz i tylko on zarabia? Staje wiec na wysokości zadania i
stara się Was utrzymywać, ale kosztem coraz to większego stresu i ciągłej
frustracji. Wiem też jak to jest, kiedy jest się samemu w wielkim mieście, jak
się tęskni za domem, za mężem, jaka człowieka czasem ogarnia samotność. Wydaje
mi się, że obojgu Wam brakuje oparcia w tej drugiej osobie. Rezygnujecie z próby
spojrzenia sobie w oczy i dogadania się, bo przez dluższy czas byliście
osamotnieni ze swoimi problemami i pewnie nie umielibyście teraz o nich rozmawiać.
Myślę, że potrzebne Wam są zmiany, ale takie PRAWDZIWE zmiany. Niech Twój facet
zmieni pracę, choćby na mniej płatną. Nie wierzę, żeby w Krakowie nie było dla
niego pracy - moglibyście zamieszkać razem. Ty możesz również przenieść się na
studia zaoczne i podjąć pracę (zależy jeszcze, co studiujesz). Ważne, żebyście
wypracowali jakiś kompromis, oczywiście nic na siłę.

[pani.misiowa]

myślę, że dam jemu jeszcze czas, niech odezwi
> e
> sie pierwszy wtedy, kiedy będzie gotowy zaproponować coś
konstruktywnego

NIE CZEKAJ!!
Jedz do niego, stan w drzwiach, powiedz, ze KOCHASZ i ze zrobisz
wszystko, by uratowac wasz zwiazek
badz z nim caly weekend, bez narzekania, bez rozmowy
wez go na dlugi spacer, idzcie na dobry obiad, spedzcie razem
cudowny weekend

a na koniec powiedz mu, ze musicie zamieszkac w jednym miescie, olej
ten krakow, za chwile skonczysz studia, mozesz 5 rok dojezdzac, albo
sie przeniesc
albo niech on poszuka pracy w krakowie, nie wierze, ze nie znajdzie

ja tez bylam poltora roku w zwiazku na odleglosc i tylko weekendy
nas trzymaly 'przy zyciu'

[zawszesummer_wine]

Jak bym o sobie czytała... :/ Ja też rok temu brałam ślub, w lipc, od dwóch
miesięcy nie mogę się pozbierać, chodzę ciągle smutna, przygnębiona, jestem
nerwowa, jakoś nie umiem znaleźć się w roli "żony". Mój mąż widzi to chyba, jak
mu o tym powiedziałam, to odparł, że "nie wie co ma mi powiedzieć" i poszedł do
swoich zajęć. A ja się w sobie "kotłuje"..

[dziewczyna_z_komina]

współczuję. może Tobie jakoś się jeszcze ułoży postaraj się, walcz.

ja staram się uspokoić, przygotowuję się na każde wyjście. rozwód będzie wielką
tragedią, ale co robić, czasem nie ma wyjścia. trzeba żyć dalej, tak, czy inaczej...

[rzymelka]

Ja brałam ślub w zeszłym roku w maju, ślub z wielkiej miłości. Od
marca nie mieszkamy razem. Za dwa tygodnie mamy pierwszą sprawę
rozwodową. Nasze małżeństwo było bajkowe, aż pewnego dnia
usłyszałam, że mnie nie kocha, że wszystko się wypaliło. Próbowałam
wszystkiego żeby ratować związek - terapia, rozmowy, modlitwa. Nic
nie pomogło. Też myślałam, że rozwód to wielka tragedia, grzech i
koniec szans na normalne życie. Ale rozwód to konieczność w mojej
sytuacji. Nie da się tak żyć - w zawieszeniu. Mam czyste sumienie -
zrobiłam wszystko żeby ratować ten związek. Nie udało się.

[cloclo80]

Tak to jest jak się smarkateria bawi w dom. Ale do zarzucania facetom
niedojrzałości toście pierwsze.

[rzymelka]

To było do mnie? Ciężko nazwać mnie smarkatą.

[cloclo80]

Dopóki cię nie pobił nie należało się wyprowadzać. Teraz to jest już
pozamiatane. Można mieć tylko nadzieje, że facet puści to bokiem zakładając, że
przez ostatni rok byłaś na sterowaniu "chemicznym" jakże różnym od "elektrycznego".

[ela.buu]

Bylam w podobnej sytuacji tylko ze dojerzdzalam na studia z innego kraju gdzie
maz dostal prace Jakbys chciala pogadac to moj skype jest taki sam jak login na
gazecie.

zdrada?

[becikowe5]

A może jest jednak ta trzecia? Może mu ktoś zawrócił w głowie i facet nie wie co
robić i dlatego to jego dziwne zachowanie itp.

[rzymelka]

coś może być na rzeczy. U mnie przyczyną rozpadu małżeństwa, była
jego dawna miłość. A też się nasłuchałam o stresującej pracy, o
potrzebie zarabiania pieniędzy itd.