Boicie sie starosci?

[toarmina]

Chodzi mi o ten moment, ze czlowiek jest skazany na pomoc i wsparcie
ze strony innych ludzi. Bo ma juz slaby wzrok, sluch, nie przyswaja
juz tak sprawnie informacji. Do urzedu czy banku musi isc w asyscie
mlodszej osoby zeby zalatwic swoja sprawe. Regularnie zapomina
wylaczyc kurek z gazem po zagotowaniu wody. Pamieta dokladnie jak
byl pierwszy raz na slizgawce na lyzwach ale nie moze sobie za nic
przypomniec gdzie odlozyl okulary. No i zmiany fizyczne - pochylona
sylwetka, zmarszczki, powolne ruchy. Myslicie czasem jak to bedzie i
jak bedzie wtedy wygladalo wasze zycie codzienne?

[vandikia]

takiej się nie boję
ale ostatnio żal mi się zrobiło jak pomyślałam, że za pare lat
chłopaki przestaną się za mną oglądać hehe

[toarmina]

No ale sa i zalety tej sytuacji! Wtedy Ty bedziesz mogla sie
bezkarnie za nimi ogladac :-)

[vandikia]

no ciekawe jak to bedzie :DD czy bede za młodymi tyłeczkami zerkać
czy raczej mi sie ulozy w glowie na starosc ;))

[toarmina]

Ee na pewno bedziesz zerkac! Przeciez to jak podziwianie sztuki. Mam
oczywiscie takie jedrne, muskularne ladne tyleczki :-)

[vandikia]

Mam nadzieje, ze bede wtedy bogata i bede organizowac castingi na
meskie pomoce domowe hyhyhy

[idasierpniowa28]

Mylisz chyba trochę starość z niedołęstwem.... Starości jako takiej
się nie boję, w końcu każdego z nas ona czeka, upływu czasu nie da
się przeskoczyć.. ( chyba, że za 10 lat wymyślą tabletki
gwarantujące wieczną młodość)
Zniedołęznienia boję się bardzo. Zwłaszcza jak obsewuje się w jaki
sposob już dziś są traktowane starsze, czasem kalekie osoby- to
zgroza ogarnia....
A starość nie zawsze oznacza że się jest uzależnionym od czyjejś
pomocy. Mój dziadek np ma 85 lat, od śmierci babci mieszka sam i
jakoś sam sobie świetnie daje ze wszystkim radę. Ba, nawet sie
obrusza gdy proponujemy mu pomoc w tej czy innej sprawie

[dzikoozka]

jeszcze masz troche czasu ;PPPP

[vandikia]

ale ten czas strasznie jakos szybko zaczal leciec ;)
na wakacjach normalnie bylam miss hehe, ale nic dziwnego jak tam
same Brytyjki, Hiszpanki tez urodą nie grzeszą, a Włoszek mało
;)

To nie starość lecz Alzheimer

[dzikoozka]

i w takim przypadku dzieci albo opieka społęczna musza zapewnic
opiekę.

[toarmina]

Czasami Alzheimer a czasami po prostu "zuzycie materialu". Naleze do
rodziny gdzie kobiety zyja srednio po 102 lata a mezczyzni 98-99 lat
wiec mam prawo sie troskac tym tematem. Nikt z tych osob o ktorych
mowie nie ma Alzheimera tylko juz po prostu wolniej to wszystko
dziala.

[echo1111]

Często o tym myślę. Ciekawi mnie jak to będzie i jaka ja będę na
starość: babcią niańczącą wnusie, aktywną i młodą duchem, siedzącą w
oknie czy oglądającą seriale? Na pewno będę zrzędzila że za moich
czasów było lepiej urządzone bo już mi się to zdarza patrząc na
dzieci i podlotków :-)
Starości się nie boję raczej jestem jej ciekawa natomiast boję się
złego stanu zdrowia, chorób, cierpienia i niedoęzności ale przecież
nie kazdy starszy człowiek jest schorowany. Myślę że nie dożyję tej
późnej starości bo mało kto jej dożywał w mojej rodzinie. Czym innym
jest starość w wieku 60 lat a w wieku 85.
Najgorsa jest starość kiedy nie ma się rodziny, męża, dzieci,
wnuków -gdybym była samotna to bałabym się starości bo być starym i
samotnym a do tego schorowanym to prawdziwe nieszczęście.

[toarmina]

No wlasnie mnie takze przeraza taka samotnosc na stare lata. Moja
babcia ma 93 lata i jest w miare samodzielna mimo takiego sedziewego
wieku. Codziennie jadac do pracy przejezdzam przez jej ulice,
zatrzymuje sie i wchodze na gore. Patrze jaki jest stan jedzenia -
jesli jest to ok, jesli nie to robimy liste zakupow - babcia na
swoim ulubionym bazarku kupuje drobiazgi - mleko, chleb, etc. Ja
robie wieksze zakupy i przywoze wieczorem. Przynosze tez babci
gazete, zeby byla na biezaco. Jem z nia sniadanie zeby miala
towarzystwo. Z pracy zazwyczaj dzwonie, zeby zapytac jak mija dzien.
Raz w tygodniu staram sie zapewnic babci towarzystwo do tego na co
bedzie miala ochote - spacer, wypad na cmentarz, wyjscie na lody,
wyjscie na zakupy do centrum, etc. Widze, ze jest pogodna, ma swoje
cele, plany, marzenia. Ale w tej samej kamienicy mieszka wiele
starszych osob i nie maja zadnej rodziny. Jak choruja to nikt im
szklanki wody nie poda, nikt nie zabierze na weekend poza miasto,
nikt nie pojdzie zapisac do lekarza zeby nie stali w kolejce.
Okropna ta samotna starosc jest.

[vandikia]

dobra wnusia z Ciebie :)

[bellasorella]

Ja się boję ewentualnej samotności na stare lata- przeraża mnie to
bardzo.
Wynika to chyba z faktu, iż często obserwuję starsze osoby w mojej
rodzinie (własciwie w 70 % są to kobiety- wdowy)i strach mnie
ogarnia, że mogłabym zostać sama w podeszłym wieku. Ludzie są na
ogół zwierzętami stadnymi, choć bywają wyjątki samotników ,którzy
kochają życie sami ze sobą- podziwiam takich, szczezre !!!
Więc hcyba wolałabym jeśli mogłabym wybierać :) umrzeć przed moim
mężem ::) Choć nie wyobrażam sobie z drugiej strony jakby on sam
został :) Toż to umarł by w bałaganie :) hehe.

[madnouse]

Na starość najgorsza jest samotność. Nieraz ludzie w wieku 65-70 lat, całkiem
jeszcze sprawni fizycznie i psychicznie zapadają się w siebie, sa zupełnie sami.
ale na taką starość pracujemy całe życie. dlatego warto dbać o przyjaźnie, o
bliskich ludzi. Ja zamierzam w wieku 80 lat grzać się na ławce w parku w
towarzystwie przyjaciółek:)

Inna sprawa,że żyjemy coraz dłużej i dzisiejszedwudziestoparolatki jeśli będa o
siebie dbały mają sporą szansę na długie życie. I dlatego trzeba sobie jakoś
zaplanowac 8 i 9 dekadę życia:)

[etzel]

"Ja zamierzam w wieku 80 lat grzać się na ławce w parku w
towarzystwie przyjaciółek:)" - o ile przeżyją ;)

[madnouse]

zdrowe, silne dziewczyny. co mają nie przeżyć:)

[sumire]

niezbyt - mam nadzieje, ze nie bedzie najgorzej, zdaze sie wczesniej
wyszalec i bede sobie siedziala na tarasie saczac nalewki ;) chociaz
niestety wlasnie obserwuje, jak starosc robi z czlowieka szmaciana
lalke. zreszta ba, mozna sie stac calkowicie niesamodzielnym w
znacznie mlodszym wieku, czego juz raz doswiadczylam i owszem, jest
to przerazajace.

[mr_woland]

pomylilas starosc z samotnoscia, a tego chyba kazdy boi sie najbardziej, bez wzgledu na wiek

[toarmina]

No jests jednak pewna roznica!
Wyobraz sobie samotna nastolatke - ma pryszcze i kolezanki z niej
szydza. Ale moze ruszyc tylek i isc do kina, na rower, na impreze -
poznac nowych znajomych ktorym jej pryszcze nie beda przeszkadzac.
Poza tym zazwyczaj ma rodzicow, rodzenstwo, dziadkow, ciocie, etc. i
kazdy sie nia przejmuje - ocenami w szkole, stanem cery,
przyszloscia itd.
A teraz wyobraz sobie 90-letnia pania siedzaca samotnie w
mieszkaniu. Maz juz dawno odszedl, podobnie jak wiekszosc znajomych.
Mieszka w kamienicy bez windy a wiec zejscie na spacer i wejscie
kilka pieter w dol jest prawdziwa wyprawa. Rodzina - dzieci, wnuki
sa pochloniete praca, nauka, znajomymi. Owszem wpadna do babci na
swieta i na rocznice ale potem znow robi sie cisza w domu..
Oczy zawodza wiec lektura takze odpada. Rozrywka i przyjaciolmi sa
ludzie z telewizora.

Wyobraz sobie, ze jestes 24 godz. na dobe/ 7 dni w tygodniu w
czterech scianach sam. Nie masz komu rano powiedziec "dzien dobry,
snilo mi sie ze..." albo " co zjemy dzis na sniadanie?",
albo "idziemy na spacer do Lazienek czy do Saskiego". Nie masz komu
powiedziec, ze boli Cie cos albo ze cos Ci sie spodobalo albo, ze
marzysz o czyms ale nie masz na to pieniedzy, etc. To jest kuzwa
samotnosc!

[toarmina]

Wogole chce sie podzielic obserwacja, ze na poludniu seniorzy
miewaja sie znacznie lepiej niz u nas. Pewnie wynika to z faktu, ze
tam nadal funkcjonuje wielopokoleniowy model rodziny a najwyzsza
wartoscia sa: a) dzieci (to przyszlosc!) i starsi (to tradycja i
poczatek wszystkiego).
Poza tym cieply klimat przez caly rok sprzyja im - mniej ich kosci
lamia, moga dluzej siedziec przed domem lub w parku na laweczce, nie
boja sie poslizgniecia na oblodzonym chodniku i zlamania kosci
biodrowej.
Z drugiej strony srednia zycia jest tam zdecydowania krotsza wiec
moze mniej chorobsk ich dopadnie przed smiercia niz u nas..

[agaoki]

nie myślę o tym za dużo, ale staram się żyć tak, żeby się za szybko nie
zestarzeć i być w dobrej formie. zdrowo się odżywiam, nie palę, a przede
wszystkim dbam o umysł - ciągle uczę się czegoś nowego (języki, szachy),
rozwiązuję krzyżówki, dużo czytam, gram w gierki na zapamiętywanie, uczę się
wierszy na pamięć.
większość starych ludzi, których znam, radzi sobie całkiem dobrze. nikt nie jest
zdany na pomoc innych. moja 90letnia babcia dopiero niedawno zamieszkała z moimi
rodzicami, którzy jej pomagają. ale wcześniej mieszkała sama i radziła sobie,
choć miała pomocników do rąbania drewna, palenia w piecu i innych cięższych prac.
muszę tu wspomnieć o tym, że babcia zawsze była dość gruba i miała
nieposkromiony apetyt. chomikowała, podjadała w nocy. to wyszło na starość -
bóle nóg, opuchlizna, słabość. teraz moja mama wzięła się za babcię, nie daje
jej słodyczy, na obiady warzywka, dużo wody. babcia schudła 15kilo!! i od razu
lepiej się rusza, jest bardziej samodzielna, sprawniejsza. wniosek - tryb i styl
życia jest ogromnie ważny.
ale umysłowo babcia zawsze była genialna. nie dość, że pamięta wszystko ze
swojej młodości i wspaniale o tym opowiada, to jeszcze interesuje się sprawami
współczesnymi - polityką, gospodarką, kulturą. wie, co to jest internet i często
nas prosi, żebyśmy jej coś sprawdzili. ciągle jeszcze czyta książki.
moja babcia jest super, a ja mam wiele z niej i mam nadzieję, że na starość też
będę taka fajna:)

Panicznie.

[xtrin]

Za dużo się starości naoglądałam, by się jej nie bać.

[mamba8]

może nie tyle starości a bólu i rozczarowania w tym wieku. Wydaje się, że jest
go więcej. A czemu? Ból-najgorsze choroby, zła kondycja, utrata pewnie bliskich
no i przeraża mnie oglądanie się na wstecz i rozpamiętyanie czego się nie
zrobiło dokonało i ewentualne rozczarowanie. Generalnie to wolałabym umrzeć
młodo, ale spełniona :)