List do Taty

[Gość: renia]

Kiedys pozyczylam Twoj samochod i wtedy wlasnie stal sie ten wypadek.
Zniszczylam dorobek twojego zycia
myslalam ze mnie zabijesz
a ty powiedziales dobrze, ze nic ci sie nie stalo

Kiedys pojechalismy do lasu
zaczelo padac
myslalam ze powiesz "a nie mowilem?"
a ty tylko kazales mi nalozyc kaptur i zawiazac mocniej szalik

Kiedys poplamilam Twoja skorzana kanape lakierem do paznokci
Myslalam ze bedziesz krzyczal lub mnie uderzysz
a ty tylko powiedziales, ze trzeba bedzie tam klasc jakas poduszke

Gdt dostawalam zle oceny zawsze myslalam ze bedziesz mowil stac cie na wiecej
a ty mowiles ze moglo byc gorzej ze moze byc lepiej

Gdy na szkolnej akademii zapomnialam slow piosenki
Myslalam ze powiesz wstyd mi przynosisz
a ty powiedziales ze pieknie wygladalam na tle swych przyjaciol

Dlaczego tak mnie kochasz
bezwarunkowo

[losiu4]

Gość portalu: renia napisał(a):
> ...

> Dlaczego tak mnie kochasz
> bezwarunkowo

gdyż jestem Twoim ojcem

Pozdrawiam

Losiu

[Gość: renia]

to nie takie proste, Losiu. Moj Tata tez jest Ojcem mojego brata, a akurat za
zniszczenie samochodu omal go naprawde nie zabil, kazal odpracowywac,
wypominal latami. A przeciez nie moge powiedzec, ze nasz tata jest zly, czy ze
nie jest naszym tata. CZy ze nas nie kocha. A jednak ani raz nie powiedzial
mojemu bratu dobrze, ze nic ci sie nie stalo. Ani raz.

[losiu4]

Gość portalu: renia napisał(a):

> to nie takie proste, Losiu. Moj Tata tez jest Ojcem mojego brata, a akurat za
> zniszczenie samochodu omal go naprawde nie zabil, kazal odpracowywac,
> wypominal latami. A przeciez nie moge powiedzec, ze nasz tata jest zly, czy ze
> nie jest naszym tata. CZy ze nas nie kocha. A jednak ani raz nie powiedzial
> mojemu bratu dobrze, ze nic ci sie nie stalo. Ani raz.

wiem, że to nie jest proste. Ojciec też człowiek i swoje wady ma. Jednak istnieje coś jakby paradygmat ojca. Surowy kiedy trzeba, lecz zawsze
kochający i w potrzebie spieszący z pomocą.

Pozdrawiam

Losiu

[kobbieta]

Gość portalu: renia napisał(a):

> to nie takie proste, Losiu. Moj Tata tez jest Ojcem mojego brata, a akurat za
> zniszczenie samochodu omal go naprawde nie zabil, kazal odpracowywac,
> wypominal latami. A przeciez nie moge powiedzec, ze nasz tata jest zly, czy
ze
> nie jest naszym tata. CZy ze nas nie kocha. A jednak ani raz nie powiedzial
> mojemu bratu dobrze, ze nic ci sie nie stalo. Ani raz.

Najpierw przeczytalam pierwszy Twoj post - no perfekt ojciec, a potem ten
drugi post i
zal mi Twojego brata. To Twoj ojciec jest draniem w jakis sposob

ten list znalazlam w ksiazce

[Gość: renia]

"Zyc, uczyc sie, kochac" Dochodze do wniosku, ze bardzo trudno jest kochac
swoje dziecko BEZWARUNKOWO. Zawsze oczekuje od swojej corki lepszych ocen,
wiekszej starannosci, wiekszego porzadku, wyzszych ambicji, ciagle tylko mowie
jej co ma robic, ciagle chce zeby byla jeszcze lepsza. A dziecko trzeba
kochac. Takie jakie jest. Psycholog powiedziala mi kiedys, ze ma dwoje dzieci -
jej starsza corka zawsze byla jej duma i chluba, najlepsza uczennica w
klasie, grono dobrych przyjaciol, uroda i talenty w jednym. JEj mlodsza corka
jest brzydsza, gruba, niezaradna, slabo sie uczy i zawsze przez nia plakala,
wlosy rwala z glowy, uwazala ze to wstyd, w takiej wyksztalconej rodzinie (od
pokolen) taki cymbal, wiecznie ja poprawiala, zmuszala do nauki, rozpaczala
nad jej beznadziejnoscia. I pewnego dnia dotarlo do niej, ze to dziecko jest
jakie jest - po prostu. Jesli zostanie kucharka czy salowa to tez bedzie jej
dzieckiem. I tez bedzie ja kochac. I w tym momencie zaakceptowala swoje
dziecko takie jekim jest - tepe, niedoskonale, brzydkie, to bardzo trudne
pogodzic sie z tym, ze nasze dziecko jest jakie jest, nie wymagac od niego
ciagle czegos wiecej tylko po prsotu je AKCEPTOWAC, pozwolic mu byc SOBA, nie
wtlaczac go ciagle do foremki, ktora nam sie najbardziej podoba. to jest
naprawde bardzo trudne.

[frisky2]

Dla jednego to jest trudne, dla innego nie. Bo to jak odnosimy sie do swoich
dzieci jest tylko efektem tego jak i czy ksztaltujemy nasza osobowosc.

to chyba patologia...

[audax]

...tam u Ciebie w rodzinie...

[sklonowana40]

Mysle, ze jednak dzieci trzeba kochac bezwarunkowo, za sam fakt, ze sa:-)
Przynajmniej ja tak kocham moje dzieci. Pewnie dlatego, ze ode mnie zawsze
wymagano duzo. Doroslych (nabytych - czyli np. faceta, kobiete, przyjaciol)
zdecydowanie kocha sie za to JACY sa, a wlasciwie, co soba prezentuja, czyli
KIM sa. Nooo, wiem, odkrylam Ameryke, ale tak mysle. I staram sie tego trzymac
w zyciu. Moze dlatego nie wymagam od moich dzieci "bogwieczego":-)

[mojanoga]

Mój Tato nigdy nie był wyrozumiały i cierpliwy,zawsze się go bałam.
Zazdroszczę autorce listu...

[gradaczka]

jak kubek spadl to zawsze szukal winnego - kto postawil kubek na krawedzi
zawsze mowi - a nie mowilem? daje "dobre rady" i mowi: dawac Tobie dobre rady,
a ty nie sluchasz. Przez te jego dobre rady zrujnowal mi zycie, bo posluchalam
ich. Ja do konca jakos nie wybacze mu wlasnie tego zrujnowanego zycia.

[anieatak]

`tato,tato, czy slyszysz nas!?
tato odezwij sie choc raz!
tato dlaczego nie chcesz nas znac!?
jestes naszym ojcem - teraz za to plac!`

[alagoro]

sztuka jest ogromna kochac madrze
i pokazac-okazac dzieciom dobra milosc
gdy w domu byl system kar i nakazow
a milosc? jaka milosc...mysl po latach.
zamiast Wychowywania, "chowanie"
a teraz
dzieci umieraja na Nieumiejetnosc Kochania kogokolwiek
a Bliskosc kojarzy sie wylewaniem zlych emocji

wiec lepsza samotnosc bo bycie z Kims pokazuje
jak bardzo jest sie przegranym na starcie
nie do zniesienia

[olciak]

Aby kochać, mądrze, rozsądnie, za samo to, ze ktoś - wybrany, czy urodzony -
jest obok nas, nie trzeba mieć kochających rodziców. Gdyby to tylko
wystarczało, albo było niezbędne, sami nieszczęśliwi ludzie chadzaliby po
ulicach. Moi rodzice dawali mi to, co mogli i w sposób, w jaki umieli, chociaż
w ich domach odbywało się to zupełnie inaczej. Ja zostałam przez nich w pewien
sposób ukształtowana i podstawową zasadą mojego dorosłego życia uczuciowego
jest: nie dopuścić do sytuacji, do których dochodziło w moim domu. Zdaje to
świetnie egzamin. Mam w sobie olbrzymą potrzebę obdarzania bezwarunkowym
uczuciem, bo wiem, jak destrukcyjne jest uzależnianie ich od "efektów życia".
Ja, mój Ukochany, nasz zwiazek, to kompletne zaprzeczenie atmosfery mojego
domu. Trwa to już na tyle długo, że nie obawaim się, aby kiedykolwiek
przerodizło się w toksyczne, warcząco-obrażalskie układy. Jak na wszytko w
życiu, również na możliwosci i umiejętnosci w dziedzinie uczuć nie ma recepty.
Pozdrawaim:-)

[anulex]

Na ogol mamy sa bardziej wyrozumiale, a tatusiowie wymagajacy. Czy to zle? Nie
sadze. Wazne jest, zeby dziecko wiedzialo, ze rodzice je kochaja i akcpetuja.
Reszta zalezy od dziecka. Dla niektorych dzieci nie mozna zawsze byc dobrym,
lagodnym i starac sie wciaz tlumaczyc zamiast karac, bo wtedy wyrosna z nich
potworki. Rodzice maja dawac milosc, ale jednoczesnie wychowywac. Trzeba umiec
znalezc zloty srodek.

[Gość: beaataa]

Zazdroszczę Wam fajnych kochanych ojców. Mój był małym, złym człowiekiem, który
( teraz tak myślę) na najbliższych odgrywał się za niepowodzenia swoje. Mówił
do mnie imieniem córki tej drugiej kobiety, a gdy się w końcu wyprowadza zabrał
ze sobą wszystko. nawet zardzewiałe karnisze z okien. niby nigdy nie brakowało
mi ojca, ale dziś ze wzruszeniem obserwyję zabawy moich dzieci z mężem, zapasy
na dywanie, pomoc w szkole, wspólne czytanie komiksów... ja nie mam takich
wspomnień