rogatarp
04.12.08, 13:40
Mieszkamy w sypiącej się kamienicy z XIX wieku w samym centrum Piotrkowa
Trybunalskiego. Ja od urodzenia, a moja mama już ponad 40 lat. Od początku lat
osiemdziesiątych mama starała się o mieszkanie zamienne. Chodziła do
odpowiednich urzędów, pisała podania, założyła książeczkę mieszkaniową w PKO i
próbowała uzyskać mieszkanie w Spółdzielni Mieszkaniowej. Pod koniec ubiegłego
stulecia, na mocy dopiero co wchodzących w życie przepisów, kamienica przeszła
z rąk MZBM-u, pod płaszczyk spadkobierców właścicieli sprzed uwłaszczenia.
Mimo mijających lat i komisji, nic, ale to nic konstruktywnego nie działo się
w materii pozyskania godziwego lokalu.
Za zarządów MZBM-u nic nie było robione, poza remontem dachu i montażem
orynnowania. Pod władaniem prywatnych właścicieli, przez te dziesięć lat nie
poczyniono żadnych prac zarówno remontowych, jak również i konserwacyjnych.
Właścicieli, gdyż kamienica należy do trzech, czy nawet czterech osób...
Jakieś trzy lata temu postanowiłem zastąpić mamę w staraniach
mieszkaniowych. Odwiedziłem Spółdzielnię Mieszkaniową, w której się
dowiedziałem że jedynie w formie przetargu mogę pozyskać mieszkanie, zaś
posiadana książeczka z jakimś tam marnym po denominacji złotego kapitałem nie
ma w obecnych czasach już żadnego znaczenia. A więc klapa...
Chciałem wynająć mieszkanie, ale niestety nie było nas na takie koszta
wtedy stać. Niemal rok później TBS ogłosił, że odbędą się zapisy na nowe
mieszkania. Nie mogłem takiej okazji przeoczyć i zadłużając się, postanowiłem
uczestniczyć w projekcie TBS. Kilka miesięcy później - słusznie pokierowany
przez prawnika - złożyłem doniesienie do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru
Budowlanego o występowanie zagrożenia katastrofą budowlaną. Wszczęto
procedurę, która - dzięki przepisom i terminom - trwała jednak aż około roku.
Efektem była decyzja o nakazie wyłączenia obiektu z użytku, ze względu na
zagrożenie wystąpieniem katastrofy budowlanej, zaś dokumentacja przekazana
została do Urzędu Miasta. Tam - znów dzięki maksymalnemu wykorzystywaniu
terminów urzędowych, sprawa przeleżała pół roku. Między czasie odbyłem
lakoniczną i bezproduktywną rozmowę z zastępcą prezydenta miasta oraz znacznie
bardziej udaną konwersację, podczas umówionego spotkania z prezydentem miasta
(a raczej z jego asystentką).
Po latach walki o normalne warunki egzystencjalne wreszcie zostaliśmy
wciągnięci na listę rodzin oczekujących na lokal zamienny. Nasza sprawa
przekazana została do TBS-u, gdzie znów zostaliśmy przełączeni w stan
oczekiwania...
Dziś odbyłem umówioną miesiąc temu rozmowę z kierowniczką TBS-u w
Piotrkowie Trybunalskim, przy asyście dwóch urzędniczek TBS. Podczas burzliwej
wymiany argumentów dowiedziałem się, iż mogę zapomnieć o mieszkaniu zamiennym
w rozsądnym czasie. Ponoć w Piotrkowie Trybunalskim jest ponad osiemdziesiąt
rodzin, oczekujących na lokale zamienne. Ze względu zaś na brak wolnych
mieszkań w zasobach gminy, takie oczekiwanie może trwać nawet i dziesięć lat!
I nikogo tu akurat nie obchodzi, że mamy bardzo tragiczne warunki
mieszkaniowe, bo "najpierw muszą zostać zaspokojone potrzeby lokalowe rodzin,
mieszkających w budynkach, należących do miasta (TBS), a dopiero później tych,
zamieszkujących domy prywatnych właścicieli..."
Nasze warunki mieszkaniowe są wyjątkowo fatalne. Sądzę, że bez porównania
z innymi, trudnymi przypadkami. Za wyjątkowo ostrej zimy sprzed kilku laty,
temperatura w kuchni spadła nam aż/tylko do -10°C, zaś maksymalne ustawienie
piecyka gazowego, gdzie butla starczała raptem na 2,5 dnia, temperatura
wzrosła do żałosnych -3°C... Tej zimy zamarzła nam woda... Możecie sobie więc
wyobrazić, jak wyglądało codzienne życie bez tak podstawowego medium, jakim
jest woda...
W dniu dzisiejszym, z samego rana, mieliśmy 6°C... Stropy wystają przez
odpadnięty tynk z sufitu. Podłogi się zapadają (jakiś czas temu mebel wpadł
nam w podłogę, bo ta niestety już tak bardzo zgniła). Ściany nie tylko są
zawilgocone, ale wręcz zagrzybione. Okna się nie otwierają (zagrożenie ich
wypadnięciem), a bywa nawet, że same szyby z okien wylatują! Gdy jest deszcze
na dworze, my o tym bardzo dobrze wiemy - leje się w trzech pomieszczeniach z
sufitu tak, jakby stało się pod rynną.
W sumie żyjemy tylko w jednym pokoju, w którym co prawda sufit się sypie
pod każdym krokiem sąsiada nad nami mieszkającego, ale chociaż nie przecieka.
Tu gotujemy, jemy, myjemy się oraz sypiamy...
W dobie cyfrowej technologii, nowoczesnych rozwiązań, wszelakich mediów i
luksusów w centrum miasta, przy ulicy Narutowicza, stoi sobie kamienica,
żywcem wyciągnięta ze slumsów. Nikt się nią nie interesuje, zaś właściciele
mają nieskromną nadzieję, że lokatorzy sami się wyprowadzą, albo poumierają -
jak już niektórzy. Co to za kraj?! Co to za państwo, które nie dba o swoich
mieszkańców, czyniąc wszystko, by żyło nam się gorzej. Dlaczego nadal istnieje
przeświadczenie, że urzędnik jest nietykalnym panem i władcą, a nie dla nas
zatrudnionym znawcą tematu, zawsze chętnym do pomocy? Kiedy to się zmieni? Jak
poumierają wszyscy Ci, którzy mają zakrzewione socjalistyczne sposoby
załatwiania spraw w swoich przemądrzałych głowach? Nic dziwnego, że młodzi
ludzie uciekają do młodych duchem innych miast czy państw, gdzie żyje się o
niebo łatwiej. Zostaną tu tylko starcy, którzy mieszkając w walących się
kamienicach, pobierać będą zasiłki z MOPS-u, by móc ledwo dożyć do... śmierci...
Nie byłoby żadnych szans na lepsze jutro, gdyby nie to, że dwa lata temu
zainteresowałem się nowo powstającymi blokami w zasobach TBS-u. Niestety
trzeba jeszcze trochę poczekać...
www.gofnet.republika.pl/index.htm
