malo tu wierszy

[sirius1]

taniec dwoch wariatow

zatanczmy taniec wariatow
na iluzji szkle tafli
lustrach odbic swiatow
zakrecimy sie razem
do tchu utraty wirowac
bedziemy jednoscia
niepotrzebne sa slowa
na tyle ile nas stac
i moze jeszcze wiecej
az do rana
muzyka gra w glowach
trzymajac sie za rece
zakreceni wokol siebie
niewidzacy swej innosci
ja i ty
nabieramy wysokosci
i wirujac coraz szybciej
od was oddalamy
dalej i dalej
od predkosci zawrotnej
przed oczami plamy
wyzej tak wysoko
sloncem rytmu skapani
w muzyke dusz swoich
piekna zasluchani
tanczyc tak bedziemy
tak dlugo az do ostatniego
oddechu blizej siebie
i od was daleko
od was innych zwyklych
tak bardzo normalnych
a my wirujac podobni
do pieknych cial astralnych
zaswiecimy jak dwa noca meteory
zyczenie powiedz cicho
kiedy je zobaczysz
moze uslyszymy
ja i ona
gdy spadac bedziemy
z firmamentu
plonacy
w ramionach

kontra: proza- Taniec na wirtualnej linie .

[Gość: Jo]

Sirusie ,
wstukam wieczorkiem,
proza kobieca ,ktora kiedyś powstala na 30+ ciekawe doświadczenie,udział wielu
czatowników.
Na razie pozdrawiam cieplutko ,
Jo.
Ps.
Czy mogę temat ciagnąc pod Twoim wątkiem?
proza wymagała będzie dokończenia...

[sirius1]

tak.....:)))))

[Gość: Jo]

:-)

Selene

[paiha]

Listopadowe padanie. Pada, nie? pa da pa da pa da pa da o moje
para-pety

choc sa ludzie ktorzy caly czas zyja wsrod wody.
znow sobie mysle o pewnym nieszczesliwym Wenecjaninie.

kiedy Wenecjanin opuszcza swoje miasto, zapamietuje tylko jedna rzecz:
kobieta, tak jak jego miasto, sklada sie z 70 % z wody. I kazdego ranka,
kiedy sie budzi, gdziekolwiek jest, pyta:

jak sie masz, Serenissimo?

wsrod wielu twoich zaulkow wedruje, przechodzac mile rannym swiatlem
oblane kanaly, na mosty palcow wspinam sie wzrokiem na oknach oczu
zaslonietych firankami rzes, jeszcze z nocy nie odslonietych na brzuch twoj
zachodze opuszkami, cicho, niczym mnich o swicie na placu sw. Marka
a Lido twoich ramion opalone sloncem, miekkie i aksamitne pod
chmurami koldry mgiel rysuja sie Twoje blizniacze kopuly Santa Maria
della Salute i Ponte Rialto jak twoje usta, przez ktore chcialbym co dzien
przeplywac i twoje serce Ca d'oro, ktore bije takiom jasnym blaskiem o
swicie a jednak nie moge byc z Toba codziennie
bo czas jak zly stroz zamyka do Ciebie mi brame

mhm..malo tu wierszy

[szumuszu]

...chcąc
nie chcąc
chcąc
nie chcąc
powtarzam

wolność
woli noszenie
lecz czasem samotne
jak samospalenie

zależność
za Tobą leżenie
lecz czasem wspólne
jak niejedno marzenie

. . .

kiedy widzę z góry ulice
rozbiegające się w różnych kierunkach
jak palce wariata
mam pokusę porządku

kiedy widzę grzeczność przeradzającą się w nudę
a czasem w dwie nudy
szukam tych ulic w pamięci
ulic platanina mnie nęci
(maatko...)

chodź
zabiorę Cię w inne pląsy
zgolimy wspólnie szarości wąsy
wymkniemy się do (od) życia razem
pełnym (samo się narzuca) gazem

damy sobie odzieży wirowanie
damy sobie emocji kiełznanie
szszumiąc sobie ziemię rozhulamy
zachowując jednakże po trosze
dla swych dzieci
odrobinę taty, odrobinę mamy
i trzy grosze

(pozdrawiam Syriuszu - cięgiem machnięte, tak jak lubisz:))

Lustro

[jonit77]

Przyszłaś dziewczyno,
wcale nie rozmawiałyśmy,
Ty byłas sobie
ja sobie.

Niezrozumiałym był Twój świat
dla innych
ja przycupełam w rogu
czekając na pozytywne słowo.

Nie było znajomych
byłam sama ,
w mym bólu ,samotnosci i problemie.

Zabijało mnie każde słowo,
powiedzieć ' po co żyjesz'
albo 'inni mają jeszcze gorzej'
albo 'po co są inni'
to jak ugodzić mnie sztyletem.

Są takie momenty
gdy człowiek garnie sie do ludzi,
ale jego komunikacja bierną jest.
Zamyka sie na swiat na siebie,
Może to autyzm kto wie..

Strzępkowy autyzm w życiu dojrzałym
gdy powysilał swoj mozg,
stworzył miliardy połaczen neuronalnych
a w sytacjach gdy jest zależnym od innych

gdy jest bezbronny jak płód

W tych chwilach najlepiej nie być
albo schować sie pod kołderkę
nie wolno wychodzić z domu
bo toniesz.

Centralny,
paskudna bezdomnosc
i skrzypce małej dziewczynki,ktora uczula na wszystko.
Uwrazliwic człowieka w takim miejscu to grzech.
Brak celu,koszmarny dzień
smutek
i swiat.
<Będe sie modlił za Ciebie bys nie był taki smutny>
Pan mi tez pomoże?
Tak ,chcialabym
choc moja sytuacja komfortowa,
mam dom ,
gdzie wrócić
i pracę, ktora daje satysfakcje,
Czy ktos modli sie za ten swiat,
by czlowiek nie dokonał jego przewrotu?
Ja nie chcę wiele
Ciebie i zieleń
I żeby
Lisciom było wietrznie.

Byłam na tym czacie pomogłaś mi
TYlko swoja obecnoscią
wizją swiata
i daniem świadomości,
że są jeszcze tacy ...
Dziekuję

[Gość: Alija(aniolek)]

- Szaleństwo -

Jeśli szaleństwem jest

Mieć serce pełne miłości
by oddać je ludziom w ofierze
mieć dusze pozbawiona złości
złość niech piekło zabierze..

Jeśli szaleństwem jest

Mieć ciągle barwne marzenia
o piękniejszym i lepszym świecie
i nie myśleć o sensie istnienia..
bo czymże on jest czy wiecie?

Jeśli szaleństwem jest

nieść radość i wytchnienie
otrzeć łzy tym którzy płaczą
ciągle mieć próżne nadzieje
ze ślepe oczy ciemny świat zobaczą

Jeśli szaleństwem jest

życie w blasku słońca promieni
gdy dusza ciągle poezja natchniona
kamienną postać na ludzka zamieni
nie chce rozsądku..ja chce być szalona..

[agniicha]

Czasem tak bywa z miłością na czacie :)))


Na odległość kropli

Chmury skuliły się nad jeziorem.
Deszcz najpierw pojedynczymi,
srebrzystymi kroplami,
potem błyszczącym łańcuszkiem,
połączył niebo i wodę
mokrym węzłem małżeńskim.

Niebo gładziło taflę
zimną ręką wiatru.
Woda krzywiła twarz,
marszczyła wilgotną skórę.
Czasem tylko przykrywała oczy
cieniem białej piany.
Niebo posyłało jej promieniste pocałunki
słodsze od zapachu tęczy.
A ona odpowiadała odbiciem jego oblicza.

On zawsze nad nią
Ona zawsze pod jego błękitnym spojrzeniem,
ale nigdy razem.

W bezdotyku, w przedobjęciu,
trwają w wiecznym nad sobą zachwycie.
Zawsze niespełnieni i piękni.
Zawieszeni na jeden oddech przed...
... pocałunkiem.

[Gość: sirius]

oblednie
przepieknie
najbardziej
namietnie
swiezo
i slodko
radosnie
beztrosko
razem
tak bardzo
dalej
i jeszcze
chce ciebie
pamietac
byc
z Toba
nie przestac
kochac
i istniec
zaufac
i
umrzec
i po nocy
szlochac
za to
ze tak malo mi dalas
ja bede zawsze
ciebie
taka jaka jestes
kochac

[runek]

to chyba jakis utwór sceniczny ?
jedna osoba przemawia do drugiej ,zaleca ciszę, potem zachęca do szeptów.
W pewnym momencie zwraca się chyba do publiczności (do was )
i ulatują jak najdalej wirując zarazem ( tak jak naboje )
dobrze to zrozumiałem ?

[anth]

„ile razy można umrzeć z miłości
pierwszy raz to był gorzki smak ziemi
gorzki smak
cierpki kwiat
goździk czerwony palący

drugi raz – tylko smak przestrzeni
biały smak
chłodny wiatr
odzew kół głucho dudniący

trzeci raz czwarty raz piąty raz
umierałam z rutyną mniej wzniośle...”

***

„Kobiety ceni się za urodę
mężczyzn za cień od rzęs długich
a poetów za to że w słowie
kryją ptactwo wzruszeń seledynowych

nocą- podłużną od wysmukłych kolan księżyca
wychodzę na bardzo biały światłem porosły pagórek
klęczę nad martwym ptakiem ciszy
szepcząc modlitwy nabrzmiałe tropikalnym bólem

ponad nimi naprzeciw nieruchomego księżyca
komary lęku brzęczą przezroczystymi skrzydłami
a potem pada deszcz – i do domu wracają poeci
pisklęta słów chowając – pod zmokłymi płaszczami „

***
„Skąd we mnie taka czułość?
I co z nią zrobić, chłopcze,
Zwodniku, pieśniarzu wędrowny
I długorzęsy jak nikt?”