małe samotności

[bigott]

"Pewnego dnia, dawno już temu, wziąłem do ręki
fotografię młodszego brata Napoleona, Hieronima.
Zdziwiony powiedziałem sobie: 'Patrzę na oczy,
które widziały Cesarza'.
To zdziwienie nie minęło do dzisiaj.
Czasem mówiłem komuś o tym zdziwieniu, ale nikt
nie zdawał się go podzielać ani nawet rozumieć
- życie składa się z takich małych samotności."

a jeżeli okaże się, że dzielimy z innymi
jakąś małą samotność?

b.

[nauta_]

bigot jakis Ty sentymentalny:)

[midnight.summer.dream]

bigott napisał:

> "Pewnego dnia, dawno już temu, wziąłem do ręki
> fotografię młodszego brata Napoleona, Hieronima.
> Zdziwiony powiedziałem sobie: 'Patrzę na oczy,
> które widziały Cesarza'.
> To zdziwienie nie minęło do dzisiaj.
> Czasem mówiłem komuś o tym zdziwieniu, ale nikt
> nie zdawał się go podzielać ani nawet rozumieć
> - życie składa się z takich małych samotności."
>
> a jeżeli okaże się, że dzielimy z innymi
> jakąś małą samotność?
>
> b.

tak, tylko w moim przypadku jest to tak efemeryczne i intymne, że nie potrafię
tego ubrać w słowa,
dziękuję za miły wątek na dobranoc,
pozdrawiam,
loczki

[Gość: rybka]

Czy chcemy, czy nie przez życie i tak idziemy w pojedynkę, nawet jesli w
stadzie i z kims, sami musimy siebie znosić!!!

[kleszczo]

Uczmy sie sluchac siebie, wtedy ladnie uda nam sie
odnalezc takich, ktorzy rozumieja nasze mysli,
zamieniajac tym samym samotnosc w towarzystwo ...


Pozdrawiam

Kleszczo

[Gość: margit]

musimy, choć czasem to nie_znośne
hipek

[Gość: mega]

bigot, myślę ,że dobrze jest czasem nie dzielić swoich małych samotności tak po
prostu, dla siebie.Mimo, że żyjemy wśród ludzi bliższych czy dalszych nam
emocjonalnie, to w gruncie rzeczy zawsze w jakieś cząstce swego jestestwa
jesteśmy samotni.

[Gość: kriek]

big, czego bys wlasciwie chcial? nie roznic sie w swoich zdumieniach
od "wszystkich"? Po pierwsze, to ja nie znam zadnych wszystkich, tylko garstke
ludzi, im blizsi, tym wazniejsi.
Po drugie, jesli chodzi Ci tylko o to, zeby podzielac swoje zdumienia z
bliskimi, to pomysl, jakie nudne by bylo zycie.
Zycze tylko takich objawow samotnosci :-))))

(i mam nadzieje, ze nie zamordowalem tego mlodego, zielonego jak szczypiorek
watku)

[paiha]

Wiesz, Big, i tak jest wlasnie dobrze.
Moze byc lepiej?
Sprobowalam.
A potem zobaczylam oczy nagle opustoszale, zdumione zachwytem dla siebie
niezrozumialym. To sie chyba nazywa samotnosc w tlumie:)
Widzisz, zawsze moze byc gorzej:)

Serdecznie
Paiha

[bigott]

> Wiesz, Big, i tak jest wlasnie dobrze.
> Moze byc lepiej?

To co w takiej sytuacji ludzie maja dla siebie nawzajem?
"pogoda", "stan drog", odrobina polityki...
noi rozmowy o plytach, ktore sprzedaja sie w milionach,
o filmach, ktore te miliony zarabiaja w weekend...
to daje jakies pozory porozumienia :)

b.

[paiha]

Wiesz, Big, kazdemu z nas zostal podarowany ten sam alfabet, znamy te same
slowa, zgadzamy sie co do znaczenia nawet czasem:), ale porozumienie rodzi sie
wowczas, kiedy okazuje sie, ze podzielamy wybor slow i sposob ich laczenia:)
Serdecznosci zasylam:)
P.

[bigott]

bede sie jednak chyba upieral,
ze slowa nie sa dobrym narzedziem do porozumienia :)
moze wiec prawdziwie porozumienie jest wtedy,
gdy slowa nie sa juz istotne?
Tak czy inaczej dochodzimy do ciszy,
niechby nawet tej wymownej.
Tylko skad w takim razie tyle halasu dookola?

b.

[paiha]

Slowa, byc moze nie sa dobrym narzedziem porozumienia sie, ale na szczescie,
nie sa tez jedynym:) Wiesz, Big, zastanawialam sie nad okresleniem "prawdziwe"
przy "porozumieniu", czy jest konieczne? Czy nie jest tak, ze porozumienie moze
byc tylko takie, a jesli takie nie jest, to moze nie jest juz porozumieniem,
ale jego pozorem czyli nieporozumieniem?:)

Cisza. Tak. Ale rzadko sie od niej zaczyna. Na poczatku bylo slowo i z kolei ja
bede sie upierac przy nim:) Moze to wlasnie jest droga do porozumienia: slowo,
potem cisza, wreszcie slowa, polowa ich:)
A skad tyle halasu wokol? Big, ze srodka naturalnie, swiat jest odbiciem
naszego wnetrza:) P.

[bigott]

krieku drogi,
nie jestem az tak pazerny na ludzi, by od razu
miec na mysli wszystkich :)
To, co zwrocilo moja uwage w tym cytacie,
to wlasnie slowo "komus", bardzo skromnie, nie?
A i tak najczesciej jest to niestety niemozliwe...
Absolutnie nie chcialbym wspoldzielic wszystkich moich zdumien,
ale zeby chcialy byc choc odrobine bardziej przekladalne.

b.

[nonstop]

żadne samotności nie są małe,
może czasem są zbyt głośne (ale w te nie wierzę),
a najładniejsze i najprzyjemniejsze są te wybrane,
stójmy, nikt nie woła...
:-)

[Gość: Jo]

małe tęsknoty
ludzkie tęsknoty

bo sam nie czujesz
sam siebie ani nic

tęsknoty
by samotności
wiecznej samotności
przerwać nić

a przecież trudno wyjść na skraj siebie
a przecież trudno
wyjśc ku drugiemu bytowi

wiec samotności będą samotnościami

i splotą sie na zawsze
z naszych jestestw bytami.

^^

[Gość: Jo]

nie czujesz sam siebie
Człowieku,

[melancho]

O, a ja własnie napisałem, że tu nic się nie dzieje :-)

Bigott dziekuję.

Miło jest mieć ' tylko swoje' rzeczy; kształty chmur latem, muzyka słuchana
nocą, nagla myśl nad ksiązką...miło jest popaść w taką lekką melancholię (nomen
omen) w związku z tym. Wydaje mi sie nawet (moze posuwam się tu za daleko), że
takie doświadczenia uszlachetinają nas i sprawiają,że unosimy się ponad
zwykłość. Pozwala nam to miec nadzieje, że nie jesteśmy tylko konsumnetami,
respondentami albo telewidzami w słupku oglądalnosci

Ale z drugiej strony..bez dzielenia się, "samotności" giną, tracą aurę. Poza
tym jak miło jest czasem odkryć, że z pozoru absolutnie nieprzetłumaczalna
rzecz jest przez Drugiego rozumiana. Ja się strasznie wtedy cieszę.

Bardzo serdecznie pozdrawiam:-)
mel

[bigott]

Melu,
zapewne kazdy z nas ma "swoje" wrazenia, zachwyty,
czy to muzyczne, ksiazkowe czy zupelnie innej natury,
ktorymi nie ma ochoty sie z nikim dzielic.
Zastanawiam sie, czy chroniac je przed innymi nie obawiamy sie
podswiadomie niezrozumienia, sytuacji, kiedy ktos
zbyt malym zainteresowaniem, zdawkowym podejsciem pozostanie
w dalekiej sprzecznosci z naszymi odczuciami, raniac je bolesnie.

Inny problem w tym, ze niektorymi mamy ochote sie dzielic i...
Moze z tego powodu tak czesto w rozmowach dominuja sprawy blahe,
nic nie wnoszace, moze to nie lenistwo a swiadomosc
nieprzekladalnosci, niekompatybilnosci?
Zawsze mi sie wydawalo, ze jak juz zawracac komus glowe,
zabierac czas, to czyms tego wartym...

b.

[melancho]

No tak, trochę zboczyłem z toru Twojego wątku;-)

Prawda, jest taki stan zachwytu nad osobistymi spostrzeżaniami, a z drugiej
strony obawa, że przy opowiadaniu komuś może to zostać to uznane za śmieszne,
dziwaczne. Jakoś nie wypada rozmawiać o Czymś. Jeśli zaś chce się opowiedzieć o
ulotnym swoim spostrzeżeniu, to można uchodzić za nawiedzonego. Ciekawe, że tak
pomyśleć mogą nawet Ci, którym takze zdarzają się 'stany ulotne' jesli akurat
bedą zajeci 'przyziemnymi' rzeczami...i koło może się zamknąć.


Dotknąłeś czegoś co i mnie bardzo ciekawi od dawna, czyli owej
niekompatybilnosci, nieprzekładalności. Mi się wydaje, że na pewno jest taka
sfera nas samych która jest całkowicie nie do przełożenia. Sądze, że i my sami
nie jesteśmy w stanie przełożyć tej sfery na myśli zrozumiałe i precyzyjne, a
nie tylko odczuwalne intuicyjnie. Myślę, że właśnie ta sfera odpowiedzialna
jest za niektóre 'stany ulotne'. Wiekszość z nich chyba jednak czasem da się
nazwać i przekazać. Moim zdaniem wychodzi to tym łatwiej im cześciej się
probuje. Okazuję się przecież, że czasem ktoś łapie, powtarza nasze myśli i
wtedy jest jakby bliżej nas i łatwiej zrozumieć następne. Wtedy dwoje ludzi
zbliża się do siebie. Warto chyba wyjaśniać dłużej, nie zrażać się brakiem
zrozumienia albo pytaniami 'kulą w płot'. Nie chce patetyzować ale,sądze, że
właśnie o to chodzi w życiu, by łapać nawzajem takie chwile, zbliżać do siebie,
swoje rózne światy. Moim zdaniem tak wlasnie powstaje braterstwo. Co ciekawe,
takie zbliżenia też tworzą odrebne 'ulotne chwile':-)

Bigott chyba warto i to za wszelką cenę. Choćby i bolało niezrozumienie, a bywa
że boli bardzo...


Pozdrawiam serdecznie i przepraszam jeśli to wszystko pogmatwałem lub kogoś
znudziłem.
mel

[anna_iwanowna]

bigott napisał:

> Melu,
> zapewne kazdy z nas ma "swoje" wrazenia, zachwyty,
> czy to muzyczne, ksiazkowe czy zupelnie innej natury,
> ktorymi nie ma ochoty sie z nikim dzielic.
> Zastanawiam sie, czy chroniac je przed innymi nie obawiamy sie
> podswiadomie niezrozumienia, sytuacji, kiedy ktos
> zbyt malym zainteresowaniem, zdawkowym podejsciem pozostanie
> w dalekiej sprzecznosci z naszymi odczuciami, raniac je bolesnie.

Bigot, swiete slowa...

To wlasnie myslalem piszac o Miedzywodziu 2002, ktory to moj wpis krytykowales
wielce Ty i Tobie podobni.

Pozdrawiam Cie I Migotke:-)

mave

BTW w kodeksie Bushido jest napisane, ze nie ma wiekszej samotnosci niz
samotnosc tygrysa w dzungli. :-)

[Gość: kogai]

>"W kodeksie Bushido jest napisane, ze nie ma wiekszej samotnosci niz
> samotnosc tygrysa w dzungli. :-)"
tygrysy wybierają samotność by przeżyć w stanie zdaje mi się szczęścia.
bushido jest drogą samotności, jej celem jest satori stan wiedzy, spokoju i
rezygnowania z... cokolwiek wpiszesz w te kropki będzie prawdą. Pozdrawiam,
dzięki za bushido:)

[jazzik]

Mysle, sobie ze wszyscy tutaj jestesmy zbiorowoscia samotnikow, wiec musimy
chcac nie chcac jakos sobie z samotnoscia nasza radzic. Jedni z nas potrzebuja
do tego innych, drudzy tylko samych siebie.
Ja potrzebuja Was.

[paiha]

Ladnie napisales, Jazziku.
Dobrze, ze jestes tutaj:)
Paiha

[Gość: margit]

no zgadzam się z Paihą :) szkoda tylko, że czasem różni nas nawet sposób
radzenia sobie z samotnością [małą czy wielką]; im dłużej nad tym myślę, tym
bardziej dochodzę do wniosku, że prawdziwe porozumienie (nawet ulotne) nie
istnieje, a to co za takowe odbieramy jest tylko iluzją pozwalającą nam nieco
łatwiej znosić przeświadczenie o własnej samotności i niemożności
porozumienia...
m.
P.S. a co, raz sobie dodam trzy kropki, nawet jesli to się ma komuś nie
spodobać ;-)

[runek]

nie załamuj mnie margit
istnieją różne poziomy porozumienia zmienne w czasie.
Nie da się tego opisać funkcją :) ale istnieją :)- do czasu i od czasu do czasu

[bigott]

runku,
wiem, wiem, masz zapewne na mysli tak daleko idace porozumienie,
jakie udalo nam sie wczoraj osiagnac z pewna czatowniczka :)
(przepraszam pozostalych za prywatnosci)
Toz to byla rozmowa, ktora toczyla sie zupelnie pomimo slow :)
tak, takie rozmowy zdecydowanie przywracaja wiare
w poziomy porozumienia (przy czym nie chcialbym, by slowo "poziomy"
kojarzylo sie komus z czyms lezacym, lub nie daj boze
z duzej wielkosci poziomkami, bo taki niezamierzony akcent humorystyczny
moglby zburzyc powage niniejszej wypowiedzi)

b.

[runek]

albo jak zacząłeś opowiadać o zbieraniu malin :)
tak poczułem wtedy to porozumienie, ten smak, tą tęsknotę.
To było zaledwie kilka sekund

[bigott]

oj, jak bardzo masz racje...
ludzie bardzo czesto skupiaja sie na roznicy pogladow, opinii
a nas przeciez w pierwszym rzedzie rozni "sposob".
To "jak", "kiedy", a nawet "czy" sie wypowiadamy.
Tresc wypowiedzi jest juz tylko warstwa wierzchnia
ktora trudno w oderwaniu od calej reszty wlasciwie zrozumiec.
Moze zaczniemy malowac obrazki? :))

b.

[Gość: margit]

obrazkowo to się już w ogóle z nikim nie porozumiem, bigo ;-) jestem bowiem -
jak to się ładnie mówi ostatnimi czasy - plastycznie uzdolniona inaczej ;-)
a skoro nawet słowa, nie tylko te pisane, okrojone z współznaczeń, ale i te
mówione wprost, kiedy można dopowiedzieć sobie historię obserwując tembr głosu
czy układ ramion, nie gwarantują jednoznaczności, to rysunki w moim wykonaniu
brzmiałyby jak kod zerojedynkowy dla zdeklarowanego humanisty ;-)
zatem pozostańmy lepiej przy literkach, bigo
no, czasem może przy muzyce? :) ona chyba najprędzej pozwala „sprawdzić” czy
rzeczywiście możemy się jakimś wrażeniem, emocją podzielić z posiadaczem
innej „małej samotności”. i chyba tylko w muzyce taka samotność może [choć nie
musi] być przez chwilę współodczuwalna, a zatem - przestać istnieć...
m.


P.S.
ja jednak uwielbiam te trzykropki ;-)

[paiha]

Margit, moze z samotnoscia jest jak z miloscia? :)
P.

[Gość: margit]

jeśli masz Paiho na myśli to, że nie można jej z nikim podzielić; albo jeśli
chodzi o to, że próby porozumienia, jakie by nie były, są z góry skazane na
niepowodzenie
- to rzeczywiście.
m.

[paiha]

Co znaczy radzic sobie z samotnoscia?

P.

[from_emily]

smutek przebija do mnie
ze wszystkich kątów
smutek gdy nie ma Ciebie

gdy nie gościsz sms,
gdy nie zabiega o mnie Twe słowo

Gdy nie czuję Twego subtelnego dowcipu
wiszącego w powietrzu

gdy mój uśmiech nie spotyka wzajemności
głód jak przy odchudzaniu

głód jak za kofeiną

prganizm reaguje roztrojem
psychicznym
i uczy sie odzywaczać od
Ciebie na nowo.

Samotnośc.
Za uśmiechami tęskni,
za tym palca błądzeniem
oddającym rysunek twarzy

głód jak nikotynowy też czasem

tak bardzo pragnęłabym
by to sie zdarzyło
by dzień był jak codzień

by czas zatoczył koło
by znowu widzieć i czuć uśmiech
by kramić swą duszę
nektarem
z drzewa odrodzenia.

[Gość: aguirre]

jestem pelen zdziwien, malych, codziennie,
i kiedys wydawalo mi sie ze tych zdziwien
nikt nie podziela, to prawda, moze nikt, moze ktos,
i wiem ze kazdy jest ich pelen, moze nie tych samych
dokladnie, ale to ze sa tacy jak ja zdziwieni to juz tak duzo
a ze idac ulica tej swiadomosci wspolnego zdziwienia nie widac?
Wystarczy ze wiem ze jest, tak ja pare rzeczy ktorych nigdy
nie widzialem a wierze ze istnieja.
m.

[from_emily]

zdystansowany świetnie
wysłał jednego dziennie sms

rozgrzeszenie od Boga dostał

teraz zatopił sie w swej samotności
i pracy

piesek pupil
wyskakujący przez okno z drugiego piętra

spontanicznie w biegu
przeżył

chwała mu za to
famfary są
i spokój potrzebny mu jest

musi leczyć rany
kręgosłup cały(moralny)
żebra całe

trochę sie ubrudził w murawie

był taki rumor
że myślałam
że serce już sie rozlało

ale nie podniósł sie szybko
i pobiegł do siebie

wiedział że nie pozwoliłam
wyskakiwać mu przez okno

wołałam by wrócił
on jednak nie czuł niebezpieczeństwa

nie wiedział
że przed nim jest przepaść

Przezyłam już stratę psa
we wczesniej młodości
dorodnego ,wspaniałego,
któremu serce oddałam

i wiem co to znaczy

dech we mnie zamarł

ale podniosłeś się
i uciekłeś goić rany

Famfary,
cieszę się że nic nie jest.
pies wyleży rany.

ż

[frida]

Bigocie :)

Caly dzien za mna chodzil ten Twoj watek
o malych, malutkich i calkiem malenkich samotnosciach.

Gdzies u Czechowa jest taka scena, pewien lekarz
biegnie do domu by sie podzielic swoja wielka radoscia
z zona.
Siada na krzesle w jej pokoju i patrzac jak kobieta
zapina kolie przed pojsciem do teatru, mowi "Bronilem dzis
teze doktorska". Czeka na jej reakcje. Cisza.
Natalia Iwanowna nic na to nie odrzekla, bo nie wiedziala
co to teza doktorska i bardzo bala sie spoznic do teatru.

Ta dzwoniaca w uszach cisza to esencja samotnosci.

Nalezy obowiazkowo dzielic zachwyty na dwoje, chocby
te najdrobniejsze, ze nagle zaczal spiewac ptak,
albo, ze ksiazka jest piekna :)

Pozdrawiam cieplo Panie Bigocie :)

[bigott]

Frido droga :)
zeby to zawsze chcialo byc wynikiem niewiedzy,
a niechby nawet zamilowania do teatru :)
Jakze czesto brakuje nam uwagi, wyobrazni, szacunku moze
i tracimy okazje, kiedy ktos podejmuje kolejna,
rownie beznadziejna jak poprzednie, probe podzielenia sie...
Bylo juz wyzej tyle apeli, by nauczyc sie sluchac,
wtedy przynajmniej nie bedziemy tracili szansy.

b.

[paiha]

> a jeżeli okaże się, że dzielimy z innymi
> jakąś małą samotność?
> b.

Czy podzielona z kims samotnosc nadal nia jest?:)
P.

[nonstop]

paiha napisała:

> Czy podzielona z kims samotnosc nadal nia jest?:)
> P.

Samotnością nie da się z nikim podzielić, nawet przez sto lat. Zawsze okruch
jej mniejszy, a raczej dużo wiekszy zostaje.
I doprawdy nie wiem, dlaczego ona miałaby być zła.
Nie można dwoma parami oczu oglądać np. jednocześnie tego samego obrazu i
widzieć dokładnie to samo.
Lepiej samemu odpowiedzi na tworzące się pytania układać.

[paiha]

Non-ie, co jest dobrego w doswiadczaniu samotnosci?
P.

[nonstop]

cisza i spokój

[paiha]

A co z cisza i spokojem, ktorych doswiadczamy w czyjejs obecnosci?:)
P.

[bigott]

Paiho droga,
troche za wczesnie jeszcze na podsumowania wątku :)

Dopiero co napisalem Margit, ze moze obrazki pomoga
w miejsce slow nieadekwatnych i przypomnialem sobie
pewnien malunek, oczywiscie nie z mojej reki
(tu z Margit raz kolejny bliskosc pelna :)
Kiedys zrobil na mnie spore wrazenie
a mysle, ze do tematu pasuje jak ulał.
Jak ktos ma ochote, odszukalem i odlozylem
w ustronne miejsce, by nie trzeba bylo przedzierac sie.

www.republika.pl/bigott/beksinski.jpg

b.

[paiha]

Meandry dyskusji bywaja kuszacymi manowcami:)

Paiha
* Nie moge patrzec na obrazy Beksinskiego. Po raz drugi.

[Gość: margit]

bigo: tam ich przynajmniej po kilku takich samotnych siedzi ;-)
a poważniej - ten Beksiński to jednak ma klasę :)
m.

[bigott]

Wiesz Margit, to zabawne,
ogladajac to po raz pierwszy, bardzo ulotnie, pobieznie,
powstalo we mnie wrazenie ktore pozostaje we mnie do dzis;
bardzo bylem pozniej zaskoczony, gdy moglem spokojnie
przygladnac sie wszystkim detalom i szczerze mowiac,
troche sie na Beksinskiego pogniewalem, ze dal tam grupki osob :))
Pierwsze wrazenie nie chce sie juz zmienic :)

b.

[Gość: elf]

a może to właśnie porozumiania są "małe" (w sensie:ulotne)?
a samotność to główny element życia?
ze swoimi myślami, doświadczeniami, ciągiem skojarzeń i interpretacji ZAWSZE
jesteśmy sami.
jestem skłonna twierdzić, że przebłyski, od których wyszedł Bigott, to impresje
jedynie.
czy nie warto dążyć do tego, by zaakceptować taki stan? zaakceptować samego
siebie, poradzić sobie w KAŻDEJ sytuacji?
czy nie na tym polega dane nam życie?

via

[bigott]

Gość portalu: elf napisał(a):

> a może to właśnie porozumiania są "małe" (w sensie:ulotne)?
> a samotność to główny element życia?
> ze swoimi myślami, doświadczeniami, ciągiem skojarzeń i interpretacji ZAWSZE
> jesteśmy sami.
> jestem skłonna twierdzić, że przebłyski, od których wyszedł Bigott, to
impresje
>
> jedynie.
> czy nie warto dążyć do tego, by zaakceptować taki stan? zaakceptować samego
> siebie, poradzić sobie w KAŻDEJ sytuacji?
> czy nie na tym polega dane nam życie?
>
> via

przepraszam, za szybko poszlo :)

[bigott]

Gość portalu: elf napisał(a):

> ze swoimi myślami, doświadczeniami, ciągiem skojarzeń i interpretacji ZAWSZE
> jesteśmy sami.
> czy nie warto dążyć do tego, by zaakceptować taki stan?

ja juz od dawna przeczuwam, ze trzeba bedzie sie z tym pogodzic,
ale jawi mi sie to raczej jako jakiegos rodzaju porazka,
stad tez staram sie przed tym bronic...
Choc czy nie wyglada to na oszukiwanie samego siebie?

b.

owszem, Bigocie

[Gość: via]

> ja juz od dawna przeczuwam, ze trzeba bedzie sie z tym pogodzic,
> ale jawi mi sie to raczej jako jakiegos rodzaju porazka,
> stad tez staram sie przed tym bronic...
> Choc czy nie wyglada to na oszukiwanie samego siebie?

kwestia oszukiwania samego siebie, to jest też jeden z tych tematów, które
chciałabym z Tobą i innymi skonfronować.
co do wspomnianej sytuacji, powiem: owszem, chociaż daleka byłabym tu od
negatywnego interpretowania słowa "oszustwo". Jest to jedna z form
samozachowawczych, jedna z wielu na tej naszej drodze, która prowadzi (a
przynaknmniej powinna) moim zdaniem, między innymi do owego wspomnianego przez
Ciebie "pogodzenia". Jedyne w co wierzę, to właśnie to, że kiedyś się z tym
pogodzę. Że za kilkadziesiąt lat zrozumiem samą siebie i będę mogła spokojnie
spacerować, obserwować, kojarzyć ówczesną teraźniejszość z przeszłością bez
żalu i tego charakterystycznego ścisku w krtani. Że juz jutro będę mądrzejsza
niz dziś, że nie szukając zachłannie i tragicznie leku na samotność po prostu
będę szczęśliwa sama ze sobą.
pozdrawiam
via

na marginesie :-)

[midnight.summer.dream]

piszę w tym wątku, bo boję się śmieszności, a tu jest bezpiecznie: znacie
jakieś (w miarę) dobre lekarstwo na melankolię? :-) Sprawa poważna :-)

loczki.z.plagą.bezsenności

[Gość: margit]

a jak myślisz loczku? popatrz na datowanie wpisów - raczej bezsenne, nie?
pozdrawiam znad swojego ogniska
hipek_bezsenny

[Gość: binka]

bardzo ładny i sensowny wątek i wasze wypowiedzi.
jaka radość po takich tam różnych. i akurat na mój nastrój dzisiejszy.
nie lubię pisać za bardzo na powazne tematy, gdyż nia mam łatwosci pisania ,ale
spróbuję:
wydaje mi się ,że nie jest problemem złapać tę magiczną nić porozumienia się z
kimś-czasem nawet bez słów.są takie osoby-myslę,że nawet wiele.chodzi o to,że w
dorosłym życiu nie mamy na to czasu, a ze zmęczenia często nie mamy i
chęci.boimy się też,że jak kogoś "oswoimy" (jak mały ksiązę liska) to czasu nam
znowu ubędzie,bo na pielęgnację znajomosci-przyjaźni trzeba czasu.
na czacie można złapać chyba lekkie przeczucie dobrego porozumienia-dla mnie
przynajmniej brak jest tej mowy ciała,która tyle mówi o człowieku.no i czynu,po
którym poznajemy kogos naprawdę.
w życiu zdarzyło mi się mieć bliskie kontakty z osobami ,z którymi dopiero po
wielu słowach i omówieniach "co poeta miał na myśli" dopiero dogadywałam się. i
doszłam do wniosku,że raczej chodzi o to czy system wartości mamy-mielismy
wspólny-a nie o magię błyskawicznego porozumienia.zdarzyło się też i tak,że
osoba,z którą rozumiałam się bez słów boleśnie zraniła i chyba bez żadnego
wysiłku czy żalu zrezygnowała z przyjaźni ze mną.
jest jednak moje osobiste ,czysto subiektywne doświadczenie i wynikające z
niego myśli.
wiem ,że odniosłam się tylko do jednego z wątków,które się tu pojawiły,ale mam
nadzieję ,że mogłam;-)
pozrdrawiam bigott;-)

[lord.byron]

Male i duze samotnosci.



** (JEST CALA ZIEMIA...)
Halina Poswiatowska

jest cala ziemia samotnosci
i tylko jedna grudka Twojego usmiechu

jest cale morze samotnosci
twoja tkliwosc nad nim jak zagubiony ptak

jest cale niebo samotnosci
i tylko jeden w nim aniol
o skrzydlach niewazkich jak twoje slowa


Samotnosc mieszka w pustych oknach ...
Kora - Manaam
[...]
Orfeusz mieszka w naszych sercach
Sen stal sie naszym wybawieniem

Samotnosc mieszka w pustych oknach
Czas jednostajnym przemijaniem
Nie ma komunii bez milosci
Komunia stala sie skandalem




Czyz nie jest tym, co ktos nazwal "bez dzielenia sie, "samotnoscia" gina, traca aure". Dzielenie sie to nie tylko, dzielenie rzeczami wznioslymi, uduchowionymi, lecz takze tym, co niesie dzie? nam codzienny. Zachwyt z rzeczy drobnych, moze nawet z tych, które, inni uznaja za marginalne i blahe. A wlasnie to jako suma naszych dziele? z naszych wewnetrznych samotnosci z kims, kto ta bariere, przerywa. Samotnosc nie jest zjawiskiem pojawiajacym sie nagle, nie spada z przyslowiowego nieba. Brak akceptacji juz w srodowisku rodzinnym powoduje pierwsze samotnosci. Pokolenie mlodego Wertera, z racji czy to statusu spolecznego, czy tez niezrozumienia ?duszy? zostalo zepchniete w samotnosc, zdeprecjonowane w wartosci. Bez tego dzielenia sie z innymi ?samotnoscia gina?, w zapomnieniu, czesto nedzy. Ich mogily sa gdzies miedzy bezimiennymi wieloma. Mozart. Lecz tych, co im ten los zgotowali, ich imion dzis nie pamieta juz nikt.
Zanik komunikacji werbalnej i spolecznej powoduje wlasnie osamotnienie i samotnosc. Z drugiej strony osamotnienie, jest najciezsza choroba XX wieku, wynik zalamania relacji spolecznych i miedzyludzkich.
Rozpad rodziny, konkurencja na rynku pracy, fetyszyzacja mlodosci powoduje, ze coraz wiecej ludzi staje sie de facto samotnikami czy wyboru, czy z przymusu. Szczególnie ludzie starsi odczuwaja to dotkliwie. Szukaja wokól mozliwosci nawiazania mozliwosci kontaktów miedzyludzkich, lecz i to w dzisiejszych czasach jest trudne. Ludzie z otoczenia gnajacy w pedzie za zdobyciem srodków potrzebnych do egzystencji, nie maja czasu na glebsze wiezi miedzyludzkie.

Barwy ochronne, czyli strach przed swiatem.
Wyjscie z pozycji, jestem samotnym to swiat mnie nie dotknie, jest zupelnie iluzoryczne. To jak z tymi, co nie wychodze na, zewnatrz, bo moge ulec wypadkowi samochodowemu na chodniku. Niemniej taka postawa moze stac sie matnia, droga bez wyjscia. Moze spowodowac wiecej ubytków na duszy niz zamierzone, w obawie by nie byc zranionym. Zepchnac do niezdolnosci uczuciowej, do umiejetnosci ich twartego
pokazywania, do bycia w nich spontanicznym, a nie racjonalnym. Bledne kolo z obaw zamyka sie tutaj, zamyka droge na wprost. Choc cena tego otworzenia jest wysoka. Ale strach, jak mawia przyslowie ma wielkie oczy.
Dlatego na seminariach z komunikacji uczy sie kontaktowania z drugimi osobami.
Jestesmy spolecze?stwem coraz bardziej milczacym.
?Ta dzwoniaca w uszach cisza to esencja samotnosci?.
Zagluszamy ja na codzie? zapatrzeni w TV, DVD, komputery. Najprostsze sposoby komunikowania werbalnego czlowiek ? czlowiek (komunikacji interpersonalnej, jakie brzydkie te slowa) zanikaja, szczególnie w krajach wysokouprzemyslowionych
w sposób dramatyczny. Ubozeje slownictwo, wypierane nowotworami jezykowymi, nowomowa.

Communio, communicare albo wspólnota, komunikowanie
Bóg byl samotny wiec w akcie stworzenia stworzyl na swoje podobie?stwo wlasnie ludzki gatunek, mezczyzne i kobiete. Dajac im cechy jednego i drugiego. Idac dalej mozna by, zaryzykowac twierdzenie, bo brakowalo Mu wlasnie tej wspólnoty i przez to i mozliwosci porozumienia sie. Komunikacji w obydwie strony.
Kamienie i glazy pozornie sluchaja glosu. Lecz pozostana na wiecznosc nieme.
I woda szumi plynac. Lecz to nie glos to jest tylko monotonny d?wiek.
Piekny moze. Nie przecze. Ale to nie wszystko.
Nasza osobowosc, indywidualna, niepowtarzalna.
Mamy w sobie wlasne Ja (juz Platon nazywa to Ego), Freud nazwal to ?Ich?. To jest tylko nasze i wlasne. Lecz z drugiej strony niebezpieczne. Cóz z tego, ze je kochamy, samo dla siebie. Ale czy jestesmy wtedy zdolni do wyzszych uczuc. Chyba nie.
I bedziesz kochal drugiego jak siebie samego. Przykazanie milosci, jest najprostszym sformulowaniem oddania, wiary i milosci. To ?Ich? nie moze nam przyslonic reszty swiata. Bo to nie moje Ego, jest Naj, Naj.
Sa jeszcze inni Wielcy Duchem.
Moze niepozorni i przez to niezauwazalni.
Brzydcy, koslawi a moze i ulomni.
Zajrzyjmy najpierw do naszego srodka, nauczmy sie tego w naszych malych samotnosciach, w kontemplacji, skupieniu. Moze ujrzymy sie wreszcie w innym swietle. Ale akceptujmy sie takimi, jakimi jestesmy, z naszymi zaletami i wadami. Bez tej akceptacji, nie ma szansy na dalszy krok do przodu, by sie zmienic. Wyjsc ze skorupki na zewnatrz. Bo tylko kontakt, wspólnota z innymi, czyni nas podatnymi na zmiany. I na uczucia.
O ile, to tylko chcemy.
Nie ma komunii bez milosci?

I nie ma obawy, ze bedziemy musieli sie wszystkiego wyzbyc, wyzbyc wlasnej indywidualnosci. Ja zachowamy zawsze. Jedynie wzbogacimy tylko o madre doswiadczenie innych.Jesli wzniesiemy sie tylko ponad nasz horyzont, chociaz o milimetr.
Zycie to nie bajka, choc w wielu przypadkach to tez i krzyz. Ale tylko tyle, ile potrafimy uniesc. Ale przede wszystkim sa i dni sloneczne. I te wlasnie one czynia je pieknym, dowartosciuja je. Sa i porazki, ale przede wszystkim te male i wieksze zwyciestwa.
Inaczej Bóg nie bylby TYM Bogiem.

Ach bym zapomnial uzyc jeszcze jednego waznego slowa.
TOLERANCJA.
Tolerancja innosci, jest chyba najwazniejszym czynnikiem w stosunkach miedzyludzkich. Jej brak rodzi konflikty, staje sie zarzewiem nieporozumie?.
Odbija sie sie rykoszetem jak pileczka pingpongowa.
Zrozum drugiego jak siebie samego.
Zaakceptuj takim jakim jest.

Wasz Lord Byron

Zalacznik

Niektóre przyczyny osamotnienia i samotnosci (cytowany ponizej tekst jest bez zgody autorów)

Akceptacja.
Rodzice okazuja akceptacje na rózne sposoby: przez dotyk, spedzanie z dziecmi czasu, przez sluchanie, karanie, okazywanie uczucia. Jezeli tego brak, gdy dzieci sa lekcewazone lub karane zbyt surowo, rozwijaja w sobie poczucie braku wartosci. Dochodza do wniosku, ze do nikogo nie naleza i wycofuja sie z kontaktów z lud?mi, albo tez narzucaja sie innym w sposób, który pociaga za osoba dalsze odrzucenie. Trudno im potem zaufac ludziom, a niezdolnosc zaufania
przeszkadza w nawiazywaniu glebszych relacji. Niskie poczucie wlasnej wartosci i poczucie braku akceptacji lezy u podstaw osamotnienia.

Nabywanie umiejetnosci spolecznych.
Kazdy z nas zna ludzi, którzy nie potrafia sie wlasciwie zachowac w grupie. Sa niewrazliwi na potrzeby i postawy innych, nie potrafia kontynuowac poprawnych relacji miedzyludzkich. Staraja sie manipulowac lud?mi, narzucaja sie, a to przynosi tylko odrzucenie, rozczarowanie i zwieksza ich osamotnienie. Tacy ludzie nie nauczyli sie wspólzycia z innymi. Ustawicznie próbuja, ciagle im sie to nie udaje i nadal pozostaja w samotnosci.

Przyczyny psychologiczne.
Równiez pewne predyspozycje psychiczne wlasciwe konkretnemu czlowiekowi powoduja, ze pozostaje on w stanie osamotnienia. Niskie poczucie godnosci wlasnej. Jezeli mamy o sobie niskie mniemanie, wtedy nie doceniamy wlasnych zalet i zamykamy sie w sobie, albo tez przeceniamy siebie az do zarozumialosci. Oba zachowania utrudniaja kontakty z lud?mi. Trudno jest budowac przyjazn,
jezeli mamy malo zaufania do siebie samych. Taki czlowiek nie potrafi okazywac milosci bez tlumaczenia sie, nie umie tez przyjmowac milosci bez ponizania sie. Poczucie wlasnej godnosci pomaga w nawiazywaniu przyjazni,
a przyjazn pomaga w budowaniu poczucia wlasnej godnosci i zmniejsza osamotnienie. Natomiast niskie mniemanie o sobie czyni czlowieka niesmialym i slabym, szukajacym oparcia u innych. Jezeli jednak inni ludzie nie sa w stanie zapewnic zaspokojenia nasz

[bigott]

Jakze obszerne potraktowanie tematu,
powinnismy to chyba potraktowac jako pewien przejaw szacunku :)

Piszesz sporo o roznych przyczynach samotnosci, tych wczesnych,
potem o braku czasu, zabieganiu itp. Wyliczasz, z jakich powodow
ta samotnosc sie pojawia, nie nagle, stopniowo.
Tyle, ze to wszystko tyczy sie samotnosci w rozumieniu oddalenia sie
od ludzi, kiedy jestes fizycznie sam, z czym pewnie w jakis sposob
(prawda, ze czasem wydaje sie to niemozliwe) mozna jakos sobie radzic.
Mnie chodzilo o ten swoisty rodzaj malych samotnosci "wsrod ludzi",
kiedy masz wokol pelno osob, wielu znajomych, kilku przyjaciol
a mimo to paralizuje cie swiadomosc, jak wielu spraw nie jestes
w stanie im przekazac.
Swiadomie uzylem zwrotu "nie jestem w stanie" bo nie chodzi
o jakis brak umiejetnosci, niewyksztalcenia czegos w sobie,
jestem coraz glebiej przekonany, ze ten brak mozliwosci
tkwi gdzis w nas, jest nam przypisany.

b.

[ejsi]

Osamotnienie wynikłe z niepodzielania tych czy innych zachwytów, nie jest
najgorsze( moim zdaniem:)). Nie poskarżę się na myśli powstające w
czasie "rozmów wewnętrznych niekontrolowanych", poskarżę się natomiast na brak
słów by je wyrazić. A samotność w czasie rozmów czatowych wynikła? Ta
największa jest w momencie, kiedy bycie przy rozmówcy jest niemożliwe wtedy,
kiedy staje się potrzebą.
Samotnie jest bez Was na codzień.

pozdrowieniowe serdeczności

P.S. Przekonałam się dzisiaj, że poczucie osamotnienia momentalnie blednie, w
konfrontacji z pięknem przyrody.

[Gość: margit]

ejsi napisała:

> P.S. Przekonałam się dzisiaj, że poczucie osamotnienia momentalnie blednie, w
> konfrontacji z pięknem przyrody.
momentalnie blednie = blednie na moment? jeśli tak, to rzeczywiście tak bywa, ale czy takie "zamazywanie"
samotnosci nie jest czasem takim samym oszukiwaniem siebie jakpróby udowodnienia, że porozumienie jest możliwe?
słodycz zwycięstwa - gorycz porażki
gorzko pozdrawiam, ejsiku, choć z uśmiechem

[ejsi]

Gość portalu: margit napisał(a):

> ejsi napisała:
>
> > P.S. Przekonałam się dzisiaj, że poczucie osamotnienia momentalnie blednie
> , w
> > konfrontacji z pięknem przyrody.
> momentalnie blednie = blednie na moment? jeśli tak, to rzeczywiście tak bywa,
a
> le czy takie "zamazywanie"
> samotnosci nie jest czasem takim samym oszukiwaniem siebie jakpróby
udowodnieni
> a, że porozumienie jest możliwe?
> słodycz zwycięstwa - gorycz porażki
> gorzko pozdrawiam, ejsiku, choć z uśmiechem

Witaj margit
Momentalnie blednie=bardzo szybko znika, ale masz rację, znika w danej chwili,
na krótko. Pozostaje tylko wierzyć, że takich chwil będzie coraz więcej i
więcej, by w końcu słodycz zwycięstwa zadomowiła się w naszym życiu na długo.
pozdrawiam ciepło, bez odrobiny "gorzkości"

[justka3]

Bigocie:)
śledzę sobie ten wątek odkąd się pojawił... otworzyłeś dzięki niemu wiele
znaczeń słowa „samotność”... na pewno nie dodam tu nic nowatorskiego, nic
czego już osoby wypowiadające się nie powiedziały...
Zgadzam się z tym, że jesteśmy samotni w tłumie, czy tego chcemy, czy nie
chcemy..., nawet gdy wokół nas są osoby bliskie, kochające, starające się
zrozumieć... To jest chyba jedna z tajemnic człowieczeństwa... Dlatego też
najtrudniej być samemu z sobą...
Mel pisał o nieprzekładalności „chwil ulotnych”. Ja często czuję właśnie taką
nieprzekładalność... Mam wrażenie, ze język jest zbyt ubogim narzędziem, by
oddać to, co chcę przekazać (tak jest też teraz...:) ), że mnie ogranicza, nie
pozwala mi dotknąć istoty... Dlatego tak cenię mowę ciała – spojrzenie,
dotknięcie, uśmiech... One często mówią więcej niż słowa... czasem pozwalają
nawet dotrzeć w głąb czyjejś małej samotności, współodczuwać... Tylko my często
tego nie zauważamy. Zachowujemy się jak ci dorośli z „Małego Księcia”... coś,
co nie jest ubrane w liczby, nie jest zmierzalne, konkretne... nie istnieje dla
nas. I wtedy tracimy możliwość uczestniczenia w czyjejś samotności...
Dzięki Bigocie:)

justka

PS margit – czy tu nie wolno stawiać wielokropków??? Nie znam się na obyczajach
forum. Nie pisuję. Czynię teraz wyjątek – z sympatii do Bigotta i wdzięczności
za niebanalny temat. Uwielbiam wielokropki! One właśnie pomagają oddać w języku
pisanym to, co nieprzekładalne, niedopowiedziane, niepewne... One zostawiają
miejsce na wejście drugiego człowieka i jego osobiste odczytanie.

Wszystkie samotnosci male i duze

[konstanncja]

Jest samotnosc lotu samolotem, kiedy chmury
w dole wygladaja jak mus truskawkowy z bita
smietana, az chcialoby sie chwycic za reke
kogos siedzacego obok i powiedziec "Popatrz,
mozna by to zjesc lyzeczka", podczas gdy obok
jest tylko powazny biznesmen z branzy chemicznej
analizujacy notowania gieldowe przez okulary
w tytanowej oprawce.

Jest samotnosc calonocnej bezsennosci,
wpatrywania sie w sufit i tlumaczenia sobie
dlaczego nie powinno sie pragnac kogos, kogo
sie bardzo pragnie.

Jest samotnosc wiersza przeczytanego o 4 rano,
samotnosc zachwytu polaczonego z absolutna
niemoznoscia obudzenia Go, bo "jest srodek nocy,
a ty jestes wariatka i nie wszyscy maja luksus
nienormowanego czasu pracy, i daj mi spac".
:)

Jest samotnosc proby opisania zachwytu "Aniolem
stojacym w sloncu" Turnera z Tate Gallery,
mala samotnosc zdziwionego wzroku sluchajacego,
bo to przeciez "tylko" aniol patrzacy z lekka w gore
w plamie swietlistego blasku.

Jest samotnosc pierwszego sniegu daleko od domu,
nocnego sklepu, sluchania oddechu spiacego...
I wiele innych.

Male samotnosci bywaja ciemne jsk noc, na szczescie
sa poranne rytualy budzenia switu kawa i pocalunkami,
jak w wierszu Poswiatowskiej


Jeszcze`rano moj mily jeszcze ptaki spia
uspokoj nastroszone pocalunkow skrzydla
glos Twoj obudzil miodne pszczoly slonca
i tancza ponad glowa moja pelna snu
glos Twoj skrzydlami swierszczy
straca z moich powiek cisze mily
a przeciez ptaki spia

rano jeszcze moj mily a Ty dotykiem ust
czynisz swit w moim domu i na moim niebie
rozchwiane liscie topol rysuje wschod
na lisciach swieca krople porannego dzdzu
i poje Cie a przeciez mily drzewa spia


Bo jest jeszcze milosc, ktora samotnosciom
malym i duzym obwieszcza koniec, kladzie kres,
zapieczetowuje je jak list i chowa do szuflady.
:)))
To chyba pomaga.

[Gość: agni_me]

Ładne to takie, różne całkiem, ale tak ładnie różne. Miałam gdzieś w sobie chęć
napisania, że to niezupełnie tak z miłością i z ..., ale po co mam pisać?
Boję się, że niezdarnością słów potargam czyjąś uczesaną samotność.
Tylko myślę, że czasem te najmniejsze samotności, zrodzone z zachwytu, ze
śmiechu, czy wzruszenia, najmocniej chwytają za gardło i mają moc budzenia
demonów.

oczy_migdałowe

[konstanncja]

Dziekuje za mile slowo odnosnie porannej tworczosci, Agni :)

Z miloscia zawsze jest niezupelnie tak (jakbysmy mysleli).
Pomiedzy tym co ma byc, a co sie nie dzieje lub dzieje
jest cale morze miejsca i czssu. I to morze nazywa sie
Mare Solitudis, wzorem morz ksiezycowych :)

> Boję się, że niezdarnością słów potargam czyjąś uczesaną samotność.

Ja sie nie czesze Agni, chodze potargana jak czarownica :)
Tak, ze nie ma zadnego niebezpieczenstwa, ze jakies wlosy sie poplacza.

> Tylko myślę, że czasem te najmniejsze samotności, zrodzone z zachwytu, ze
> śmiechu, czy wzruszenia, najmocniej chwytają za gardło i mają moc budzenia
> demonów.

Chwytaja za gradlo - fakt, tak mocno, ze nie mozna tchu zlapac.
A demony? Trzeba je uglaskac, ukolysac zeby spaly slodko jak dzieci.
Kiedy sie budza wprowadzaja w zycie a) zamet, b) bezsennosc, c) tesknote
i samotnosc kiedy juz wszystkie burze mina.

Pozdrawiam.

[bigott]

Naprawde ladnie powiedziane...
Niestety nie ma we mnie tyle powsciagliwosci co u Agni
i zapytam wprost (w koncu jest to wątek o porozumieniu:)
naprawde sądzisz, że miłość wystarczy?
Ze wtedy wszystkie Twoje zachwyty stana sie wspolne, przekladalne?

b.

[konstanncja]

Moge przezyc dwa tygodnie o jednym komplemencie i wodzie,
tak wiec zapewniles mi, Bigocie czternascie dni egzystencji :)

Zazhwyty nie sa przekladalne, wiem o tym dobrze.
W tym caly problem, czasami nie chcemy zeby byly, czasami
nie moga byc z samej swojej natury.
W koncu gust jest tym co najbardziej dzieli ludzi.
Moze nieslusznie, bo nie zalezy od dobrej woli ani checi,
trudno nakazac sobie milosc od zachodow slonca :)

Na pierwsze pytanie odpowiem Ci slowami majora Briggsa
z "Twin Peaks".
Najpierw rys sytuacyjny, noc, gesty las w okolicach gory
o blizniaczych wierzcholkach, meska wyprawa w nieznane
w skladzie wspomniany major Garland Briggs oraz agent
specjalny Dale Cooper. Pohukuja sowy, przy okazji
dowiadujemy sie, ze sowy nie sa tym czym sie wydaja.
I major Briggs wypowiada znamienne slowa "Boje sie chwili,
w ktorej okazuje sie, ze milosc nie wystarcza".
Tez sie tego boje.

To tyle.

[agnes030]

to wtedy myślę jest to pocieszające, w momencie uświadomienia sobie wspólnoty
samotnych stajemy się przynależnymi do pewnej grupy, zasada ta myślę obowiązuje
każdą samotną jednostkę..

inny aspekt

[bigott]

Czytajac powyzsze, mozna dojsc do wniosku,
ze male i duze samotnosci zdarzaja sie nam przede wszystkim
z powodu czyjejs nieuwagi, badz nadmiernej uwagi ku rzeczom niewaznym,
z braku czasu, szacunku czy po prostu braku drugiej osoby...
A ja ciagle uparcie swoje :)
Kiedys myslalem, a przyznam ze bylo to mile uczucie,
ze wszystko co czlowiek robi, co oglada, slucha, czyta,
wszystko, czego sie uczy zbliza go stopniowo do innych ludzi,
daje wieksze szanse na porozumienie, przekazanie rzeczy waznych.
Teraz blizszy jestem stwierdzeniu, ze kazde jedno spostrzezenie,
doznanie, zachwyt, kazdy kontekst nawet, zawlaszczamy dla siebie,
stają sie elementem naszej, bardzo osobistej galerii obrazkow,
filtrow raczej, przez pryzmat ktorych patrzmymy na wszystko co potem.
A rozmowy na temat spraw pozornie nam wspolnych czynia wszystko
bardziej wydocznym, bo ilez razy przyszlo nam sie przekonac,
jak roznie ksiazki czytalismy, choc przeciez tytul byl ten sam,
podobnie z filmami, obrazami (np. taki B.) itp...
Czy milosc wystarczy?

b.

[Gość: binka]

możemy w tym wątku pójść dalej-po co czytamy, rozwijamy się, krzątamy
codziennie?
po co żyjemy?
jaki sens to ma?

dalej są już tylko smoki.

[Gość: axe]

b.
Ciekawy temat poruszyłeś...mnie gryzący już długo.SAmotność duszy. Zjawia się
tak nagle....potem odchodzi....wraca...Samotność wynikająca właśnie z czego?
Samotność wśród bliskich - mężą , dziecka..samotnośc wobec świata...nie umiem
sobie z tym czasem poradzić.Dziękuję CI za początek....a innym za ciekawe
wypowiedzi...troszkę pomoga wiara,że inni tez tak czują.Im jestem starsza tym
więcej myślę...rozbieram wszystko na czynniki pierwsze...i najgoorsze nie
potrafię tych mysli powstrzymać.....

[Gość: binka]

ten aspekt samotności-dostrzeżenie , iż z pewnymi sprawami musimy się sami
uporać ;że pewnych zachwytów nie mamy z kim dzielić; że czasem zawodzą nas ci,
którzy powini nas wspierać i wynikające z tego gorzkie uczucie samotności
wewnętrznej jest chyba dojrzałością czy też dorosłością.
mozna by to okreslić lekko cynicznym "w życiu możesz liczyć tylko na siebie".
jednak -gdy się ma świadomość tego-jak dar mozemy przyjmować każdy gest,
przyjaźń, uczucie, pomoc, wspólny zachwyt, rozmowę......wszystko ,co daje nam
drugi człowiek-ten najbliższy i ten zupełnie obcy:-)

[Gość: binka]

bardzo mi się podoba to co napisałaś agni:-))))))))))
pozdrawiam.

inny aspekt innego aspektu

[Gość: agni_me]

O natko bigott, co za cholerny temat na letnią kanikułe, zamiast myśleć o tym
jak tu rozciągnąć sierpień do sześciu tygodni i wreszcie uciec gdzieś w świat,
w mojej głowie błąka się myśl - to nie tak z samotnością, jakoś nie tak...

Jeśli ominiemy to, co nie zależy od nas, te wszystkie samotności bo coś, te
nieuwagi, nieszacunki, niedoczasy, drugie osoby, zostawimy te samotności, które
rodza w nas bunt i od których nawet przyzwyczajeni pragniemy uciec, zostanie
nam coś w swej istocie pięknego, zostaniemy my sami.

Doświadczenia, ludzie, sztuka, te wszystkie "ty wcale mnie nie rozumiesz"
pchają nas ku rozumieniu. To one mówią do osoby raz w życiu widzianej, którą
zna się tylko z literek "wiem, co czujesz" w odpowiedzi na zdania bezładne.

Rodzi się z poznaniem także wyjątkowość, a z nią samotność i niemożność
podzielenia się zachwytem choćby. Kochając można oddać ostatnią koszulę, życie,
marzenia, ale nie można oddać łez, bo pachnie jaśmin. Zakochanie daje nam
zapomnieć o samotnościach, liczy się wtedy to, że obydwoje lubimy zupe
kalfiorową, a nie to, że krwisty befsztyk jest dla mnie nie do zjedzenia
(wybaczcie, uproszczenie kulinarne,ale jestem głodna jak diabli).

Nie mam wątpliwości, że wiele moich zachwytów budzi w ludziach chęć popukania
się w czoło, zdaża się, że najbliżsi, ci co wiedzą najwięcej patrzą na mnie jak
na kosmitke i cieszy mnie to. Jakże cholernie smutno by było, gdybym umiała
wszystko zrozumieć i wszystkim się podzielić, a poza tym czasami...

To było wiele lat temu w muzeum, w którym wszyscy pędzą na górę, dół
zostawiając dla takich snujów jak ja. Przeż Paryż dawno przetoczyła się
turystyczna stonka, a mnie wciąż gnało do kilku obrazów. Prawie codziennie
spotykałam tam starszego pana, przegadaliśmy kilka kaw, ostatni raz spotkałam
go przy obrazie kobiety, która wyciąga dłoń w błagalnym geście, drugą
przyciskając do serca. Pamiętam jak mówiłam wtedy, że dziwny gest jak na
proszącą o wsparcie, on tłumaczył ignorantce, że gest ten był oczywisty w
dziewiętnastowiecznym Paryżu, że widać to choćby z ówczesnych gazet. Nie
rozmawiałam z nim od tamtej pory. Kiedy po kilku latach dostałam pocztą jeden z
autorskich egzemplarzy albumu o Muzeum d'Orsay byłam zaskoczona. W albumie
znalazłam kartkę z dedykacją i podziękowaniem za rozmowy, kończyła się
zdaniem "myslisz, że błagała by wrócił?" W albumie tym nie ma "Żebraczki"
Pozdrawiam

Żyłka słoneczna

[nonstop]

Śródziemnomorski poranek. Turystów jeszcze nie widać. W Mieście odbywa się jak
co roku festiwal teatrów ulicznych – spektakle ciągną się późno w noc i
większość widzów śpi o ósmej rano. Idę na most. Wieje jak diabli. Dołem
przelewa się zielono-niebieska Rzeka. Zbliżam się do urywającego się nagle
przęsła.
Hmm, na końcu mostu wprost na trotuarze siedzi zakonnica. Pozdrawia mnie,
przyjechała z jakiegoś niemieckiego zgromadzenia. Zaintrygowany, nie najlepszą
niemczyzną pytam, co tu tak sama robi. Odpowiada, że wreszcie może być sama, a
w klasztorze to mało możliwe...
Odchodzę zatem, siadam na barierce kilkanaście kroków dalej.
I tak razem, ale osobno czekamy na tańczące panie i panów.

:-)

[k2]

nigdy nic sam zawsze to co robią inni , nigdy nic sam , zawsze cos skopiowac .
szkoda ,że nie potrafisz sam od siebie :(

[nonstop]

k2 napisał:

> nigdy nic sam zawsze to co robią inni , nigdy nic sam , zawsze cos
skopiowac .
> szkoda ,że nie potrafisz sam od siebie :(

Primo: skąd pomysł, że to jakaś kopia była?
Secundo: a spróbój znaleźć źródło tej historyjki, dam Ci konia z rzędem;
Tertio: nie będzie ani konia, ani rzędu - bo punkt drugi jest niemożliwy;
Pozdrawiam mimo wszystko

[nonstop]

boszsz, "spróbuj" miało być
hihi

[feministka0.75]

Ty to masz zycie!!!

A ja wybralam sie do Salzburga, pieknie polozonego miasta, ktore czesto
widzialam - tylko przejazdem niestety. I powiedzialam sobie taaa to romantyczne
maisto musze kiedys zobaczyc i powzdychac ta atmosfera szlachetnej muzyki,
starych budowli i jeszcze starszych otaczajacych gor :-)))

I wybralam sie w zeszlym tygodniu i co? Trafilam na Love Parade (czy jak to sie
tam pisze) Bylo glosno, huczno, dymno, wszedzie walaly sie ulotki, lali woda i
smierdzialo piwem...

[k2]

uśmiech, a kochanie i zakochanie to chyba ksążkowa interpretacja jak myślę?(z
rzeczewistością nie ma nic wspólnego)

maćka poszukiwanie aspektu

[Gość: agni_me]

Maciuś, zaczynam podziwiać Twoją nie_umiejętność czytania tego, co piszę. Udaje
ci się to wyjątkowo, z czego wnoszę, że nigdy nie uda nam się >poczuć razem<.
Z jednego zdania wyrwanego z kontekstu wnioskować na temat mojego postrzegania
miłości i wydawać jeszcze opinie... daruj sobie, proszę. Chyba, że Ci się
pomylił aspekt z afektem :-)

[Gość: gb]

nie

do agni me;-)

[Gość: binka]

mój wpis zrobił się przed- zamiast po- twoim agni:-)))))ten wczesniejszy:-)

[onaijuz]

nie powiem abys opowiadał o tym co czujesz czy myślisz aby dowiedziec sie czy
Ktos mysli podobnie. Ale jesli się tego nie zrobisz to nigdy sie nie dowiesz...
ale na pewno gdzies tam...

tak mi jeszcze przyszlo do glowy...

[bigott]

jak poradzic sobie z sytuacja, kiedy ktorys z naszych zachwytow,
mimo calej swiadomosci nieprzekladalnosci, mamy ochote z kims dzielic?
Gdy proby nasze spelzaja na niczym, czy i wtedy patrzymy na
sytuacje przez pryzmat naszych niemoznosci.
Wydaje mi sie, ze pojawia sie wtedy bardzo czesto pokusa,
by idac na skroty, skwitowac "on/ona nic nie rozmumie"...
Brakuje nam chyba nazbyt czesto szacunku dla tych swiatow rownoleglych,
co prawda rozlacznych, ale rownoprawnych, rownie pelnych trescia.

b.

[konstanncja]

bigott napisał:

> jak poradzic sobie z sytuacja, kiedy ktorys z naszych zachwytow,
> mimo calej swiadomosci nieprzekladalnosci, mamy ochote z kims dzielic?
> Gdy proby nasze spelzaja na niczym, czy i wtedy patrzymy na
> sytuacje przez pryzmat naszych niemoznosci.

Wtedy Panie Bigocie wystarczy tego kogos, kto niby
nic nie rozumie pocalowac, zamknac oczy i pomyslec,
ze mozna przeciez miec jeszcze mniej :)))
Czy to jest droga na skroty?
Byc moze.
Czy prowadzi do zamierzonego celu, czyli do iluzji
poznania i podzielenia sie?
Tak.
Niczego wiecej nie mozna chciec :)

Tak mi jeszcze przyszedl do glowy Lesmian...

[konstanncja]

... ktory bardzo trafnie uchwycil to, ze w pewnych
sytuacjach cos takiego jak wspolodczuwanie
nie istnieje.
My sie tylko zapodziewamy przez wiekszosc czasu,
a tylko chwilami ulegamy slodkiej uludzie, co kobietom
sie zdarza bez porownania czesciej.

A teraz oddaje glos poecie :)


Gdy domdlewasz na lozu, calowana przeze mnie,
Chce cie posiasc na zawsze, lecz daremnie, daremnie!

Już ty wlasnie - nie moja, juz nie widzisz mnie wcale.
Oczy mgla ci zachodza, slepna w szczesciu i szale!

Zapodziewasz sie nagle w swoim wlasnym pomroczu,
Mam twe cialo posluszne, ale cialo - bez oczu!...

Zapodziewasz sie nagle w niewiadomej otchlani,
Gdziem nie bywal, nie sniwal, choc kochalem cic dla niej!...

Wyrazy szacunku i dobranoc :)

[Gość: margit]

bigott napisał:

> jak poradzic sobie z sytuacja, kiedy ktorys z naszych zachwytow,
> mimo calej swiadomosci nieprzekladalnosci, mamy ochote z kims dzielic?
> Gdy proby nasze spelzaja na niczym, czy i wtedy patrzymy na
> sytuacje przez pryzmat naszych niemoznosci.
> Wydaje mi sie, ze pojawia sie wtedy bardzo czesto pokusa,
> by idac na skroty, skwitowac "on/ona nic nie rozmumie"...
> Brakuje nam chyba nazbyt czesto szacunku dla tych swiatow rownoleglych,
> co prawda rozlacznych, ale rownoprawnych, rownie pelnych trescia.
>
> b.
a pomyśl, czy można inaczej, bigo? przecież sami przez ...naście postów
roztrząsaliśmy kwestię niemożności przekazania ulotnej emocji NIEZALEŻNIE od
tego, czy tego chcemy, czy nie; tak samo "ten drugi" zapewne bardzo by chciał
zrozumieć, ale jakoś mu nie wychodzi; czy to kwestia odmiennego bagażu
doświadczeń, czy też wręcz odmiennej konstrukcji umysłu - nie wiem; wiem, że
na pewno "miłość nie wystarcza" i próba zasłaniania się nią przed pewną (=
określoną, nie "nieuchronną") samotnością jest skazana na niepowodzenie,
podobnie jak próba "załatania" miłością tego, że niemożność podzielenia się
naszą samotnością często uwiera nas w duszę...
m.
p.s.
to tak gdańsko-po_podwodnie, dlatego nieskładnie może, ale chciałam się tym
jednak podzielić ;-)

[Gość: agni_me]

ech dobra, mądra margit, czasem nie trzeba rozumieć, czasem wystarczy czuć ...
Ale żeby czuć, trzeba sobie pozwolić nie rozumieć.

[Gość: margit]

kiedy przeważnie tak świetnie czuję, że nie rozumiem, Agni ;-)
a poważniej: kiedy dwie osoby czują to samo (i nie jest to przypadkiem ukłucie
tej samej szpilki ;-)) - to fantastycznie; tyle, że mnie taka sytuacja
zdarzyła się może klika razy w życiu, i za żadnym razem nie miało to nic
wspólnego z miłością; czasem tęsknota za takim momentem jest tak silna, że aż
boli; i czasem też zastanawiam się, czy gdyby takich chwil nie było - nie
bolałoby mniej
hipek_smutnawy [zwyczajowo]

[bigott]

>kiedy dwie osoby czują to samo (i nie jest to przypadkiem ukłucie
> tej samej szpilki ;-)) - to fantastycznie;

A jak to poznac, kiedy nie sa w stanie precyzyjnie przekazac
sobie na wzajem tego co czuja? :))

b_jezykowo_purystyczny

[Gość: agni_me]

margitu,
na >nieważne< i >znowu nic nie rozumiem< to ja mam prawa autorskie :-)
Twoja mądrość nie stoi w opozycji do czucia, wręcz przeciwnie.
Chwil >współczucia< takiego prawdziwego jest w życiu niewiele, dlatego mają moc
magiczną i pamięta się je tak długo. Zastanawiasz się, czy bez nich nie byłoby
mniej trudno, a ja wciąż pamiętam Twoją opowieść o pewnym zachodzie słońca i
myślę sobie, że wart był wszystkiego.
Pozdrawiam serdecznie sfieszaczku :-)

Ps. a moje po_czucia wspólne też jakoś omijały miłość

[bigott]

Agni,
Docieramy powoli do rzeczywistych podstaw
Twojego powszechnie deklarowanego nic_nie_rozumienia :))
(choc w tym swietle musze przemyslec role trzepotania)

b.

taa to akurat rozumiem...

[feministka0.75]

No wlasnie biggocie drogi

Zakladasz nowy watek, podajesz konkretny problem, a wszyscy madrze sie
wypowiadaja - talko nie na temat....

[tortugo]

no ale wypowiadanie sie na temat byloby oznaka... prostolinijnosci? a fe! ;)
ach, jak kusi stac sie krytykiem... ale to nie ten watek, wiec nie :)

[bigott]

bo widzisz, droga femm,
skoro ustalilismy powyzej, ze z gory skazani jestesmy
na glebokie nie_porozumienie w sprawach zasadniczych,
przestaje byc istotny temat, wazne by sie madrze wypowiadac :))

b.

[Gość: margit]

no, bigo, czy tym razem to nie ty sam zamykasz wątek niczym tezę C.B.D.U.? ;-
)) ponieważ dyskusja nasza była o niemożności porozumienia - ergo porozumienie
w kwestii znaczenia wpisów w dyskusji również jest niemożliwe? ;-) mimo całej
powagi sytuacji nie mogę nie podzielić się odczuciem, które wywołała we mnie
lektura ostatnich postów: gorzka ironia, i uśmiech równie półuśmieszny i
samotny co i próbujący wczuć się w głębię "nierozumienia naszego
powszedniego"...
ech bigo, obyśmy tylko tak się nie rozumieli jak tu :)
m.

[tortugo]

powialo dyskretnym urokiem burzuazji ;)

[Gość: ewka]

tesknieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
ewka_co_teskni_ze_lojenny_loagni_lolampko_lomigobigo_lorybo_locicowiemy

[bigott]

biedna wewka :)
usciski i wszystkie takie (reszta, jak wrocisz)

by pozostac przy temacie, ma ta wewka problem conajmniej zdwojony
w stosunku do naszych zmagan z nie_przekladalnoscia spraw.
Jak juz przelozy co ma do przelozenia na slowa, to potem jeszcze
trzeba z polskiego na cudze... strach pomyslec ile mozliwosci
rozminiecia sie z zamierzeniem :))

b.

[Gość: margit]

a ile możliwości olapsusowania wszystkiego ;-))) że łojezy ;-))
hipek_co_tez_sciska_ewke_mocno

[bigott]

dziekuje wszystkim, ktorzy glos tu zabrali
(choc w egocentryzmie swoim mialbym ochote
po trzykroc dziekowac, by uzyskac magiczna liczbe
100 wpisow :))

b.

No i setny...

[feministka0.75]

Dobrze jest czasami tak samotnie...

Znalazlam ostatnio kanie (grzyba) piekny, dorodny, ale sam jeden. W Polsce
nieopedzilabym sie od chetnych sprobowania
tego rarytasu, a tu spokojnie - patrzyli tylko na mnie i zapewne zastanawiali
sie - kiedy wzywac karetke...

Pozdrawiam
Fem3/4

[adam.gazeta.pl]

ten wątek powinien dostać nominację do najciekawszego wątku na tym forum.

[Gość: b.]

ej tam od razu nominacja
(w dobie big brother'a wszystko juz co innego znaczy :)

b.

[yunona]

To jeden z najpiękniejszych wątków jakie czytałam.
Pozdrawiam autorów tego dzieła)))))

teraszszsz ja

[Gość: ewka]

Bigo, pozwolisz, ze sie wetne - troche poznawo, ale nie za pozno, tusze (nie
tusze, ze utylam, tylko tusze ze tusze, i nie do rzes malowania, tylko tusze ze
tusze, i nie ze prysznic, tylko tusze ze tusze - moge mnozyc znaczenia jeszcze
troche, haha albo wlasciwie hłe hłe).

wiec - milosc nie wystarczy. I ludzie inni nie wystarcza.(kropka)
Czasami mam wrazenie, wlasciwie bardzo czesto mam wrazenie, chyba najblisko
prawdy bede, jesli powiem, ze zawsze mam wrazenie, a nawet tak uwazam a nie
wrazeniam (choc to juz brzmi mocarnie, a wolalabym zostawic sobie margines na
blad, pomylke), ze - przywolane przez Ciebie - male samotnosci byly, sa i beda.
Nie do wypelnienia, chyba (to ten malenki margines), na stale.
Na swoj uzytek stworzylam kiedys, dawno temu, pojecie MOS-a.
Moj Obszar Samotnosci. Kiedys, bedac mlodym dziewczeciem, myslalam, ze on
pojawia sie i znika. Dzis wiem, ze on jest, trwa sobie, czy sie to komu/mi
podoba czy nie. Im jestem starsza tym czesciej mysle i czuje, ze on jest po
cos. Czemus i komus sluzy. Pewnie posiadaczowi MOS-a, sluzy. Nie chce mi sie tu
rozwijac, jakiemu to czemu sluzy. Dodam tylko, ze zdarza mi sie myslec, ze sa
tacy Szczesliwcy, ktorych MOS to miejsce dla... Boga...
ewka_z_MOS_em

[Gość: b.]

Podejrzewam, a raczej mam wrażenie,
nie, raczej jestem pewny ze zostane
zle zrozumiany. Nie trzeba spraw równie wielkich
co wiara, czy tez jest calkiem sporo
równie waznych czy trudnych do przekazania,
ze nasze do nich odniesienie spycha
w samotnosc. I nie chodzi chyba o to,
ze koniecznie sami musimy sobie z nimi radzic...
ot, chyba trudno sie nimi podzielic.
I masz zapewne racje, ze Czemus to sluzy,
choc pewnie kazdy inaczej to Czemus sobie nazwie
i gdzie indziej bedzie go szukal.

b.

[Gość: ewka]

podejrzewam, ze zostales zrozumiany, dobrze.