Wielki konkurs ''Wakacje z dreszczykiem''

[mala_mi_25]

Wymarzony i długo oczekiwany urlop spędziłam na południu Majorki w miejscowości
Paguera. Wyjazd ten zapisał mi się w pamięci nie tylko za sprawą pięknych,
rajskich krajobrazów, lecz również przygody, którą do dziś wspominam z
mieszanymi uczuciami. Codziennie popołudniami "urywałam się" na spacery, by
poznać urocze zakątki wyspy. Podczas jednego z takich spacerów wielkie
zainteresowanie moją osobą okazało dwóch młodych Murzynów. Początkowo zaczęli
mi się przyglądać, nieśmiało uśmiechać. Jakby tego było mało, zaczęli chodzić
za mną jak mój cień "do kwadratu". Wchodzili za mną do sklepów, odwiedzili ze
mną jubilera, lecz powstrzymali się, gdy weszłam do sklepu z kobiecą bielizną.
Wychodząc ze sklepu zauważyłam, że panowie czekają na mnie na ławeczce.
Pomyślałam sobie, że być może mężczyzna mojego życia wynajął sobie
dwóch "facetów w czerni". Później przyszło mi na myśl, że być może są to groźni
przestępcy i poczułam - pomimo upału - ciarki na moim ciele, a serduszko
zaczęło wyjątkowo mocno bić - i to nie z miłości, chociaż Murzynów darzę
sympatią. W tym momencie, gdy obleciał mnie strach, dwaj panowie postanowili
przemówić. Ich język angielski był wyjątkowo ubogi, lecz - w przeciwieństwie do
mnie - wyśmienicie znali hiszpański. Powtarzali ciągle "mañana", pokazując przy
tym na zegarek oraz wypowiadali słowa, których tak naprawdę nie zapamiętałam.
Myślałam, że podoba się im mój zegarek, który, muszę przyznać, jest bardzo
wyjątkowy i oryginalny. Pomyślałam, że może to amatorzy zegarków... Jedynym
słówkiem, które potrafili powiedzieć po angielsku było "sea", co po polsku
znaczy "morze". Zaczęli robić się natrętni, więc dla świętego spokoju
powiedziałam im OK, chociaż wcale nie wiedziałam na co się zgadzam. O dziwo,
oni zrozumieli, a ja zwiałam. Po przyjściu do hotelu, zapytałam syna
właścicieli, z którym się zaprzyjaźniłam, co znaczy słowo "mañana" i to, co oni
mówili do mnie i pokazywali. Okazało się, że słowo, którego nie zrozumiałam,
oznacza "jutro". Razem doszliśmy do wniosku, że właśnie umówiłam się z
Murzynami na jutro na plaży. Byłam wielce przerażona tym, czego dokonałam.
Następnego dnia nie wychodziłam już nigdzie, gdyż oni ciągle się kręcili -
najprawdopodobniej w poszukiwaniu mojej osóbki. Od "randki w ciemno" wybawił
mnie wyjazd następnego dnia do kraju. Pomimo niebywale pięknego miejsca i nad
wyraz udanego pobytu, odetchnęłam z wielką ulgą, wchodząc na pokład samolotu. A
później był tylko ryk silników... i mój, że muszę z tego raju już odlecieć. A
teraz zmieniam wygląd, uczę się hiszpańskiego i planuję kolejne wakacje na
Majorce.

[aga07]

Moje wakacje z dreszczykiem odbyły sie trzy lata temu w Chorwacji z chłopakiem i parą znajomych.Dreszczyków było kilka-przyjemne i przerażające.Zaczne od tych przyjemnych.Już sam wyjazd do Chorwacji,jako pierwszy zagraniczny wyjazd był podniecający.Sama podróż samochodem przez tyle godzin męcząca,ale obfitująca w różne przygody.Lekko"rozczarowani" byliśmy przekraczaniem granic.Myśleliśmy,że będziemy sprawdzani,przeszukiwani itd.a nawet nikt nie wziął naszych paszportów do ręki(tylko na polskiej granicy)tylko dawali znaki żeby dalej jechać:).Pierwsza przygoda była w Austrii,gdy lekko się pogubiliśmy.Łamaną angielszczyzna dogadaliśmy sie z miejscowym,który wsiadł na skuterek i nas "eskortował"do właściwej drogi.Później podróż przebiegała bez zastrzeżeń,już w Chorwacji piękne widoki itd.Kto był wie co mam na myśli:).Przebywaliśmy w Primosten,co krok to Polak.Kolejnym przyjemnym dreszczykiem był rejs statkiem do wodospadów na rzece Krka.Sam statek wyglądał na przedwojenny,ale było super.A teraz przejdźmy do tego nieprzyjemnego dreszczyka.Pewnego pięknego dnia(jak każdy w Chorwacji)wybarliśmy sie na plażę,niestety kamienistą.My-dziewczyny opalałyśmy się,a nasi macho poszli popływać na materacu.W pewnym momencie materac zaczął uciekać.Chłopcy go gonili,ale się rozdzielili i się nie widzieli.Mój luby lekko się zmęczył i dopłynął do najbliższej wyspy,tam czekała go nagroda bo wszyscy opalali się tam nago.Kolega,który popłynął za materacem zaginął.NIe było widać,ani jego,ani materaca.Mój chłopak zdążył wrócić z tej wyspy,a kolegi nadal nie było.Już zaczęliśmy panikować,szukać go,wypytywać ludzi.Po godzinie ze łzami w oczach zaczęliśmy myślec o najgorszym.Co teraz zrobimy jak to powiemy jego rodzicom.Po paru minutach patrzymy,a on idzie prawie na czworakach z materacem pod pachą.Po paru uściskach z ukochaną opowiedział swoją przygodę.Okazało się,że podczas pogoni za materacem zniosło go "trochę" do innej miejscowości.Tam wyczerpanego wyłowili jacyś Czescy turyści i dowieźli do brzegu,tylko że w sąsiedniej miejscowości.Stamtąd szedł na piechotę prawie pół godziny.Cała przygoda dobrze się zakończyła,ale strachu sie najedliśmy jak nigdy.Wakacje w Chorwacji były udane,na pewno jeszcze tam wr ocimy.Pozdrawiam wszystkich Podróżników:)

[piro555]

Studencka (czyt. ograniczony budżet) wyprawa do Chorwacji.
Podróż (z Gdańska do Dubrownika) miała trwać około 40 godz, niestety jeden z
wielu naszych środków lokomocji –staaara Setra,
rozsypał się w Budapeszcie, czekaliśmy wiec kilkanaście godzin na parkingu na
zastępczy, przez co spóźniliśmy się na kolejny autobus w Sibeniku, tym razem
czekaliśmy tylko 9,5 godziny 
Po 63 godzinach podróży wreszcie byliśmy na miejscu tzn. na kempingu po
Dubrownikiem.
Pomyśleliśmy, że zanim odeśpimy i zregenerujemy siły po długiej podróży należy
jeszcze zrobić parę rzeczy…
Wstawiliśmy piwa do lodówki, rozłożyliśmy namiot, wyjeliśmy piwa, wypiliśmy kilka,
pomyśleliśmy, ze fajnie byłoby popływać na pontonie (najnowszy zakup-jeszcze nie
testowany), nadmuchaliśmy go, wypiliśmy resztę piw.
Kemping był na szczycie góry, plaża na daaaaaalekim dole. Kolejne pół godziny
zajęło więc nam znoszenie pontonu. Kiedy wreszcie usiedliśmy w naszej full wypas
łodzi (Praktiker promocja 149 zł, korzystać tylko pod opieką dorosłych, nie
wypływać głębiej niż 0,7 metra) poczuliśmy (no może Ja poczułam, mój chłopak
nieco bardziej sceptycznie podszedł do sprawy) wolność!!! Szczególnie, że mimo
plastikowych wioseł poruszaliśmy się bardzo szybko. Oczami wyobraźni widziałam
już, jak za parę dni (jak odpoczniemy całkowicie po podróży) popłyniemy naszym
pontonem do Czarnogóry. Przed nami znajdowało się około 8 wysp, najbliższa w
odległości około km od brzegu, najdalsza około 5 km. Wybrałam oczywiście tę
najdalszą;) Otworzyłam kolejne piwko, a moje słoneczko dzielnie wiosłowało.
Było super!!! Po jakimś czasie mój chłopak powiedział „może sprawdźmy, czy
możemy wrócić…”, pytanie wydało mi się absurdalne, bo dlaczegoż mielibyśmy nie móc!
Zabrałam więc mu wiosła i z uśmiechem na twarzy zaczęłam wiosłować w stronę brzegu.
Zamiast posuwać się ku niemu coraz bardziej nas oddalało . Krzysiek wyrwał mi
jedno wiosło, teraz machaliśmy oboje, nadal poruszaliśmy się w stronę otwartego
morza.
Dopiero w tej chwili uświadomiłam sobie, że nie jest dobrze!! Błyskawicznie
wytrzeźwiałam, myślałam że nie wrócimy, plaża była za daleko, by ktokolwiek
usłyszał nasze wołanie,
Zresztą chyba i tak byśmy nie wołali (byłoby nam wstyd, że na gumowym pontonie,
który nie miał silnika i jest dla dzieci, wypłynęliśmy tak daleko). Krzysiek
zaczął już krzyczeć, by wyskakiwać z pontonu i próbować płynąć wpław, ale
panicznie się bałam i nie chciałam ruszyć się z pontonu. Zaczął zrywać się coraz
większy wiatr, fale rosły w oczach. To była prawdziwa walka! Nie wiem skąd
wzieliśmy tyle siły (szczególnie, że od paru dni w sumie nie spaliśmy i
wypiliśmy „parę” piw), ale powoli zaczęliśmy wygrywać z prądem morskim i zbliżać
w stronę brzegu. Nigdy w życiu nie pomyślałabym, że jestem na tyle silna, by
przez 45 min (bo tyle około trwało zanim wydostaliśmy się z prądu) wiosłować tak
mocno i tak szybko. Gdy w końcu znaleźliśmy się na brzegu, nie chciałam nawet
patrzeć na ten cholerny ponton. Leżeliśmy na plaży, byliśmy wyczerpani. Na morzu
robił się sztorm…

Wnieśliśmy ponton na górę, w namiocie czekały na nas komórki. Dostałam smsa
„ Właśnie mówili w wiadomościach, by nie wypływać na mniejszych łodziach,
bo na morzu adriatyckim pojawiły się rekiny białe –ludojady, całuję, Mama”

[Gość: Max]

Proponuję kupić wycieczkę w Ecco Holiday - emocje gwarantowane, tyle, że
prawdopodobieństwo negawtywnych emocji związanych z nieprawidłościami w czasie
wycieczki jest znacznie większe niż tych, które wywołuje przygoda. Jak już
pisałem w innym topicu: poziom adrenaliny, jaka sie wydziela przy podróżowaniu
z Ecco Holiday odpowiada zabawie w rosyjską ruletkę tyle, że naboi jest 5 na 6
komór rewolweru....

[gosiek_s]

Człowiek boi sie trzech głównych kategorii zjawisk. Samego siebie tego , że nie
da rady , że nie podoła , swoich uczuć nad którymi nie sposób zapanować ;
innego człowieka ( na początku każdy był potencjalnym mordercą , złodziejem ,
narkomanem na głodzie , porywaczem , terrorystą itd) i szalonej,
nieokiełznanej przyrody. Smak strachu w każdej z tych dziedzin można poznać
praktycznie wszędzie , ja poznałam w Wenezueli. I mimo , że wyjazd ten okupiony
został gigantycznym stresem , jest moją perełka , która podziwiam codziennie
zanim zasnę szcześliwa , że leżę w moim , polskim łóżeczku.Teraz te dreszcze,
które biegały mi po plecach tam i z powrotem , robiąc z moją fizjologią
wszystko na co im przyszło na myśl , są cudownym wspomnieniem . Każde jedno
wydarzenie , które pociągało za sobą kolejne niesamowite przyprawiało mnie o
nieprzespane noce, każda godzina która mijała uczyła mnie szacunku do życia.
Pierwszy szok przeżyłam jakieś 10 minut po wylądowaniu samolotu w Caracas.
Wszyscy się za nami oglądali ( nami bo było nas dzięki Bogu dwie). Nie jestem
jakąś boginią sexu więc ciężko mi było na początku zrozumieć dlaczego. Po
prostu byłyśmy białe. Prześladowało nas to do samego końca. Wystarczyło , że
stawałyśmy na minutę , a każdy chciał nam pomagać (za odpowiednią opłatą,
pierwszy pan zamarzył sobie 5 $ za wskazanie lotniska krajowego, zamarzył bo
szybko się nauczyłyśmy mówić nie) zamieniać dolary badź prowadzić gdziekolwiek
byśmy chciały. Ale ponieważ obie nie znałyśmy hiszpańskiego a w Wenezueli mało
kto mówi po angielsku opędzanie się nie było takie trudne ;)).
Po godzinie byłyśmy w Barquisimeto i to co wydawało mi się szokiem w Caracas
było niczym w porównaniu z tym co zobaczyłam w tym mieście. Slumsy , slumsy,
slumsy. I nasz przecudny apartament po środku nich , instrukcja od Szwajcara :
jedna ulica w lewo , jedna do tyłu, jedna do przodu i 20 w prawo. Reszta jest
niebezpieczna. Taksówki??? Na taksówke nadawało się wszystko co jeździło, nie
ważne ile miało lat,dziur w podłodze ani ilu brakowało szyb.W sumie ściemniam:
bardzo często nie brakowało żadnej gdyż kochani mają tendencje do zaklejania
wszystkiego czarną folią łącznie z przednią szybką. Fani tuningu byli by
zachwyceni. Wszystkie chwyty dozwolone, łącznie z alkoholem za kierownicą ,
prędkością , ilością osób w samochodzie --> moim przebojem było wsiadanie do
bagażnika--> w Polsce hard corem jest jedna osoba , dwie , u nich kilka to
standart. Przejście przez ulicę - wolna amerykanka. Przez miesiąc czasu nie
zdarzyło sie , żeby choć jeden samochód nie mówię przepuścił i zatrzymał się,
bo tak dużo nie można wymagać ale żeby chociaż zwolnił???
Pierwszą rzeczą jakiej się nauczyłam w tym mieście był fakt , że tylko krowa
nie zmienia poglądów. Na początku instruowałyśmy się z moją kochaną
przyjaciółką , że nie wolno spożywać to tego to tamtego... ale Wenezuela jest
prawdziwym rajem dla podniebienia i naprawde nie sposób się oprzeć przepysznym
posiłkom przygotowanych przez niedomytych, wyglądających jak na koksie
Wenezuelczyków . Np kokos. Aby dostać się do kokosa pan którego spodnie w życiu
nie słyszały o pralce wyciąga wielki nóż ( nie jestem pewna czy na pewno na
kokosa czy być może na mnie) , wyciera go o swoje cudne portki robi dziurke i
podaje mi go. Mniam mniam. Albo taka cachapa. Robią ją stojąc wszędzie.
Powiedzmy, że przy jezdni. Rozstawiają swoje klamoty od po prostu tam gdzie
chcą. Tyle tego , że bez przerwy leci coś na ziemię , a to przykrywka a to
widelec do mieszania ( tu przyjaciółka poucza zamknij oczy, lepiej nie widzieć)
a wody na chodnikach jak powrzechnie wiadomo nikt nie montuje . Mniam mniam.
Kolejną rzeczą bijąca po oczach jest fantastyczna broń. Znawcom nie mogę podać
nazwy modelu , ale jest to największe coś co widziałam kiedykolwiek w
życiu.Jest wszędzie, na ulicach , w sklepach, autobusach i szpitalach . Na
początku bardzo się bałam, bo nie zwykłam obcować z takimi cudami, ale po
jakimś czasie tak mi wszystko zoobojętniało , że podczas jednej z rutynowych
kontroli ( to też było cool --> dystans 800 km kontroli policyjnych 6)
szturchana przez pana policjanta w ogole nie dałam rady się rozbudzić. W końcu
podniosłam łeb wściekła jak szerszeń(!) obudzona koło 5 nad ranem by usłyszeć
wypowiedziane ze stoickim spokojem ;" moja droga panowie chcą paszport a Ty im
tyłek pokazujesz". Bardzo śmieszne. Pragnę Ci przypomnieć moja kochana
przyjaciółko gdybyś to czytała , jak podczas jednej z kontroli ( odbywają się
tam takie w zwykłych międzymiastowych autobusach i nie jest to cos
nadzwyczajnego) pan wygrzebał wszystkie moje a później Twoje rzeczy z toreb
podróżnych i z arcypoważną miną oglądał przez bite 5 minut tampon z każdej
strony jakbyśmy w nim ukryły pułk wojska , kilogram kokainy oraz trzy
kałasznikowy. I szok w szpitalach. Ponieważ Wenezuelę odwiedziłam jako
studentka wymiany , odbywałam tam praktyki na oddziale chirurgii. Przez cztery
lata studiowania w Polsce nie widziałam ani jednego postrzału. A tu na dzień
dobry sześciu pacjentów po postrzale.
Ale były też i przepiękne chwile. Nigdy nie chciałam być turystką (
zdecydowanie bardziej wolę określenie podróżniczka) , więc wybierałyśmy miejsca
mniej znane a co za tym idzie tańsze , jednym z nich była Sanare. Wysiadłyśmy z
autobusu , i troche dla ochłody , troche z ciekawości weszłyśmy do małego
kościółka . Jak bardzo się zdziwiłam , gdy zobaczyłam zdjęcie papieża-Polaka
obok Benedykta XVI. Byłyśmy szczęśliwe , że nie jeden widnieje na ścianie lecz
dwóch. I juz miałyśmy wychodzić gdy z głośników popłynęła BARKA... Nigdy w
życiu nie czułam takiego wzruszenia. 10000km od domu w małym kościółku w Andach
mój papież. To było niesamowite, wyleciałyśmy z kościoła i stałyśmy ściskając
sie jak dwie kretynki , spłakane i szczęśliwe. Lepszego znaku nie mogłyśmy
dostać. Wiedziałyśmy , że przed nami najlepsze i że jesteśmy pod dobrą opieką.
Najlepsze czyli Roraima .Cudna góra , zaginiony świat albo przekleństwo dla
kogoś kto ma lęk wysokości , jedną parę butów i kompletny brak kondycji.Nie
chodzę po górach nawet w Polsce a o wspinaniu się wiedziałam tyle , że go nie
lubię. Ale do odważnych świat należy?! Jedna para adidasów , spodnie na zmiane,
70 km na piechotkę z czego większość po stromych i bardzo stromych zboczach ze
wspinaniem się włącznie? Proszę bardzo. Trzy dni marszu przez sawanne, dwa
przez dżungle i jeden na szczycie?? Pasuje. Brzmiało egzotycznie, gorzej było z
wykonaniem. Pierwszy ból przeżyłam , gdy przewodnik wyprawy , przesympatyczny
Indianin instruował mnie jak suszy się ubrania na Roraimie. Czy ktoś mieszkał
kiedykolwiek w chmurze?? Jest taka wilgotność , że nie ważne czy pada czy nie
wszystko jest cały czas mokre. Mokre buty , skarpetki, spodnie , kurtka,
koszmarnie zimno jakieś 6-7 stopni , nic nie widać , a krawędź jest tuż tuż.W
dół zaś ponad 2800 m. Bomba. Suszenie ubrań polegało na tym , że trzeba je
było mokre i zimne zakładać na siebie i chodzić , chodzić , chodzić. Ciepło
ciała jest fantastyczną suszarką. To działało. Nawet na kilka chwil przestawało
być lodowato. Tak... było dobrze. Do momentu kiedy trzeba było schodzić w dół.
Na początku schodzi się po bardzo stromej ścianie usypanej z małych kamyków.
Szłam z przewodnikiem , który obiecywał znać każdy kamień ,podawać mi rękę
ilekroć tego potrzebuję i wszystko co zechcę ,byle bym tylko zeszła. Szedł
przede mną. Nogi miałam jak z waty, zmuszenie ich do ruchu graniczyło z cudem.
W końcu ruszyłam się z miejsca , miałam iść po jego śladach.... okazało się to
niemożliwe , bo kamyczek uciekł mu spod buta , za nim kilka kolejnych i znalazł
się kilka metrów niżej .Boże, spojrzałam w dół. To nie był dobry pomysł , oj
nie. Śliskie adidasy na miękkiej podeszwie , mokre a ja mam schodzić po ścianie
w dół??? Zagadał mnie , zeszłam. Kolejny krok , przejśc

[vibber]

Pólwysep Peljesac,Orebic,Viganij,wyspa Korcula to zakątki Chorwacji do których
zawsze wracam z wielką przyjemnością.Lato 1999 roku zapamiętam jednak
szczególnie.Razem z kuzynem wpadliśmy na pomysł opłynięcia malowniczych
wysepek rozrzuconych na morzu między Orebicem a Korculą.A więc do dzieła!
Wytarty napis nad starą szopą głosił:Rent a Boat Here,co, zważywszy również na
lekko wymiętego właściciela rzeczonego przybytku nie nastrajało nas zbyt
optymistycznie co do samej łodzi.I rzeczywiście.Furory na przystani jachtowej w
Saint Tropez raczej byśmy z naszą łódką nie zrobili.Krypa z odłażącymi płatami
lakieru i podczepionym starym silnikiem Hondy była w naszym finansowym
zasięgu,a ponadto i tak była to jedyna sprawna łódż jaką dysponował
Tomislav,czyli właściciel wypożyczalni.Na nasze nieśmiałe pytania,czy aby łódka
jest w pełni sprawna bo nie wygląda na szczególnie topowy model,Tomislav rzucił
nam spojrzenie typu jakwamsięniepodobatoznajdzciesobielepszą,co oczywiście było
nierealne ponieważ Tomislav dokładnie zdawał sobie sprawę,że jest prawdziwym
monopolistą w obrębie kilkunastu kilometrów kwadratowych.Jednakże już
kilkanaście minut póżniej zapomnieliśmy o wszystkich dręczących nas
wątpliwościach,a wspaniały widok,który rozciągał się przed nami, kiedy to
pruliśmy ku najbliższej dziewiczej wysepce był fantastyczny.Nagle silnik
zajęczał,zaksztusił się i zgasł.I wtedy to na tle tarczy zachodzącego słońca
pojawił się...MarcoPolo.Jeden z największych(jeśli nie największy)prom jakim
dysponuje żegluga chorwacka.MarcoPolo obrał kurs dokładnie na nas i naszą
biedną łajbę.Mimo,że wydawał się stosunkowo daleko,to zbliżał się w
piorunującym wręcz tempie.Jedyna myśl, jaka kołatała nam się po głowach
to:"uruchomić silnik".Niestety zarówno ja ,jak i mój kuzyn mamy "dwie lewe
ręce",a program "Zrób to z Adamem Słodowym" nie należał nigdy do żelaznych
punktów naszej telewizyjnej ramówki.Okazało się jednak,że pod sporą ,sunącą na
Ciebie nieubłagalnie presją kilkuset ton stali,można wznieść się na wyżyny
swego intelektu technicznego.Do dzisiaj nie wiem jak,ale uruchomiliśmy silnik i
udało nam się odpłynąć na tyle,że prom minął nas w odległości około 20 metrów,a
my bujaliśmy się jeszcze przez kilka chwil na wytwarzanej przez niego fali..Co
do Tomislava,to zamiary mieliśmy mordercze,ale szczęśliwy los(w postaci pełnej
piwniczki Rakiji)czuwał nad naszym starym wilkiem morskim ,tak więc przyjażń
polsko-chorwacka nie doznała najmniejszego uszczerbku.

[Gość: bestia 27]

Pojechałam z kolegą na grzyby. Zaparkowałam samochód u jego cioci na podwórku i
poszliśmy do lasu ok. 4 km piechotą. Niestety dzień był deszczowy a my ubrani w
kalosze i zółte kurtki przeciwdeszczowe. Las był piękny ale grzybków jakoś nie
było widać. Nie oddalaliśy się od siebie, aby się nie zgubić. Nagle Andrzej
zaczął drżeć, oparł się o drzewo i powoli osuwał się na ziemię. Nerwowo zaczęłam
nim potrząsać aby dowiedzieć się co mu jest, ale on już leżał bez przytomności.
Miał kłopoty z sercem. Spanikowałam, sama nie wiedziałam co robić.
Pomyśłałam "pięknie, w nieznanym mi lesie, daleko od domu i w dodatku nie
bardzo znam drogę"(bo Andrzej był moim przewodnikiem).Wreszcie opanowałam się
sprawdziłam, że ma zachowane czynności życiowe(całe szczęście że skończyłam
kurs pierwszej pomocy) i dokonałam resuscytacji krążenio-oddechowej, ułożyłam
go w pozycji ustalonej i poleciałam szukać pomocy, przypominając sobie, że
północ jest tam gdzie drzewa są bardziej porośnięte mchem. Pobiegłam do cioci
zostawiając go samego już trochę przytomnego. Kiedy wróciłam po niego z ciocią
i dwoma wujkami Andzeja nie było na miejscu gdzie go zostawiłam. Znowu panika
co się z nim stało, jak go teraz odnaleźć. Okazało się, że leśniczy znalazł go
zanim ja zdążyłam wrócić i zabrał go do szpitala swoim łazikiem. A ja najadłam
się strachu.

[liis]

Czy dostanę maila?

Zdarzenie, które chcę opisać miało miejsce parę miesięcy temu w chińskim
mieście Xi'an, które kiedyś, w czasach swojej świetności, było nie tylko
stolicą Cesarstwa, ale i ponoć największym i najbogatszym miastem na świecie. A
dzisiaj kto wie gdzie leży Xi'an? No właśnie, też nie wiedziałem, dopóki nie
było dane mi tam dojechać. A nie jest to wcale miasteczko jak mogłoby się
wydawać (i mnie też tak się wydawało - ot, chińska prowincja), ale wielkie,
liczące sobie ponad 7 mln ludzi miasto położone 1000 km w kierunku południowo-
zachodnim od Pekinu. W Chinach byłem z biurem podróży czyli bezpiecznie.
Wszystko zapewnione: i ciekawy program, i środki transportu, i jedzonko w
dobrych restauracjach, i dobre hotele. Nic złego nie mogło się przydarzyć. A
jednak... Licho nie śpi. Pewnie i nic by się nie wydarzyło, gdyby nie chęć
odkrywania tych PRAWDZIWYCH Chin. Ale po kolei, Cztery pierwsze dni pobytu w
Państwie Środka to była sielanka. Zwiedzanie Pekinu, oferty lokalnych kupców
sprzedających na kazdym kroku chińskie rolexy po 3 USD, szerokie arterie, tłumy
turystów i język angielski, który jest oczywiście przydatny, bo
chińskie "krzaczki" nie przypominają nawet pisma obrazkowego. Był i , a jakże,
Pekin by night i bezpieczny powrot taksówką do hotelu. To była stolica, miasto
przyszłej olimpady. Xi'an, ku mojemu zdziwieniu wyglądał podobnie.
Fantastyczne, nowoczene city, Wieża Dzwonów i Pagoda Dzikiej Gęsi, i rolexy
chińskie co krok, i największe w Azji, urzekające ogromem i rozmachem tańczące
fontanny. Wszystko szło planowo. Wieczorem jednak po kolacji zachciało nam się
poznać te prawdziwe Chiny tj. pochodzić po wąskich uliczkach, po małych
sklepikach, kramach i kramikach, coś potargować, kupić jakiś chiński słoik na
herbatę, samą herbatę wreszcie, bo lubię czarną, mocną a nie zieloną słomkę
podawaną do obiadu i kolacji (do dziś twierdzę, że parzenia herbaty, to powinni
się uczyć ode mnie i na nic ich tysiącletnia tradycja). Żona coś mi mówi o
buciczkach, szmatkach i szmateczkach i jakichś pamiątkach, które byłyby
oryginalnym wytworem chińskiego rzemiosła a nie ich cepeliadą, którą można
nabyć wszędzie i w Europie też. Mnie jeszce kusi, pomimo przestróg pilota, żeby
zakosztować chińskich specjałów tych przyrządzanych na ulicy czy w małych
śmierdzących bistrach (no, bistro to tutaj wielkie słowo). Doszedłem bowiem do
wniosku, że skoro oni to jedzą i żyją to i ja też jakoś przeżyję. Najwyższej
pokoksuję się parę dni i przejdzie, bo wegiel jako przezorni turyści mieliśmy
ze sobą. Jest zmierzch i ruszamy w miasto. Pilot zapewnia, że jest absolutnie
bezpiecznie a jak zbłądzimy to najlepiej wziąć taksówkę. Te prawdziwe Chiny
zaczynają się już dwie przecznice od hotelu. Wygladają zupełnie inaczej niż
przetronne city. Uliczki są wąskie, słabo oświetlone, sklepiki małe, ale
przeróżny i tani w nich asortyment, ludzie jakby inni nieco niz w city; na
pewno biedniejsi, skromnie i, w naszych oczach, jednakowo ubrani, ale życzliwi
bardzo, bo uśmiechają się do nas przyjaźnie, zapraszają do sklepów, zachęcają
do kupna, z uśmiechem rzucają na ladę całe sterty bluzek i innych fatałaszków,
które jak zaczynamy wychodzić tanieją w kosmicznym tempie. Jest fajnie. jeden
sklepik, drugi, jedna uliczka, następna i moment refleksji, że tu już chyba
byliśmy, że z tym gościem już się chyba targowaliśmy, a może nie? Nic to.
Kurcze oni dla jednak nas są wszyscy jednakowi i ulice też. Ale paniki jeszcze
nie ma. Wydaje się, że wystarczy ruszyć w tamtym kierunku i wyjdziemy na główną
ulicę a tam już nasz hotel. W myślach zaczynam jednak kombinować czy aby na
pewno tam? Już raz mi się przecież coś takiego przytrafić zdało, kiedy w swoich
rodzinnych stronach pobłądziłem w drodze na Leskowiec, gdzie zbłądzić nie może
nawet cepr, choćby się bardzo bidula starał. No, ale wtedy zgubiła mnie zbytnia
pewność siebie i jakaś zaćma umysłu, która raz w życiu każdemu się przytrafia.
Dla upewnienia się jednak, że wszystko jest pod kontrolą, pytam jakiegoś
młodego Chińczyka o Sine Pearl Hotel. Coś mi odpowiada, ale zupełnie nie wiem
co. Cóż, mieliśmy pecha, bo Chińczyk nie zna angielskiego a następnego pytać
nie będę, bo drogę przecież znam. Ile my w końcu raptem chodzimy? Jakąś
godzinkę z czego połowę spędziliśmy albo w sklepie albo przy wystawie, czyli
hotel jest szybkim krokiem jakieś góra 15 min. Jakże się jednak myliliśmy!
Zakupy zostały dokonane, jesteśmy obładowani jakąś zimowym płaszczem (żona mówi
że tani i ładny), jakimiś dwoma parami butów, słoikami na herbatę,bo znajomych
też obdzielić trzeba no i oczywiście, a jakże, chińską wódką, bo to z kazdej
wyprawy przywieźć trzeba. Pragmatyczny umysł mojej połowicy oznajmia, że wracać
trzeba. Pozostaje jeszcze tylko przekąska w tym ich niby bistrze, na którą się
mocno uparłem, tak z ciekawości jak i z powodów praktycznych, gdyż pomyślałem
sobie, że tam też i przy talerzu najłatwiej będzie się upewnić czy kierunek
powrotu właśwy będzie, bo co do tego pewności jednak nie miałem. Jedzenie
zamówiłem oczywiście na migi, bo "restaurator" nie znał żadnego cywilizowanego
języka poza chińskim. Z nad talerza czy raczej miski wymieniam nazwę naszego
hotelu i pokazuję kierunek - a tu ściana. On nic nie kuma, tylko uśmiecha się
mile i coś tłumaczy. W tym momencie żona mówi mi, że on kuma tylko, że jak nie
kumam jego i niestety chyba ma rację. Fakt pozostaje faktem, że tkwimy w
martwym punkcie. Z przerażeniem stwierdzam, że będący w barze Chińczycy też
chyba kumają o co chodzi tylko ja nie. Horror robi się coraz większy, gdy
okazuje ię, że internacjonalne słowo "taxi" jest dla nich obcym słowem, albo
jest jak poprzednio - ja dalej nie kumam, bo przecież oni coś mi tłumaczą. Żona
słusznie zauważa, że przecież uliczka jest wąska i nie widzieliśmy tu od
jakiegoś czasu nic oprócz rowerów i paru zdezelowanych samochodów. które jednak
taksówkami nie były. Horror zaczyna narastać i osiągać punkt kulminacyjny jak u
Hitchkoka. Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy i zefiniować sytuację. Zgubiliśmy
się wśród tłumu ludzi gdzieś w środku Azji. Piekną definicja przez wskazanie
alienacji, nieprawdaż? No cóz,nawet jak przywita nas w tej dzielnicy dzień, to
sytuacja zbyt wiele się nie zmieni. Apetyt mi przeszedł, choć tak naprawdę to i
go zbytniuo nie miałem, bo nie wiedziałem co jadłem. Początkowo myślałem, że to
było mięso (ryzykowałem, że mógłby to być nawet pies) ale okazało się, że to
jakieś warzywa oblane obficie sosem z zawartością soi. Chcę to już zostawić ale
widzę, że restaurator robi taką minę, jak kucharz pod każdą szerokością
geograficzną, jak widzi, że strawa gościowi nie smakuję. Męczę więc dalej i
kombinuję jak wyplątać się z tego labiryntu. Wychodzimy na ulicę. Pytam niemal
każdą osobę poniżej 30 lat (tak mi się przynajmniej zdaje, bo i wiek ich trudno
nieraz określić) wymieniając nazwę hotelu. Błaganie w oczach zastępuje
pytajnik. Zero reakcji. Życzliwe uśmiechy, jakieś słowa-sylaby i nic. Kurcze
nasza wymowa jest inna, a i hotel ma przecież też i chińską nazwę. Postanawiam
uciec się do starego sposobu turystów, czyli zrobić z siebie idiotę i
posługiwać się językiem migowym ze wspomaganiem onomatopeicznym. Raz już udało
mi się to wszak w Grecji, gdzie jak ustalilismy z kelnerem, że nie znamy
żadnego wspólnego języka, a ciekaw byłem czy jem szaszłyk z barana, zapytałem
wskazując na trawę "bbeee" ? na co kelner odpowiedział mi pięknym przeczącym
ruchem głowy i jeszcze piękniejszym przeciągłym: "muuuuuuuuuuu". Postanawiam
uciec się do pisma obrazkowego i nieudalnie narysować pociąg, bo przecież przy
dworcu są taksówki i bedziemy uratowani. I tu eureka! Jedyny papier jaki mamy
to wizytówka hotelu, którą dają własnie po to, żeby nic nie mówić, bo i tak nie
zostaniemy zrozumiani tylko wręczyć taksówkarzowi. Że też o tym nie
pamietaliśmy! Teraz tylko mie

[eldom7]

„Wakacje z dreszczykiem”

- Kochanie, co z nami będzie?- pytałam męża tuląc się w jego ramiona. – Nie
wiem – odpowiedział z nadzwyczajną powagą. Fale coraz mocniej biły o brzeg.
Szeroka, bałtycka plaża stała się nagle zupełnie wąska, a piękne, błękitne
niebo w całości pokryły burzowe chmury. Jak wyruszaliśmy w drogę z Pogorzelicy
do Mrzeżyna nic nie zapowiadało takiej zmiany aury. Wiedzieliśmy, że na odcinku
około 12 km nie ma żadnych zejść z plaży, ale takiego scenariusza nie
przewidzieliśmy. Mniej więcej w połowie drogi, w odległości 6 km od Mrzeżyna,
celu naszej wyprawy, zostaliśmy uwięzieni na bałtyckiej plaży. Wokół nie było
ani jednej żywej duszy. – Co tu robić? Jak przetrwać?- pytałam się w myśli.
Oddaliliśmy się od wzburzonego morza, wyłączyliśmy telefony komórkowe, aby nie
przyciągały piorunów i zaczęliśmy szukać miejsca, w którym moglibyśmy
bezpiecznie przeczekać burzę. Nie było to łatwe. Las na wydmie, mimo iż
ochroniłby nas od deszczu, w czasie burzy był bardzo niebezpieczny.
Postanowiliśmy zostać na plaży. Huk piorunów był tak silny, że nie pozwalał nam
zebrać myśli. Milczeliśmy. Nagle u zbocza wydmy zauważyłam idealne miejsce na
nasze schronienie. Było to zagłębienie w piasku, które od strony morza miało
usypaną górkę. Przytuleni do siebie, chyba całą wieczność, czekaliśmy końca
burzy. Nie mieliśmy już na sobie ani jednej suchej nitki, ale kiedy zza chmur
wyjrzał pierwszy promyk słońca wróciła nam nadzieja. Ruszyliśmy w dalszą
drogę...

[locatalina]

Dla lubiących dreszcz emocji podróżników Boliwia może okazać się idealnym
miejscem. Wrażeń dostarcza zarówno przejażdżka Camino de los Muertos,
najniebezpieczniejszą drogą w Ameryce, jaki i spotkanie z tubylcami.
Na przygody rodem z dreszczowca nie pomoże nawet amulet kupiony na Targu
Czarownic, jeżeli jest się zbyt pewnym siebie, początkującym globtroterem.
To była moja pierwsza, samodzielna wyprawa. Pełna wiary w ludzi i w swoje
możliwości wraz z czterema innymi niepoprawnymi optymistami, po 14 godzinach
jazdy prymitywnym autobusem z Cuzco w Peru wysiadłam w stolicy Boliwii La Paz.
Miasto usytuowane jest w ogromnym kanionie, otoczonym ośnieżonymi górskimi
szczytami. Pomimo zmęczenia wdrapanie się na górę wydało mi się kuszącą
perspektywą. Jeden tylko kumpel podzielił mój entuzjazm. Reszta wolała odespać
nocną podróż w hoteliku.
Po paru minutach, dźwigając aparaty i kamerę wędrowaliśmy już wąskimi, stromymi
ulicami. Im wyżej, tym bardziej kręciło się nam w głowie z powodu choroby
wysokogórskiej. La Paz jest najwyżej położona stolica świata (3600 m. n.p.m.)
Wraz z wysokością zabudowania stawały się coraz skromniejsze, a fetor z
rynsztoków intensywniej drażnił nos. Chude psy wszelkiej maści i wielkości
postanowiły zanurzyć zęby w naszych europejskich łydkach. Łaciate świnie bez
entuzjazmu ryły w stosach walających się wszędzie śmieci. Niezrażeni
scenografią, sapiąc z powodu braku tlenu i upału dotarliśmy na spore
wzniesienie nad starym cmentarzem.
Z głupawym zachwytem zagapiliśmy się na cuda natury - strzeliste, białe
szczyty, skalne przepaści i gigantyczne, czerwono-szare miasto w dole. Nasza
przytępiona percepcja nie pozwoliła nam usłyszeć niepokojącego szelestu tuż za
nami. Po chwili szelest zmienił się w dwóch niewyrośniętych osobników w
czapkach przykrywających pół twarzy. Zaczęło się kulturalnie:
- Buenos tardes. De que pais sois? (Z jakiego jesteście kraju?)
- De Polonia – odpowiedziałam, w uśmiech wkładając cały swój optymizm i wiarę w
ludzi.
Szczerbatych tubylców najwyraźniej nie zauroczył. Po chwili poczułam lufę
pistoletu przy skroni.
- Dinero! - (pieniądze) krzyknęli, wyciągając nóż sprężynowy i machając mi przy
policzku.
Wyobraźnia podsyłająca obrazy mało twarzowych blizn skłoniła mnie do
wyciągnięcia z kieszeni 20 boliwiano. Mój towarzysz zaczął opróżniać portfel.
Rozbójnicy wyraźnie wycenili nas na więcej, bo zaczęli mnie obmacywać i szybko
natrafili na pasek ze schowkiem, w którym trzymałam pieniądze na dalszą podróż.
Jak przystało na istotę naiwną, w myśl zasady, że nieszczęścia przytrafiają się
innym nie mnie, niepotrzebnie zabrałam go z hotelu i w dodatku nie schowałam w
szlufki spodni. Kręcił się swobodnie wokół moich bioder.
Jeden z napastników szarpnął pasek próbując rozpracować zapięcie. Szarpanie
pobudziły moją inwencję twórczą. Dobra – myślałam – niech sobie wezmą 20
boliwiano, niech nawet wezmą mój aparat, który już trzymali w łapach, ale forsa
na powrót do domu zostaje ze mną! Jak zaplanowałam, tak zrobiłam.
Zastosowałam jedyną posiadaną aktualnie broń, czyli własne struny głosowe.
Rozdarłam się tak donośnie, że widać mi było migdałki a mój towarzysz niedoli i
rozbójnicy popatrzyli na mnie, jak na wariatkę. Takiego efektu nie
przewidziałam. Napastnicy podskoczyli i rzucili się do ucieczki. Wiali, aż się
kurzyło, niestety razem z naszymi aparatami fotograficznymi i filmami z całej
dotychczasowej podróży, które mój kolega nosił w torbie przy swoim canonie. Tej
straty żałowaliśmy najbardziej.
Po pierwszym szoku, postanowiliśmy zrobić mały donos na tak nieuprzejmych panów.
Po godzinie, zbiegając po skałach w tempie godnym podstarzałych gepardów,
dotarliśmy na Comisaria de Policia Turistica. W mrocznym wnętrzu o odrapanych
ścianach siedziało kilku urzędników różniących się od przestępców jedynie
mundurami i złotymi zębami. Niechętnie oderwali się od gry w karty i wysłuchali
naszych opowieści. Wysłuchali to za dużo powiedziane, bo przy mojej znajomości
hiszpańskiego była to raczej pantomima niż monolog. Szczerbaty policjant jednym
palcem wstukał moje denuncio na zakurzonej maszynie do pisania. Reszta z
rozbawieniem przyglądała się westernowi w moim wykonaniu. A potem kazano nam
wracać do hotelu. Policjantom zabrakło pomysłu na rozwiązanie problemu. Co to,
to nie – protestujemy i żądamy obławy na złoczyńców. Ze zdziwienie zrobiły im
się duże oczy, ale umówili się z nami na akcję.
Następnego dnia w kapeluszach i zupełnie innych ciuchach, tak jak kazała
policja zjawiliśmy się przed komisariatem. Czekało na nas dwóch agentów,
przebranych, w swoim mniemaniu, za turystów. Jeden w jaskrawożółtej bluzie z
gigantycznym kaczorem Donaldem na piersi, drugi z czerwonym szalikiem
fantazyjnie przerzuconym przez ramię. Będzie wesoło z tymi przebierańcami -
pomyślałam. I nie pomyliłam się.
Przez ponad trzy godziny wędrowaliśmy pod górę. Początkowo szliśmy razem, potem
agenci zwolnili, zostając około 500 m za nami. Mieliśmy być wabikiem dla
potencjalnych rabusiów, a oni w odpowiednim momencie wkroczyliby do akcji.
Droga wiodła przez park eukaliptusowy zaśmiecony i śmierdzący. Pamiętając o
wczorajszej przygodzie, nie czuliśmy się tu dobrze i staraliśmy się nie
spuszczać z oczu naszych opiekunów. A oni, jak na złość, szli coraz wolniej.
Wkrótce przestaliśmy ich widzieć. Zatrzymaliśmy się na wzniesieniu nerwowo
rozglądając wokół. Z ruin jakiegoś budynku wychylał się wychudzony mężczyzna.
Raz po raz gwizdał przeciągle, jakby zwołując niewidzialnych towarzyszy na
wspólny napad na parę naiwniaków. Spod drzewa przypatrywał się nam czarny od
brudu jegomość o wyglądzie zabijaki.
Fajnie – powiedziałam kumplowi– staliśmy się wabikiem skorumpowanych
policjantów, którzy pewnie wystawili nas na wabia swojej bandzie. Jakby w
odpowiedzi na moje myśli usłyszeliśmy strzały. Po chwili za drzew wyskoczyli
nasi agenci goniący chudego wyrostka. Pościg iście filmowy- nad eukaliptusami
unosiła się mgiełka prochu. Na przebranych agentów napadł drobny rabuś, którego
skusił kolorowy plecak. Młodzieńcy bronili honoru boliwijskiej policji, szkoda,
ze nie nas. W ramach rekompensaty za cierpliwość zabrali nas na czterogodzinne
przeszukiwanie okolicznych krzaków. Mieliśmy nadzieję odnaleźć nasze filmy. Po
co złodziejom zużyte klisze? Najwyraźniej wymyślili dla nich jakieś
zastosowanie.
Udaliśmy się również na pobliski cmentarzyk, gdzie wszelkie lumpy z La Paz
obchodziły właśnie codzienne święto alkoholowe. Miejsce mało przyjemne.
Bezdomne psy poukładały się na nagrobkach, a paru otumanionych winem osobników
podrygiwało w rytmie muzyki słyszanej tylko przez nich. Żaden nie przypominał
naszych oprawców.
Zmęczeni akcją pożegnaliśmy dzielnych policjantów i ruszyliśmy na spotkanie
kolejnej przygodzie. Boliwia zaskoczyła nas pod tym względem swoją hojnością,
każdego dnia dostarczając nam solidnej porcji adrenaliny. A może po prostu
swoim brakiem doświadczenia, nadmierną ciekawością i naiwnością kusiliśmy los?

Ogłoszenie wyników cz.I

[redakcja]

Dziękujemy wszystkim za udział w konkursie. Włos nam się w redakcji jeżył na głowie, kiedy czytaliśmy Wasze historie. Bardzo trudno było wskazać zwycięzców spośród autorów tylu świetnych opowieści, ale dokonaliśmy tego trudnego wyboru.
Nagrodę główną - wycieczkę ufundowaną przez wydawnictwo Bezdroża - otrzymuje: ipro
Vouchery Sky Europe - aneczka, rzok-piotr oraz locatalina.
Informacje o przekazaniu nagród prześlemy mailem.
(wkrótce ogłosimy listę 20 osób, które wygrały wspaniałe przewodniki Wydawnictwa Bezdroża)

Ogłoszenie wyników cz.II

[redakcja]

Przewodniki Wydawnictwa Bezdroża otrzymują:
1. martine.wu
2. kleopatrra
3. masteremperor
4. minnie
5. widan5
6. mb_rszy
7. justina73
8. bruxx
9. drevnikot
10. azegarska
11. wertus6
12. bestia 27
13. liis
14. gosiek_s
15. ayra
16. maginiak
17. indochiny
18. natalooneczka
19. tears_of_sun
20. piro555

Gratulujemy wygranej.

Nagrody wyślemy pocztą na początku września. Prosimy o cierpliwość.

[bestia27]

Szanowna Redakcjo! Ogłosiliście wyniki konkursu a ja znalazłam się w gronie
szczęśliwców, którzy mają otrzymać przewodnik. Niestety podpisałam swoją pracę
bestia 27, ale prawdopodobnie nie znają Państwo mojego e-maila.Po prostu
zapomniałam się zalogować. Oto mój login; [e-mail]. Mam nadzieję, że
mimo to nagroda do mnie dotrze:) Pozdrawiam Redakcję. bestia27

[agnes3131]

Chciałam podzielić się doświadczeniami z podróży do miejca dość blisko
położonego od Polski, a jednak jak odmiennego. Będąc z mężem w Bieszczadach
postanowiliśmy odwiedzić Lwów. Pomimo ostrzeżeń właścicieli pensjonatu, którzy
szczególnie uprzedzali nas przed kradzieżami samochodów, uwielbiając podróże
postanowiliśmy tam pojechać. Już na granicy czekała nas pierwsza niemiła
niespodzianka- ogromny korek w upalnym dniu. Okazało się, że bardzo dużo
kierowców jeździ tam po bardzo tanie paliwo. Wachaliśmy się, czy nie zawrócić,
ale ciekawość nowego miejsca nie pozalała nam na to. Wreszcie wjechaliśmy,
jedziemy dalej, zatrzymując sie na przejeździe kolejowym, zostaliśmy otoczeni
przez biedne dzieci, które chciały pieniążki i robiły na ulicy różne fikołki,
gwiazdy, by zachęcić do "dawania". Dojechaliśmy do zatłoczonego i zakorkowanego
Lwowa. Na jednym ze skrzyżowań napotkaliśmy policjanta i biorąc pod uwagę
wcześniejsze ostrzeżania pytamy go, gdzie jest jakiś strzeżony parking, gdzie
auto będzie bezpieczne. Na co on odpowiedział, że takiego nie ma i nie radzi
nam zostawiać auta bez opieki. Mieliśmy jednak szczęście i w bocznej ulicy
znaleźliśmy dwa polskie autobusy, czekające na turystów. Kierowcy zgodzili się
spojrzeć na nasz samochód, ale mieliśmy bardzo mało czasu, gdyż mieli wkrótce
odjeżdżać. W bardzo ekspresowym tempie zwiedziliśmy więc okolicę i w pośpiechu
wróciliśmy. Pomimo małej ilości zwiedzonych zabytków i szybkiego tępa jaki nam
towarzyszył wracaliśmy dość zadowoleni, że nasze auto było bezpieczne i nic
przykrego się nie wydarzyło. A tu nagle zaczeło coś walić nam w blachy
samochodu i zaczął padać olbrzymi grad! Kulki wielkości piłek do tenisa
uderzały w naszą karoserię i szyby. Było to przerażające, gdyż nie było gdzie
się przed nimi schować. Jeszcze nigdy tak bardzo się nie bałam- potłukły nam
się szyby, a zwłaszcza przednia! Trwało to chwilę i jak dojechaliśmy do granicy
nikt nie chciał wierzyć, w to co się stało, bo kilka kilometrów dalej nie
padało! Znów korek, za łapówkę można szybko przekroczyć granicę, ale mąż
wykorzystał potłuczoną szybę w prośbach z celnikami i przepuszczono nas
szybciej. Z taką szybą i poobijanym autem musieliśmy wracać na mazowsze. Tak
zakończyła się nasza pierwsza i raczej ostatnia wycieczka na wschód. Chyba
więcej nie odważę się pojechać w tamte okolice! Okazuje się, że nie wszystkie
okoliczności da się przewidzieć i przed nimi zabezpieczyć!