Rodzice nastolatkow - pytanko

[znikad]

Czy Wasze nastolatki pracuja? W jakim wymiarze? Co robia? W jakim wieku
zaczely pracowac? Pytam, bo moja wlasna nastka znalazla sobie zatrudnienie od
wrzesnia a ja mam lekkie watpliwosci. Bede wdzieczny za opinie i uwagi jak
rowniez historie z zycia wziete.
Wszelkie pros & cons mile widziane! Z gory dziekuje.
Cheers.

[ma.pi]

znikad napisał:

> Czy Wasze nastolatki pracuja? W jakim wymiarze? Co robia? W jakim
wieku
> zaczely pracowac? Pytam, bo moja wlasna nastka znalazla sobie
zatrudnienie od
> wrzesnia a ja mam lekkie watpliwosci. Bede wdzieczny za opinie i
uwagi jak
> rowniez historie z zycia wziete.
> Wszelkie pros & cons mile widziane! Z gory dziekuje.
> Cheers.



Moj sedziuje mecze pilkarskie. Zazwyczaj 2 w tygodniu. Czyli 2
godziny, bo maluchy graja 4x po 12 minut :o).
Ma 13 lat. Jak dla mnie to jest w sam raz.
Sporo chlopakow i dziewczyn co graja w pilke tak sobie dorabia.

Na taka prace na part time to bym sie jeszcze nie zgodzila.

Pozdr.

[znikad]

Hanka byla teraz w lecie przez 3 tygodnie wolontariuszka w naszym najblizszym
domu dla weteranow. Zaproponowano Jej zeby od wrzesnia pracowala 2 wieczory
tygodniowo po 3 godziny jako "technical support" dla tych residents, ktorzy
korzystaja z Internetu. Sa Jej sklonni za to placic troche ponad minimum wage -
Ona jest zachwycona i chetna nieslychanie. A ja sam nie wiem czy sie zgodzic, bo
to jest zobowiazanie i ja uwazam, ze jak sie czlowiek czegos podejmie to potem
musi sie ze zobowiazania wywiazywac chocby nie wiem co. Po drugie w czasie tych
3 tygodni jeden z podopiecznych Hanki zmarl, co jest dosc normalne w takim domu
starcow. Ona to bardzo przezyla i zeszlo Jej zeby sie z faktem pogodzic. Z
jednej strony nie chce zeby wciaz rownie mocno przezywala takie wydarzenia,
ktore w tym miejscu na pewno znow beda mialy miejsce, z drugiej nie chce zeby
Jej smierc "spowszedniala". Sam nie wiem... Ona mnie tu strasznie cisnie i
obiecuje zlote gory - jak to nastolatka Jaka to bedzie madra i rozsadna, jak
Jej to pomoze w tym i tamtym, jaki to ja powinienem byc dumny, ze moje nauki
komputerowe teraz Ona moze wykorzystac i tak dalej i w ten desen. Pewnie w koncu
polegne, bo tak to jest zawsze miedzy ojcem a corka. Myslisz, Ma.Pi, ze
powinienem ulec?
Cheers.

[ma.pi]

2 razy w tygodniu po 3 godziny to jest chyba OK (jezeli dojazd nie
zajmuje jej drugie tyle). I jezeli nie ma duzo innych dodatkowych
zajec i nie bedzie z jednego miejsca na drugie latac z wywieszonym
jezykiem. To chyba bardziej Ty musisz ocenic, bo dzieciaki w tym
wieku jeszcze czesto zbyt logicznie nie mysla :o). No i zeby miala
jeszcze czas na poleniuchowanie i plotki z kolezankami.

Smierc jej na pewno nie spowszednieje, podejzewam ze tak to przezyla
bo byl to jej "pierwszy przypadek". Pozniej powinna mniej to
przezywac.


Pozdr.

[sylwek07]

znikad tak sie zastanawiam czy tam nie ma w tym domu nikogo kto by
sie zajal wolontariuszami ?bo ja w paru domach pomagam i w kazdym
jest osoba ktora pomaga wolontariuszom,rozmawia z nimi i przybliza
po czesci zycie w takim domu i wtedy tzw szok jest mniejszy dla
nowych osob chociaz nie mozna wszystkiego wykluczyc i moze sie tak
zdarzyc ze ktos po stracie osoby zle bedzie sie czuc (bedzie to
przezywac)..Wazne aby po takim czyms duzo rozmawiac i isc dalej
przez zycie dajac pomoc innym bo nadal sa osoby potrzebujace chociaz
mojego dobrego znajomego nie ma juz na tym swiecie.

Mysle ze Twoja Corka poradzi sobie a jesli nie to bedzie mogla
odejsc z czystym sumieniem ze chociaz byla krotko ale dala duzo
ludziom a to jest wazne w tym Naszym zyciu

[monhann2]

Moja corka ma 15 i pracuje od maja w fast food(skonczyla 15 w marcu)
Oczywiscie tylko part time, bo na tyle mogla sobie pozwolic. Jesli
nie koliduje to ze szkola, ocenami, zajeciami pozaszkolnymi i zyciem
towarzyskim nastolatki, to ja bym sie nie zastanawiala. Chce
pracowac, to nalezy to uszanowac. Zawsze to troche kieszonkowego, o
ktore juz wtedy nas nie prosi, bo maja swoje. Zreszta w przypadku
mojej corki, sprawdzam na co i ile z tego, co zarobila wydaje i
zachecam do oszczedzania przynajmniej czesci.

[znikad]

Hanka jest kutwa okropna wiec ja sie nie boje, ze bedzie wydawac na
glupstwa. Zaczela prace wczoraj. W sumie robi prawie to samo co
robila jako wolontariuszka ale teraz ma jeszcze dochod. Podpisala
zupelnie powazna umowe z 3 miesiacami probnymi wiec poczula sie w
pelni dorosla jednostka gospodarcza ) Ja wciaz mam mieszane
uczucia ale wspieram i popieram publicznie zeby nie bylo, ze nie
jestem supportive. Zupelnie nagle, w ciagu krotkiego czasu nabyla
dzieki tej pracy jakas nieskonczona ilosc zachwyconych Nia babc i
dziadkow, jeszcze nigdy nie byla tak calosciowo doceniana i
rozpieszczana Po tych 3 miesiacach zdam Wam raport jak leci.
Dzieki za opinie - rodzice wszystkich krajow laczmy sie!
Cheers.

[sylwek07]

znikad tak jest z osobami starszymi ,tak tez jest w Polsce w takich
domach..

Update

[znikad]

Troche mi zeszlo zeby was update ale donosze niniejszym, ze przygoda
mojej Hani z domem staruszkow trwa i rozwija sie. Panna dostala
nawet 50 centow podwyzki od stycznia jak rowniez pomocnika
wolontariusza, ktory jest niby Jej "podlegly". Choroby i odejscia z
tego swiata roznych starszych pan i panow wciaz przezywa mocno ale
zaliczyla chyba ze trzy workshops dla wolontariuszy kiedy to
sugerowano im rozne techniki radzenia sobie w takich
okolicznosciach. I to chyba Jej pomoga. Swieta moje dzieci spedzily
u Ich mamy w Kalafiorni i tam podobno Hanka opowiadala wszystkim kto
tylko sie napatoczyl o swojej pracy - dumna z siebie nieslychanie.
Jej computer skills faktycznie sie rozwinely, sam jestem zaskoczony
jaka potrafi byc samodzielna w kwestiach trouble shutting. Tak wiec
poki co, same plusy. Moje watpliwosci okazaly sie na wyrost co
przyznaje z pewna satysfakcja. Jak to zwykle bywa w moim domu,
dziecko okazalo sie madrzejsze ode mnie
Cheers

[nenella]

To jest temat poniekad mi bliski, wiec sie odezwe. Pracowalam w domach starcow w
UK przez jakis czas i tez bardzo przezywalam zgony i choroby moich
podopiecznych. Ja mialam to jakby w wiekszym wymiarze, bo bylam opiekunka, a nie
instruktorka i bylam tam codziennie, pensjonariusze byli dla mnie prawie jak moi
najblizsi. Szczerze mowiac to byl jeden z powodow, dla ktorych zrezygnowalam w
koncu z tej pracy - dla mnie to bylo za duze obciazenie. Ale ja zawsze za bardzo
sie wszystkim przejmuje. Do teraz, po 3 latach, wciaz snia mi sie w nocy takie
rzeczy jak jakas straszna akcja z ktoras z moich ulubionych podopiecznych.
Przypuszczam, ze Twoja corka jest w stanie sobie poradzic, skoro ma
profesjonalne wsparcie i skoro to sa jednak inne okolicznosci. A swoja droga
taki rodzaj pracy daje ogromna, ogromna satysfakcje, bo nic nie daje takiej
satysfakcji jak skuteczne pomaganie ludziom, ktorzy tego potrzebuja.
Nie mowiac juz o tym jak to bedzie dobrze wygladac w cv.

[sylwek07]

Wazne jest wsparcie w takiej pracy oraz po za nia..Jak jest i jest
odczuwalne wtedy mozna robic wiele spraw.