Muzyczne wykopaliska...

[cze67]

... czyli muzyka nagrana przed laty a odkryta przez nas dopiero teraz.
Powiedzmy, ze data graniczna bedzie koniec zeszlego wieku.

Moje wykopalisko:
Randez vous - slyszalem oczywiscie (i wielbiem) Anne i ze dwa inne utwory.
Ale nigdy nie slyszalem w calosci ich jedynej bodajze plyty (nagranej gdzies
w polowie lat 80.). Dzieki przecenom kaset, jestem od niedawna posiadaczem
onej.
Rzecz znakomita, zalatuje wprawdzie popularnymi wowczas Police'ami, ale w
mniejszym stopniu niz pierwsze produkcje Lady Pank i, wedle mnie, formula ta
zostala przemielona przez Kosmowskiego w bardziej tworczy sposob. A sam lider
wygrywa u mnie u mnie w rankingu na najbardziej teskny wokal. Jedna z
najlepszych polskich plyt lat 80.

PS. szkoda, ze do tej bardzo krotkiej plyty nie dodano utworow wydanych na
singlach, np. znakomitych "Przez okna szyby" czy "Kradnij mnie"...

[pizmak31]

Chyba ?Przez auta szyby?, a nie ?okna?.

[cze67]

Tak, bardzo przepraszam. Tak w ogole to "przez auta szybe".

Anthrax

[cze67]

Zespol ow poznalem wiele lat temu i bardzo mi sie podobal. Ale jakos o nim
zapomnialem. Obecnie, dzieki nieocenionemu stazzio, ktory postanowil pozbyc sie
swoich kaset, mam moznosc przypomniec tworczosc Anthraxa. Dzisiaj zabila
mnie plyta "Among the Living", chyba najlepsze dzielo owej grupy. Thrash metal
w najczystszej postaci. Cudo!

[ilhan]

No więc przyznaję, że półtorej godziny temu po raz pierwszy usłyszałem Weather Report (dzięki Gregkorowi). Przesłuchałem już sobie "Heavy Weather", teraz leci "Black Market"... Momentami jest tak fajnie, że gęba mi się sama cieszy :))

[gregkor]

Mi też się gęba cieszyła...:))))..a jak słucham Gibraltar z "Black Market" to i
mi się gęba cieszy i ciary przechodzą..:)))

Pale Saints

[ihopeyouwilllikeme]

A ja sobie ich znalazłem, i mówcie sobie co chcecie, ale mi się bardzo podoba :P

[tymbarski]

1. Całe lata słyszałem z różnych źródeł o Wishbone Ash, a dopiero ze dwa lata
temu miałem okazję przekonać się, jaka to super muza.
2. Niedawna reaktywacja zespołu Mech spowodowała, że przekopałem płyty winylowe
i odnalazłem tam album tego zespołu. Nie zachwycił mnie.

[kubasa]

Ostatnio "odkrywam" Briana Eno (czym wiecej slucham i czym wiecej czytam to
wydaje mi sie ze po Bitelsach to wazniejszego nie bylo czlowieka w tym
biznesie), Cluster (po raz pierwszy uslyszalem o tym czytajac ranking
Pitchforka, a to swietna muzyka przeciez), Tangerine Dream (o tym juz bylo),
Amon Duul II, Ash Ra Tempel (nie mam jeszcze zdania), Soft Machine (kiedys cos
slyszalem i nie podobalo mi sie, teraz slucham nagran dla BBC z lat 67-71 i sa
swietni, choc nierowni).

[ihopeyouwilllikeme]

kubasa napisał:

> Ostatnio "odkrywam" Briana Eno (czym wiecej slucham i czym wiecej czytam to
> wydaje mi sie ze po Bitelsach to wazniejszego nie bylo czlowieka w tym
> biznesie

Coraz częściej masz skłonności do przesady.

[pagaj_75]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> kubasa napisał:
>
> > Ostatnio "odkrywam" Briana Eno (czym wiecej slucham i czym wiecej czytam t
> o
> > wydaje mi sie ze po Bitelsach to wazniejszego nie bylo czlowieka w tym
> > biznesie
>
> Coraz częściej masz skłonności do przesady.

I to pisze fan zespołu, który tak wiele zawdzięcza panu Eno? :)

[kubasa]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> kubasa napisał:
>
> > Ostatnio "odkrywam" Briana Eno (czym wiecej slucham i czym wiecej czytam t
> o
> > wydaje mi sie ze po Bitelsach to wazniejszego nie bylo czlowieka w tym
> > biznesie
>
> Coraz częściej masz skłonności do przesady.

Kraut rock - Eno
Glam rock - Eno
U2 - Eno
Bowie - Eno
Ambient - Eno
Talking Heads - Eno

Po prostu w latach 70. byl chyba wszedzie...

[kubasa]

kubasa napisał:

> ihopeyouwilllikeme napisał:
>
> > kubasa napisał:
> >
> > > Ostatnio "odkrywam" Briana Eno (czym wiecej slucham i czym wiecej czy
> tam t
> > o
> > > wydaje mi sie ze po Bitelsach to wazniejszego nie bylo czlowieka w ty
> m
> > > biznesie
> >
> > Coraz częściej masz skłonności do przesady.
>
> Kraut rock - Eno
> Glam rock - Eno
> U2 - Eno
> Bowie - Eno
> Ambient - Eno
> Talking Heads - Eno
>
> Po prostu w latach 70. byl chyba wszedzie...

Rock progresywny, Proto-punk, jeszcze pewnie gdzies...

>
>

[ihopeyouwilllikeme]

kubasa napisał:

> U2 - Eno

> Po prostu w latach 70. byl chyba wszedzie...

Coś tu się nie zgadza :D

[agaxxx1]

no wave - eno ;)

[pagaj_75]

Zachęcony wcześniejszymi opowieściami różnych ludzi, tudzież wysokimi miejscami
w rankingu Pitchforka, siegnąłem wreszcie po nagrania Nicka Drake'a. I jeszcze
się otrząsnąć nie mogę. Jakże piękna i melancholijna to muzyka. Brak słów.
A to, że facet nie zyskał należnego mu uznania za życia dowodzi tylko jednego:
nie ma sprawiedliwości na tym świecie.

PS. Znów chciałbym na tym forum podziękować potencjalnemu dystrybutorowi (tym
razem chyba Universalowi) za to, że płyt Drake'a nie można nabyć w Polsce.

[kubasa]

Cos tam dostac mozna chyba, ale zadnej z trzech studyjnych plyt.

[grimsrund]

Nie no Panowie moi, proszę nie wprowadzać w błąd. W MM udało mi się w ubiegłym
roku kupić FIVE LEAVES LEFT. Znaczy się - przynajmniej ta jedna była :))

[ilhan]

Wreszcie znalazłem czas, odpowiednią porę i chwilę spokoju na należyte zgłębienie "Enigmatic" Niemena. To już druga noc z rzędu z Nim. Pięknie.

[cze67]

Nigdy nie słyszałem Megadeth. I oto mam tegoż zespołu trzy kasety. I na okrągło
katuję pierwszą z nich - KIlling Is My Business. Uff, ależ jazda! Podoba mi się
niemal na równi z pierwszą Metallicą.

[pixie]

Dwa ostatnie odkrycia (no cóż, 99% słuchanych przeze mnie płyt to muzyczne
wykopaliska :)

The Bonzo Dog Band - Gorilla [1967]
Psychodeliczny pop („Piggy Bank Love”), „Elvis Presley” („Death Cab for
Cutie”), przedwojenny jazz („Jazz, Delicious Hot, Discusting Cold”), piosenki
dla dzieci („Jollity Farm”), a wszystko przyprawione humorem rodem z Monty
Pythona, który jeszcze wtedy nie istniał (chociaż muzycy BDB współpracowali z
przyszłymi Pythonowcami). Słucham tej płyty i tarzam się ze śmiechu. Czyżby
Mike Oldfield wybrał Viviana Stanshalla na narratora „Tubular Bells” po
usłyszeniu „The Intro and the Outro” („Adolf Hitler on vibes”!)? ;))

Fred [1971]
Bardzo tajemnicza grupa, o której nie znalazłam właściwie żadnych informacji.
Materiał na jej jedyną płytę nagrano w 1971, ale wydano po raz pierwszy dopiero
w 2001 roku. I brzmi on nieźle, kawał przedniej muzyki nagrał ten Fred.
Rozpoczyna się dość mrocznie, ale dalej jest też i trochę psychodelicznie, i
folkowo, i progresywnie, i wiele ładnych melodii, może nie zawsze do końca
rozwiniętych. W sumie brzmią całkiem oryginalnie. Podoba mi się zwłaszcza
obecność skrzypiec i od czasu do czasu któregoś z przodków fortepianu.

[ihopeyouwilllikeme]

A ja sobie zgłębie London Calling zaraz.

[ilhan]

ihopeyouwilllikeme napisał:

> A ja sobie zgłębie London Calling zaraz.


Czekamy na relacje!

PS. Pozdrowienia ze wczasow :P

[pagaj_75]

pixie napisała:

> The Bonzo Dog Band - Gorilla [1967]

Posłuchałem tego i chyba będę słuchał częściej. Nie dlatego, że to jakaś
rewelacyjna muzyka, ale faktycznie poprawia humor na cały dzień :)

[pixie]

pagaj_75 napisał:

> pixie napisała:
>
> > The Bonzo Dog Band - Gorilla [1967]
>
> Posłuchałem tego i chyba będę słuchał częściej. Nie dlatego, że to jakaś
> rewelacyjna muzyka, ale faktycznie poprawia humor na cały dzień :)
>

I o to chodzi :) Bonzo Dog Band określano nawet jako brytyjską wersję Mothers
of Invention (z perspektywy jankesów może tak to wyglądało ;). Polecam też
obejrzenie jakiegoś ich występu, np. "I'm the Urban Spaceman" w Beat Club.

[kubasa]

No wiec ostatnimi czasy byly to plyty "Sacred Baboon" Yezda Urfa i "Tapestry"
Carole King. Pierwsza to troche nie moja bajka, ale druga plyta jest naprawde
znakomita. Moze czasem przeslodzona ale Carole ma swietny glos i jeszcze lepsze
kompozycje by wymienic tylko "Anyone At All" czy "So Far Away". na plycie
znajduja sie tez dwa wielkie przeboje "You Make Me Feel Like A Natural Woman"
i "Locomotion".

Sciagnalem tez wczoraj utwor "Hazy Paradise" Earth & Fire, ktory znalem do tej
pory tylko z coveru japonskiej grupy Ghost. I oryginal zdecydowanie cover
przewyzsza, bardzo to ladna piosenka i piekny wokal.

[ihopeyouwilllikeme]

Axelle Red - " Alive " - świetny koncert !! Podoba mi się duzo bardziej niż
ostatnia płyta tej pani... która i tak jest bardzo wporzo. Słucham tego zamiast
środków uspokajających.

p.s. Kubasa, pepiki to już dawno odpadły :D:D

[pixie]

kubasa napisał:

> No wiec ostatnimi czasy byly to plyty "Sacred Baboon" Yezda Urfa i "Tapestry"
> Carole King. Pierwsza to troche nie moja bajka

Ech, Yezda Urfa to jazda głównie dla wielbicieli Gentle Giant, a GG to husaria
progu ;) Ale fajnie, że próbujesz :)

[pagaj_75]

pixie napisała:

> Ech, Yezda Urfa to jazda głównie dla wielbicieli Gentle Giant, a GG to husaria
> progu ;) Ale fajnie, że próbujesz :)

Posłuchałem "Sacred Baboon". Łaaaał, naprawdę znakomita płyta. I faktycznie
"zalatuje" Gentle Giant aż miło, ale też trochę Yesem (wokalista), a początkowy
temat z utworu numer 3 to czysty Crimson (melodia przypomina główne tematy
"Fracture" i "Lark's Tongues in Aspic, part 2").
Ale co najbardziej mnie zaskakuje to to, że to zespół amerykański. Zaskakuje, bo
wydawać by się mogło, że prog-rock jako taki w Stanach nie przyjął się
"wykonawczo". Tzn. owszem, angielskie zespoły miały tam fanów, ale amerykańskich
kapel grających taką muzykę chyba nie było wiele. A tu nagle okazuje się, że
byli tacy wymiatacze jak Yezda Urfa :)

[mmakowski]

> Ale co najbardziej mnie zaskakuje to to, że to zespół amerykański.
> Zaskakuje, bo wydawać by się mogło, że prog-rock jako taki w Stanach
> nie przyjął się "wykonawczo". Tzn. owszem, angielskie zespoły miały
> tam fanów, ale amerykańskich kapel grających taką muzykę chyba nie było
> wiele.

Owszem, nie było wiele, ale te, które się pojawiły, są niewątpliwie godne uwagi.
Znasz Happy The Man? Ja ich debiutancką płytę słyszałem tylko raz, ale bez
wahania zamówiłem. Prezentują styl dość podobny do Yezda Urfa i wyglada na to,
że tak właśnie brzmi amerykański prog z lat 70.

[pagaj_75]

mmakowski napisał:

> Owszem, nie było wiele, ale te, które się pojawiły, są niewątpliwie godne uwagi
> .
> Znasz Happy The Man? Ja ich debiutancką płytę słyszałem tylko raz, ale bez
> wahania zamówiłem. Prezentują styl dość podobny do Yezda Urfa i wyglada na to,
> że tak właśnie brzmi amerykański prog z lat 70.

Happy the Man nie znam, chociaż nazwa mi się kojarzy (z utworem Genesis). Byłem
natomiast na stronie synphonic.8m.com/ i zastanawiam się czy nie zamówić
paru rzeczy stamtąd. Mają w ofercie nawet polskie płyty, których u nas nie można
nabyć. To ciekawe. Tylko uniosłem brwi wysoko, gdy zobaczyłem, że przedstawiają
Niemena jako klawiszowca SBB :)

[cze67]

Ja mam koncertową płytę Happy The Man i z radością jej czasami słucham.

RARE BIRD

[jotesz]

poszukajcie tegi Rzadkiego Ptaka powstałego w 1969 roku i posłuchajcie dwóch
pierwszych płyt!!!

[pixie]

jotesz napisał:

> poszukajcie tegi Rzadkiego Ptaka powstałego w 1969 roku i posłuchajcie dwóch
> pierwszych płyt!!!

Jak najbardziej popieram - posłuchajcie! :) Zwłaszcza pierwszej płyty - a tutaj
można ściągnąć utwór "Sympathy":
www.progarchives.com/Progressive_rock_discography_BAND.asp?band_id=1060

[pixie]

Z amerykańskiego progu oprócz Yezda Urfa, no i Zappy, nic co dotąd słyszałam
specjalnie mnie nie zachwyciło. Poznałam m.in. płytę "Crafty Hands" Happy the
Man - miała lepsze i gorsze momenty, ale zdecydowanie za mało razy jej
słuchałam, żeby coś więcej napisać. Może po prostu w Stanach nie promowano
odpowiednio progu, a jeśli już, to raczej epigonów (neo-prog jest tam zdaje się
nieźle rozwinięty). Na razie spisałam sobie ze strony, którą podał Pagaj, parę
polecanych płyt i może pod ich wpływem zmienię zdanie. W końcu zespół Fred też
podobno pochodzi z USA :)

[pixie]

pixie napisała:
> Na razie spisałam sobie ze strony, którą podał Pagaj, parę
> polecanych płyt i może pod ich wpływem zmienię zdanie.

Dzisiaj zapoznałam się z albumem "For You the Old Women" (1976) zespołu
Mirthrandir. Na początku spodobało mi się tylko parę dźwięków, a teraz nie chcę
przestać słuchać tej jakże pięknej muzyki. Na pewno nie jest to pierwsza liga
progu europejskiego, ale jak dla mnie ta płyta na głowę bije oryginalnością i
stopniem złożoności wszelkie starkastle i kansasy. Utwór tytułowy i
ostatni "For Four" jak na razie najbardziej mnie zachwycają.

The Move - Shazam [1970]

[pixie]

Przeszukiwałam nieznane mi praktycznie zespoły mające coś wspólnego z rockiem
progresywnym i padło na the Move. Płyta "Shazam", podobno najlepsza, zawiera
muzykę lekką i przystępną, coś pomiędzy the Beatles i the Who, z elementami
klasyki i odrobiną absurdalnego brytyjskiego humoru. Oryginalnie składa się
tylko z sześciu utworów. Zdecydowani moi faworyci to „Cherry Blossom Clinic
Revisited” (psychodeliczny prog) i „Fields of People” (psychodeliczny folk) -
wręcz się od nich uzależniłam. Jakoś tak cieplej mi się robi na duszy, jak
sobie słucham tej płyty. Jako bonus dołączono kilka ciekawych wersji piosenek,
wykonywanych wcześniej m.in. przez Love, the Byrds, Spooky Tooth i Janis
Joplin. Polecam.

[jotesz]

dzięki pedpiścy za Spooky Tooth!!! To był odjazd w latach 60/70 a i dziś brzmi
zadziwiająco dobrze. Niesamowity głos Mika Harrisona, wspaniałe organy. Jedna z
ich płyt była mszą rockową do której zaprosili ówczesnego awangardzistę
francuskiego tworzącego poważną muzykę elektoniczną (w epoce przedMoogowej!)
Pierra Henry - tytuł: Ceremony. Na płycie Last Puff nagrali rewelacyjną wersję
beatlesowskiego "I'm Thr Warlus"...

sorry

[jotesz]

sorry za literówki- przepraszam...

[pixie]

Bardzo mi się spodobał ten pedpiśca :D Tak, Spooky Tooth to kawał porządnego
rocka, chociaż do "Ceremony" chyba nigdy się nie przekonam. Nie wiem, czy
wiesz, ale ten zespół się reaktywował i zdaje się planuje trasę po Europie,
szczegóły na stronie spookytooth.szm.sk/

Ceremony

[ktmajcher]

wydaje mi się, że już sie produkowałem na temat tej płyty, ale może na FM, dla
mnie to jest bomba, nie znam innych dokonań tej grupy za wyjątkiem jednego
przeboju (to słowo może tu nie pasuje, ale przebój popełnili, i nawet Accept
zrobił cover), usłyszałem to u Beksińskiego raz jeden na długie lata i przez
ten cały czas miałem gdziś to w sobie, wiedziałem, że kiedyś wrócę do tego i od
kilku lat posiadam własną (ale wypaloną niestety) mszę rockową (jedyna msza,
którą odbywam regularnie),
czy okładka nie kojarzy się Wam z pierwszym King Crimson,
adieu

[d84]

Takich wykopalisk to co miesiąc u mnie pełno...Największym byli prawdziwi
weterani, dowodzeni przez Andersona i Butlera/Oakesa ;)
Z takich naprawdę 'leciwych' to ostatnio The Specials, The Stooges, zaczynam
grzebać' w funku

[jotesz]

wracając jeszcze do Ceremony to mam niestety tylko na kasecie kopię cd wydanego
w Japonii, gdzie chyba bardziej ceniono elektronikę Pierra Henry niż grę Spooky
Tooth, bo elektroniczne ozdobniki są bardziej soczyste niż gitary i perkusja...
Ostatnio we wrocławskim empiku jest masa reedycji rarytasów rockowych z 60/70,
ale w powalających cenach! Można sobie za to pomacać i pooglądać, a dla
zwolenników hard-porno jeszcze istnieje możliwość posłuchania! Oczywiście i
Spooky Tooth widziałem i Steamhammer i Cressida i Fuzzy Duck i...(cholera -
dużo tego - cała ścianka!)
Na szczęście mam te rarytasy na kasetach i w samochodzie słucham do woli.

[pixie]

Split Enz - True Colours [1979]
Dzięki progresywnym smaczkom ta płyta brzmi zarazem klasycznie i świeżo - o ile
new wave jest jeszcze świeży ;) Polecam zwłaszcza utwory „I Got You” oraz „I
Hope I Never”.

Material - Memory Serves [1981]
Wydawałoby się nieprawdopodobne, że spodoba mi się taka mieszanka jazzu, funku,
punku, country itd., a jednak! Zauroczyły mnie zwłaszcza wibracje basu Billa
Laswella - od razu słychać, kto tu rządzi ;)

[ilhan]

RADIO BIRDMAN "Radios Appear" (1977)

W zasadzie płyta nadaje się również do wątku pt. "Australia", ale moje nachalne podciąganie go co kilka dni zdążyło już zapewne rozsierdzić połowę forum ;) Nie wiem jaki jest stopień zaznajomienia w naszym kraju z tym zespołem, osobiście pierwszy raz usłyszałem o nim wczoraj. Odkryłem rzecz grzebiąc w sieci na temat australijskiej sceny. To, jak piszą, klasyczna pozycja punkowa z tamtych strony, obok największej gwiazdy (The Saints - jeszcze nie znam), czołowy jej element. Album, nie boję się tego powiedzieć, wymiata maksymalnie. Niezłe umiejętności muzyków (wśród znanych mi punkowców - chyba czołówka!), niesamowita energia, czad. Muzyka czerpiąca ewidentnie z tych wszystkich "proto-punkowych" inspiracji, począwszy od MC5, poprzez The Stooges, po The New York Dolls. No i miejscami kojarzy się oczywiście z pierwszymi płytami The Clash i Sex Pistols (wg mnie nie odstaje od nich), czy też z wczesnymi Buzzcocks. Jest na mojej wersji "Radios Appear" cover Stooges właśnie ("TV Eye"), ale najbardziej wg mnie rządzi "Aloha Steve And Danno", z jedną z najlepszych punkowych zaśpiewek, jakie słyszałem. Szkoda że tak mało ludzi to zna!

[cze67]

Ale może teraz więcej pozna. Mnie bardzo zachęciłeś, młody człowieku.

Napisz jeszcze tak ładnie o Pet Sounds, jeśli łaska.

[ilhan]

cze67 napisał:

> Napisz jeszcze tak ładnie o Pet Sounds, jeśli łaska.

To przy okazji, jak będzie słuchane. Wtedy czuję się bardziej zainspirowany :D

Twentieth-Century Blues: The Songs of Noel Coward

[pixie]

Twentieth-Century Blues: The Songs of Noel Coward [1999]
Ten album wykopano dwa razy ;) Noel Coward to jeden z największych brytyjskich
twórców piosenek (i nie tylko) z okresu mniej więcej pierwszej połowy XX wieku.
Znakomity tekściarz, sprawny kompozytor, a przy tym dandys i homoseksualista,
uosabiał brytyjski dowcip i szyk tamtych czasów. W celu uczczenia setnej
rocznicy urodzin Cowarda, jego piosenki w wykonaniu bardzo interesującego
zestawu artystów znalazły się na albumie, z którego zyski przeznaczono na cele
charytatywne.
1. Introduction
Początek finałowego „Twentieth-Century Blues” z udziałem wokalu Neila Tennanta
(Pet Shop Boys).
2. Parisian Pierrot - Texas
Niezła piosenka, przypomina mi Portishead i jest to bardzo pozytywne
skojarzenie.
3. I've Been to a Marvelous Party - The Divine Comedy
Melorecytacja przy fortepianie, przeplatana obskurnym disco, które wybaczam ze
względu na słodki finał. Przy pierwszym przesłuchaniu trochę szokuje, ale można
się przyzwyczaić, a nawet uzależnić ;)
4. A Room With A View - Paul McCartney
Najbardziej tradycyjne wykonanie, łącznie z modulacją głosu (usteczka w
kształcie O), ale bynajmniej nie najgorsze.
5. Sail Away - Pet Shop Boys
Nowoczesny elektroniczny podkład i w zasadzie klasyczny śpiew na dość znaną
melodię.
6. Someday I'll Find You - Shola Ama/Craig Armstrong
Fatalna maniera wokalistki (współczesna szkoła :/) psuje mi przyjemność
słuchania ładnej muzyki.
7. There Are Bad Times Just Around the Corner - Robbie Williams
Również nieco manieryczne wykonanie, jak na współczesnego dandysa przystało ;)
8. I'll See You Again - Bryan Ferry
Casablanka, trochę zachrypnięty, drżący głos rozbrzmiewa w zadymionej salce, w
tle słychać odgłosy konwersacji. Piękne.
9. Mad About the Boy - Marianne Faithfull
Ta kobieta z pewnością będzie śpiewać i na 150 rocznicy urodzin Cowarda, a jej
zdarty głos znowu wywoła sensację.
10. Mad Dogs and Englishmen - Space
Bardzo interesujące wykonanie, od razu wyobraziłam sobie bas z kija od szczotki
i podwórkową kapelę złożoną z ciemnych typków rodem z gangsterskich filmów.
11. Poor Little Rich Girl - Suede/Raissa
Nastrojowa, elektroniczno-psychodeliczna wersja pokazuje Suede od ich
najlepszej strony.
12. I'll Follow My Secret Heart - Sting
Sting udowadnia, że warunki głosowe ma cudowne, wykonując z uczuciem ten
romantyczny utwór pod delikatny akompaniament harfy.
13. London Pride - Damon Albarn/Michael Nyman
Nie wiem, co w utworze instrumentalnym z użyciem chyba wyłącznie elektroniki
robi Albarn, ale cokolwiek robi, świetnie mu to wyszło.
14. Don't Put Your Daughter on the Stage Mrs. Worthington - Vic Reeves
Gorzko-cyniczna piosenka w kabaretowym nonszalanckim wykonaniu, przeplatana
riffami gitary rodem z Nine Inch Nails.
15. Twentieth-Century Blues - Elton John
Sir John pokazuje klasę, spokojnie mógłby występować z big bandem. Warto
wsłuchać się w tekst, który nieco się kłóci z żywą, pogodną melodią. Zaczyna
się tak:
„Twentieth century blues are getting me down
Blues, escape those dreary twentieth century blues
Why, if there's a god in the sky, why shouldn't he grin
High above this dreary twentieth century din”
Bardzo interesująca płyta, chociaż chyba dobrze, że nie znam oryginalnych
wersji tych piosenek :) Powyższe utwory wykonano na koncercie, który jest do
nabycia w postaci DVD. Chciałabym go zobaczyć, ale na razie mogę co najwyżej
polizać cukierek przez papierek:
www.petshopboys.net/html/interviews/gay4.shtml

[pagaj_75]

The Sundays "Reading, Writing and Arithmetic" (1990)
Jak pewnie dla wielu na tym forum, do niedawna był to zespół jednego przeboju
("Here's Where the Story Ends"), ale ostatnio przypadkiem trafiłem na całą
płytę, z której owa piosenka pochodzi. I powiem tak: bardzo ładne to jest. Niby
nic specjalnego, niby żadnego odkrywania Ameryki, niby spora zrzynka z The
Smiths i paru innych gitarowych kapel lat 80. Ale słucham tego z ogromną
przyjemnością, mimo że teoretycznie to nie są "moje" klimaty. Główne atuty The
Sundays to urokliwe melodie i głos pani Wheeler. A o "Here's Where...", "You're
Not the Only One I Know" i "I Kicked a Boy" powinienem wspomnieć w wątku o
najczęściej słuchanych ostatnio utworach ;)

[ilhan]

pagaj_75 napisał:

> The Sundays "Reading, Writing and Arithmetic" (1990)

Myślę o poznaniu tej płyty w całości od co najmniej dwóch lat. Nie ma to jak mobilizacja.

[pagaj_75]

ilhan napisał:

> Myślę o poznaniu tej płyty w całości od co najmniej dwóch lat.

Myślał Ilhan o Niedzielach... ;)

> Nie ma to jak mobilizacja.

Dzisiaj wieczorem wrzucę u siebie na slsk, więc możesz próbować ;)

[ilhan]

pagaj_75 napisał:

> Dzisiaj wieczorem wrzucę u siebie na slsk, więc możesz próbować ;)

Super! Pociągnę przez noc (bo chyba masz włączony komputer wtedy).

[ilhan]

pagaj_75 napisał:

> The Sundays "Reading, Writing and Arithmetic" (1990)

Pagaj napisał wszystko to, co ja mam do powiedzenia w temacie tej płyty. Nawet wymienił 3 z 4 moich ulubionych utworów jak na razie. Dorzucam jeszcze "Can't Be Sure". Godne polecenia.

[ilhan]

PS do The Sundays
Okazało się, że płyta zyskuje jeszcze bardziej na uroku w niedzielę po północy... Urzeka ten album.

[grimsrund]

Stanowczo popieram!! :)))

[maff1]

dla mnie takim wykopaliskiem od kilku dni jest "In Hearing of Atomic Rooster"
bodaj 3 płyta z ich dyskografii. Miałem ją w 1974 roku i nawet przegrałem na
tasmę... ale przyjemnie jest ją jeszcze raz posłuchac.

Ale moze ktoś wie coś wiecej o czechosłowackiej grupie z lat 70-tych Colegium
Musicum? próbowałem cos znależć w necie ale nie udało mi sie. Kiedyś słyszałem
ich koncert z płyty... wtedy był rewelacyjny. ciekaw jestem jak dziś zabrzmi

IF

[pixie]

Twórczość zespołu If można określić jako jazz-rock progresywny. Większość
utworów opiera się na schemacie: melodyjny początek z wokalem, potem krótsze
lub dłuższe jazzujące improwizacje i powrót do głównego motywu. Najpierw mnie
zachwyciły te melodie, co tu ukrywać - prostsze i wpadające w ucho, a wręcz
mnie powalił głos wokalisty Johna W. Hodgkinsona - z jego warg płynie istna
ambrozja. Teraz uczę się na pamięć improwizacji (przypominają mi się czasy
wgłębiania się w muzykę ELP...). Trzech muzyków If wygrało wcześniej ankietę
Melody Makera w kategorii jazz, ale w przeciwieństwie do większości formacji
jazz-rockowych, w tej sekcja dęta opierała się wyłącznie na saksofonach i
flecie, co zapewniło jej bardziej rockowe brzmienie. W swym najlepszym składzie
grupa If od 1970 do 1972 roku stworzyła cztery albumy studyjne (no prawie),
jakże odkrywczo ponumerowane (czwórkę w Stanach ochrzczono mianem „Waterfall”)
i te polecam w komplecie, ze szczególnym naciskiem na perfekcyjną drugą płytę
(„Sunday Sad” to killer!). Jedyny koncertowy album wydany dopiero w 1997 roku i
zawierający materiał z najlepszego okresu If również warto poznać, tym
bardziej, że największym atutem tego zespołu było granie na żywo. Pozostałe
dzieła powstałe pod szyldem If raczej można sobie darować (chociaż mnie
wciągnął mało jazzowy album „Tea Break Is Over, Back on Your Heads”, więc kto
wie?). Podsumowując: If to muzyczna rozkosz dla wybrańców (czyli tych, którzy
zdołają znaleźć ich płyty ;))
Najwięcej IFormacji, jakie udało mi się znaleźć:
www.alexgitlin.com/if.htm
Tutaj recenzje płyt (inne recenzje też polecam)
home.online.no/~schoenen/iii.htm

Darryl Way's Wolf - Night Music [1974]

[pixie]

Łabędzi śpiew Johna Hodgkinsona po opuszczeniu If. Zespół Wolf założył Darryl
Way, znany z Curved Air skrzypek. Skład uzupełniali gitarzysta John Etheridge
(Soft Machine, Stephan Grappelli Quintet), basista Dek Messecar (później w
Caravan) i perkusista Ian Mosley (później w Marillion). Album „Night Music”
zawiera odmianę rocka progresywnego o melancholijnym i trochę niesamowitym
zabarwieniu. Najbardziej czarownymi elementami są dla mnie solówki Waya oraz
gościnnie się udzielający i jak zwykle rewelacyjny wokalnie Hodgkinson. Trudno
wyróżnić któryś z siedmiu wyjątkowo równych utworów, mnie szczególnie przypadł
do gustu „Black September” w stylu If i nieco pogodniejszy od
pozostałych „Comrade of the Nine”. Bardzo solidny album i słucham go z wielką
przyjemnością.

[pixie]

No proszę, można też poczytać co nieco o If po polsku:
orpio.webpark.pl/if.htm

Steve Hackett - Please Don't Touch! [1978]

[pixie]

Kto zna, ten mi przyklaśnie, kto nie zna, poznać powinien. Przy pierwszym
przesłuchaniu uderzyło mnie zróżnicowanie materiału na tym albumie, ale wkrótce
wszystko zaczęło mi się ze sobą ładnie układać. Gościnnie udzielają się
znakomici wokaliści: Steve Walsh („Narnia” i „Racing in A” mogłyby stać się
ozdobą płyt Kansas), Richie Havens, powalający na kolana w „Icarus Ascending” i
w boskim „How Can I?”, który to utwór brzmi jak świecka kolęda oraz pani Randy
Crawford w jazzującej balladzie „Hoping love will last”. Urocza piosenka „Carry
Up on the Vicarage” wnosi element baśniowego humoru. O mistrzostwie Hacketta w
operowaniu akustyczną gitarą i budowaniu nastroju świadczy solówka w „Racing in
A”, „The Voice of Necam”, a nawet takie miniaturki jak „Land of a Thousand
Autumns” czy „Kim”. Do tego dochodzi instrumentalne, zarazem niesamowite i
olśniewające brawurą „Please Don't Touch”. Z każdą kolejną płytą coraz bardziej
cenię Hacketta jako kompozytora. I cieszę się, że poznałam album „Please Don't
Touch!” właśnie o tej porze roku. Jakbym otrzymała przedwczesny prezent
gwiazdkowy, wyjątkowo trafiony :)

[cze67]

Uwielbiam tę płytę! Taki trochę eksperyment Hacketta, bo wiele nagrań nie
przypomina te, do których gitarzysta nas przyzwyczaił w Genesis czy na
pierwszej płycie. Ale krążek jest znakomity. Do tego wspomniani wspaniali
goście... Uczta dla uszu.

[cze67]

A propos Hacketta i Please Don't Touch, to, jak podaje serwis W Klatce...

Według managementu Steve'a Hacketta europejski oddział Virgin Records zamierza
w przyszłym roku wydać remasterowane wersje czterech pierwszych solowych płyt
gitarzysty. Jako że Virgin nie zamierza przekazać artyście praw do jego
wczesnych nagrań, jest to jedyna metoda na poprawny remastering owych płyt.
Remasterowane wydawnictwa są traktowane przez Virgin skromniej niż w przypadku
Camino Records jeśli chodzi o zawartość niemuzyczną, ale wytwórnia
zaproponowała dodanie kilku utworów dodatkowych, miałyby to być dema, strony B,
alternatywne miksy lub nagrania koncertowe.

[haiko]

Odkryłam stare charlatans. Znałam ich kilka rzeczy, ale nie starocie,
Szczególnie nadskakuje mi kawałek Weirdo -w kółko go puszczam. No ale
przyzwyczaiłam się, że muszę co jakiś czas zaliczyć jakąś obsesję. Nie sądziłam
tylko że zaszyje sie w takie rejony. O ile się nie myle nazywano to wówczas
rave, ale jak żle kojarzę to poprosze o poprawkę.

Quill [1970]

[pixie]

Nieznana amerykańska kapela z Woodstock wydała w następnym roku swoją jedyną
płytę. Trochę się spóźniła ze swoimi wizjami, ale psychodelia w wydaniu Quill
uderza do głowy jak zapach przejrzałych truskawek. Ciężkie brzmienie gitar,
zdeprawowane klawisze i melancholijne wokale połączone z mętnymi eksperymentami
muzycznymi. Chyba najlepszy utwór „They Live the Life” trwa nieco ponad
dziewięć minut i choć jego zróżnicowana struktura wkracza nieśmiało na tereny
rocka progresywnego, zawiera prześmieszne fragmenty, jak chóralne „tidli tidli
łaaa”, albo „solówkę na perkusji”: bongosy, ostukiwanie szyn kolejowych (tak to
brzmi), tudzież pokrzykiwania wojowników udających się na wojenną ścieżkę i tak
aż do osiągnięcia etapu szaleńczego chaosu. Pierdzenie (pardon) trąbek w „BBY”
nieudolnie pozoruje big-band. W trochę poważniejszym wydaniu całkiem udanie
prezentuje się prawdziwie ulotna ballada „Yellow Butterfly”, mroczne i
potężne „Thumbnail Screwdriver”, czy złowieszcze „The Tube Exuding”. „Too
Late” - jedyna kompozycja nie stworzona przez braci Cole - przypomina mi nieco
brzmienie Traffic (praca klawiszowca godna Winwooda). W finalnym „Shrieking
Finally” występuje gościnnie chór potępieńców, a poza tym bardzo ciekawie się
rozwija ten utwór przez całe siedem i pół minuty...
W sumie - godna polecenia zabawna psychodeliczna degeneracja.
Gdybym umiała pisać po angielsku, moja recenzja wyglądałaby tak ;):
www.headheritage.co.uk/unsung/review/958
Zdaje się, że ta płyta nie została wznowiona na CD. Szkoda. Bombowy soundtrack
na Zaduszki.

[maff1]

Atomic Rooster - In a hearing of...
rewelacyjna płyta tego zapomnianego zespołu. Słucham jej od kilku dni. Znałem
inne jej produkcje ale były słabe... a ta płyta to rewelacja.
Fajne gitary, dobre klawisze..i ten nastrój... płyta została wznowiona i wydana
w tekturowym pudełku! z ksiązeczką... jestem pod wrazeniem.
Kaczor pewnie by powiedział - zacna to płyta.

[argus1]

maff1 napisał:

> Atomic Rooster - In a hearing of...
> rewelacyjna płyta tego zapomnianego zespołu. Słucham jej od kilku dni. Znałem
> inne jej produkcje ale były słabe... a ta płyta to rewelacja.
> Fajne gitary, dobre klawisze..i ten nastrój... płyta została wznowiona i
wydana
>
> w tekturowym pudełku! z ksiązeczką... jestem pod wrazeniem.
> Kaczor pewnie by powiedział - zacna to płyta.

Mam pytanie - jakie inne produkcje tej grupy słyszałeś? Bo pierwsze dwie płyty
są rewelacyjne. Szczególnie druga "Death walks behind you" jest nie bez powodu
zaliczana do arcydzieł tamtych lat.

Sparks - Kimono My House [1974]

[pixie]

Recenzja sześciowyrazowa:
Twórczością Sparks inspiruje się Franz Ferdinand :D
Trochę dłuższa:
Pochodzący z Los Angeles bracia Mael swą ekscentrycznością podbili serca
zimnokrwistych Brytyjczyków (Sparks określani są nawet jako muzyczni Monty
Pythoni). Płyta „Kimono My House” leżała u mnie jakieś półtora roku, zanim ją
doceniłam, ale w końcu lepiej późno niż wcale. Powalająca muzyka, mistrzowskie
teksty, zresztą co się będę rozpisywać, pierwsza recenzja mówi wszystko :P

[pagaj_75]

Nie znam całej tej płyty, ale jest tam kawałek pt. "This Town Ain't Big Enough
for Both of Us", który charakteryzuje się jedną z najbardziej niesamowitych
melodii, jakie w życiu słyszałem :)

[pixie]

pagaj_75 napisał:

> Nie znam całej tej płyty, ale jest tam kawałek pt. "This Town Ain't Big Enough
> for Both of Us", który charakteryzuje się jedną z najbardziej niesamowitych
> melodii, jakie w życiu słyszałem :)
>
To jest właśnie powód, dla którego mam tę płytę od półtora roku :) Polecam
wersję tej piosenki z gościnnym udziałem Faith No More - mocne wrażenia
gwarantowane - oraz w takim samym składzie "Something for the Girl with
Everything". Warto usłyszeć Mike'a Pattona śpiewającego falsetem :D

Wallenstein

[pixie]

Myślałam, że już żadna płyta mnie nie ruszy (oprócz arcydzieł Sparks ;), ale
kiedy po pierwszych dźwiękach mojego ulubionego fortepianu usłyszałam skrzypce,
nie mogłam pozostać obojętna. Te dwa instrumenty zdominowały cały album „Cosmic
Century” [1973], co nadało mu łagodny, marzycielski charakter. Zdarzają się i
bardziej dynamiczne utwory, jak nieco kosmiczny „Silver Arms” ze „świdrującymi”
solówkami na gitarze, czy również mocno gitarowy instrumental „The Cosmic
Couriers Meet South Philly Willy”. Wielbicieli space-rocka szczególnie
zainteresować może utwór „The Marvellous Child”. Trochę mnie razi wątły głos
Jürgena Dollase, na szczęście nie jest natrętny i na swój sposób wpisuje się w
nastrój całości. Szkoda tylko zepsutego przez wokale, a pięknie się
zapowiadającego utworu „Song of Wire”. Trzecia płyta zespołu Wallenstein
oferuje niemiecki rock symfoniczny, bez fajerwerków, za to przyjemnie kojący.
Właśnie się zapoznaję z wcześniejszą twórczością grupy i tak jak „Mother
Universe” [1972] brzmi podobnie do trzeciej płyty, z wyłączeniem skrzypeczek
(zauroczył mnie zwłaszcza utwór „Relics of Past”), tak debiut „Blitzkrieg”
[1971] zawiera więcej ostrzejszych, space-rockowych pasaży, choć ja wolę te
bardziej wyciszone miejsca, jak w „The Theme” chociażby. Ale połączenie
dźwięków fortepianu z ciężkim brzmieniem gitary daje świetny efekt. Znacie może
podobnie grające zespoły progresywne (im więcej fortepianu, tym lepiej)?

Na AMG prawie nic o Wallenstein nie ma, więcej informacji można znaleźć tutaj:
www.progarchives.com/Progressive_rock_discography_BAND.asp?band_id=565

[cze67]

Wielka szkoda, że nie ma na stronie chociaż jednego utworu do ściągnięcia. Z
Twego opisu wynika, że ładne:-)...

[pixie]

cze67 napisał:

> Wielka szkoda, że nie ma na stronie chociaż jednego utworu do ściągnięcia. Z
> Twego opisu wynika, że ładne:-)...
Jakby co, wiesz gdzie mnie szukać :)

Arthur Brown - Requiem [1982]

[pixie]

Arthur „Crazy World” Brown nagrał tak tajemnicze dzieło, że nawet w necie
ciężko znaleźć o nim jakieś informacje. „Requiem” opowiada o świecie po
zagładzie nuklearnej i podobno „to jeden z pierwszych albumów napisanych dla
maszyny typu fairlight” (czyli „fairlight sequencer” - cóż to, u licha, jest?).
W zasadzie nie przepadam za nadmiarem elektroniki, ale tutaj wcale mi to nie
przeszkadza i mimo upływu czasu ta muzyka broni się zadziwiająco dobrze.
Najlepszy na płycie utwór tytułowy wykorzystuje rytm bolera, co znakomicie
podkręca emocje, natomiast brzmieniem przypomina jakiegoś post-punkowego
Jarre’a. Kolejne moje skojarzenia krążą między pionierskim industrialem
(„Mechanical Masseur”, „Animal People”), a eksperymentami a la King Crimson
(„Gabriel”). Brown objawia się jako doskonały, charyzmatyczny wokalista, zaś
wszystkie kompozycje trzymają wysoki poziom. Ze wszech miar elektryzująca
muzyka.
Całość do wysłuchania pod poniższym adresem :)
www.mp3search.ru/album.html?id=15669&ref=3970
Biografia Browna po polsku, tudzież wiele innych informacji o starym dobrym
rocku:
rock.w3h.net/crazyworld/brown.htm

[pagaj_75]

pixie napisała:

> to jeden z pierwszych albumów napisanych dla
> maszyny typu fairlight” (czyli „fairlight sequencer” - cóż to
> , u licha, jest?).

potężna (jak na swoje czasy) muzyczna stacja robocza:
www.vintagesynth.org/misc/fairlight_cmi.shtml

[pixie]

pagaj_75 napisał:

> pixie napisała:
>
> > to jeden z pierwszych albumów napisanych dla
> > maszyny typu fairlight” (czyli „fairlight sequencer” -
> cóż to
> > , u licha, jest?).
>
> potężna (jak na swoje czasy) muzyczna stacja robocza:
> www.vintagesynth.org/misc/fairlight_cmi.shtml

Dzięki :) Bardzo efektownie wygląda ta maszyna. I brzmi ciekawie.