a sufjan stevens ?

[janek0]

Przyznaję, o tym artyście dowiedziałem się z niesławnego porcysia. Ale jak
mało co z rzeczy tam lubianych, płyta stevensa pt. "Greetings from
Michigan..." mnie kompletnie rozbiła. Współczynnik przekaz/forma ;) daje się
porównać chyba tylko z Iron and Wine - piękna i mocna akustyczna płyta. Więc
jestem ciekaw waszych opinii - znacie, lubicie ? Może znacie inne płyty w/w ?

[kubasa]

Znamy, lubimy, kiedys tam napisalem o tym pare slow. Tegoroczne "Seven Swans"
niewiele gorsze. Choc gorsze :).

[nemrrod]

A ja o Sufjanie po raz pierwszy przeczytałem na sławnym Screenagers:) A
bezpośredni impuls do poznania przyszedł dzięki aimarkowi. I tak "Greetings from
Michigan" stała się jedną z trzech moich ulubionych płyt roku 2004, które nie
wyszły w 2004 roku :) A Stevens został moim ulubionym singer/songwriterem. Choć
pozostałych płyt nie znam:) Interesuje mnie zwłaszcza elektroniczny "Enjoy Your
Rabbit". No i wyszła też reedycja debiutu jakiś czas temu.

[janek0]

> No i wyszła też reedycja debiutu jakiś czas temu.
"A Sun Came" ? Właśnie słucham. Gorsze of Greetings, ale ciągle bardzo mocne.

[nemrrod]

Chciałem tylko napisać, że "Seven Swans" jest bardzo piękne. Podoba mi się
trochę mniej niż "Greetings...", ale nie wiem czy można powiedzieć, że to
"gorsza" płyta. Jest inna, niesie całkiem inne emocje. "Sister" - utwór, w
którym zakochałem się dawno temu, słuchając go w jakości 64 kbps... Cały czas
wzrusza tak samo... Dalej podniosły utwór tytułowy, pełen nadziei "The
Transfiguration", zwiewny "All the Trees...". Bardzo ładna płyta.

[grimsrund]

Przez całe lata nazwisko Stevens i imię zaczynające się na S. kojarzyły mi się
nieodmiennie z pewnym enerdowskim w formie i wyjątkowo marnym naśladowcą
Elvisa, który szalał na antenach radyj i telewizorów schyłkowego PRL-u. Z
powodu tejże zbieżności długo nie mogłem przemóc się, by rozpocząć
przygotowania do rozpoczęcia zapoznawania się z opiniami na temat twórczości
pana Sufjana. Ostatecznie jednak ciekawość zwyciężyła i w rezultacie
postanowiłem wyrobić w sobie postanowienie o rozpoczęciu niezobowiązujących
poszukiwań twórczości płytowej pana S.

Znaczy - facet chyba jest naprawdę niezły :)

[grimsrund]

Zgodnie z obietnicą złożoną zaczłem więc ostatnio - od SEVEN SWANS.

Ależ to śliiiczne jest!! Zwłaszcza ALL THE TREES, cudny tytułowy i SISTER,
która wymiotła mnie dokumentnie. Banjo rulez!!! :))

[grimsrund]

A teraz już po ILLINOISE.

Gość jest naprawdę potężny. Chylę czoła do samej ziemi.

[grimsrund]

A teraz po A SUN CAME i ENJOY YOUR RABBIT. Pierwsza jeszcze jakoś się w banjo-
paradygmacie zmieściła (chwilami z trudem :)) ), ale druga... nikt mi nie
powiedział, że Stevens robi sobie tam jakieś Autechre! To się nazywa
wszechstronny artysta!

Ale jednak te nowsze bardziej mi się podobają - takiego gusta mam, i już.

[pagaj_75]

Słucham od jakiegoś czasu "Ilinois". No i podoba się, ale nie zachwyca. Wszystko
jest fajnie, jest lekko melancholijnie, czasami skocznie i wesoło, noga sama
chodzi, uśmiech na facjacie, itd. Ale gdy tylko płyta się kończy, ja natychmiast
o niej zapominam i jakoś nie odczuwam wielkiej potrzeby wracania do niej. Ale
dam jeszcze szansę "Michigan", może to ona zachwyci.

[janek0]

pagaj_75 napisał:

> Wszystko jest fajnie, jest lekko melancholijnie, czasami skocznie i wesoło, ?
> noga sama chodzi, uśmiech na facjacie, itd.
O, widzisz, i tu jest błąd, bo wcale tu nie chodzi o melodie. Mimo wszystko, SS
to jest songwriter, i teksty mają znaczenie. Poczytaj teksty - one są mało
zrozumiałe jak się nie zna kontekstu, ale jeśli się włoży trochę wysiłku w ich
odcyfrowanie, to można się zdziwić.

[aimarek]

janek0 napisał:

> O, widzisz, i tu jest błąd, bo wcale tu nie chodzi o melodie. Mimo wszystko, SS
> to jest songwriter, i teksty mają znaczenie. Poczytaj teksty - one są mało
> zrozumiałe jak się nie zna kontekstu, ale jeśli się włoży trochę wysiłku w ich
> odcyfrowanie, to można się zdziwić.

Dokładnie tak. Przecież "John Wayne Gacy, Jr." czy "Casimir Pulaski Day" to są
ciarki po prostu.

hmmm

[pagaj_75]

Już wiem co jest nie tak z tą płytą ("Ilinois"), jeśli chodzi o mnie. Nie,
Janku, tu nie chodzi o niezrozumienie tekstów, bo trochę kumam o co w nich biega ;)
Chodzi o rzecz o wiele bardziej prozaiczną: ta płyta jest po prostu,
najzwyczajniej w świecie... za długa! Jeszcze przez pierwszą połowę udaje mi się
utrzymać skupienie na niej, ale gdzieś po "The Man of Metropolis..." gubię się.
Nagle te wszystkie urozmaicone przecież aranżacyjnie kawałki zaczynają się
zlewać w jednolitą, bezkształtną masę, i nawet ciekawsze fragmenty ("They Are
the Night Zombies!", "The Tallest Man...") nie są już w stanie mnie ruszyć.
Łapię się na tym, że bardziej niż na ładne melodie, ciekawe teksty czy fajne
aranżacje czekam na to aż skończą. "Michigan" też jest takie długie?

hmmm - postscriptum

[pagaj_75]

Swoją drogą, chyba się starzeję. Kiedyś bez problemu łykałem prog-rockowe
potwory zajmujące dwie płyty, z utworami trwającymi po 20 minut, a teraz w
takich ilościach wchodzą mi tylko ambientowe buczenia.

A na "Ilinois" najbardziej podobają mi się tytuły utworów :)

[pszemcio1]

pagaj_75 napisał:

> Chodzi o rzecz o wiele bardziej prozaiczną: ta płyta jest po prostu,
> najzwyczajniej w świecie... za długa!

no właśnie ja tak miałem poczatkowo , ale przy michigan. jestem raczej
zwolennikiem albumów 40-50 minutowych. czesto długosc płyty moze spieprzyc
nawet najlepszy materiał. ale do michigan na pewno warto siegnąć no to
płyta...jakby to ująć...GENIALNA

[janek0]

pagaj_75 napisał:

> Nagle te wszystkie urozmaicone przecież aranżacyjnie kawałki zaczynają się
> zlewać w jednolitą, bezkształtną masę, i nawet ciekawsze fragmenty ("They Are
> the Night Zombies!", "The Tallest Man...") nie są już w stanie mnie ruszyć.
> Łapię się na tym, że bardziej niż na ładne melodie, ciekawe teksty czy fajne
> aranżacje czekam na to aż skończą. "Michigan" też jest takie długie?
Gdybym był złośliwy, to bym powiedział, że tak się kończy słuchanie jakichś
elektronicznych łupanek :] Ale, jak powszechnie wiadmo, złośliwy nie jestem,
więc nie powiem.

A michigan ma 66 minut, za to seven swans niecałe 50.

[nemrrod]

pagaj_75 napisał:

> ta płyta jest po prostu,
> najzwyczajniej w świecie... za długa!

Dokładnie, też mi się wydaje, że jest trochę za długa. Ale z drugiej strony, gdy
zastanawiam się, którego utworu mogłoby nie być, nie potrafię żadnego wskazać.
Jedynie "Out Of Egypt" mogłoby być trochę krótsze. O "Greetings from Michigan"
też mówiono, że jest za długa, ale dla mnie jest ok. Natomiast największy
problem jest z "Enjoy Your Rabbit" - ta płyta jest dokładnie o połowę, czyli o
dokładnie 40 minut, za długa. Bardzo jednolite brzmienie sprawia, że płyta brzmi
jak wariacje na jeden temat zagrane na jednej konfiguracji i ustawieniach
sprzętu. Mimo wszystko podoba mi się (bo przecież połączenie sufjanowej melodyki
z elektroniką a la Mouse on Mars musiało mi się spodobać ;)) ale przebrnięcie
przez całość to jednak wyczyn :)

[mechanikk]

a ja mam glupie pytanie, jak sie wymawia to egzotyczne imie, he?
Ile razy mam to glosno powiedziec to mnie gnebi, pod tym wzgledem Shakin'
Stevens ma zdecydowana przewage ;))

[ilhan]

Ja zawsze czytałem je tak jak po polsku.

[mechanikk]

ja tez, ale niepewnosc pozostaje ;) ciekawe jak angole sobie z tym radza? jak
czytac z angielska to brzmi to dosc debilnie.

[ilhan]

"Soof-yahn" - tak podobno mówi sam Stevens.

[roar]

ilhan napisał:

> "Soof-yahn" - tak podobno mówi sam Stevens.

...czyli tak, jak po polsku, dammit...! :)

...ech, ja z kolei od początku czytałem go po angielsku i IMHO "safdżen" brzmi naprawdę świetnie. I stand corrected, tho. :)

[grimsrund]

Pewnie z tym wyskoczę jak filip z konopi bo wszyscy fani już znają, ale dopiero
wczoraj wpadłem na trop tej cudowności:

www.chattablogs.com/quintus/archives/019666.html

Cały album SS z piosenkami / pieśniami bożonarodzeniowymi, nagrany chyba,
podobnie jak SEVEN SWANS, z rodziną Smithów, bo w tymże oszczędnym stylu
utrzymany. Osobiście już teraz zostałem przez tę płytę sprowadzony do parteru,
i już wiem co będzie brzmieć w moim domu w okresie świątecznym :)

[mechanikk]

Super.
Dzieki.
Problem soundtracku do Chrysmasa załatwiony :)

Sufjan sprofanowany

[nemrrod]

savefile.com/projects.php?pid=272176
Utwory z "Illinois" zremiksowane przez projekt o nazwie "mc DJ" (lol) w
konwencji tandetny beat + wiewórki na wokalu. Nie polecam osobom bez poczucia
humoru. Jak dla mnie genialne.

Najlepsze w tym wszystkim jest to, że takie zabiegi pokazują, jak genialne są
kompozycje Sufjana. Jaka tkwi w nich siła. Weźmy takie "Casimir Pulaski Day" -
nawet wiewiórki nie są w stanie tego utworu zepsuć, obrzydzić, umniejszyć jego
wagę, ani nawet teledysk zrobiony przy pomocy gry "The Sims" (mogę zuploadować,
jeśli ktoś ciekaw).

PS. "Let's Hear That String Part Again" w wersji breakbeat, lol :))

[kubasa]

Jestem ciekaw tych simsów.

[nemrrod]

Robi się, zaraz będzie link. Tymczasem polecam "Man Of Metropolis" w rytmie
electro, ja wymiękam :))

[nemrrod]

tinyurl.com/eaqmg (Rapidshare, wmv, 20 MB)

[grimsrund]

Ja wymiękłem przy wiewiórczej wersji THE SEER'S TOWER :))

W sumie śmieszne to wszystko, ale ja sie pytam: PO CO???

[nemrrod]

grimsrund napisał:

> W sumie śmieszne to wszystko

Sam dałeś sobie odpowiedź :)

Nowy (?) Sufjan.

[mechanikk]

Z Piczforka:

Last night, Asthmatic Kitty announced that on July 25, it will release "The
Avalanche: Outtakes and Extras from the Illinois Album". The disc collects
material originally written for Pitchfork's favorite album of last year,
revisited by Sufjan in late 2005 and early 2006. It includes three versions of
standout track "Chicago", songs concerning Saul Bellow, Ann Landers, Adlai
Stevenson, and Henry Darger, and musical contributions from drummer James
McAlister, trumpeter Craig Montoro, singers Shara Worden and Katrina Kerns,
and, of course, Rosie Thomas.

In typical Sufjan fashion, the tracklist is an adventure unto itself:

01 The Avalanche
02 Dear Mr Supercomputer
03 Adlai Stevenson
04 The Vivian Girls Are Visited in the Night by Saint Dargarius and His
Squadron of Benevolent Butterflies
05 Chicago (Acoustic Version)
06 The Henney Buggy Band
07 Saul Bellow
08 Carlyle Lake
09 Springfield, or Bobby Got a Shadfly Caught in His Hair
10 The Mistress Witch From McClure (Or, The Mind That Knows Itself)
11 Kaskaskia River
12 Chicago (Adult Contemporary Easy Listening Version)
13 Inaugural Pop Music for Jane Margaret Byrne
14 No Man's Land
15 The Palm Sunday Tornado Hits Crystal Lake
16 The Pick-up
17 The Perpetual Self, or "What Would Saul Alinsky Do?"
18 For Clyde Tombaugh
19 Chicago (Multiple Personality Disorder version)
20 Pittsfield
21 The Undivided Self (For Eppie and Popo)


Mam się bać?

[grimsrund]

Jakie bać? Dawać to, byle rychło!! :)))

[grimsrund]

Porcyś zapodał dziś linka do THE AVALANCHE:

s46.yousendit.com/d.aspx?id=1VNHM65F6ECOF1P1C14KE59W2U

[nemrrod]

Ale "The Avalanche" to już dość stary kawałek, znam go od dawna, wydawało mi
się, że to odrzut z "Michigan"...

[grimsrund]

Skoro tak, to pewnie jeden z tych "revisited by Sufjan in late 2005 and early
2006" ;)

Wywiad na pitchforku

[pytajnick]

www.pitchforkmedia.com/interviews/s/stevens_sufjan-06/

I jeszcze a propos Sufjanowego zamiaru...

[pytajnick]

...by nagrać płytę o każdym ze stanów USA, co wydawało mi się zamiarem z góry
skazanym na porażkę i w ogóle marzenia.:

"Summer 2000 marked another Bach anniversary, with the 250th anniversary of his
death in 1750. Teldec is celebrating by releasing a complete set of his works a
suitcase containing 1,200 compositions on 153 CDs."

(...)

"Experts believe at least half of Bach's works are missing."

a illinois

[pytajnick]

Skoro tak podrzucam wątek co chwilę, to skorzystam i przyznam się, że nie mogę
wyjść z podziwu nad "Illinois". Słucham tego dziełka intensywnie (podkreślam!)
od jesieni 2005, słucham i nasłuchać się nie mogę. Były większe fajerwerki w
tamtym roku, ale żaden tyle nie przetrwał, nie da się ich słuchać częściej niż
raz na miesiąc a nawet rzadziej. Żaden nie cieszy już tak drobnymi szczegółami,
jak w Sufjanie co drugie wejście instrumentów czy głosów. Już sam sposób
nagrania głosu Sufjana (i jego "nieprzeciętna przeciętna" barwa) to dla mnie uczta.

Jako że płyta zaczyna się nader fantastycznie, to często mnie budzi i potem nie
sposób przerwać, leci do końca. Kilka dni temu załadowałem ją do odtwarzacza i
przy mało czym chodzi się z równą przyjemnością jak przy Sufjanie, więc bedzie
jeszcze intensywniej eksploatowany...

I jeszcze - czaję się z tym od późnej jesieni - słówko do Kubasy: jeszcze nigdy
recenzja muzyczna nie zmieniła tak radykalnie mojego stosunku do danej płyty.
"Iliinois" było dla mnie sympatycznym przeciętniakiem, nieco przereklamowanym
indie-wynalazkiem. A potem przeczytałem tę wyśmienitą recenzję (ciekaw jestem
czy miałeś po niej syndrom "już nigdy tego nie przebiję"), powróciłem do płyty z
trochę innym nastawieniem i nieco bardziej wyczulony, i od tamtego czasu
"Illinois" rosło we mnie z miesiąca na miesiąc, aż sam w to trochę nie wierzę i
dziwię się wielce.

Wielkie Kubaso dzięki za to i szacun niezmierny, bo konsekwencjami tej recenzji
były dziesiątki godzin cieszenia się tym albumem. A zapowiada się, że będą ich
nawet setki. Macie po połowie z Sufjanem wielki dobry uczynek względem mnie! :)

[kubasa]

> I jeszcze - czaję się z tym od późnej jesieni - słówko do Kubasy: jeszcze
nigdy
> recenzja muzyczna nie zmieniła tak radykalnie mojego stosunku do danej płyty.
> "Iliinois" było dla mnie sympatycznym przeciętniakiem, nieco przereklamowanym
> indie-wynalazkiem. A potem przeczytałem tę wyśmienitą recenzję (ciekaw jestem
> czy miałeś po niej syndrom "już nigdy tego nie przebiję"), powróciłem do
płyty
> z
> trochę innym nastawieniem i nieco bardziej wyczulony, i od tamtego czasu
> "Illinois" rosło we mnie z miesiąca na miesiąc, aż sam w to trochę nie wierzę
i
> dziwię się wielce.
>
> Wielkie Kubaso dzięki za to i szacun niezmierny, bo konsekwencjami tej
recenzji
> były dziesiątki godzin cieszenia się tym albumem. A zapowiada się, że będą ich
> nawet setki. Macie po połowie z Sufjanem wielki dobry uczynek względem
mnie! :)

Wow dziękuje bardzo. Jeszcze nikt mi nic takiego nie powiedział. Powiem
szczerze, że jest to jedyna recenzja, do której wracam z satysfakcją. Sama była
dla mnie istotna bo dzięki podjęciu się jej pisania, zainteresowałem się
bardziej tekstami, a one wydają się przynajmniej niebanalne.

Pod koniec zeszłego roku miałem pewien przesyt Sufjana związany z tym, że
Illinois zgarniało co się dało. Ale jak całkiem niedawno włączyłem sobie tę
plytę raz jeszcze to utwierdziłem się w przekonaniu, że to jest płyta na 9. Że
jest to płyta godna wszystkich tych pochwał.

[nemrrod]

kubasa napisał:

> zainteresowałem się, bardziej tekstami, a one wydają się przynajmniej
> niebanalne.

Tak, teksty są wręcz niezbędne do zrozumienia tej płyty i docenienia jej w pełni.

I dobrze jest przeczytać taką pogłebioną recenzję jak Twoja, bo niestety wielu
wykazało się niezrozumieniem tematu i zwykłą ignorancją ("Na 'Illinois' mamy
piosenkę o mordercy, piosenkę o zombie oraz piosenkę o polskim generale
Kazimierzu Pułaskim" :| ).

> Ale jak całkiem niedawno włączyłem sobie tę
> plytę raz jeszcze to utwierdziłem się w przekonaniu, że to jest płyta na 9. Że
> jest to płyta godna wszystkich tych pochwał.

Tak, to wciąż świetna płyta. Natomiast niepokojącym sygnałem jest "The
Avalanche", która jest płytą złą. Myślę że Sufjan powinien trochę przyhamować i
zastanowić się nad sobą, i nie trawić energii i talentu na odrzuty, które nie
powinny ujrzeć światła dziennego.
Jakaś płaska jest ta płyta, to zaledwie blade odbicie wcześniejszych dokonań.
Powtórzenie pomysłów, patentów i brzmień. Wiem, że to zbiór odrzutów, ale w
końcu z nie byle jakiej płyty... Z ciekawostek godne uwagi jest "The Vivian
Girls...", które dowodzi, że Sufjan odrobił lekcje z Animal Collective
(brzmienie "Visiting Friends"/"Prospect Hummer"). Całość jednak brzmi za bardzo
"adult-popowo", do czego Sufjan przyznaje się w wywiadzie na Pitchforku. Ale na
szczęście zapowiada też zmiany i eksperymenty w stylu Sonic Youth :) ("I need to
go somewhere where I'm taking greater risks (...) it's a bit too much of the
same stuff over and over again. (...) I really want to get rid of all the
pretty, listenable acoustic stuff.")
Zatem zapominamy o "The Avalanche" i czekamy na następną płytę.

Kanye West vs. Sufjan Stevens vs.'They're Zombies'

[grimsrund]

W ramach hurtowego przesłuchu sufjanowych odrzutów, przerzutów i wyrzutów,
trafiłem również na potworka pod tytułem ZOMBIES WALK. Zamiast recenzji pozwolę
sobie posłużyć się tu spiżowymi strofami Brusa Wilisa:

"Get the fuck out of here.
Go shit in your own yard!"

I po raz kolejny pojawia się w tym wątku pytanie? PO CO? :(((

[pytajnick]

grimsrund napisał:

> I po raz kolejny pojawia się w tym wątku pytanie? PO CO? :(((

No własnie, po co słuchać rzeczy z góry nazwanych "odrzutami"?

Wydawać niech se wydaje, wyjasnił powody nazbyt wyraźnie w wywiadzie na pfm.

[grimsrund]

Nie jest jeszcze tak źle, żeby ten konkretny utwór Sufjan miał gdziekolwiek
wydać. West se go sam zabrał i podogrywał własne rapowanie, i już.

[good_morning]

a sufjan lubie i kojarzy mi sie z Lisą Germano. moze i ona wam przypadnie do
serca.

Michigan

[pytajnick]

Poznaję sobie po upadku wielokrotnym i trwałym przed Illinois płytkę Michigan.
Bardzo przyjemnie się poznaje, mimo oczekiwań powoli, powoli rośnie, choć z
początku wydawała się strasznie monotonna, jednolita i lekko nudnawa (w
porównaniu z Illinois, no ale jak się od Illinois zaczynało...). Zresztą pewnie
trochę w tym prawdy jest.

Stopniowo jednak zmieniam zdanie. Melodie są fantastyczne i niemal porównywalne
z I. - to aranżacje i ogólny zamysł są daleko w tyle. Ale cóż, chłopak się uczy
grać na tych kilkudziesięciu instrumentach i zgrywać to razem, i układać płytę
tak, by trzymała uszy skierowane ku głosnikom, i świetnie, oby nie przestał.

No już kończąc, taki utwór trzeci "For the windows" na przykład rewelacja po
prostu.

Mam nadzieję, że Seven Swans nie będzie rozczarowaniem. :]

[pszemcio1]

eee tam, Michigan lepsze jest. Illinois to juz jednak było powtarzanie
patentów. no z tym ze ja z kolei zaczynałem od Michigan więc może spaczone
spojrzenie mam

[pytajnick]

pszemcio1 napisał:

> eee tam, Michigan lepsze jest.

nie. ale piękne jest, momentami bardzo piękne.

> Illinois to juz jednak było powtarzanie
> patentów.

Ja to jednak widzę jako bardzo porządne rozwinięcie. (kontynuacja - oczywiście).
Ale jednak nie odczułbym aż takiego kontrastu jaki odczułem (nie ma to jak
subiektywizm i emocje) wrzucając Michigan. Myślałem, początkowo, że to
rozczarowanie, ale rozczarowaniem by było, gdybym własnie nie odczuł tej
różnicy. A przyznaję, że byłem niemal pewny, że na wczesniejszych płytach
zastanę właśnie to co na Illinois. Póki co nie, więc się cieszę. ;)

> no z tym ze ja z kolei zaczynałem od Michigan więc może spaczone
> spojrzenie mam

Ale ciekaw jestem Twojego spojrzenia - jak się słuchało Illinois znając
wcześniejsze płyty.

Ja nie znałem wcześniejszych a i tak przez kilka miechów szczerze się męczyłem,
widząc że Sufjan króluje po wszelkich rankingach i z cudownym Antonym wygrywa (a
od stycznia Antony'ego przesłuchałem może ze dwa razy - z ogromną radością, nie
powiem - gdy Sufjana pewnie z 200...)

[nemrrod]

Podobnie jak Pszemcio zaczynałem od "Michigan" i jest to do tej pory moja
ulubiona płyta Sufjana ("For The Widows In Paradise..." o tak, od tego utworu
wszystko się zaczęło...). Nie chciałbym tutaj w żaden sposób umniejszać
wielkości "Illinois", ale była to płyta, do której musiałem się jednak trochę
przekonywać. Wydawało mi się, że Sufjan przesadził z tymi rozbuchanymi
aranżacjami, uważałem "Chicago" za kawałek zaledwie "średni", sądziłem że to
brzmienie jest w jakiś sposób sprzeczne z tą bezpośredniością i intymnością,
jakie stworzył na swoich poprzednich płytach.
Natomiast "Michigan" zaskoczyło od razu, od pierwszego przesłuchania. Moim
zdaniem Sufjan osiągnał tam idealne brzmienie, idealną równowagę między
balladami a utworami bardziej rozbudowanymi aranżacyjnie (np. ciąg "Holland" -
"Detroit" - "Romulus" - cudo; a samo "Detroit" - mimo bogactwa dźwięków ma się
wrażenie, że ten utwór dosłownie płynie).

Co do "Seven Swans" - jeśli tak przypadło Ci do gustu brzmienie "Illinois" to ta
płyta może okazać się rozczarowaniem, ze względu na swoje wyciszenie i
oszczędność. Mam nadzieję jednak, że tak się nie stanie :)

[pytajnick]

nemrrod napisał:

> Co do "Seven Swans" - jeśli tak przypadło Ci do gustu brzmienie "Illinois" to t
> a
> płyta może okazać się rozczarowaniem, ze względu na swoje wyciszenie i
> oszczędność.

Hehe, na początku mojej znajomości z "Illinois" - czyli przez dobre kilka
miechów - brzmienie tej płyty nie tylko mi nie przypadało do gustu, ale wręcz
irytowało ("indie-rockowe pitu pitu" ;). Stąd zachwycały mnie tylko John Wayne
Gacy i The Seer's Tower i to na nie czekałem.

Dziś są gdzieś w połowie stawki. ;)

[glebogryzarka1]

> Hehe, na początku mojej znajomości z "Illinois" - czyli przez dobre kilka
> miechów - brzmienie tej płyty nie tylko mi nie przypadało do gustu, ale wręcz
> irytowało ("indie-rockowe pitu pitu" ;).

Indie-rockowe? Dla mnie to brzmienie jest raczej art-rockowe, i to mocno retro,
z okresu zanim wszyscy zaczęli czerpać z fusion. Tylko brzmienie oczywiście,
nie kompozycje. Bardzo ciekawa mieszanka jest to zresztą.
Ale może bredzę. Kiepsko się orientuję w art-rocku.

[pytajnick]

glebogryzarka1 napisał:

> Indie-rockowe? Dla mnie to brzmienie jest raczej art-rockowe, i to mocno
> retro,

Elementy są oczywiście (rozmach, "symfoniczność" momentami), ale ja miałem na
myśli te wszystkie dwoneczki, trąbeczki, plumkania i inne cymbałki. Czyli
chłopcy robią pitu-pitu, bawiło mnie to ale i wkurzało. Teraz to kocham :>

> z okresu zanim wszyscy zaczęli czerpać z fusion. Tylko brzmienie oczywiście,
> nie kompozycje. Bardzo ciekawa mieszanka jest to zresztą.
> Ale może bredzę. Kiepsko się orientuję w art-rocku.

Wszystko przed Tobą. ;)

[grimsrund]

Moja kolejność to SEVEN SWANS - ILLINOIS - MICHIGAN. Efekt - MICHIGAN jakoś nie
powalił...