Rebel

[dziwny_ten_swiat]

without a cause, czyli buntownik bez powodu. Obejrzałem jeszcze raz Jamesa Deana i przepiękną Nathalie Wood wy tym filmie (reż. Nicholas Ray) który właśnie stworzył prototyp młodego buntownika wyobcowanego z klasy średniej, z ktorej pochodzi. Ten motyw mnie najbardziej fascynuje w popkulturze, to film z lat 50-tych, ale ten motyw buntu i wyobcowania wdarł się do tego zaskorupiałego szołbiznesu w latach 60-tych z takimi niesamowitymi postaciami jak wspomniany tu Bob Dylan, czy potem Jim Morrison, Barry McGuire... i wielu wielu innych. Ci ludzie nie obawiali się zerwać z konwenansami i marketingiem - i wygrali! Może to jakaś nauka na dzisiaj: że warto być autentycznym i nie poddawać się marketingowym sztuczkom, ale szukać czegoś nowego i własnego.

[basilisque]

W ktorymś momencie się okazało, że im bardziej się ktoś buntował tym lepiej się sprzedawał. I o to chodziło!

[jo_ember]

Sprzedawał się. A - co w tym niby złego? A co miał się utrzymywać jak nasi "artyści"- z państwowych dotacji?

[ilnyckyj]

Dylan i paru innych miało to szczęście - a może talent? Czy geniusz? Tym swoim buntem trafili do milionów innych ludzi, którzy kupili ich płyty. W ten sposób udało im się pogodzić autentyczną sztukę z komercją.

[basilisque]

Ale czy to był tak całkiem autentyczny - "bunt"? Może - na początku. Ale potem - im bardziej się buntował, tym większa kasa. W końcu Oasis i britpop - to parodia buntu i niby non-konformizmu.

[w.ell]

Dlaczego tak to osądzasz? Może to w ogóle nie był żaden bunt, tylko chłopaki grali, to co im w duszy grało....

Kasa na bunt

[krol-czy-krolik]

Jest potrzebna. Nawet Lenin brał od kogo się dało, nawet od "wroga klasowego"

DB (rewolucyjna) Rabbit

[czarny-kelvin]

Trochę mnie dziwi... ehm... Dylan, Morrison i ... Barry Mc Guire - a kto to? Nawet jak tam ktoś taki przez chwilę gdzieś zaistniał, to gdzie mu do tych dwoch...

Barry Mac Guire

[basilisque]

Znany głównie z tego:
www.youtube.com/watch?v=ExH7h9Lk5HY

Bunt i rutyna

[jo_ember]

Faktem jest też, że zrobiła się moda na bunt "młodych gniewnych" i jak ktoś chciał i i chce zrobić karierę - musi być zbuntowany, nonkonformistyczny itp.

[basilisque]

jo_ember napisał:

> Faktem jest też, że zrobiła się moda na bunt "młodych gniewnych" i jak ktoś chc
> iał i i chce zrobić karierę - musi być zbuntowany, nonkonformistyczny itp.

To teraz trochę jeszcze tak jest, ale - dawniej, właśnie ok. połowy lat 60-tych wszystko jakby zaczęło się łączyć: duch buntu, rewolucja dzieci-kwiatów, nowa muzyka, nowy styl życia, moda, ruch pokojowy, wyzwolenie kobiet, pop-kultura nakręcana ekspansją telewizji, psychodelia, narkotyki. Wtedy też powstała moda na idola zbuntowanego... Aż nie pojawił się Charles Manson.

[pomer_anya]

Nie bardzo wiem co ma z tym wspólnego Charles Manson.

[ilnyckyj]

pomer_anya napisała:

> Nie bardzo wiem co ma z tym wspólnego Charles Manson.

Też, póki nie został zbrodniarzem mieścił się w formule zbuntowanego hipisa...

Charles Manson

[pomer_anya]

Nie mylić z Marylin...
Nigdy nie należał do hipisów. Stworzył własną sektę, w której wszyscy przechodzili pranie mózgu i stawali się narzędziami do zabijania.

[krol-czy-krolik]

Na obrazku z epoki wygląda jak 100% hipis.

[basilisque]

W wieku lat nastu w człowieku budzi się ego i zaczyna się przeciwstawiać starszym. To odwieczna reguła. Z tym że lata 60 to nie tlko młodzieńczy bunt, ale także powiązany z tym wybuch nowych rodzajów ekspresji artystycznej, estetycznej (długie włosy itp...) i powiązanej z tym : ideowej. To była gleba z której do dziś czerpie popkultura.