W tym tygodniu słuchamy (mojej płyty roku)

[ilhan]

Będzie mi miło, jeśli ktoś zechce się wsłuchać i wyrazić swoją opinię na temat:

The Triffids - Born Sandy Devotional

Jeśli będzie kłopot z namierzeniem, to mogę wspomóc, o ile dostanę informację *gdzie*.

No to na razie.

[ihopeyouwilllikeme]

Ależ proszę uprzejmie.

[mechanikk]

no to skad wziąć to coś? ;)

[jack9]

mechanikk napisał:

> no to skad wziąć to coś? ;)



No własnie skąd?
chciałem kupić, jak zresztą wszystkie płyty do naszej zabawy...;)
ale nigdzie nie ma...

www.amazon.com/exec/obidos/tg/detail/-/B0000088JP/ref=m_art_li_4/104-
2895022-3385546?v=glance&s=music

[mechanikk]

Mój najtańszy-internetowy-sklep-jaki-znam tego nawet nie ma :(

[ilhan]

Tej płyty fizycznie w sklepach naprawdę nie ma w tej chwili. Cały nakład kompaktowego wydania z 1995 jest wyprzedany. Stąd, na 20. rocznicę wydania, w marcu 2006, zostanie popełniona reedycja przez Domino.

Ale nie będziemy czekać aż tak długo - postaram się coś wykombinować do jutra i dać znać :)

[ilhan]

*daje znać*

[janek0]

ilhan napisał:

> The Triffids - Born Sandy Devotional
To australijskie jest ?

[janek0]

janek0 napisał:

> > The Triffids - Born Sandy Devotional
> To australijskie jest ?
<palacz>

[ilhan]

janek0 napisał:

> janek0 napisał:
>
> > > The Triffids - Born Sandy Devotional
> > To australijskie jest ?
> <palacz>

<palacz>

[glebogryzarka1]

Se siedzę w robocie, se palę i se słucham. Mam masę skojarzeń już po czterech
kawałkach: wokal - Peter Murphy/Iggy Pop, muzyka - Stan Ridgeway/John
Mellencamp/Dire Straits/wcześniejszy Nick Cave/nowofalowy rock lat 80 w ogóle.
Opener jest tak obiecujący, że kolejne dwa jointy przechodzą jakoś tak
obojętnie. W czwartym numerze zaskoczenie - śpiewa dziewczyna, bardzo
bezpretensjonalnie i dziecięco, tak jak lubię, kozak numer. Zaraz pojadę
dalej ;)

[ilhan]

Nr 3 każdy uzna za nieco odstający.

A za Dire Straits dostałbyś potężne lanie od fanów :)

Dalsze wrażenia relacjonować proszę.

[glebogryzarka1]

Piąty numer doorsowski, ale w tym dobrym znaczeniu. Fragment ze zbiorowym "sza
la la la" brzmi tak, jakby załoga okrętu płynącego wprost na rafy właśnie po
raz ostatni śpiewała ponuro pijąc alko. Ciut przydługie, rozmywa się pod koniec.
Szósty - ja nie wiem kiedy to było nagrywane, ale tu mówię 1986 i nie biorę pod
uwagę innej opcji - ta miarowa stopa a la automat ze strzałem w wyższych
częstotliwościach i te oberheimowe cegły :) Psychedelic Furs w wydaniu późnym
tu się nieśmiało kłania.
Siódmy. Piękna ballada na 6/8 z zamieszaniem w środku. Znów trochę film noir,
trochę horror, a trochę marynistyka. Dużo zmian dynamiki. Na razie najlepszy
numer z płyty ex aequo z pierwszym.
A że przed chwilą wlazł dyrektor i sprawdził czy wszystko w porządku, a nie
było wszystko w porządku bo pracownicy słuchają jakiegoś australijskiego gówna
zamiast robić, to na razie zaprzestaję :D

[kkrzysiekk]

glebogryzarka1 napisał:

> Piąty numer doorsowski, ale w tym dobrym znaczeniu.

a co to znaczy doorsowski w złym znaczeniu ? ;-)

[glebogryzarka1]

> a co to znaczy doorsowski w złym znaczeniu ? ;-)

Bez powodu rozwleczony, nasycony nieudolnymi orientalizmami, pod wyraźnym
wpływem środków zmieniających świadomość. Wiem, narażam się. :I

[kkrzysiekk]

narażasz się !! ;-)

[ilhan]

glebogryzarka1 napisał:

> Szósty - ja nie wiem kiedy to było nagrywane, ale tu mówię 1986 i nie biorę
> pod uwagę innej opcji

No cóż, nie musisz brać :)

[glebogryzarka1]

Wiem, sam sprawdziłem. Jestem świetny. <palacz w kotłowni>

[ayya]

Ja powiem tak. Nie kapuję fenomenu tej płyty (jeśli taki istnieje). Śliczne
jest "Wide Open Road" i ten kawałek na końcu. Fajny numer, gdzie śpiewa ta
laska. Ale na pewno nie jest to płyta genialna. Trochę irytuje mnie na dłuższą
metę patetyczny wokal tego gościa i po którymś tam przesłuchania ta płyta mi
się najzwyczajnie w świecie nudzi. Tyle :)

[ilhan]

Patetyczny?!

*denerwuje się*

;-)

[aasiek]

Wzięłam się do słuchania... Z jakichś powodów pierwszy utwór skojarzył mi się
Eltonem Johnem (Ilhan, nie bij!!! ;)). Ale fajny jest, mam wrazenie, że niedługo
się do mnie "przyczepi" :) Druga piosenka przwołuje mi na myśl wczesne U2 (ale z
U2 mi się wiele rzeczy kojarzy ;)), podoba mi się, coraz bardziej. Co do reszty,
to jeszcze się nie osłuchałam. Jak coś mądrego wymyślę, to napiszę.

[obly]

z U2 tez skojarzenia mam, ale takie grzeczne U2 które gra w kawiarniach do
pięknie podanych eklerek.
drugie skojarzenie to dancing w warsztacie naprawczym jelczy...

[obly]

ale przyznam sie że słucham juz drugi dzień z przyjemnością
jest okej...
fajne jest posłuchać muzyki której "normalnie" bym nie posłuchał bo niby nie
przyciąga mnie ale w miarę fajne są wrażenia po słuchaniu... miejscami jest
smiesznie miejscami ślicznie miejscami patetycznie, na pewno nie sięgnę po
następne ale... jest ciepły i milusi klimacik.
Cos jakby Kubuś Puchatek z Prosiaczkiem i Krzysiem dorośli i stwierdzili że z
mamą Kangurzycy na wokalu zdobędą top20. A najbardziej podoba mi się jej
długość... Nie Kangurzycy ale płyty. Coraz mniej jest dopracowanych i równych
płyt bez dopełniaczy. (bonusy to co innego)
Miejscami jest naprawdę bardzo bardzo ciekawie mają klimat troszkę gwiazdkowo-
spacerowy, wokal (męski) jakby miał dwa żołędzie w buzi przy śpiewaniu ale
kobieta jak spiewa to jest taka miła w dotyku ...

[kubasa]

obly napisał:

> z U2 tez skojarzenia mam, ale takie grzeczne U2 które gra w kawiarniach do
> pięknie podanych eklerek.

:|

Wsztecznie antycypowales moja mysl o muzyce do bombonierek. :|

--
"And <<Smile>> is clichéd in that perfect pop music way; the way in which
kissing on a beach in the summer rain sounds like the perfect way to find true
love in this world full of opportunities and possibilities."

Matt Weir

[aimarek]

kubasa napisał:

> obly napisał:
>
> > z U2 tez skojarzenia mam, ale takie grzeczne U2 które gra w kawiarniach d
> o
> > pięknie podanych eklerek.
>
> :|
>
> Wsztecznie antycypowales moja mysl o muzyce do bombonierek. :|

"mają klimat troszkę gwiazdkowo-spacerowy"

tutaj też wsteczna antycypacja Twojego statement o muzyce do ubierania choinki

[ton2]

dobre sobie. nie widzialem tego watku wczesniej, a dzis i tak sluchalem
Triffidsow jadac do pracy. cos takiego. w kazdym razie ta plyta jak dla mnie
zyskuje przy kazdym przesluchaniu. Na poczatku mialem jakas zwalona wersje i
generalnie srednio mi sie podobala, potem sciagnalem juz dobra i bylo lepiej,
ale na kolana mnie nie rzucala. Teraz juz jest super. Ostatnio czesto slucham.
Pasuje jak dla mnie do pogody. A przy Wide Open Road za kazdym razem zza chmur
powinno wychodzic slonce.

[ilhan]

Bo być może (a nawet na pewno) popełniłem drobny błąd proponując album, który nie powala od samego początku, jednocześnie zachwalając go w wielkich słowach. Specyfika zabawy nie polega na wielomiesięcznym zgłębianiu klimatu płyty, takim jej "dojrzewaniu", które w tym przypadku u mnie miało miejsce, a próbie błyskawicznej oceny zadanego materiału. I tu The Triffids muszą polec, bo "Chicken Killer" jest w pierwszym wrażeniu pokraczny, bo płyta wydaje się ledwie przyjemna czy zbyt grzeczna. No ale przykład mój i Tona pokazuje coś innego. Dlatego z jednej strony rozumiem (i zrozumiem dalsze, bo jestem pewien że się pojawią) raczej chłodne opinie, z drugiej trochę zgrzytam zębami czytając o Kubusiu Puchatku (choć lubię gościa i zawdzięczam mu więcej niż przeciętny obywatel), osobiście BSD traktując z pełną powagą.

Skojarzenie z U2 jest wg mnie nieuzasadnione, w ogóle powszechne kojarzenie każdego gitarowego zespołu z lat 80. z U2 (ale rozumiem, że to wynika z tego, że się po prostu dużo U2 słucha). McComb generalnie nie przepadał za żadnym ze współczesnych mu wykonawców rockowych, R.E.M. byli "second-rate Byrds rip-off", a za porównania z The Go-Betweens gotów był bić. Sięgał raczej do lat 60./70., tradycji country-rocka (Byrds, Big Star), wielkich bardów (Cohen), a z ówczesnych nowości najwyżej cenił chyba hip-hopowców. Taki typ. Zresztą pokazuje to bogaty repertuar coverów Triffids - brali się albo za klasyki (Rolling Stones, Velvet Underground, bodaj Doors, Beatles - zresztą akurat nieudana wersja "Good Morning Good Morning", mnóstwo innych) albo za aktualne rzeczy z zupełnie innej bajki (Pet Shop Boys, Madonna).

Stąd, znając te korzenie ciężko mi jest już rozpatrywać Triffids w kontekście podobnych grup z tamtego okresu (wiem, że to natualnie domena wszelkiego rodzaju fanów). Choćby dlatego, że żadna z nich nie pozwoliła tak namacalnie odtworzyć klimatu konkretnego miejsca, w tym przypadku zachodniej Australii (a przynajmniej dać o nim tak barwnego, przekonującego wyobrażenia).

[ilhan]

Aha, Jill Birt "miła w dotyku" - świetne :)

[geigo]

A ja - pomimo wszystkiego co Ilhan napisał wyżej :) - wyznam, że przy The Triffids mam same australijskie skojarzenia: na przemian słyszę tu klimaty Go-Betweenowskie i Cave'owskie ;) Tak się zastanawiam skąd mi się to bierze, bo na pewno nie chodzi tu o wyłapywanie jakiegoś plagiatowania czy nawet inspirowania się - i doszłam do wniosku, że to chyba kwestia specyficznej wrażliwości, charakterystycznej dla tego kraju. No bo skoro mówi się o duszy słowiańskiej, to czemu i nie o australijskiej? ;) Poza tym podejrzewam, iż niejakie podobieństwo wokalu McComba do głosu Mr. Jaskini też nie jest tu bez wpływu :) Przyznaję, że moją uwagę w większym stopniu przyciągają te bardziej dramatyczne, cave'owate momenty - jak "Lonely Stretch" (mój faworyt chyba), "Tarilup Bridge" (cudeńko - i to pomimo, iż tego typu delikatne kobiece wokale nie są zazwyczaj moimi ulubionymi) czy "Life Of A Crime" - ale niechaj w forumowych annałach zostanie odnotowany fakt, że cała płyta Triffidsów podoba mi się bardzo (i co więcej, na pewno będę polować na resztę ich albumów) :)

[geigo]

ilhan napisał:

> (...) z drugiej trochę zgrzytam zębami czytając o Kubusiu Puchatku
> (choć lubię gościa i zawdzięczam mu więcej niż przeciętny obywatel), osobiście
> BSD traktując z pełną powagą.


Heh, ja też po tym tekście o podobieństwie Triffidsów do Kubusia Puchatka & Co. niejaką grozę poczułam... ;)

[ilhan]

Ależ ja się zgadzam z tym wszystkim. Chciałem tylko zaznaczyć, że sam zespół odcinał się od tych porównań i że o inspirowaniu się bieżącymi płytami Cave'a czy Go-B's nie mogło być raczej mowy, co nie oznacza, że nam nie może się to dziś tak kojarzyć, bo z Cave'em to nawet momentami musi. Jednak jest to właśnie (również moim zdaniem) zasługą specyficznego klimatu Australii, podobnych życiorysów muzyków, wspólnego tła kulturowego itd. W kwestii podobieństwa wokalu Dave'a do Nicka, to myślę (choć może za słabo znam dorobek drugiego), że McComb tylko momentami zbliżał się do Cave'a, a w gruncie rzeczy był znacznie bardziej wszechstronny w swoich interpretacjach (to nie zarzut wobec NC; po prostu dysponował chyba bardziej uniwersalną barwą; Cave czegoby nie śpiewał, skojarzenie jest, mniej lub bardziej, ale w jedną stronę).

[obly]

to ilhan>
to naprawdę kolesie z górnej półki, klimat ciut inny niż mogę zdzierżyc ale
pomysl co ty byś napisał gdybym ja zapodał cuś "swojego" ;))
a z kubusiem chodziło o to że maja klimat, swój klimat ciepły bardzo i w nim
się bardzo sprawnie poruszają (jak po stumilowym lesie) i nigdy nie jest to
nudne. A to w muzie to bardzo bardzo dużo, więc zgrzytanie nieuzasadnione.

to kubasa>
co do bombonierek - po prsotu wolę eklerki ;)))

co do cavea czy U2
Pierwsze rzuciło sie U2 na uszy, po prostu sie rzuciło niezależnie czy
uzasadnione czy nie. Przyznam że wole Cavea.

[ilhan]

obly napisał:

> to ilhan>
> to naprawdę kolesie z górnej półki, klimat ciut inny niż mogę zdzierżyc ale
> pomysl co ty byś napisał gdybym ja zapodał cuś "swojego" ;))
> a z kubusiem chodziło o to że maja klimat, swój klimat ciepły bardzo i w nim
> się bardzo sprawnie poruszają (jak po stumilowym lesie) i nigdy nie jest to
> nudne. A to w muzie to bardzo bardzo dużo, więc zgrzytanie nieuzasadnione.

To już nie zgrzytam. Teraz wszystko jasne.

[geigo]

ilhan napisał:


> W kwestii podobieństwa wokalu Dave'a
> do Nicka, to myślę (choć może za słabo znam dorobek drugiego), że McComb tylko
> momentami zbliżał się do Cave'a, a w gruncie rzeczy był znacznie bardziej wszec
> hstronny w swoich interpretacjach (to nie zarzut wobec NC; po prostu dysponował
> chyba bardziej uniwersalną barwą; Cave czegoby nie śpiewał, skojarzenie jest,
> mniej lub bardziej, ale w jedną stronę).
>

A ja znów zbyt słabo znam twórczość Triffidsów :) - niemniej jednak podobieństwa w głosach obu wokalistów upatrywałabym właśnie w barwie (choć oczywiście owo podobieństwo nie jest jakoś szczególnie natrętne); interpretacyjnie są podobni o tyle, iż obu zdarza się śpiewać piosenki analogiczne w klimatach. Jeszcze co do interpretacji - nie, Cave zdecydowanie nie ustępuje na tym polu McCombowi (skłonna byłabym nawet stwierdzić, że go przewyższa :) - hamuje mnie tylko wspomniana wyżej moja skromna znajomość muzyki The Triffids). Ale faktem jest, że Cave ma bardziej charakterystyczny, łatwo rozpoznawalny rodzaj głosu, to rzeczywiście może przyczyniać się do wrażenia, że wszystkie jego piosenki śpiewane są na jednaką modłę.

[ilhan]

Nie zarzucałem Cave'owi, że gorzej czy źle interpretuje. Wydaje mi się też, że jego głos jest jeszcze potężniejszy niż McComba (to *jest* sztuka, co chyba przyzna każdy, kto słyszał 3:08-3:17 w "Lonely Stretch"). Teza dotyczyła czego innego - niestety tu z kolei ja zbyt słabo znam dorobek Nicka, ale wydaje mi się, że ten wokal kojarzy się jednoznacznie. Nie znam utworu Cave'a, który byłby beztroski, stuprocentowo pogodny. A Dave'owi przychodziło to dużą łatwością. Choć tak naprawdę to od samego początku skojarzył mi się najbardziej z Timem Boothem z zespołu James. Może dlatego, że obaj słuchali dużo Cohena.

[jack9]

ilhan napisał min:
>ja zbyt słabo znam dorobek Nicka, ale wydaje mi się,
> że ten wokal kojarzy się jednoznacznie.
Nie znam utworu Cave'a, który byłby bez
> troski, stuprocentowo pogodny.

A to polecam 'Breathless' z ostatniej płyt Nicka "The Lyre Of Orpheus"
najlepiej słuchać i ogladać video do tego dzieła

[ilhan]

jack9 napisał:

> A to polecam 'Breathless' z ostatniej płyt Nicka "The Lyre Of Orpheus"
> najlepiej słuchać i ogladać video do tego dzieła

No właśnie wydaje mi się, że ten utwór potwierdza dość dobrze tezę, o której pisałem powyżej :)
Choć mam świadomość, że granica między utworem smutnym a pogodnym leży dla nas pewnie w różnych miejscach :)

[ilhan]

*tezę, którą sformułowałem.

No i nie twierdzę, że to jakiś dołujący kawałek. Ale też nie skrajnie pogodny.

[jack9]

ilhan napisał:

> Choć mam świadomość, że granica między utworem smutnym a pogodnym leży dla
nas
> pewnie w różnych miejscach :)

No własnie - muzyki którą można nazwać radosną nigdy nie lubiłem, ale
płyta The Triffids podoba mi się..i zyskuje przy każdym przesłuchaniu

[geigo]

ilhan napisał:

> Nie zarzucałem Cave'owi, że gorzej czy źle interpretuje.

Ale ja nie bynajmniej nie twierdziłam, że to zarzucasz :) Niemniej jednak napisałeś o pewnej jednostronności Cave'owego śpiewania - a jako że z ową opinią się nie zgadzam, dałam temu wyraz :)

> zbyt słabo znam dorobek Nicka, ale wydaje mi się,
> że ten wokal kojarzy się jednoznacznie. Nie znam utworu Cave'a, który byłby bez
> troski, stuprocentowo pogodny.

A to, moim zdaniem, nie jest li tylko kwestią interpretacji wokalisty - ale całokształtu twórczości: doboru tematów, kreowanej atmosfery, tekstów, wszystkiego po prostu. Trudno znaleźć beztrosko-radosną piosenkę Cave'a, bo to po prostu nie jego klimaty, a nie dlatego, że tak czy inaczej operuje głosem.

I już tak na marginesie dodam, że gdyby Nick Cave pisał i śpiewał choć trochę bardziej pogodne piosenki, to na pewno nie byłby tak wysoko w rankingu moich ulubionych twórców :)

[mmakowski]

Może nie doceniam tej płyty albo swoich możliwości, ale nie przypuszczam, żeby
"wielomiesięczne zgłębianie tematu" wniosło coś jeszcze do mojego odbioru tej
płyty. Nie moja bajka po prostu

[jack9]

mmakowski napisał:

> Chętnie zabrałbym się już za kolejną pozycję. Jack9?


Ok - jeszcze dziś podam jaką płyte wybrałem
ale walczę z soba od paru dni - mam ze 3-4 albumy do wyboru i zastanawiam się
czy raczej ma to być pozycja "poszerzająca" czy świąteczna czy po prostu moja
ulubiona...
Chyba rzucę monetami

[ilhan]

To prawda, że perkusja jest dość mało urozmaicona. Mi to z reguły zupełnie nie przeszkadza, natomiast nie dziwi mnie, że kogoś kto słucha muzyki, która dąży do ciągłej komplikacji, może to nieco irytować. Aczkolwiek znajduję dla siebie kilka momentów, gdzie i bębny na tej płycie mnie rozwalają, np. końcówka "Stolen Property" lub piękny zjazd na samym początku "Wide Open Road", zaraz po wersie "the drums rolled off in my forehead" (szczególnie w wersji z Peel session).

W pojedynku "Life Of Crime" vs "Personal Things" (istotnie, podobne utwory) akurat stawiam na ten drugi.

Anyway, dzięki za opinię. Dobrze poznać zdanie kogoś, kto na co dzień słucha zupełnie czegoś innego.

Pozdr.

[mmakowski]

ilhan napisał:

> To prawda, że perkusja jest dość mało urozmaicona. Mi to z reguły
> zupełnie nie przeszkadza, natomiast nie dziwi mnie, że kogoś kto słucha
> muzyki, która dąży do ciągłej komplikacji, może to nieco irytować.

To nie do końca tak

[ilhan]

mmakowski napisał:

> ilhan napisał:
>
> > To prawda, że perkusja jest dość mało urozmaicona. Mi to z reguły
> > zupełnie nie przeszkadza, natomiast nie dziwi mnie, że kogoś kto słucha
> > muzyki, która dąży do ciągłej komplikacji, może to nieco irytować.
>
> To nie do końca tak

[jack9]

Nastała niedziela czyli Dzień Tryfidów
Słucham od rana Born Sandy Devotional
Od początku mam skojarzenia podobne do tych które już wymieniono czyli np. z
Nickiem Cavem choć nie słyszę by Triffids w jakiś sposób naśladowali Cave
raczej są podobnie używane instrumenty, podobne źródła muzyczne, wyraźne wpływy
blusa i country na muzykę i Triffids i Nicka
Seabirds jest świetnym kawałkiem na otwarcie płyty – podoba mi się od pierwszej
chwili pewnie ze sprawę wokalu – jest dokładnie taki jak lubię. Drugi kawałek
trochę gorszy (chyba za dużo tu country jak na mnie) a Chicken Killer jest
dziwny – trudno go dosłuchać do końca.
Dobrze że przy 4 utworze następuje jakaś zmiana i nie chodzi mi tylko o
dziewczęcy głos – ponure smyki, ksylofon czy też cymbałki sprawiają że jest to
kawałek z zupełnie innej bajki – żadne bluso-country tylko fajne odjechane
granie. Następny – „Lonely Streatch” kontynuuje ten klimat – głos wokalisty
przypomina tu bardzo Petera Murphy a sam utwór bardzo kojarzy mi się z
doskonałym „Stigmata Martyr” z pierwszej płyty Bauhaus.
Kolejnemu utworowi nie można nic zarzucić bo ma po prostu piękną melodię –
podoba się od pierwszego słuchania. Końcówka płyty trochę „zlewa się” – utwory
są podobne do siebie stylistyczne – gdyby kawałek śpiewany przez dziewczynę
znalazł się pomiędzy nimi pewnie byłoby łatwiej słuchać płytę do końca. Choc w
każdym z utworów jest „coś” interesującego W drugiej części „Stolen Property”
słychać duże podobieństwa do utworów Cave – wokalista Triffids świetnie
pokrzykuje. Natomiast ostatni na płycie kawałek wydaje mi się trochę zbyt
konwencjonalny – gdyby pojawiły się tu jakieś udziwnienia – byłby zdecydowanie
ciekawszy.
Po „którymś tam” przesłuchaniu o dziwo akceptuje płytę w całości (choć
najtrudniej przebrnąć przez nr 3 – Chicken Killer)
Pozazdrościłem mmakowskiemu że robi takie fajne zastawienia płyt z naszej
zabawy że też podam top5:
1. Shelleyan Orphan "Helleborine"
2. The Triffids "Born Sandy Devotional"
3. The White Birch "Star Is Just A Sun"
4. Craig Armstrong "As If To Nothing"
5. Augie March "Strange Bird"
Oceniam Tirdiffs na 8 – posłucham jeszcze trochę i pewnie będzie 8,5

[ilhan]

jack9 napisał:

> gdyby kawałek śpiewany przez dziewczynę
> znalazł się pomiędzy nimi pewnie byłoby łatwiej słuchać płytę do końca.

Wtedy to dopiero byłby bałagan :)
Finałowy utwór pełni tu właściwie rolę niemal hidden tracka. Jest wg mnie czymś na kształt post scriptum do treści poprzednich dziewięciu piosenek. W "Stolen Property" McComb wypruwa sobie ostatecznie żyły, jakby pozbywając się finalnie tych duchów, które go tak do tej pory gnębiły ("She don't belong here any more"), po czym przychodzi jakieś zdystansowanie, refleksja, że może dobrze to nadal nie jest, ale jednak "baby let's go out tonight". I to dzięki temu zakończeniu ten album odbiera się inaczej, niż gdyby tego napięcia nigdy nie rozładowano.

A na koniec jeszcze raz dzięki wszystkim za wszystkie opinie :)

nie mam nic do tej plyty

[neandertalski]

niestety ani nic na plus ani na minus, jakoś przeleciała przeze mnie dosyć
jednostajnie, nie zahaczyla o nic. No może zgodzę się, z tymi ktorzy uznaja
wokal damski na tej plycie za dobry (lepszy) pomysł i raczej nic więcej.
Ja chyba tak mam niestey, ze na tzw "rocka australijskiego" reaguję słabo i
strasznie szybko mi sie mudzi, w zasadzie chyba tylko tego NIcka Cave'a i to
też raczej ze wzgledu na sentyment mogę posłuchać z wlasnej inicjatywy, choc
pamiętam z czasów młodości taką fajną kapelę ktorej miałem jakąś płytę jedną
nagraną i byla niezła, też z lat 80-tych, nazywala sie jak sie nie mylę This
Immortal Souls, o ile nie pokrecilem cos w nazwie (nie chodzi mi oczywiście o
This mortal coil :-))). W kazdym razie probowałem ostatnio chyba pod wpływem
tej płyty Augie March, poszukać tamtej kapeli i nic nie znalazlem w sieci ani
tym bardziej w "sklepie internetowym".
W każdym razie the Triffids to w sumie fajna kapela ale dla mnie w tym akurat
przedziale gatunkowym, nie ma chyba miejsca na zbyt wielu przedstawicieli i
tylko dlatego jakoś zachwycić się nie umiałem...

P.S.y

[neandertalski]

no tak, więc jednak popieprzylem coś z tą nazwą ;-)
www.mutelibtech.com/mute/immortal/immortal.htm
chodzilo o these immortal souls...

ale jaja...

[neandertalski]

znacie tę stronę?
gembon.rockmetal.art.pl/zdt/zdt4.htm
takie stare pierniki jak ja mogą tu odszukać kiedy dokładnie wysluchały jakiejś
płyty, no i wyszło mi, ze tę płytę These Immortal Souls nagrałem sobie
dokładnie 17.02.1988 w audycji Przemysława Mroczka... Ja pierdziu, gdzieżbym to
spamietał, ale zeby było jeszcze śmieszniej, bardzo możliwe, ze cze67 swoja
Shellyn Orphan (której tak nie trawię) usłyszał zaledwie kilka dni później
02.03.1988 w audycji tego samego Mroczka, jaki ten świat jest mały... :-)
Ale tak z trzeciej strony to pojęcia nie miałem, ze takie informacje są gdzieś
odnotowane, przecież to dowód dosłownie procesowy, jakby chcial ktoś dziś tych
wszystkich "prezenterów" (chyba bardziej od sprawiających prezenty słuchaczom,
niż od prezentacji;-)) porozliczać z ich pirackiej działalności za komuny :-)

[obly]

Trójka wychowała jedno pokolenie smakoszy dzwięku... teraz widać..
a ja juz widze jak dzisiejsi młodzieńcy z wypiekami na twarzach spisują
plejlisty radia zet, rmf albo inszego czegos ;))))
a ponadto juz wiem skad kumple brali płyty GBH, The Exploited hehehe i potem z
kasetami na przerwach w szkole .... hehehe
city`s baby city`s baby city`s baby attack by rats....

dla młodszych info: 40-70% płyt to są w sumie arcydzieła (w zależności od tego
kto zapodawał) i do dziś w śród moich znajomków jest chętka na "XIII stoletii"
czy jakos tam...

[ilhan]

Ta sama strona pozwoliła ustalić, że The Triffids grali np. w marcu 1986 roku redaktorzy Wiernik i Rogowiecki (co to mogło być? na pewno coś sprzed "BSD"). Jestem też na 99% pewien, że kiedyś w tym samym miejscu była informacja, że w 1987/88 roku odtworzono cały LP "Calenture", ale w tej chwili nie mogę jej zlokalizować.

[janek0]

No cóż, jest to niewątpliwie miła płyta (żeby nie powiedzieć, tfu-na-psa-urok,
milusia), ale chyba niewiele więcej. Podobnie jak kolegom kojarzy mi się ona
jaskiniowo (Lonely Stretch) i pośrednikowo, co wcale nie znaczy, że nie doceniam
oryginalności triffids. Ale też nie mogę powiedzieć, żebym doznał - ot, lekko
weszło, lekko wyszło, i nic z tego nie zostało. Melodie, owszem, gładkie, tylko
brak drugiego dna przejmujący (z ciastek ta płyta kojarzy mi się z amerykańskim
pączkiem - dużo lukru na zewnątrz, a w środku dziura). Swoją drogą, zjawisko pt.
"rock australijski" nadal mnie fascynuje - brzmienie wszystkich australijczyków
jest tak rozpoznawalne jak nie wiem co. Skąd to się bierze ?

[jack9]

janek0 napisał:

Swoją drogą, zjawisko pt
> "rock australijski" nadal mnie fascynuje - brzmienie wszystkich
australijczyków
> jest tak rozpoznawalne jak nie wiem co. Skąd to się bierze ?

Własnie - tez tak to czuje, że we wszystkich australijskch muzykantach
jest "coś " wspólnego
no...Kylie Minogue się troche z tego wyłamuje ale to wyjatek potwierdzający
regułę

Ilhanowi (jeżeli nie zna) polecam z australijczyków Micka Harveya i Hugo Race

[ilhan]

Hugona Race'a nie znam, z nazwy tylko kojarzę. Ale ja powoli poznaje tamte rzeczy, więc zapewne dotrę prędzej czy później.

Harvey, hm. Harvey zrobił w 1990 roku Robertowi Forsterowi taką cudną płytę, że za samo to ma u mnie plusa na zawsze. A i z The Triffids jest pewien związek. Przecież basista Triffids Martyn Casey od bodaj piętnastu lat gra w The Bad Seeds.

[neandertalski]

> Swoją drogą, zjawisko pt
> > "rock australijski" nadal mnie fascynuje - brzmienie wszystkich
> australijczyków
> > jest tak rozpoznawalne jak nie wiem co. Skąd to się bierze ?
>
> Własnie - tez tak to czuje, że we wszystkich australijskch muzykantach
> jest "coś " wspólnego

i ja to czuję i tak samo nie mam pojęcia skąd to sie bierze i intryguję sie i
zastanawiam w kółko. Ale podobnie jest też z kinem australijskim, ktore ma w
sobie to cos, nie wiem jak to określić, jakiegos mentalnego krokodyla może?
Przypomniało mi się troche nie a propo że z kolei polski film, poznaje się po
tym że albo jest w nim goła baba albo Niemczyk ;-)
Kylie Minoga chyba wcale nie jest aż takim odmieńcem, jeden duecik na murder
ballads dowodzi, ze pochodzi z Australii, czegokolwiek by jeszcze w swoim życiu
nie nagrała. Bee Gees też chyba pochodza z antypodów i sa dużo bardziej od
niej, że tak powiem egzotyczni.

[obly]

nieprawda!!! polski film poznaje się po tym że jedzą w nim zupę!!!!!

[jack9]

A wszyscy którym podoba się płyta niech żałują że nie mają składanki pt "We Are
The Triffids" która rozprowadzał ilhan ( po czarnorynkowej cenie) - to dopiero
jest zestawienie!!!

[ilhan]

jack9 napisał:

> A wszyscy którym podoba się płyta niech żałują że nie mają składanki pt "We Are
> The Triffids" która rozprowadzał ilhan ( po czarnorynkowej cenie) - to dopiero
> jest zestawienie!!!

:)
Coś szczególnie się spodobało?

[jack9]

ilhan napisał:

> :)
> Coś szczególnie się spodobało?


Oprócz kawałków z Born Sandy Devotional którą znam już na pamięć i które są
najmocniejszą częścią składanki bardzo dobrze wypada początek płyty czyli
wcześniejsze produkcje zespołu.

Uwaga uwaga

[ilhan]

W przyszłym tygodniu nakładem Domino ukazuje się reedycja tej znakomitej płyty (w Polsce dystrybutorem jest Isound). Przede mną leży promo-kopia zremasterowanego "Born Sandy Devotional" z dziewięcioma bonusami, której właścicielem w niedzielny wieczór zostanie posiadacz najwyższego wskaźnika wiedzy o zespole <palacz>

[ton2]

Auuu! Trzeba zaczac poglebiac wiedze! Nie mam co prawda szans, bo to jedyna
plyta Triffids jaka znam, ale i tak powalcze!

[ilhan]

ton2 napisał:

> Auuu! Trzeba zaczac poglebiac wiedze! Nie mam co prawda szans, bo to jedyna
> plyta Triffids jaka znam, ale i tak powalcze!

"Każdy ma szansę, każdy ma szansę" :)

[grimsrund]

9 funtów + koszty transportu - mimo całej estymy jaką darzę Triffids (wszak
Martyn Casey z nimi!), to sobie dam spokój jednak na razie z tą reedycją.

"Są granice, których przekraczać nie wolno", itd. :)

[ilhan]

grimsrund napisał:

> 9 funtów + koszty transportu - mimo całej estymy jaką darzę Triffids (wszak
> Martyn Casey z nimi!), to sobie dam spokój jednak na razie z tą reedycją.

Phi, ja zamierzam pójść sobie do polskiego sklepu :)
Full version ponoć wypasiona - książeczka 42 strony!

[grimsrund]

> pójść sobie do polskiego sklepu

Tej opcji, jawnie zachęcającej tylko zdzierców do dalszego wyzysku obywateli
Lechistanu, nawet przez sekundę nie brałem pod uwagę.

[mechanikk]

O, a ja sobie wczoraj kupiłem.

[ilhan]

mechanikk napisał:

> O, a ja sobie wczoraj kupiłem.

W ciemno czy nie w ciemno?

BTW wznowienia "Calenture" i "In The Pines" jeszcze w tym roku.

[mechanikk]

Prawie w ciemno, bo jak dotąd dobrze się osłuchałem tylko z "Wide Open Road".
No i zdecydowały moje skłonności fetyszystyczne - płyta pięknie wydana. Się
wyprodukuję kiedyś na temat zawartości muzycznej.

[ilhan]

Nie przesądzając sprawy postawiłbym parę złotych, że może Ci się spodobać. Z reguły jest tak, że jak ktoś na forum Triffids rekomenduje jakiś nowy album, to mam pewność, że w przeciągu tygodnia Ty polecisz to na SF, ewentualnie w odwrotnej kolejności :)

[mechanikk]

Albo jestem przemęczony, albo nie załapałem. Albo jedno i drugie.

[ilhan]

Yyy. Jest forum Strawberry Fields i jest forum Triffids. Na obu forach ludzie zakładają wątki o nowych płytach, które im się podobają. Na obu czytałem o takich rzeczach jak np. Beirut, Midlake, The National, Lambchop, których zdaje się jesteś głównym hajperem na SF.

Nic ważnego, ot taka niepotrzebna dygresja.

[mechanikk]

>Na obu czytałem o takich rzeczach jak np. Beirut, Midlake, The National,
>Lambchop, których zdaje się jesteś głównym hajperem na SF.

Taa, załapałem po dłuższej chwili. Mam ostatnio ciężki żywot.
Znaczy, że statystycznie rzecz biorąc powinienem być przeciętnym fanem
Triffids. Spoko. A pisali tam może ostatnio, że nowy Lambchop to w zasadzie
zawód, porażka i rozczarowanie? Taka ciekawość mnie bierze :)

[ilhan]

Nie pisali nic o nowym, ani że złe, ani że dobre.

Statystyczny fan Triffids ma 40 lat, dwójkę dzieci i mieszka w Belgii, o co Cię nie podejrzewam :)

[grimsrund]

> nowy Lambchop to w zasadzie zawód, porażka i rozczarowanie?

Że ke proszę?

[mechanikk]

To w sumie nie wątek na tego typu rozważania, ale przy innej okazji usciślę.
Może nie zupełnie porażka, ale mnie to rozczarowuje. Nie mogę się przebić przez
monotonię tego albumu.

[grimsrund]

Cóż, Wagnerowi nie było lekko jak toto klecił, toż i efekt średnio podnoszącym
na duchu być musiał.

[pszemcio1]

moja najukochańsza płyta lambchop to how i quit smoking i to jest przecież
cholernie monotonne, co z tego...

a co to tematu

www.plays.pl/index.php?akcja=produkt&id=2650

[grimsrund]

No, tak już lepiej. Ale i tak jeszcze poczekam :)