liryka, liryka...

Kochać i tracić...

[ralston]

Na dzisiaj proponuję Staffa. Ponad rok mieszkałem przy ulicy Staffa a jeszcze
nie dałem tu żadnego wiersza Mistrza. Poprawiam się niniejszym :)

"Kochać i tracić..."


Kochać i tracić, pragnąć i żałować,
Padać boleśnie i znowu się podnosić,
Krzyczeć tęsknocie "precz!" i błagać "prowadź!"
Oto jest życie: nic, a jakże dosyć...

Zbiegać za jednym klejnotem pustynie,
Iść w ton za perłą o cudu urodzie,
Ażeby po nas zostały jedynie
Ślady na piasku i kręgi na wodzie

do pośpiewania

[ashanti5]

Billie Holiday

A sailboat in the moonlight
And you
Wouldn't that be heaven
A heaven just for two
A soft breeze on a June night and you
What a perfect setting
For letting dreams come true

A chance to sail away
To Sweetheart Bay
Beneath the stars that shine
A chance to drift
For you to lift
Your tender lips to mine
Some things dear
That I long for are few
Just give me a sailboat in the moonlight and you

A chance to sail away
To Sweetheart Bay
Beneath the stars that shine
A chance to drift
For you to lift
Your tender lips to mine
Some things dear
That I long for are few
Just give me a sailboat in the moonlight and you

Usta twoje całując...

[ralston]

Kazimierz Wierzyński

"Usta twoje całując"


Usta twoje się snują, usta twe się wodzą,
Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą,
Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają,
Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.

Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone,
Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone,
Od uśmiechu w kącikach do smaku języka -
Usta twoje całują i świat cały znika.

[nxa]

Adam Asnyk
Jednego serca! tak mało! tak mało,
Jednego serca trzeba mi na ziemi!
Coby przy mojem miłością zadrżało:
A byłbym cichym pomiędzy cichemi...
Jedynych ust trzeba! skąd bym wieczność całą
Pił napój szczęścia ustami mojemi,
I oczu dwoje, gdzieby, patrzył śmiało,
Widząc się świętym pomiędzy świętemi.
Jednego serca i rąk białych dwoje!
Coby mi oczy zasłoniły moje,
Bym zasnął słodko, marząc o aniele,
Który mnie niesie w objęciach nieba...
Jednego serca! tak mało mi trzeba,
A jednak widzę, że żądam za wiele!

Erotyk

[ralston]

Jarosław Iwaszkiewicz

"Erotyk"

Więc plamiąc mojej psyche nadwiślański gotyk,
Jak jaskrawe barokko wykwitł w niej erotyk.
Lecz zaraz wszystkie pazie z obrazów Van Dycka,
Kłaniając się uprzejmie, rzekły, że to bajka.
I wionąwszy błękitnym strusich piór trzęsieniem,
Że cokolwiek pomyślę - jest tylko marzeniem.
A potem, gdy uczułem na ustach ust dotyk,
Że wszystko, co wymarzę - to ten tu erotyk.

[chatka_]

Do serca w niedzielę
Wisława Szymborska

Dziękuję ci, serce moje,
że nie marudzisz, że się uwijasz
bez pochlebstw, bez nagrody,
z wrodzonej pilności.
Masz siedemdziesiąt zasług na minutę.
Każdy twój skurcz
jest jak zepchnięcie łodzi
na pełne morze
w podróż dookoła świata.
Dziękuję ci, serce moje,
że raz po raz
wyjmujesz mnie z całości
nawet we śnie osobną.
Dbasz, żebym nie prześniła się na wylot,
na wylot,
do którego skrzydeł nie potrzeba.
Dziękuję ci, serce moje,
że obudziłam się znowu
i chociaż jest niedziela,
dzień odpoczywania,
pod żebrami
trwa zwykły przedświąteczny ruch.

[nxa]

Jarosław Iwaszkiewicz
Amore profano

Kotara da nam światło zielone jak woda.
Smuga słońca nam powie, że jest nieskończoność,
Spokojnego odblasku twardawa łagoda
Spłynie na twoje ciało jak jasna zieloność.

Na sinym aksamicie będziesz jak morela,
Wyłuskana z szat wszelkich, spokojnie okrągła.
Przyłożę do twych piersi gestem menestrela rękę,
a pierś twa zadrży jak struna pociągła.

Gdy palcem znajdę ust twych jedwabną oponę,
Gołębie złotych blasków przelecą sufitem
I roztopią się w oknie - pachnącym błękitem.

Zielenią zadumaną i żółcią karmione.
Wreszcie na bladych okien wodniste zasłony
Upadnie siny wieczór w czarną noc zmieniony.

[chatka_]

Sonet
Adam Asnyk

Niedługo może na przyszłości dzieje

Zostanie tylko blady cień wspomnienia;

Serdeczne ślady mroźny wiatr rozwieje

I wszystko zniknie we mgłach oddalenia.



Więc trzeba będzie zmusić do milczenia

Te drżące struny, z których pieśń się leje,

I grobowego wziąć pozór kamienia,

Co pogrzebaną pokrywa nadzieję.



Na taką przyszłość, co mgłę ołowianą

Rozpostrzeć może na błękitnym niebie,

Na taką przyszłość, ciemną i stroskaną,



Co ból i miłość zarówno pogrzebie...

Niechaj te słowa pamiątką zostaną

I niech przeżyją razem mnie i Ciebie!

[ormond]

Mnie troche zeby bola jak to czytam. Jednak Asnyk sie mocno "przezyl" - uwazam.

[chatka_]

ormond napisał:

> Mnie troche zeby bola jak to czytam. Jednak Asnyk sie mocno "przezyl" -
uwazam.

Ciebie zęby a mnie łokieć, widac tak mocno sie nie przyżył :)
To moze cos bardzo swiezego, pachnacego farba drukarską jeszcze :


Tomasz Jasturn
Przytul sie do mnie

Jesteśmy tacy delikatni
Aż strach
Oczy z niebem i łąką
Chroni powieka z bibułki
Nóż wchodzi w brzuch
Łatwiej niż chleb
A krew
Przy nieostrożnym ruchu kierownicy
Wyfruwa jak spłoszony ptak
Nasza płeć
Meduza wyrzucona na brzeg
Tylko przez chwilę wilgotna
Wszystko w nas
Jest bardziej kwestią czasu
Niż w przypadku cegieł
A nawet kruchego szkła
Kamień posiada nad nami
Druzgocącą przewagę
Więc przytul sie do mnie

Tylko czułość idzie do nieba

[ormond]

Ladne...

[ormond]

Jakos ja juz Skamadrytow juz nie trawie, moze z wyjatkiem Tuwima, ktory
najlepiej z nich czul jezyk polski i potrafil napisac cos "z jajami", cala
reszta wydaje sie jakas mdla i na koturnach wciaz obracajaca te same zuzyte
romantyczne/mlodopolskie rekwizyty.

Ale z tego okresu prawdziwy magik mowy polskiej to oczywiscie Lesmian. Skoro sa
erotyki to maly fragment:

..
Noca umówiona, noca ociemniala
Przyszlo do mnie ciszkiem to przychetne cialo,
Przyszlo potajemnie - w cudnej bezzalobie -
Bylo mu na imie tak samo, jak tobie
...

Jest taki wiatr...

[ormond]

A ktos jeszcze czyta Stanislawa Grochowiaka, jedna z moich poetyckich
fascynacji czasow licealnych...?

Proponuje dwa genialne erotyki Grochowiaka:

Upojenie

Jest wiatr, co nozdrza mężczyzny rozchyla;
Jest taki wiatr.
Jest mróz, co szczęki meżczyzny zmarmurza;
Jest taki mróz.
Nie jesteś dla mnie tymianek ni róża,
Ani tez "czuła pod miesiącem chwila" -
Lecz ciemny wiatr,
Lecz biały mróz.
Jest deszcz, co wargi kobiety odmienia;
Jest taki deszcz.

Jest blask, co uda kobiety odsłania;
Jest taki blask.
Nie szukasz we mnie silnego ramienia,
Ani ci w myśli "klejnot zaufania",
Lecz słony deszcz,
Lecz złoty blask.

Jest skwar, co ciała kochanków spopiela;
Jest taki skwar.
Jest śmierć, co oczy kochanków rozszerza;
Jest taka śmierć.
Oto na rośnych polanach Wesela
Z kości słoniowej unosi sie wieża
Czysta jak skwar,
Gładka jak śmierć.
----------------------

...
Dla zakochanych to samo staranie - co dla umarłych,
Desek potrzeba zaledwie też sześć,
Ta sama ilość przyćmionego światła.

Dla zakochanych te same zasługi - co dla umarłych,
Pokój z miłością otoczcie bojaźnią,
Dzieciom zabrońcie przystępu.

Dla zakochanych - posępnych w radości - te same suknie.
Nim drzwi zatrzasną,
Nim zasypią ziemię,
Najcięższy brokat odpadnie z ich ciał.

[nxa]

Nie zbyt dokładnie o miłości....
Jarosław Zieliński

Magowie cyberprzestrzeni

przez oceany bitów wędrują stada
sygnałów - a kurs im wyznaczają
magowie cyberprzestrzeni

nie znajdziesz ich w samotnych wieżach
pośród puszczy - jakich pełno na kartach
tolkienowskich opowieści

możesz - po prostu - spotkac ich w zadymionych
kafejkach, zatańczyć tam z czarnowłosą dziewczyną
w świetle teledysków z mtv

i potem - porozmawiać pośrodku nocy
o życiu-miłości-śmierci
przez oceany łącząc się w krąg przyjaciół
spotkać się - tak blisko
i za stołem pełnym, i w sieci zatłoczonej
pełnej sygnałów, pełnej ludzi, pełnej zdarzeń

pełnej przyszłosci prowadzonej przez rękę
przez magów cyberprzestrzeni

[aand]

Mon amie la rose


On est bien peu de chose
Et mon amie la rose
Me l'a dit ce matin
A l'aurore je suis née
Baptisée de rosée
Je me suis épanouie
Heureuse et amoureuse
Aux rayons du soleil
Me suis fermée la nuit
Me suis réveillée vieille

Pourtant j'étais très belle
Oui j'étais la plus belle
Des fleurs de ton jardin

On est bien peu de chose
Et mon amie la rose
Me l'a dit ce matin
Vois le dieu qui m'a faite
Me fait courber la tête
Et je sens que je tombe
Et je sens que je tombe
Mon cœur est presque nu
J'ai le pied dans la tombe
Déjà je ne suis plus

Tu m'admirais hier
Et je serai poussière
Pour toujours demain.

On est bien peu de chose
Et mon amie la rose
Est morte ce matin
La lune cette nuit
A veillé mon amie
Moi en rêve j'ai vu
Eblouissante et nue
Son âme qui dansait
Bien au-delà des nues
Et qui me souriait

Crois celui qui peut croire
Moi, j'ai besoin d'espoir
Sinon je ne suis rien

Ou bien si peu de chose
C'est mon amie la rose
Qui l'a dit hier matin.

(Cécile Caulier)

[ralston]

A może jakieś tłumaczenie dla nie znających tego narzecza?

[aand]

We are truly insignificant
And that's what my friend the rose
Told me this morning.

I was born at dawn
Baptised in dew.
I blossomed
In the rays of the sun,
Happy and in love.
I closed my petals at night
And when I awoke I was old.
Yet I had been beautiful
Yes, I was the most beautiful
Of all the flowers in your garden.


See, the God that made me
Now makes me bow my head
And I feel I'm falling
And I feel I'm falling.
My heart is almost bare,
I have a foot in my grave,
Already I am nothing.
Only yesterday, you admired me,
And I shall be dust
Forever, tomorrow.


We are truly insignificant
And my friend the rose
Died this morning

Last night the moon
Kept vigil over my friend
And in a dream I saw
Her soul, dancing
Dazzling and naked,
Above the heavens,
Smiling on me.
Let those who can, believe
But I need Hope
Or else I am nothing

tlumaczenie Beatrice Curtis

[awee]

Wyznanie

Co trudno ukryć? Ogień, wierzę,
Bowiem za dnia go zdradzi dym,
A w nocy płomień, dzikie zwierzę.
Lecz trudno ukryć na równi z nim
Miłość. Najgłębiej choć ukryta,
Każdy ją z oczu wyczyta.

/ Johann Wolfgang von Goethe /

[nxa]

Jeszce raz Johann Wolfgang Goethe
List zakochanej

Jedno spojrzenie, miły, twoich oczu
I na mych ustach jeden pocałunek -
Czyż może znaleźć upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu tę słodycz ich poczuł?
Z dala od Ciebie żyjąc na uboczu
Tobie poświęcam mą myśl i frasunek;
Serce potrąca wciąż tę samą strunę
Jedną, jedyną... i łzy płyną z oczy.
Po licu spływa łza i zaraz wysycha;
Kocha mnie - myślę - więc czemuż w tę miłość
Mam nie uwierzyć, choć taka daleka?
O, usłysz skargę mych miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczęściem - i mą siłą -
Daj znak, na który me serce tak czeka.

[chatka_]

Ojej ja ten wiersz mialam tu pod myszka, juz go chcialam wkleic...

[chatka_]

Nxa powiedzial "drzewo", ja "czulosc", to taka gra...Nxa, specjalnie dla Ciebie.

"My zostalismy. Drzewa zostaly z nami. Liście chybacąc w powietrzu jak monety
rzucane na szczęscie do fontann opadały od czasu do czasu wokól nas, na trawę,
na scieżkę, na kolana, na ramiona, na głowy nasze wyjrzałe (...) spadając
ocierały sie o listowie, gałęzie i gałązki i to bylo tak, jakby sie ocierały o
siebie z miłością i czułościa nieklamaną dwa policzki dwu istot..." Stachura
:)

[all2]

Do I dare
Disturb the universe?
In a minute there is time
For decisions and revisions which a minute will reverse.

[awee]

"...jak łatwo serce wpada w gniew
jak łatwo gniew przechodzi w żart
jak łatwo widzisz w życiu cel
jak łatwo stwierdzasz jego brak..."

/ L. A. M. /

[ralston]

Jesteś znowu


Jesteś znowu! Mój Boże! Jak mi serce bije!
Jak mi sie wzrok owiośnił! Jak świat rozradował!
Tylem nocy Cię w snach, nazbyt krótkich, całował!
Tylem dni dzień ten tęsknił, co przyszedł i żyje!

I jest! O teraz właśnie! Jest ten dzień powrotny,
Wypłakany, kochany nowy dzień spotkania.
Dzień wszystkiej mej nadziei, całego czekania,
Gdym Cię piastował w sercu, stęskniony, samotny!

I jakże to wypowiem? I jakiemu słowu
Powierzę ową radość, drżącą, niespodzianą,
Że obudzę się jutro z duszą rozkochaną,
Z uśmiechem szczęścia w ustach: "Jesteś! jesteś znowu!"


Julian Tuwim

liryka..

[awee]

W poniedziałek nie może byc aż tak różowo...


SEN O DOLINIE

Znowu w życiu mi nie wyszło
Pragnę uciec w wielki sen
Na dno tamtej mej doliny
Gdzie sprzed dni doganiam dzień
W tamtej czas lub jego cień

Znowu obłok ten różowy
Pod nim dom i tamta sień
Wszystko w białej tej dolinie
Gdzie sprzed dni doganiam dzień
Jeszcze głębiej zapaść w sen

Późno, późno, późno, późno, późno, póxno, późno jest
Sam wiesz, że zbyt późno jest
By zaczynać wszystko znów

Znowu szarych dni pagóry
Znów codziennych rzeczy las
Wolę swoją snów dolinę
Obok której płynie czas
Szuka jej, kto był tu raz

[all2]

Ale po co
Poruszać kurz na wazie z płatkami róż
Nie wiem.
Inne echa
Mieszkają w ogrodzie. Pójdziemy?

[all2]

Imię Twe - ptaszyna w ręku
Imię Twe - sopelek w ręku
Jedno, jedyne ust poruszenie
Imię Twe - drgnienie
Piłeczka w biegu schwytana
Srebrna pieśń dawno słyszana

Radość moja tak wielka, z łaski Bożej
Póki zorza nie dogoni zorzy
W słabym odgłosie nocnego biegu
huczy twe imię jak pieśń w szeregu

I po imieniu nie zawołam,
Rąk nie wyciągnę ku twej stronie,
Przed świętością woskowego czoła
Tylko z daleka się pokłonię

Imię twe - ach, czyż można
Pocałunek cicho, z ostrożna
W maleńkie, głośno bijące serce
Imię twe - pocałunek w śniegu kobierce
Beznamiętny, za mym oknem cały w zorzy
po śniegu idziesz, który kroki głuszy,
cudowny wysłanniku Boży,
świętości cicha mojej duszy
Na duszę Twoją nie nastaję
i nic ze mnie na Twej drodze nie stanie
Ręki, która przezroczystą się zdaje,
Nowym gwoździem nie zranię
Zródlane, lodowate, błękitne potoki
Twoim imieniem, sen głęboki

Cwietajewa.
...czy ktoś pamięta, jak śpiewała to Demarczyk?

[chatka_]

"On -
Więc to prawda? - Więc jesteś? -
I dotykam cię żywą.
Istniejącą jak życie?
I jak życie prawdziwą?

Ona -
Po tak dlugich miesiącach
po tak strasznej rozłące
jakże oczy masz modre
jakże usta gorace.

On i Ona -

Przemień mnie w gwiazdę
Dotknij serca wargami"

/Frgamenty tekstow Emila Zygadlowicza/
......................................

Co to jest miłość?
Nie wiem
Ale to miłe
Że chcę ją mieć
Dla siebie
Na nie wiem
Ile

Gdzie mieszka miłość?
Nie wiem
Może w uśmiechu
Czasem ją słychać
W śpiewie
A czasem
W echu

Co to jest miłość?
Powiedz
Albo nic nie mów
Ja chcę cię mieć
Przy sobie
I nie wiem
Czemu

Jonusz Kofta

[chatka_]

Johann Wolfgang Goethe

LIST ZAKOCHANEJ

Jedno spojrzenie, miły, twoich oczu
I na mych ustach jeden pocałunek -
Czyż może znaleźć upojniejszy trunek,
Kto choć raz w życiu tę słodycz ich poczuł?


Z dala od Ciebie żyjąc na uboczu
Tobie poświęcam mą myśl i frasunek;
Serce potrąca wciąż tę samą strunę
Jedną, jedyną... i łzy płyną z oczu.

[nxa]

cd
Po licu spływa łza i zaraz wysycha;
Kocha mnie - myślę - więc czemuż w tę miłość
Mam nie uwierzyć, choć taka daleka?
O, usłysz skargę mych miłosnych wzdychań!
Twa wola moim szczęściem - i mą siłą -
Daj znak, na który me serce tak czeka.

[chatka_]

:))) :)) :) Alez jestem zdolna i uparta :) Jakas nieprzytomna jestem, tez :)

Ten tez juz byl, ale to bylo dawno temu, a ludzie ciagle w "podroz" wyjezdzaja:

ITHAKA
As you set out for Ithaka
hope your road is a long one,
full of adventure, full of discovery.
Laistrygonians, Cyclops,
angry Poseidon - don't be afraid of them:
you'll never find things like that one on your way
as long as you keep your thoughts raised high,
as long as a rare excitement
stirs your spirit and your body.
Laistrygonians, Cyclops,
wild Poseidon - you won't encounter them
unless you bring them along inside your soul,
unless your soul sets them up in front of you.

Hope your road is a long one.
May there be many summer mornings when,
with what pleasure, what joy,
you enter harbours you're seeing for the first time;
may you stop at Phoenician trading stations
to buy fine things,
mother of pearl and coral, amber and ebony,
sensual perfumes of every kind -
as many sensual perfumes as you can;
and may you visit many Egyptian cities
to learn and go on learning from their scholars.

Keep Ithaka always in your mind.
Arriving there is what you're destined for.
But don't hurry the journey at all.
Better if it lasts for years,
so you're old by the time you reach the island,
wealthy with all you've gained on the way,
not expecting Ithaka to make you rich.

Ithaka gave you the marvellous journey.
Without her you wouldn't have set out.
She has nothing left to give you now.
And if you find her poor, Ithaka won't have fooled you.
Wise as you will have become, so full of experience,
you'll have understood by then what these Ithakas mean

Cavafis

[ormond]

Genialne!!!
Nadzieje wypelnia dusze jak oddech swiezego powietrza...
Czy ktos gdzies pisal o jakim "dolku". Zdolowani - marsz do czytania Cavafisa.

> Ithaka gave you the marvellous journey.
> Without her you wouldn't have set out.
> She has nothing left to give you now.
> And if you find her poor, Ithaka won't have fooled you.

>

[chatka_]

Genialne, nieodmiennie. Ormond czy masz gdzies jeszcze jakis dobry link do
Cavafisa?

In the Same Space

The setting of houses, cafes, the neighbourhood
that I've seen and walked through years on end:
I created you while I was happy, while I was sad,
with so many incidents, so many details.
And, for me, the whole of you has been transformed into
feeling.

The Windows

In these dark rooms where I live out empty days,
I wander round and round
trying to find the windows.
It will be a great relief when a window opens.
But the windows aren't there to be found -
or at least I can't find them. And perhaps
it's better if I don't find them.
Perhaps the light will prove another tyranny.
Who knows what new things it will expose?

[ormond]

Linki - szukalem dzisiaj - ale mi gdzies przepadly od czasu gdy cytwalismy
Cavafisa na forum Bialystok. :(


> Genialne, nieodmiennie. Ormond czy masz gdzies jeszcze jakis dobry link do
> Cavafisa?
>

[chatka_]

Niechyby sam Cavafis sie zjawil i nam przypomnial...

[ormond]

Bardzo "cavafisowy" jest Milosz, szczegolnie pozny.

> Niechyby sam Cavafis sie zjawil i nam przypomnial...

[chatka1]

cavafis.compupress.gr/
(Nie pamietam czy to ten link polecaliscie, czy sama go znalazlam)

[ormond]

Tez nie pamietam, ale ja z innej (troche) beczki. Dzisiaj bylem z zona i Emilka
w ksiegarni Borders. Poinformowani wiedza, ze jest raj dla wszystkich
milujacych ksiazki. Emilka poszla przegladac swoj dzial, a ja przyssalem sie do
wcale pokaznej polki z poezja. Najpierw rzucil mi sie w oczy tom Zagajewskiego
(kolejny polski poeta, ktory wyplywa na Zachodzie). Ale zaraz odszukalem
wiersze Cavafisa. Zaczytalem sie, az po jakims czasie mnie moje dziewczyny
zaczely mnie poganiac, ze czas do domu. Pomyslalem, ze moze kupie ten tom,
znalazlem cene na odwrocie: $36 i.... pozalowalem grosza.


> (Nie pamietam czy to ten link polecaliscie, czy sama go znalazlam)
>

[nxa]

A ja mam swoją beczkę z pytaniami. Ormond, jeżeli możesz to napisz
jak "odbierasz" Cavafisa w języku angielskim, a jak czytając tłumaczenie na
język polski. Zakładam, że greki nie znasz ;) Ktoś powiedział, że tłumaczenie
to jak napisanie nowej ksiązki tylko trudniejsze.

Jeśli wyruszasz w podróż do Itaki,
pragnij tego, by długie było wędrowanie,
pełne przygód, pełne doświadczeń.
Lajstrygonów, Cyklopów, gniewnego Posejdona
nie obawiaj się. Nic takiego
na twojej drodze nie stanie, jeśli myślą
trwasz na wyżynach, jeśli tylko wyborne
uczucia dotykają twego ducha i ciała.
Ani Lajstrygowie, ani Cyklopów;
ani okrutnego Posejdona nie spotykasz,
jeżeli ich nie niesiesz w swojej duszy,
jeśli własna twa dusza nie wznieci ich przed tobą.

(...)

Trzeba też, byś egipskich miast odwiedził wiele,
aby uczyć się i jeszcze się uczyć – od tych, co wiedzą.
Przez cały ten czas pamiętaj o Itace.
Przybycie do niej – twoim przeznaczeniem.
Ale bynajmniej nie śpiesz się w podróży.
Lepiej, by trwała ona wiele lat,
abyś stary już był, gdy dobijesz do tej wyspy,
bogaty we wszystko, co zyskałeś po drodze,
nie oczekuj wcale, by ci dała bogactwo Itaka.

Itaka dała ci piękną podróż.
Bez Itaki nie wyruszyłbyś w drogę.
Niczego więcej już ci dać nie może.

A jeśli ją znajdujesz ubogą, Itaka cię nie oszukała.
Gdy się stałeś tak mądry, po tylu doświadczeniach,
już zrozumiałeś, co znaczą Itaki.

(tłumaczył Zygmunt Kubiak)

[ormond]

No tak, to cala nowa beczka - rozmowy o tlumaczeniu.
Poezja jest zasadniczo nieprzkladalna. Jednkaze niektorych poetow, w ktorych
tworczosci jest duzo jezyk dyskursywnego, przeklada sie stosunkowo latwo i
dobrze (Herbert, Milosz) inni, dla ktorych sam jezyk jest materia wiersza,
wcale sie do tego nie nadaja (Lesmian, Tuwim).
Cavafis, mysle, nalezy raczej do tej pierwszej grupy, wiec jest mi w zasadzie
wszystko jedno czy go czytam po polsku, czy po angielsku - bo jedno i drugie to
tlumaczenie, a greki - jezyka oryginalu nie znam.
Na codzien jednak - pozostalem wierny poezji polskiej. Jezyk angielski, wciaz
nie daje mi poczucia tej samej intymnosci przezycia co mowa ojczysta.


> A ja mam swoją beczkę z pytaniami. Ormond, jeżeli możesz to napisz
> jak "odbierasz" Cavafisa w języku angielskim, a jak czytając tłumaczenie na
> język polski. Zakładam, że greki nie znasz ;) Ktoś powiedział, że tłumaczenie
> to jak napisanie nowej ksiązki tylko trudniejsze.

[nxa]

Dobrze to ująłeś:
czytam - obojętnie czy po polsku, czy po angielsku
przeżywam - w ojczystym języku
W zasadzie takiej odpowiedzi się spodziewałem. Dziękuję.

[ormond]

No az tak prosto to nie jest, bo wrazliwosc na jezyk rosnie wraz z obcowaniem z
nim. A w moim przypadku to juz prawie 20 lat. Sa tematy o ktorych wole
rozmawiac po angielski niz po polsku (po polsku brakuje slow). Czasami sni sie
mi po angielsku. ... ale mimo wszystko poezja jest takim obszarem, ktory wymaga
znajomosci jezyka od podszewki. Z jego niuansami znaczeniowymi, dzwiekowymi. Ze
zdolnoscia wychwytywania aluzji historycznych, kulturowych, literackich itd.
Pewnie itnieje tez taki poklad w naszym umysle, ktory ksztaltuje sie w
dziecinstwie, gdy struktury mowy matczynej wpisuja sie w struktury mozgu. Tego
chyba nigdy sie nie da odtworzyc gdy sie uczy jezyka jako dorosly czlowiek.

> Dobrze to ująłeś:
> czytam - obojętnie czy po polsku, czy po angielsku
> przeżywam - w ojczystym języku
> W zasadzie takiej odpowiedzi się spodziewałem. Dziękuję.

[nxa]

Nie podobne do mnie, za bardzo "streściłem" Twoją wypowiedź. Doskonale to
wyjaśniłeś w tym wpisie.
Ładnie ująłeś - śni mi się po angielsku ;)

[nxa]

To jeszcze raz Konstantinos Kavafis

Tak, jak możesz

Jeśli nie możesz ukształtować swojego życia
tak, jak chcesz, przynajmniej o to się staraj
tak, jak możesz: aby go nie upodlić
w ciągłym ze światem obcowaniu,
w bieganiu i gadaniu.

Upodliłbyś je, wlokąc to w prawo, to w lewo,
obnosząc je dokoła, zanurzając
w te spotkania towarzyskie, te bankiety,
w tę głupotę codzienną,
ażby się stało obcym dla ciebie brzemieniem.

[nxa]

Zrozum to, co powiem
Spróbuj to zrozumieć dobrze
Jak życzenia najlepsze, te urodzinowe
Albo noworoczne, jeszcze lepsze może
O północy gdy składane
Drżącym głosem, niekłamane

Z nim będziesz szczęśliwsza
Dużo szczęśliwsza będziesz z nim.
Ja, cóż -
Włóczęga, niespokojny duch,
Ze mną można tylko
Pójść na wrzosowisko
I zapomnieć wszystko
Jaka epoka, jaki wiek,
Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień
I jaka godzina
Kończy się,
A jaka zaczyna.

Ze mną można tylko
W dali znikać cicho

E. Stachura

[awee]

Parę dni temu znalazłam w domu niepozorną książeczkę z twórczością
Ludwika Jerzego Kerna. Otworzyłam na chybił trafił, a otworzyła się na tym :

0,2739 % ROKU

Chciałbym raz spędzić przy twoim boku
Choćby 0,2739 % roku.

W duszy by mi się zaraz zrobiło tak słodko
Jakby w niej nagle zagrała orkiestra dęta –
No szarpnij się,
Miej ten gest, moje złotko,
Daj mi ze swego roku
Te głupie 0,2739 procenta.

Ani mniej
Ani więcej nie chcę,
Choć dziś świat o procenty walczy.
Mnie, wyobraź sobie, najzupełniej
Te 0,2739 procenta wystarczy.

Myślisz pewnie, ze to szalenie mało,
Że to zadziwiająco niewiele ?
Istotnie,
Wiele większy procent dają dziś w takim na przykład PKO,
A jednak, mój drogi aniele,
Ta cyfra jak szalona po głowie mej ciągle się pęta,
Nie chcę nic więcej,
Chcę tylko z całego twego roku
Te zero całych przecinek dwa tysiące siedemset trzydzieści dziewięć
dziesięciotysięcznych procenta.

Świat wtedy zajaśniałby jak w pełnej gali,
Za ręce przez cały czas 0,2739 % roku byśmy się trzymali,
I na policzkach twoich drżałby rzęs długich cień –

Cała dobę oblatywałby nas Amor skrzydlaty,
Bo jak obliczył przypadkowo pewien uzdolniony matematyk,
0,2739 % roku to jest akurat jedna cała noc
I jeden dzień.

[nxa]

Jacek Kaczmarski - Legenda o Miłości

On ją dostrzegł nagle, ona go dojrzała
I świat im zniknął z oczu, jak z dmuchawca puszek.
Ciało - jak powietrza - zapragnęło ciała
I czujnie się jęły obwąchiwać dusze.
Tyle niepewności i odwagi tyle!
Żadne nie wiedziało, że tylko przez chwilę...
Liczyli razem gwiazdy, biedronki i ptaki,
Bo na siebie liczyć nie śmieli na razie.
Każdy gest - sygnałem, każdy uśmiech - znakiem,
Los - szyderczym szyfrem, astrologią wrażeń.
Tyle prawd przewrotnych i tajemnic tyle!
Żadne nie wiedziało, że tylko przez chwilę...
Aż wręczył jej tulipan: prężny, łebski, gładki,
Purpurą nabrzmiały, jak płonącym mrokiem.
A ona na to róży rozchyliła płatki,
By spłynęły po nich życionośne soki.
Tyle tkliwych lęków w nieuchronnej sile!
Żadne nie wiedziało, że tylko przez chwilę...
Misterium energii - wulkan, błyskawice,
Szramy po pazurach i chwalebne sińce;
Zachłanną bachantkę skrzesał z bladolicej,
Ona - z trubadura - swego barbarzyńcę.
Tyle zapamiętań i przebudzeń tyle!
Żadne nie wiedziało, że tylko przez chwilę...
Gniazdo i pisklęta, spełnione pragnienia,
Uznali więc, że teraz stać ich już na wszystko:
Za dnia naprawiali usterki istnienia,
Nocą przy kominku strzegli paleniska.
Tyle dobrej woli, próżnych trudów tyle!
Żadne nie wiedziało, że tylko przez chwilę...
On ją zaczął zdradzać, choćby i w marzeniach,
Ona drżała - czując cudzych oczu dotyk...
Czas im siebie skąpił na wspólne olśnienia,
W bitwy się zmieniały codzienne kłopoty.
Tyle w nich oskarżeń i winy w nich tyle!
Żadne nie wiedziało, że tylko przez chwilę.
I dopadł ich spokój. Ani się spostrzegli -
Już grzali zziębłe stopy, choć wygasł kominek.
I jeszcze z nawyku stare kłótnie wiedli,
Gdzie miłość błądziła, jak zbędny przecinek.
Tyle niespełnienia i przesytu tyle!
Ale już wiedzieli, że tylko przez chwilę...
Aż jemu się zmarło i ona w ślad za nim
Odeszła między gwiazdy, ptaki i biedronki.
Wszak byli na wieczność w sobie zakochani,
Nie cierpiąc nawet w kłótniach najkrótszej rozłąki.
Tyle było życia - konania w nich tyle...
Ani nie poczuli, że tylko przez chwilę.

[nxa]

Z początku ludzie nie wiedzieli,
Co to jest miłość.
I kiedy miłość wreszcie się zjawiła,
Zaczęli jej próbować palcami
Brudnymi i czystymi,
Chamskimi i delikatnymi,
Smutnymi i wesołymi
I dlatego dotychczas nikt nie wie,
Co to jest miłość.
A miłość odtąd nie lubi
Rzucać się ludziom w oczy,
A jeśli już ktoś ja spotyka,
Nie dotyka się jej nigdy palcami.

Włodymyr Jarynycz

[ormond]

Jak nie palcami, to czym? ;))

> Nie dotyka się jej nigdy palcami.
>

[nxa]

Bardzo lubię rzęsami...

[ormond]

...i jestes pewien, ze to ci wystarcza?

> Bardzo lubię rzęsami...

[nxa]

... na początek, a później bez używania palców jest ciekawie, a później trzeba
nowy wątek "1000 i 1 sposobów..." :))

[nxa]

Taki słoneczny wiersz na złość tej pochmurnej pogodzie za oknem.

Kazimierz Wierzyński

Ty jesteś taka ładna i twoje dziewczęce
Serce, jak bukiet, w słońcu kolorami płonie.
Podniosę cię do góry i wezmę na ręce,
A ty nad moją głową klaskać będziesz w dłonie.

Wyszukam ci przepiórcze gniazdo w polnej trawie,
Podkowę na gościńcu, miód w pszczelnej zamieci,
I będziemy dziś tacy, jak śmiech przy zabawie,
Dwoje w słonecznym szczęściu opalonych dzieci.

[nxa]

Halina Poświatowska

Bądź przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno
Chłód wieje z przestrzeni
Kiedy myślę
jaka ona duża
i jaka ja
To mi trzeba
twoich dwóch ramion zamkniętych
dwóch promieni wszechświata

[janiolka]

autor jw

nie wypełniony tobą
mój pokój się nie kończy
nie ma ścian
ani okien
mój niepokój o ciebie
ogromnieje
czcionkami maszyny śledzę
urwany rytm twoich kroków
i jestem bezsilna

i nie umiem ani pisać
ani kochać

[annabl]

:)

[all2]

wszelka niewiedza zjeżdża na sankach w świadomość,
po czym znów ku niewiedzy wspina się wytrwale;
lecz zima mija, taje śnieg na zboaczach stromych
i gdy wiosna zabawę zepsuje - co dalej?

cała historia to ze trzy takie zabawy:
niechby pięć nawet - ja bym wciąż twierdził, że cała
historia jest za mała, i to dla mnie nawet;
a dla mnie i dla ciebie - już całkiem za mała.

Niechaj zbiorowy mit, co w grób upada dzisiaj,
w piskliwy zenit krzyku z mozołem się wzniesie
pnąc się po wszystkich madziach jadziach krzysiach zdzisiach
- dzień jutrzejszy jest naszym niezmiennym adresem

i tam nie znajdą nas (a jeśli się doszpera
ktoś z nich, możemy odejść jeszcze dalej: w teraz

e e cummings/barańczak

[aand]

Late night


when I woke up today
and you weren't there to play
then I wanted to be with you
when you showed me your eyes
whispered love at the skies
then I wanted to stay with you

inside me I feel alone and unreal
and the way you kiss will always be a very special thing to me

when I lay still at night
seeing stars high and light
then I wanted to be with you
when the rooftops shone dark
all alone saw a spark
spark of love just to stay with you

inside me I feel, alone and unreal
and the way you kiss will always be a very special thing to me

if I mention your name
turn around on a chain
then the sky opens up for you
when we grew very tall
when I saw you so small
then I wanted to stay with you

inside me I feel, alone and unreal
and the way you kiss will always be a very special thing to me


( S. Barrett )

[nxa]

"Jest jeszcze taka miłość,
ślepa, bo widoczna,
jak szczęśliwe nieszczęście,
pół radość, pół rozpacz,
ile to trzeba wierzyć,
milczeć, cierpieć, nie pytać,
skakać jak osioł do skrzynki pocztowej
by dostać nic za wszystko"
(J. Twardowski)

[aureliano.83]

Prawda: na auto nie stać nas,
miła moja.
Lecz spójrz: tylko się durnie spieszą -
ileż dostojniej jest chodzić pieszo,
miła moja

Na Londyn także brak funduszów,
miła moja.
Lecz po co Londyn? Londyn - nora:
W "Paris-Soir" czytałem wczoraj,
że markiz Q., to jest baronet,
psim makaronem otruł żonę...
Jasna cholera z takim Londynem,
miła moja!

Na kawior z Kremla, na jesiotra
również nie mamy, miła moja.
Lecz na cóż Kreml, gdy mam twe biodra?
biodra są złote, a noc modra.
A jeszcze mamy lampkę wina
i konto w niebie u serafina.
Więc gwiżdż na auto, Kreml i Londyn,
miła moja.


K.I. Gałczyński