DOM

[kamfora]

Kiedy słyszycie to słowo - co jest pierwszym skojarzeniem?
Myślę, że ilu ludzi - tyle różnych skojarzeń :-)
Ale nie o to mi chodzi. Załóżmy, że dom rozumiemy tu i teraz jako
to miejsce, w którym stoi Twoje łóżko, gdzie w kuchni trzymasz swój
ulubiony kubek czy filiżankę do porannej kawy...gdzie mieszkają
wspólnie z Tobą inne osoby, które nazywasz rodziną - jeśli nie mieszkasz sam(a).
Spotykasz codziennie różnych ludzi. W pracy/w sieci/na dyskotece/gdziekolwiek.
Czym się kierujesz, że jednych masz ochotę zaprosić do swojego domu,
a z innymi wolisz spotykać się na przykład w kawiarni? Czym się kierujesz,
że jednych masz ochotę odwiedzić w ich domu - a do innych Cię nie ciągnie?

[Gość: Js]

Współczynnik stresu, im mniej tym lepiej.
Zazwyczaj bardzo lubię odwiedzać ludzi w domu, jest tam cicho, spokojnie, i
absolutnie odpreżająco. :)

Widać moje pierwsze skojarzenie, aż nie będę wypisywać.

[ja20034]

Azyl. Miejsce swiete. Przystan. Tam powinnam sie czuc bezpiecznie. Nie maja wstepu Ci, ktorzy moga to zaklocic. W jakikolwiek sposob.

[joanna_1]

dokładnie tak
poczucie ciepła i bezpieczeństwa,

[Gość: Just in case.]

Jestem bezdomny???

[yagnieszka]

Bardzo lubie angielski podzial na "house" i "home" - oddaje cala zlozonosc
procesu jakim jest tworzenie "home" i wylacznie materialna, namacalna wartosc
"house". Moim domem jest moja druga polowa. W tym drugim czlowieku - zaczyna sie
i konczy swiat - razem tworzymy dom - w budynku, w namiocie, w samolocie, w
listach, spojrzeniach. A "house" to dodatkowa radosc wspolnego posiadania
"skorupy", ktora mozna sobie dekorowac, powiekszac, posprzatac ale ktorej ISTOTE
i tak nosi sie w sobie.

[joanna_1]

kamfora napisała:

> Czym się kierujesz, że jednych masz ochotę zaprosić do swojego domu,
> a z innymi wolisz spotykać się na przykład w kawiarni? Czym się kierujesz,
> że jednych masz ochotę odwiedzić w ich domu - a do innych Cię nie ciągnie?

Dom ma duszę. Ma garść takich elementów, które stanowią nieodkrytą przeze mnie
nature drugiego człowieka. Drobiazgi, niedbale ulozone rzeczy, jakieś
zwierzątka - wszystko to okresla zainteresowania, pasje, stosunek do otoczenia.
Gigantyczna wiedza o człowieku poznawana dyskretnie. Człowieka, przy którym
potencjalne relacje moga się ocieplić.
Naturalność w wyciągniętym swetrze i znoszonych jeansach.
I w druga stronę - jeśli zapraszam do domu, to nie stawiam barier przed dalszym
poznaniem mojej osoby. Znaczy ufam.

nie lubię tego polskiego zwyczaju

[Gość: Oleńka]

który podobno nigdzie na swiecie (?) nie jest tak rozpowszechniony, jak polskie
prowadzanie się po chałupach. W moim pokoleniu trochę , jest tego mniej, ale
pewnie jeszcze bedzie długo, bo ma zwiazek z pieniędzmi - taniej jest sprosić
do siebie, niż do knajpy.

zawsze mam poczucie przekraczania jakiejś cudzej bariery intymności, kiedy
jestem u kogoś

do siebie zapraszam (nieczęsto) tylko tych, na których mi zależy, a o których
wiem, że mają odwtotne do moich poglądy, ale sprawia mi to mniejszą radość niż
zaproszenie ich w "sferę publiczną" - także kieruję się w tym wypadku ich
przyjemnością

jak na ironię ciągle słyszę "u ciebie jest tak fajnie", ale jestem pewna, że
to "efekt rzadkości"

lubię jeść z ludźmi, bardzo lubię prowadzić w tą stronę kontakty zawodowe,
ponieważ wielokrotnie okazywało się, że przy stole jak gdyby uzyskuje się inną
perspektywę - to, co wywołałoby na korytarzu i o suchym pysku aferę, przy
lanczu (ach te hamerykańskie słowa, ale to dla zenka i jego konkubiny ;)) staje
się szansą na znalezienie zaskakującego rozwiazania

ale przy lekkim ;)
przy ciężkim krew odpływa z mózgu ;D

zresztą nie głównie dlatego - lubię mieszać porządki zawodowy z prywatnym :)