Dziś Dzień Tatusia

[kvinna]

Muminka.

A serio: kim jest dla was wasz ojciec?
Nie podejrzewam, że wszyscy mamy jednego, ale

czego was nauczył?
czego chciał?
wymagał?
czego nie dostał?

Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
niego/nie kontaktowaliście się z nim?

[ivek]

Chcialem coś, co u dziadka Siegmunda F. wczytałem, w nawiązaniu o ojcu napisać,
no ale by się śmiali później ze mnie naukowcy różnego sortu.
A z jego poplecznika Młodego Karła (Carla Junga) też się śmieją?
Ja rozumiem, że fiksacja analna i tego konsekwencje jak np. chomikowanie
niepotrzebnych przedmiotów to śmieszna sprawa, ale żeby tak zaraz podstawę
teorii osobowości obśmiać

:o

Aj.

[alkmaar]

dlaczego fiksacje analną połączyłeś z Dniem Tatusia ?

a nie np.

[kvinna]

z Imieniem Ojca (jak u Lacana)

:)

[ivek]

alkmaar napisał:

> dlaczego fiksacje analną połączyłeś z Dniem Tatusia ?

Nie łączyłem Dnia Tatusią z tą teorią tylko pisałem o Siegmunt'cie w tym kontekście.
Ale połączyć też można. Tenże świętujący wczoraj ojciec mógł prać dziecko w
tyłek, gdy to narobiło w majty...
;)

[maika7]

>kim jest dla was wasz ojciec?

Był przyjacielem, kumplem, wyznacznikiem granic bezpieczeństwa i wolności.

>czego was nauczył?

Praktycznie wszystkiego, życia - chciałoby mi się powiedzieć
Od czynności prozaicznych (rozpalanie ogniska w każdych prawie warunkach,
nadziewania dżdżownic na haczyk i dalszych z tym związanych czynności aż po
rybę na talerzu itd...) po nieprozaiczne.

>czego chciał?

żebym była

>wymagał?

wymagał uczciwości wobec niego, siebie i innych

>czego nie dostał?

nie wiem, chyba dostał wszystko, czego oczekiwał.

>Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
niego/nie kontaktowaliście się z nim?

Był czas, gdy dla własnej higieny psychicznej kontaktowałam się przede
wszystkim z nim, bo tylko on potrafił mnie zrozumieć i zaakceptować.
Brakuje mi go, ale wyposażył mnie w zaradność, siłę i pogodność, wiedział, że
gdy Go zabraknie dam sobie radę :-)

M.

[Gość: awionetka]

kim jest dla was wasz ojciec?

nikim

> czego was nauczył?

sobą pokazał jak nie żyć

> czego chciał?

niczego i to boli

> wymagał?

tak samo jak chciał

> czego nie dostał?

niczego na co by nie zasłużył

> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?
>
ten czas wciąż trwa

a Twój Tatuś Kvinna? n/t

[Gość: awionetka]

mój Tatuś?

[kvinna]

Lubi kreskówki.


I zbierać grzyby.


Interesuje się historią, biologią, geografią.


Zaraził mnie czytaniem, gdy miałam 4 lata.


Nauczył mnie jeździć na rowerze.


Mam nadzieję, że nie czyta tego forum.


Mój tata jest alkoholikiem.



Wykształconym.



...

[Gość: awionetka]

jak to jest z tym ojcem? jaka jest jego rola?
mój dał nasienie i na tym się skończyło
ale nie czuję się szczególnie nieszczęśliwa
w ogóle mi go nie brakowało i nie brakuje
dzieciństwo uwazam za szczesliwe

jaki ojciec to dobry ojciec?
mój miał w sumie tylko 1 wadę: nigdy go nie było:)
czy ojciec alkoholik to dobry ojciec?

ludzie tu piszą, że są DDA...

[kvinna]

ja nie.

ja to ja.

p.s. męczący; bełkot i takie tam



:(

[Gość: awionetka]

co to jest DDA?
nie kumkam

[ivek]

Gość portalu: awionetka napisał(a):

> co to jest DDA?
to skrót od Dorosłe Dziecko Alkoholika

[tribeca]

jestem tzw. córeczka tatusia - rozpieszczał mnie, kiedy byłam mała, teraz też
się stara:) ale i wymaga. Nauczył mnie tego, że uczę się dla siebie, ale czasem
miałam wrażenie, że musze spełnić jego niespełnione ambicje. Były konflikty
wieku dorastania - wtedy nie mogłam wręcz na niego patrzeć. Teraz jest miłym i
kochanym misiem, choć z wyjątkami - jakiś czas temu śmiertelnie się na mnie
obraził na wieść o wybranku mojego serca (ale szybko się oswoił z myślą o tym,
komu odda swoją córkę).
Czego nie dostał? myślę, że nie potrafie mu pokazać, ile dla mnie znaczy

[alka_xx]

żałuje, że nigdy nie usłyszał ode mnie " kocham Cie"
ale ja od niego także, wiec może tylko w połowie powinnam czuc sie winna?

[gusiakuc]

> A serio: kim jest dla was wasz ojciec?

Kamieniem na ktorym moge sie oprzec.

> czego was nauczył?

Wiary w siebie, zeby ciagle isc naprzod.

> czego chciał?

Byc dumnym ze swojej jedynej corki.
A poza tym troche zeby go po pleckach podrapac jak swedzialy.

> wymagał?

Akceptowal ze wszystkimi wadami.

> czego nie dostał?
nie jestem chyba w stanie wyrazic jak wazna jest i byl dla mnie osoba.

> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?

Nie, ale nie bardzo chyba potrafimy wiesc takie dlugie rozmowy.

Moj ojciec tez jest alkoholikiem

I co?

[kvinna]

Próbujesz mu jakoś pomóc?

[Gość: ryb]

A jak pomoc alkoholikowi? Masz jakas dobra rade? Ja walczylem z taka jedna
kolezanka przez dwa lata, uratowalem jej mieszkanie i przy okazji 100k funtow.
Pod koniec tej finansowej walki, zdalem sobie sprawe, ze tak naprawde dla niej
sie nic nie liczy, oprocz alkoholu...I znowu szpitale, jak zaczalem powoli
olewac, to zauwazylem ze czestotliwosc picia sie zmniejszyla...czyzbym byl
oparciem do picia dla niej?

Przykre...

[Gość: ryb]

Prosze jak malo wpisow...Pokazuje to tylko jakie ojcowie maja ciezki zywot.
Zaplodnic, tyrac cale zycie na zachcianki zony i dzieci i zostac olanym w
pieknym stylu za brak...czasu dla rodziny. Pomiedzy, jeszcze trzeba mu dolozyc
za brak pomocy w domu i znecanie psychczne typu: sasiad Jozek to dopiero jest
obrotny, kiedys sie usmiechal do mnie...

No, a moj ojciec byl filarem w domu, autorytem. Nie pozwolil sobie na zadne
dziwne teksty, ale byl fair, potrafil docenic i pomoc. Nie brakuje mi jego, bo
wychowal mnie tak, ze potrafie stac na wlasnych nogach i nikogo do tego nie
potrzebuje...Nigdy jego czy matki nie bede winil za swoje potkniecia w zyciu.
To jest moje zycie, potkniecia sa moje, zarowno jak i sukces. Zawsze mialem,
mam i bede mial respekt do niego...

[maika7]

>Nie brakuje mi jego, bo wychowal mnie tak, ze potrafie stac na wlasnych nogach
i nikogo do tego nie potrzebuje...

Rybie, a nie brakuje Ci takiego zwykłego kontaktu z Nim? Bo mimo, że też
potrafię stać na własnych nogach to chciałabym jeszcze kiedyś wsiąść z Tatą na
rowery i przejechac kawałek Polski, posiedzieć z Nim na ganku chałupy
wakacyjnej i pogadać o życiu i różnicach w jego postrzeganiu, chciałabym
żebyśmy mogli się do siebie uśmiechnąć samymi oczami, pójść razem na grzyby
itd...
M.

[Gość: ryb]

No wlasnie nie, mile wspominam z nim chwile lapania ryb itd. ale to sa tylko
wspomnienia. Nie odczuwam braku obecnosci moich rodzicow...

Logiczne dla mnie

[megxx]

Jeżeli "nasycimy się" druga osobą, to mimo, że jej nie ma tuż obok, możemy żyć
bez odczuwania jej braku.
Zapewne nie brakuje ojca również tym ludziom, dla których nie spełnił on swojej
roli ojcowania w odpowiednim czasie, tylko, że oni czasem nawet nie widzą jakie
są tego inne skutki.
Ogólnie zauważalny jest jakiś "kryzys ojców". Kolejne pokolenia wykazują cechy
świadczące o słabym kontakcie z ojcem, często uważa się, że nie ma konieczności
wychowywania dzieci w pełnej rodzinie, a to prawdą nie jest.

[maika7]

>Jeżeli "nasycimy się" druga osobą, to mimo, że jej nie ma tuż obok, możemy żyć
bez odczuwania jej braku.

Nasycimy się?? Można przestać tęsknić za kimś bliskim, kto odszedł?

M.

[Gość: ryb]

Megxx, dobrze to ujela. Odczuwam wlasnie takie nasycenie. Nawet nie czuje ze
odeszli. A czy naprawde odeszli?

Tacy są tuż obok

[megxx]

Wszędzie można słyszeć ich głos, ich rady, czuć ich obecność w życiu. Mówię to
nie na podstawie odejścia rodziców, moi żyją. Ale był ktoś ważny w moim życiu,
kto dawał mądre wskazówki, jest tuz obok, niewidoczny, a obecny.

do Ryba i Megxx

[maika7]

Próbuję zrozumieć o czym piszecie. Nie wiem, czy będę kiedyś czuć takie
nasycenie. Może nie do końca akceptuję odejście Taty? Wiem, że nie
odszedł "cały", towarzyszy mi w życiu w pewnym sensie nadal, ale ja bym chciała
idąc na ogródek zobaczyć jego sylwetkę schylona nad grządka z kalarepą, a w
lesie usłyszeć jego gwidz - sygnał, że jest w pobliżu. Chciałabym, żeby moja
córka mogła nadal wtulić się w niego i poszeptać Mu do ucha swoje sekrety.
Przyjaciel. Brakuje go i tyle.
Rybie i Megxx możecie powiedzieć, że gdy odejdzie któryś z Waszych obecnych
przyjaciół - bedziecie czuć jego obecność bez poczucia braku kontaktu?
M.

Ważnym jest by mieć świadomość, że

[megxx]

może tej osoby zabraknąć. Trzeba korzystać z jej obecności, "spieszcie się
kochać ludzi-tak szybko odchodzą"-te słowa ks. Twardowskiego wiele mówią. Mój
ojciec żyje, jest ważne dla mnie by słuchać o czym mówi, by mieć czas dla
niego, by korzystać z jego obecności, by usłyszeć jego głos. Mieszkamy
kilkadziesiąt kilometrów od siebie, widzimy sie raz na miesiąc,dwa. I choć mój
ojciec swoim łagodnym charakterem(jest chodzącą dobrocią)sprawił, że mój
charakter był podatny na manipulację, że źle wybierałam mężczyzn, że byłam zbyt
ustępliwa, ale cenię go za tą dobroć, której brakuje współczesnym ludziom,
zwłaszcza młodym.

Świadomość świadomością, ale

[maika7]

pytanie brzmi czy nie będzie Ci brakować przyjaciela?

Świadomość naszej śmiertelności mam, nie mam poczucia, że coś zaniedbałam w
kontakcie z Tatą. Były okresy kiedy kontaktowaliśmy sie rzadko, ale zawsze gdy
któreś z nas potrzebowało obecności drugiego - zjawialiśmy się. Ot, po prostu
chciałabym, żeby to sobie trwało, choć wiem, że to nie jest możliwe. Miałam też
czas żeby oswoić się z myślą, że Tato umiera, że odchodzi. Ale to co innego.
Czym innym jest zaakceptowanie nieuchronności rozstań, a czym innym zwykła
tęsknota za osobą, z którą już nie pogadasz. Myślę, że za Mamą tak tęsknić nie
będę - inny rodzaj więzi, inny rodzaj porozumienia.
M.

[megxx]

Odeszła kilka lat temu bliska mi osoba, odeszła, a w sumie jest tuż obok, nie
widzę jej, ale słyszę jej pocieszjący, dopingujący mnie głos. Zasady, które
wyznawała są ponaczasowe, zawsze się sprawdzają, nie budzą niepewnosci w
sumieniu. Nie wydaje mi się, by coś się zmieniło nawet gdyby była, wiem co
mówiłaby w danej chwili, to mi wystarcza.
Wiem, że istnieje jeden przypadek, w którym nie widzę możliwości "nasycenia
się osobą", to sytuacja, gdy dziecko odchodzi wcześniej niż rodzic.

[maika7]

Megxx, pisząc o tej tęsknocie za kims kto odszedł, myslę tez o przemianach
jakie zachodziły w trakcie naszego bycia razem. Każda znajomość, związek
ewoluuje, zmienia się, tak jak i my. Żal mi, że już się nie pozmienia, że
została przerwana. Głos Taty pobrzmiewa we mnie. Wiem jakie byłyby Jego
reakcje, wiem kiedy mrugnąłby porozumiewawczo okiem, kiedy zasmucił, kiedy
ucieszył. Ale skończyły się nasze dyskusje o odmienności postrzegania świata, o
różnicach w podejściu do różnych rzeczy. Skończyło się moje "miałeś rację"
skończyło się Jego "myliłem się". Ciekawa jestem jak reagowałby na świat
dzisiejszy - podobnie do mnie, a może inaczej? Nie mam pewności co mówiłby, bo
czasem mnie zaskakiwał innością spojrzenia.

Odejście dziecka to dla mnie coś zupełnie innego. Nie wiem, jakie byłyby moje
reakcje.

Myślę, że rozumiem Twoje podejście, po prostu różnimy się w
odczuwaniu "nasycenia" i "nienasycenia" :-)). Może jest w Tobie większy
spokój :-)

M.

[maika7]

ok
:-)
M.

[Gość: Imagine]

Muminka.
>
> A serio: kim jest dla was wasz ojciec?

********

ciagle nie wiem

> Nie podejrzewam, że wszyscy mamy jednego, ale
>
> czego was nauczył?
*****
niczego
> czego chciał?

********
zapytaj sie jego, nie mnie

> wymagał?
*******
tylko

> czego nie dostał?

*******
nie wiem czego oczekiwal, wiec nie wiem czego nie dostal
>
> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?

********
ten czas byl, jest i bedzie. zero kontaktow dla dobra mnie samego.

Imagine.

Wielki Nieobecny

[kvinna]

Kolejny.

Szkoda.

[Gość: Imagine]

o, wcale nie szkoda kvinno. lepszej lekcji nie moglem dostac w zyciu.
mowia ludziska, ze jak cie nikt nie przytulal, to nie bedziesz przytulal.
bzdury.
Imagine.

no to jesteś wyjątkiem

[kvinna]

[Gość: figa]

Nieprawda.

[jmx]

> mowia ludziska, ze jak cie nikt nie przytulal, to nie bedziesz przytulal.
> bzdury.

A u mnie się sprawdza...

podpisuję się pod tym

[megxx]

Nie wiem z czego to wynikało, ale pewnie po części z moich genów. Byłam taka
nieprzytulska. A w dorosłym życiu nie mam z tym problemów, dzieci też
przytulałam bez problemu i one do mnie po to przytulanie przychodziły, wiem
też, że pewne zachowania(np. takie wściekłe zachowania u dzieci)leczy się
przytulaniem na siłę wręcz w pierwszym momencie(i działa!).
A mój ojciec? Dobry, łagodny człowiek, który nie potrafi skrzywdzić muchy i
raczej wszystko co mu bliskie narazi, by nikogo nie urazić. To kosztowało mnie
wiele, ale mam po nim łagodność, wielkoduszność, zrozumienie dla innych.
Tak na prawdę był ciągle nieobecny, dostrzegłam i zrozumiałam go dopiero mając
własna rodzinę, własne dzieci. Okazuje się, że mamy podobne zainteresowania,
podobnie traktujemy świat.
Ale wiem, że gdyby miał bardziej mocny charakter, gdyby zechciał mnie bronic
przed złem, które mnie dotknęło, nie miałabym wielu kłopotów, ale czy byłabym
taka jak teraz jestem?

istotna sprawa :

[alkmaar]

nieodzywanie się do kogoś bliskiego jest zachowaniem agresywnym (czy to będzie
w przypadku gdy żona nie odzywa się do męża przez kilka dni za jego weekendowy
wyskok, czy też syn nie chce sobie psuć nerwów kontaktami z ojcem).
tłumaczenie : "to jego wina, że...", "ja bym ..., ale on ....", "z nim się w
ogóle nie da..." jest racjonalizowaniem. często zdarza się, że syn/córka
twierdzi, że jest otwarte na kontakt, że zupełnie nie czuje żalu, że już
wszystko przerobiło, będzie przedstawiało setki dowodów, jaki to rodzic jest
beton, jak niemożliwy jest z nim kontakt, jak to z nim nikt nie może się
dogadać, ale fakt pozostaje faktem. jest to zachowanie agresywne.

[jmx]

Czasem to jest mniejsze zło.

MUSZĘ CI TO NAPISAĆ

[kvinna]

PRZESTAŃ PRZYLEPIAĆ ETYKIETKI.

SPRAWDŹ ZNACZENIE SŁOWA "E M P A T I A"

NAUCZ SIĘ STOSOWAĆ.

A MOŻE KTOŚ MUSIAŁ MILCZEĆ, ABY CHRONIĆ SIEBIE?
(RODZ. MECH. OBRONNEGO, JEŚLI JUŻ NIE MOŻESZ ŻYĆ BEZ NAZYWANIA WSZYSTKIEGO).

Już.

[alkmaar]

jakiś problem ?

[cossa]

kvinna napisała:


> A serio: kim jest dla was wasz ojciec?

wlasciwie najwazniejsza osoba w zyciu, nie w codziennosci, ale wczoraj dzis i
jutro bedzie zajmowal szczegolne miejsce w sercu


> czego was nauczył?

dokonywania wyborow, swoja postawa udowadnia, ze najwazniejsze - zyc w zgodzie z
wlasnym sumieniem, nauczyl dawac, kochac, szanowac rozmowce, nauczyl mnie
milczenia, cierpliwosci.. i tysiaca innych rzeczy...

> czego chciał?

jako ojciec
chcial naszego dobra (mojego i brata)
dla siebie niewiele - troche spokoju
i mysle, ze chcialby czasem wiecej mowic o sobie

> wymagał?

tak, ale nie bezwzglednie, wymagal by czegos nauczyc

> czego nie dostał?

nie wiem

> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?


nie, nie bylo takiego okresu

generalnie nie mam z Nim zbyt duzego kontaktu,
to specyficzne, niepisane relacje
bardzo silna wiez emocjonalna
ale nie podsycana czestym kontaktem

trudno mi to opisac

jest Wyjatkowym Czlowiekiem.. :)

teraz sie zmienil.. (chorowal dosc powaznie)
ale niezaleznie jaki bedzie
bedzie zawsze moim Ukochanym Tata ;)

aj.. rozczulilam sie ;)

pozdr.cossa

skoro nawet Dżem coś o sobie napisała..

[ivek]

kvinna napisała:

> A serio: kim jest dla was wasz ojciec?

Jest wazna osoba w moim zyciu, nielicznym facetem, z ktorym sie bardzo dobrze
dogaduje, z ktorym gdy zdarzy mi się przegadac noc, to na pewno nie mam poczucia
straconego czasu.

> czego was CHCIAŁ nauczyĆ?

get chance? fuck ;)

> czego chciał?

sam pewnie tego nie wie

> wymagał?
nie musial

> czego nie dostał?
tego czego sam nie dal.

> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?

Nie

OT Dżem?

[cossa]

a ktoz to? :)

pozdr.cossa

[kvinna]

jmx

hehehe

[r.richelieu]

fajny wątek
hehehe

dżem to ja :-)

[jmx]

Wątek fajny, bardzo fajny. Aż strach coś pisać.

hehehe

[kvinna]

Napisz coś, hehehe.

[Gość: Richelieu*]

coś, hehehe, więcej pisać się boję, bo dżem mówi, że strach, hehehe

[Gość: Ethlinn]

> czego was nauczył?

Stanowczości.

> czego chciał?

Zebym sobie dała radę w życiu.

> wymagał?

Punktualności.

> czego nie dostał?

Jeśli chodzi o to czego nie dostał ode mnie, to chyba nie ma czegoś takiego, bo
on w gruncie rzeczy nic ode mnie nie chce.

> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?

Owszem, ale góra kilka dni, i widziałam że bardzo się wtedy męczył, ale
oczywiście nie przyznał mi sie do tego.

Lubie go za to, że gdy tylko o coś go poproszę (np. zamontowanie półki,
zrobienie płotka do ogródka, zmycie naczyń) zawsze to robi i to niemal od razu.
Wkurza to moja mamę która nie może sie go doprosić o zrobienie czegokolowiek;-)
Zawsze przychodzi do mnie z tekstami typu "powiedz ojcu żeby naprawił kran", bo
wie, że mnie posłucha od razu;-)
Nie lubię go za okropny ośli upór, nie lubię go za to że zdarza mu sie
traktować mnie jak dziecko, i nie rozumie że ja mam 24 lata i mam prawo do
własnej opinii na jakis temat. Jak sie ze mną nie zgadza to nadal potrafi mnie
wysyłać do mojego pokoju;-P

[fnoll]

> A serio: kim jest dla was wasz ojciec?

wyzwaniem, problemem, cieniem, zmorą, wrzodem na dupie - zależnie od
samopoczucia (mojego)

> czego was nauczył?

samodzielności, wiary we własne siły - swoim przykładem, choć jednocześnie z
uporem ją podkopywał (miał monopol na prawidłowe rozwiązania) - co znowuż
pchnęło mnie w stronę takiej... hmm... autorefleksyjności, żeby zrozumieć tę
sprzeczność - w ogóle jego przekaz był w wielu miejscach wewnętrznie sprzeczny;
w związku z tym "myślowego kalamburzenia" też mnie nauczył - różnych gier
słownych z formą i sensem

> czego chciał?

chciał być męski, chciał być kimś, chciał być głową rodziny, chciał wybudować
dom, mieć syna i zasadzić drzewo

> wymagał?

hmm... "idź do mamy" ;)

> czego nie dostał?

uznania

> Czy był czas, że dla własnej higieny psychicznej nie odzywaliście się do
> niego/nie kontaktowaliście się z nim?

nie przypominam sobie, bym kiedykolwiek z nim RZECZYWIŚCIE rozmawiał, choć
wymieniliśmy wiele słów i nigdy nie "milczeliśmy" do siebie - jak byłem
dzieckiem, to myślałem, że on po prostu cały czas żartuje, a potem dotarło do
mnie, że to trochę bardziej skomplikowane :)

nauczył mnie, jak jednym huknięciem ścisnąć komuś żółądek w mandarynkę - jestem
naprawdę w tym niezły - nawet kiedyś przeskoczyłem sam siebie i huknąłem dla
odmiany na niego - skutecznie!

ale - to jest takie hukanie okazyjne, bez jakiejś konsekwencji, chyba po prostu
choleryczne

dziś chętnie bym go opieprzył, ale zdaję sobie sprawę, po pewnych próbach, że
skutki nie są zadowalające, więc pozostaje mi opieprzanie samego siebie :) no i
własnego potomstwa, bo trudno ojca w sobie zakneblować

a oglądał ktoś Aberdeen w niedzielę?

[ivek]

baardzo interesujaco nakreslono tam relacje ojciec-corka. A w ogole milo bylo
ogladac ten film...
aj

[kvinna]

Czytałam rec.
ja...nie mam siły na resocjalizację swojego przodka.
mam...swoje życie.

znudziło mi się mówienie etc.

jestem jak zwierzątko, które wskakuje do wody i zatyka uszy, aby mu się woda
nie nalała. nie słyszę.

co nie znaczy, że jestem niewrażliwa na to, co się dzieje. reaguję.
umiarkowanie. zapisałam go do lekarza. czy pójdzie? nie wiem.

słyszeliście o studentce psych., która opiekowała się ojcem alkoholikiem, a w
końcu coś w niej pękło i go...zabiła?

nie chcę tak.

Aj, opowiedz więcej o filmie.

[ivek]

kvinna napisała:


> Aj, opowiedz więcej o filmie.

Hmmm teraz nie dam rady.. moze pozniej.
Aj.