Gość: Marisza IP: 157.25.125.* 19.03.02, 23:06 Czy ktoś z was byłby gotów zostać dawcą/dawczynią szpiku kostnego? To podobno może uratować życie chorego na białaczkę. Odpowiedz Link Zgłoś Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
Gość: inka_s Re: Białaczka - czy to wyrok? IP: *.poleczki.dialup.inetia.pl 19.03.02, 23:10 Gość portalu: Marisza napisał(a): > Czy ktoś z was byłby gotów zostać dawcą/dawczynią szpiku kostnego? To podobno > może uratować życie chorego na białaczkę. Jestem gotowa. A do tej pory żałuję że za późno dowiedziałam się o banku krwi pępowinowej! Moje dwie córeczki mogły tez uratować komus życie - ale o ile wiem tylko szpital na Madalińskiego w Warszawie zbiera krew w tym celu. Każde nowonarodzone dziecko może nieść życie innym!! Ni eryzykuje przy tym ani matka , ani dziecko - ta krew i tak byłaby stracona, i jest tracona. Szkoda że tak mało się o tym informuje. Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: ESL Re: Białaczka - czy to wyrok? IP: *.sympatico.ca 20.03.02, 04:03 Czy polscy dawcy krwi nie sa jednoczesnie wpisywani (na zyczenie) do banku dawcow bone marrow? Ja oddaje krew w Kanadzie, bylem na 2-godzinnym obowiazkowym spotkaniu/szkoleniu na temat bycia dawca bone marrow i od tego czasu funkcjonuje w takowym banku. Jesli gdzies na swiecie moj szpik komus przypasuje, zostane zawiadomiony i bede mogl byc dawca. Myslalem, ze i w Polsce jest juz teraz podobnie. Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: KIM LIU Re: Bprzewlekła białaczka szpikowa PBS IP: *.zipnet.com.pl 20.03.02, 09:06 Przewlekła białaczka szpikowa (pbs) jest schorzeniem nowotworowym, w którym dochodzi do klonalnego rozrostu komórek wielopotencjalnych szpiku. Charakteryzuje się zwiększoną proliferacją linii mieloidalnej. Podwyższonej liczbie leukocytów często towarzyszy nadpłytkowość, a niekiedy także nadkrwistość. Pbs obok czerwienicy prawdziwej, nadpłytkowości samoistnej i osteomielofibrozy jest zaliczana do zespołu mieloproliferacyjnego. Przewlekła białaczka szpikowa stanowi około 15% wszystkich białaczek. Częstość występowania pbs wzrasta wraz z wiekiem od około 1/1 000 000 u dzieci do 10 roku życia do ok. 1 / 100 000 w wieku 40 i do 1 / 10 000 u ludzi w wieku 80 lat. Średnia wieku pacjentów waha się między 45 a 55 lat. Średni czas przeżycia wynosi 4-6 lat i może wahać się od poniżej 1 roku do powyżej 10 lat. Pbs może wystąpić także u dzieci (stanowi 2-3% białaczek dziecięcych). Od 12% do 30% chorych stanowią osoby powyżej 60 rż co niesie ze sobą implikacje terapeutyczne (ograniczone możliwości leczenia interferonem i przeszczepieniem szpiku kostnego). Czas przeżycia w przypadku wystąpienia akceleracji / kryzy blastycznej nie przekracza zazwyczaj 12 miesięcy. Lepsze rokowanie dotyczy chorych, u których rozwinęła się kryza limfoblastyczna. Poza narażeniem na wysokie dawki promieniowania jonizującego, nie udało się odkryć innych czynników środowiskowych, które mogą wpływać na powstawanie choroby. ROZPOZNANIE W około 85% przypadków choroba rozpoznawana jest w fazie przewlekłej. Niemal u połowy pacjentów ma ona przebieg bezobjawowy i zostaje wykryta podczas rutynowych badań. Objawy kliniczne pbs są niespecyficzne; chorzy najczęściej skarżą się na osłabienie, utratę wagi, uczucie pełności w nadbrzuszu związane z powiększeniem śledziony, krwawienia. Badaniem przedmiotowym w 90% przypadków stwierdza się powiększenie śledziony. Morfologia krwi wykazuje leukocytozę często z towarzyszącymi niedokrwistością i nadpłytkowością. W rozmazie krwi obwodowej stwierdza się obecność całego szeregu rozwojowego linii granulocytarnej, z przewagą form dojrzałych. Aktywnośc fosfatazy alkalicznej granulocytów (FAG) jest obniżona. Szpik jest bogatokomórkowy z wyraźną dominacją linii mieloidalnej, w fazie przewlekłej mieloblasty i promielocyty nie przekraczają 10% komórek Charakterystyczną cechą stwierdzaną w ponad 95% przypadków pbs jest obecność chromosomu Philadelphia (Ph). Powstanie tego chromosomu jest wynikiem translokacji długich ramion chromosomów 9 i 22 t(9q+;22q-). Zaburzenie to wykrywa się nie tylko w komórkach linii granulocytarnej ale także na prekursorach erytro- i megakariopoezy oraz w komórkach linii limfoidalnej B. Efektem tej translokacji jest przeniesienie onkogenu Abelsona (ABL) z chromosomu 9 na chromosom 22 w ściśle określone miejsce złamań (breakpoint cluster region – BCR) tworząc nowy, patologiczny gen BCR-ABL. Gen BCR-ABL (występuje też u około 10-20% dorosłych i tylko u 2-5% dzieci chorych na ostrą białaczkę limfoblastyczną) w zależności od miejsca złamania genu BCR koduje trzy białka: p210 (transkrypty b3a2 i/lub b2a2), p190 (transkrypt e1a2) i p230 (transkrypt e19a2), które wykazują nieprawidłową, zwiększoną aktywność kinazy tyrozynowej. Przyjmuje się, że ekspresja właśnie kinazy tyrozynowej BCR-ABL jest podstawowym czynnikiem transformacji nowotworowej w pbs. Mechanizm tej transformacji nie jest jasny. Stwierdzono, że kinaza ta uczestniczy w licznych szlakach przewodzenia sygnałów w komórce: w kompleksie z białkami Grb-2, SHC i CRKL aktywuje protoonkogeny z rodziny ras oraz zwiększa ekspresję niektórych czynników transkrypcyjnych m.in. c-myc, STAT, c-Jun. Kinaza BCR-ABL hamuje proces apoptozy komórek krwiotwórczych, co w konsekwencji prowadzi do ich patologicznej akumulacji. Zaburza także funkcję integryn powodując upośledzenie przylegania białaczkowych krwiotwórczych komórek prekursorowych do elementów podścieliska i w następstwie wymknięcie się ich spod fizjologicznej regulacji. Komórki BCR-ABL nie różnią się morfologicznie od komórek prawidłowych. W badaniach in vitro wykazują jednak opóźnioną apoptozę oraz cechują się nasiloną proliferacją po podprogowych dawkach czynników wzrostu, a także zmniejszającą się zdolnością dojrzewania w kolejnych podziałach. PRZEBIEG KLINICZNY W naturalnym przebiegu choroby obserwuje się: fazę przewlekłą, fazę akceleracji oraz fazę kryzy blastycznej. Roczny odsetek pacjentów, u których dochodzi do transformacji blastycznej wynosi od 5 do 10% w ciągu pierwszych dwóch lat od rozpoznania, a następnie ok. 20% rocznie w kolejnych latach. Objawami akceleracji są: postępująca leukocytoza oporna na dotychczasowe leczenie, nad- lub małopłytkowość, niedokrwistość, postępująca spleno i/lub hepatomegalia, gorączka, bóle kostne, wystąpienie zmian osteolitycznych. Czas przeżycia pacjentów z pbs może wahać się od kilku miesięcy do ponad 10 lat. Tak duże zróżnicowanie wskazuje na potrzebę ustalenia czynników prognostycznych, które umożliwiłyby ocenę rokowania i podjęcie właściwych decyzji o postępowaniu terapeutycznym. Analiza statystyczna wykazała, że klasyfikacja w danej grupie ryzyka ma większy wpływ na medianę przeżycia niż rodzaj zastosowanego leczenia. Nie dotyczy to chorych poddanych allo BMT. Najszerzej akceptowanym wskaźnikiem prognostycznym jest tzw. wskaźnik Sokala, który bierze pod uwagę następujące parametry: wiek, odsetek blastów we krwi obwodowej, rozmiar śledziony oraz liczbę płytek krwi. LECZENIE Faza przewlekła Wybór metody leczenia fazy przewlekłej pbs jest złożony. Przed rozpoczęciem terapii należy wziąć pod uwagę wiek pacjenta, czynniki rokownicze i obecność schorzeń współistniejących. Chemioterapia W przypadku pbs konwencjonalna chemioterapia ma jedynie działanie paliatywne. Leki alkilujące takie jak Hydroksykarbamid (HU) lub Busuflan stosuje się w celu cytoredukcji, nie usuwają one klonu Ph+. Wykazano, że Hydroxykarbamid ma przewagę nad Busulfanem. Badania kliniczne udowodniły, że średni czas przeżycia wynosi 58 miesięcy dla pacjentów leczonych Hydroxykarbamidem i 45 miesięcy dla leczonych Busuflanem. Odsetek przeżyć 5-letnich wynosił odpowiednio 44% i 32%. Alllogeniczny przeszczep szpiku kostnego Jedynym dostępnym obecnie sposobem wyleczenia pbs jest allogeniczny przeszczep szpiku kostnego (alloBMT). Ograniczona liczba dawców (rodzinnych i niespokrewnionych) powoduje, że ta metoda leczenia jest potencjalnie możliwa u ok. 30% chorych. Ten rodzaj terapii wiąże się także z dużą toksycznością i znaczącym odsetkiem powikłań okołoprzeszczepowych. 3-letnie przeżycie po allogenicznych przeszczepach od HLA zgodnych dawców rodzinnych sięga 70%. Nieco gorsze są wyniki allotransplantacji od dawców niespokrewnionych. Biorąc pod uwagę czynniki ryzyka, alloBMT jest leczeniem z wyboru tylko wówczas gdy ryzyko śmiertelności okołoprzeszczepowej wynosi ok. 20%. U chorych z ryzykiem do 40% alloBMT należy rozważyć w przypadku braku odpowiedzi cytogenetycznej na leczenie IFNa. U chorych z ryzykiem ) 40% alloBMT może stanowić opcję terapeutyczną w przypadku wystąpienia akceleracji choroby. Interferon alfa Lekiem, dzięki któremu udało się wydłużyć średni czas przeżycia chorych na pbs o około 20 miesięcy okazał się IFN a. Jest on zalecany jako lek z wyboru, u chorych, którzy nie kwalifikują się do alloBMT. Mechanizm działania tego leku w pbs nie został do końca poznany. Uważa się, że wywiera on bezpośrednie działanie antyproliferacyjne, a także wzmaga przeciwbiałaczkowe działanie układu odpornościowego m.in. poprzez wzmożenie ekspresji HLA na komórkach Ph dodatnich. Dotychczas nie ustalono jednoznacznie optymalnej dawki interferonu ani czasu jego stosowania w przypadku uzyskania odpowiedzi cytogenetycznej. Dawką sugerowaną przez większość autorów jest 4-5 mln IU/m2, a leczenie utrzymuje się do chwili wystąpienia progresji chor Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: KIM LIU Re: Białaczka - czy to wyrok? IP: *.zipnet.com.pl 20.03.02, 09:14 Co roku w Polsce przeszczep szpiku mógłby uratować życie ok. tysiącu chorym na nowotwór, którzy nie znaleźli dawcy wśród krewnych. By znaleźć odpowiedni szpik zwykle trzeba jednak szperać wśród tysięcy dawców. Co roku w Polsce przeszczep szpiku mógłby uratować życie ok. tysiącu chorym na nowotwór, którzy nie znaleźli dawcy wśród krewnych. By znaleźć odpowiedni szpik zwykle trzeba jednak szperać wśród tysięcy dawców. Tymczasem nasze oficjalne rejestry były do niedawna tak skąpe, że Urszula Jaworska, której trzy lata temu przeszczep szpiku uratował życie, postanowiła założyć własny rejestr i finansującą go fundację. Dziś rejestr obejmuje ponad 3 tys. dawców. Fundacja chce dotrzeć do tych, którzy chcieliby oddać szpik, ale nic na ten temat nie wiedzą i dlatego sięboją. oddanie szpiku nie boli, bo odbywa się w znieczuleniu Samo zgłoszenie się do rejestru wymaga jeszcze mniej wyrzeczeń, wystarczy oddać trochę krwi do zbadania. Przetestowanie jednego dawcy kosztuje ok. 1000zł. Co roku w Polsce na nowotwory krwi zapada prawie 4 tys. osób, dla których jedyną szansą na wyleczenie jest przeszczep szpiku. Tylko dla 20-30 proc. dawcą może być członek rodziny. Reszta zdana jest na dawców niespokrewnionych. Przeszczep szpiku jest też metodą leczenia niektórych nienowotworowych, a mimo to groźnych chorób (np. zespołu niedoboru odporności czy chorób z autoagresji). Aby przeszczep się przyjął szpik dawcy i biorcy muszą być jak najbardziej podobne pod względem tzw. antygenów zgodności tkankowej (HLA). Antygeny te są białkami występującymi na powierzchni komórek organizmu. U poszczególnych ludzi zestawy HLA różnią się między sobą prawie jak linie papilarne. - Dla 20 proc. pacjentów nie można znaleźć dawców z żadnych dostępnych rejestrów. Polacy mają unikalne układy antygenowe, charakterystyczne tylko dla naszej populacji - dlatego istnieje potrzeba tworzenia Polskiego Banku Dawców - W Polsce w istniejących trzech rejestrach zarejestrowanych jest 4 500 dawców, w Stanach Zjednoczonych jest ich 4 mln, w Niemczech ok. 1 mln, w Czechach ponad 25 tys., w Belgii - 50 tys. Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: KIM LIU BIAŁACZKA PRZESZCZEP PYTANIA I ODPOWIEDZI IP: *.zipnet.com.pl 20.03.02, 09:31 Co to jest szpik kostny? Szpik kostny to fabryka komórek krwi. Ta płynna tkanka wytwarza erytrocyty (krwinki czerwone) transportujące tlen, leukocyty (krwinki białe), których zadaniem jest zwalczanie infekcji i płytki krwi (trombocyty) biorące udział w procesie krzepnięcia krwi. U zdrowych dorosłych ludzi czynny, czerwony szpik kostny produkujący komórki krwi znajduje się w kościach płaskich - w jamach szpikowych mostka, żeber, kręgach, kości biodrowych, kości czaszki. Ilościowe (np. anemia aplastyczna) lub jakościowe (np. białaczki) zaburzenia krwiotworzenia są powodem zagrożenia życia. Szpik po aspiracji z jamy szpikowej wygląda tak jak krew. Jak można zostać dawcą szpiku? To bardzo proste. Musisz być zdrowy, mieć od 18 do 50 lat i wyrazić chęć oddania szpiku. Wstępne badania kwalifikujące do oddania szpiku nie różnią się od tych wykonywanych w stacjach krwiodawstwa przy oddawaniu krwi. Jeśli spełniasz te warunki to prosimy o kontakt z Bankiem Dawców Szpiku Kostnego Fundacji Urszuli Jaworskiej. Uzyskasz tam dalsze szczegółowe informacje. Po wykonaniu badań zostaniesz wpisany na listę dawców szpiku. Wtedy może się zdarzyć, że jest ktoś kto potrzebuje właśnie TWOJEGO SZPIKU, ktoś komu możesz uratować życie. Co to są komórki krwiotwórcze? Komórki krwiotwórcze to komórki bezpośrednio odpowiedzialne za wytwarzanie krwi. Mają zdolność nie tylko różnicowania się w kierunku erytrocytów, leukocytów i płytek krwi. Ich wyjątkową właściwością jest samoodnawianie. Jeśli mówi się o przeszczepianiu szpiku to tak naprawdę myśli się o przeszczepianiu komórek krwiotwórczych. Klasycznym źródłem tych komórek do transplantacji jest oczywiście szpik kostny. Wykazano także, że komórki krwiotwórcze są obecne we krwi obwodowej. Ten fakt jest ostatnio coraz częściej wykorzystywany. Możliwe jest bowiem pobieranie komórek do transplantacji również z krwi. pobieranie szpiku kostnego W jaki sposób pobiera się komórki krwiotwórcze do transplantacji? a. Pobranie szpiku kostnego: Szpik kostny pobierany jest na sali operacyjnej, w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym, metodą wielokrotnych nakłuć okolicy tylnej górnej krawędzi kości biodrowej. Po wkłuciu igły do jamy szpikowej aspirowany jest szpik kostny w objętości do 5 ml. Często zmieniane jest położenie igły. Zwykle po zabiegu pozostają 3-4 ślady na skórze po każdej stronie. Całkowita objętość pobranego szpiku zależy każdorazowo od sytuacji klinicznej i określa ją przede wszystkim waga biorcy (pod uwagę brana jest również waga dawcy, liczba komórek w pobranym szpiku). Średnio pobiera się około 1000 ml szpiku, rzadko więcej niż 1500 ml. Zabieg trwa zazwyczaj 45 - 90 minut. Szpik pobierany jest do specjalnego pojemnika z płynem przeciwkrzepliwym. Po pobraniu jest filtrowany i następnie poddany dalszej obróbce, jeśli jest to potrzebne. Zwykle kilkanaście dni przed planowanym pobraniem szpiku dawca zgłasza się do stacji krwiodawstwa, gdzie pobierana jest od niego krew do autotransfuzji (około 400 ml). Zostanie ona podana dawcy po zakończeniu pobrania szpiku. Wszystkie parametry hematologiczne normalizują się w ciągu kilku tygodni po zabiegu. b. Pobranie komórek krwiotwórczych z krwi obwodowej: W zależności od decyzji ośrodka przeszczepiającego może być konieczne pobranie komórek krwiotwórczych z krwi obwodowej. W takim przypadku dawca otrzymuje przez 4 lub 5 dni lek (Filgrastim, Neupogen) zwiększający liczbę komórek krwiotwórczych krążących we krwi obwodowej. Lek podaje się raz lub dwa razy dziennie (w odstępie 12 godzin) podskórnie. Następnie komórki krwiotwórcze są pobierane z krwi obwodowej w trakcie procedury nazywanej aferezą. Zabieg ten jest wykonywany w specjalistycznym ośrodku przy użyciu separatora komórkowego i nie wymaga znieczulenia ogólnego. Krew pobierana jest w sposób ciągły z jednej żyły i mieszana jest poza ustrojem z płynem przeciwkrzepliwym. Następnie w separatorze komórkowym oddzielane są komórki krwiotwórcze, a krew pozbawiona tych komórek wraca do dawcy przez igłę umieszczoną w drugiej żyle. Zwykle do aferezy zakładane są dwie igły (wenflony) do żył w lewym i prawym dole łokciowym. Z technicznego punktu widzenia jest to dokładnie taki sam zabieg jak standardowe pobieranie płytek krwi wykonywane rutynowo w stacjach krwiodawstwa. Różnica polega właściwie na tym jaki rodzaj komórek ulega oddzieleniu. Zwykle jest konieczne wykonanie dwóch aferez w ciągu dwóch kolejnych dni. Czy pobranie komórek hematopoetycznych jest bezpieczne dla dawcy i jakie mogą wystąpić powikłania? a. Pobranie szpiku kostnego: - Jak każdy zabieg wykonywany w znieczuleniu ogólnym pobranie szpiku niesie za sobą potencjalne zagrożenia związane ze znieczuleniem. Może wystąpić ból gardła spowodowany zakładaniem rurki intubacyjnej. Następstwem znieczulenia ogólnego mogą być również nudności, wymioty i ból głowy. Sam zabieg pobrania szpiku może skutkować bólem, obrzękiem lub tkliwością w okolicy nakłucia, spowodowanym uszkodzeniem tkanek w czasie aspiracji szpiku. Niezwykle rzadko opisywane są powikłania krążeniowe, przejściowe nasilone uczucie ogólnego zmęczenia, przejściowe (związane ze znieczuleniem) zaburzenia oddawania moczu. Na podstawie dostępnych danych uważa się, że istnieje 2% prawdopodobieństwo wystąpienia istotnych powikłań i mniej niż 1% że skutki uboczne pobrania szpiku będą trwały dłużej niż 3 miesiące. - W rejestrze amerykańskim (National Marrow Donor Program) nie stwierdzono śmiertelnego powikłania spowodowanego pobraniem szpiku kostnego. Od roku 1987 wykonano 8000 pobrań szpiku. Większość dawców powraca do pełnej sprawności w ciągu 2-3 tygodni od pobrania szpiku. b. Pobranie komórek hematopoetycznych z krwi obwodowej: - Pobranie komórek hematopoetycznych z krwi obwodowej wymaga wcześniejszego podawania leku zwiększającego ich liczbę we krwi obwodowej. Lek ten (Filgrastim, Neupogen) podawany jest podskórnie 1 lub dwa razy dziennie przez 4- 6 kolejnych dni. Następstwem działania tego leku jest oprócz zwiększenia liczby krążących we krwi komórek hematopoetycznych zwiększenie liczby leukocytów. Podstawowe objawy uboczne występujące w trakcie podawania tego leku to ból kości, mięśni, osłabienie, odczyn w miejscu wstrzyknięcia leku. Większość objawów daje się łatwo kontrolować zwykłymi lekami przeciwbólowymi. Filgrastim jest stosowany powszechnie od ponad 10 lat, przede wszystkim u pacjentów poddawanych chemioterapii w celu zwiększenia liczby granulocytów. - Sam zabieg pobierania komórek (afereza) jest bezpieczny i jego zasada jest identyczna z powszechnie wykonywanym od kilkunastu lat pobieraniem płytek krwi od dawców w stacjach krwiodawstwa. Podstawowe objawy uboczne aferezy to ból w miejscu nakłucia żył (potrzebne jest nakłucie dwóch żył), oraz objawy będące następstwem podawania środków przeciwkrzepliwych w czasie aferezy takie jak delikatne mrowienie, drętwienie języka, ust, palców. Środek przeciwkrzepliwy (płyn konserwujący ACD-A) wiąże wapń i ww. objawy są wywołane przejściowym obniżeniem stężenia wapnia we krwi. Ustępują bardzo szybko po doustnym lub (jeśli potrzeba) dożylnym podaniu preparatów wapnia. Afereza może powodować również przejściowe obniżenie liczby płytek krwi. Ile szpiku kostnego pobiera się podczas zabiegu? Zwykle pobiera się od 15 do 25 mililitrów szpiku kostnego na kilogram masy ciała dawcy. Faktycznie pobrana objętość zależy od wagi biorcy, optymalnej liczby komórek hematopoetycznych, którą należy przeszczepić, wagi dawcy oraz ewentualnej dalszej potrzeby przetwarzania szpiku po pobraniu. a. Optymalna liczba komórek niezbędna do transplantacji to około 300 000 000 komórek szpiku na kilogram wagi biorcy. Liczba pobranych komórek jest sprawdzana kilkakrotnie w czasie zabiegu pobrania szpiku. Końcowa objętość pobranego szpiku zależy więc od jego komórkowości i wagi biorcy. b. Z drugiej strony nie m Odpowiedz Link Zgłoś
Gość: KIM LIU CIAG DALSZY PYTAŃ I ODPOWIEDZI IP: *.zipnet.com.pl 20.03.02, 09:41 b. Z drugiej strony nie można pobrać więcej niż 25 ml szpiku na kilogram wagi dawcy - i to jest górne ograniczenie objętości pobranego szpiku. c. W przypadku, kiedy planowane jest dodatkowe przygotowanie szpiku po pobraniu i przed przeszczepieniem (np. usuwanie erytrocytów jeśli jest niezgodność w zakresie grup krwi) to jeśli można należy pobrać więcej szpiku, ale nie więcej niż 25 ml na kilogram wagi dawcy. Pobieranie komórek hematopoetycznych z krwi obwodowej jest szczególnie uzasadnione jeśli biorca jest duży, a dawca mały, lub jeśli stwierdza się niezgodność w zakresie grup krwi między biorcą i dawcą. Wtedy z krwi obwodowej można łatwo uzyskać dużą liczbę komórek hematopoetycznych. Zwykle zachodzi potrzeba wykonania 1 lub dwóch aferez. Jak szybko organizm dawcy regeneruje się? Pobranie szpiku łącznie ze znieczuleniem trwa zwykle 60 - 90 minut. Dawca przyjmowany jest na oddział w rano w dniu pobrania szpiku. Po pobraniu krótko przebywa na oddziale pooperacyjnym. Jeśli jego stan zdrowia nie budzi wątpliwości to noc może spędzić już w domu. Zwykle jednak opuszcza szpital dzień po pobraniu szpiku. Zazwyczaj szybko ustępują objawy związane ze znieczuleniem ogólnym, a szpik w pełni się regeneruje w ciągu 2-3 tygodni. Pobranie komórek z krwi obwodowej (a także mobilizację komórek) można wykonać ambulatoryjnie. Afereza trwa około 3-4 godzin. W ciągu kilku dni liczba leukocytów (podwyższona wskutek podawania Filgrastimu w celu mobilizacji komórek hematopoetycznych do krwi obwodowej) wraca do normy. Podobnie szybko ulega normalizacji liczba płytek krwi, która jest niższa bezpośrednio po aferezie. Czy dawca po pobraniu szpiku kostnego powinien w szczególny sposób dbać o swoje zdrowie, wykonywać kontrolne badania, czy też może prowadzić zupełnie normalne życie? Zwykle po pobraniu komórek hematopoetycznych czy to ze szpiku, czy z krwi obwodowej dawca kontrolowany jest kilkakrotnie - sprawdza się przede wszystkim morfologię krwi. Można prowadzić krótkotrwałe uzupełnianie żelaza i podawać preparaty witaminowe. Nie ma żadnych szczególnych zaleceń ani ograniczeń. Dlaczego potrzebne są krajowe rejestry potencjalnych dawców szpiku kostnego? Transplantacja szpiku kostnego jest dla wielu pacjentów jedynym zabiegiem ratującym życie. Niestety dawcę rodzinnego zgodnego genetycznie może mieć zaledwie 25-30% potrzebujących chorych. Dla pozostałych pacjentów dużą szansą na przeprowadzenie tego zabiegu jest znalezienie niespokrewnionego zgodnego genetycznie dawcy. Prawdopodobieństwo znalezienia dawcy zgodnego niespokrewnionego jest tym większe im większy jest rejestr dawców. To znaczy im więcej jest chętnych do oddania szpiku tym więcej chorych można uratować. W krajach gdzie rejestry liczą kilkaset tysięcy i więcej potencjalnych dawców prawdopodobieństwo znalezienia dawcy zgodnego sięga 40%. I dlatego tak ważne jest aby nasze polskie rejestry dawców gromadziły jak najwięcej chętnych do oddania szpiku. Faktem mało popularnym i wstydliwym, jest to, że w kraju liczącym prawie 40 milionów mieszkańców rejestry potencjalnych dawców szpiku liczą około 12 000 dawców. Jest faktem, że większość transplantacji od dawców niespokrewnionych mogła być wykonana w Polsce dzięki dawcom znalezionym za granicą. I to trzeba zmienić. Sytuacja zmieni się tym szybciej im więcej będzie chętnych do oddania szpiku. Odpowiedz Link Zgłoś
