Akceptacja słabości

[mona.blue]

Czy umiecie akceptować słabości swoje i innych? I jeżeli tak, to jak to robicie?

[wieczornica]

Piękno człowieka tkwi w niedoskonałościach. Słabości są czymś zupełnie naturalnym. Choć czasem dają się we znaki, nie ma innej możliwości niż zaakceptować taki stan rzeczy.

[mona.blue]

No właśnie, słabości dają się we znaki, uprzykrzaja życie, denerwują, więc jak mogą być piękne?

[mona.blue]

Można próbować zaakceptować czyjeś słabości, ale czy u najbliższych nie warto powalczyć z nimi?

[wieczornica]

Moim zdaniem nie powinno się nikogo na siłę zmieniać. Można co najwyżej rozmawiać z kimś, próbować go przekonać do czegoś, ale zdecydowanie nie naciskać na niego i nie oczekiwać raptownej zmiany zachowania.

[mona.blue]

A jak udaje ci się akceptować cudze słabości? To czasem wydaje mi się ponad siły, szczególnie jeżeli chodzi o rodziców.

[wieczornica]

Podchodzę do tego spontanicznie. Uważam, że każdy człowiek ma wady, więc powinno się to zaakceptować.
Jeżeli nie ma możliwości przywyknięcia do wad, to wtedy moim zdaniem powinno się z tym ograniczyć kontakt lub go zupełnie zerwać.

[leaf.7]

Nie mam czasu na walkę z niedoskonałościami najbliższych.