czy potrzebny terapeuta?

[Gość: piotr]

witam

od dosc dlugiego czasu pewna rzecz mnie zastanawia, chcialbym zapytac czy
jest to sprawa z ktora powinienem wybrac sie do terapeuty.
otoz, od kiedy pamietam czulem niechec do dziewczyn ktore wykazywaly
zainteresowanie mna w sensie uczucia, zawsze kiedy dziewczyna chce ze mna byc
nagle traci w moich oczach szacunek, nie potrafie zdobyc sie wtedy na cos
glebszego, nawet jesli wczesniej bylem nia zainteresowany, to w momencie gdy
moze juz byc moja czy tez juz jest moja dziewczyna uczucie znika. tylko na
etapie kiedy musze sie starac o kobiete czy tez ona nie wykazuje
zainteresowania mna, a chyba przede wszystkim widzac jej "niezaleznosc" w
stosunku do mojej osoby, jej postawe swiadczaca o wysokiej samoocenie, cechy
wskazujace na pewna wyjatkowosc, to odczuwam fascynacje, silna potrzebe
zblizenia, czesto idealizuje takie osoby. wszystkie moje zwiazki w czasie
studiow konczyly sie zle, doszlo wrecz do tego ze ponizalem z pelna tego
swiadomoscia kobiete po czym z nia zrywalem. potrzebuje bycia w centrum uwagi
mojej dziewczyny, gdy to juz mam przestaje mi na niej zalezec i jedynie
kobieta ktora nie jest moja moze mnie pociagac, potrzebuje podziwu gdy go juz
mam odczuwam zaspokojenie i pewna radosc a jednoczesnie trace pewien szacunek
i pociag do osoby ktora mnie nim darzy co konczy sie czesto po prostu
ponizaniem jej. nie potrafie tego przelamac.
pozdrawiam

[dust.in.the.wind]

Moim zdaniem, powinienes, ponieważ problem - jak widać - przede wszystkim gnębi
Ciebie samego. Skoro gnębi, to znak, że taka pomoc wydaje ci sie niezbędna,
choć mogę się mylić.
Wpadasz w "sidła" kobiet pozornie niezależnych - stąd chyba rozczarowania?
Mogę się przecież mylić, wnioskuję tylko po poście forumowym, ale wydaje mi
się,że tak jest. Nie można chyba całe życie dawać się zwodzić Czy jest Ktoś, na
kim Ci bardzo zależy, kto Cię nie odpycha, a mimo wszystko nie potrafisz tak po
prostu ponizyc i odepchnąc? Człowieku, ty krzyczysz o tę pomoc!!! Przeczytaj
się sam. Powodzenia.

[bart13p]

Hyhyhy... Można też tak, jeśli Ci to nie przeszkadza to róbta se co chceta,
zdobywaj dziewczyny i kończ polowanie, by wybrać się na następne. Możesz
zacisnąć zęby i zakasać rękawy i zaakceptować sytuację jaka jest, ale jeśli Ci
to faktycznie nie odpowiada, co wynikia z treści twojego wątku, to powinieneś
iść do terapeuty, bo to może być na prawdę problemem z tego co widzę. Mam
nadzieję, że pomoże. 3maj się.

[Gość: piotr]

dziekuje Wam za posty.
one nie sa "pozornie niezalezne", chodzilo mi ogolnie o kobiety ktore znaja
swoja wartosc i umieja to wykorzystac.

[dust.in.the.wind]

Pytanie - czy Ty uważasz, że ta pomoc jest Ci potrzebna? Patrząc z boku to
zdrowy układ - wykorzystać osobę, która zna swoją wartość, silną osobę...
Przecież takiej nic nie grozi, a jednak. Ciekawe, ile i czy w ogóle są takie
osoby, których nie zaboli "odepchnięcie", w pewnym sensie zabawienie się nimi.
Nie udawaj - nie ma ludzi, którzy potrafią na zawsze wyłączyć odczuwanie, za to
jest wielu ludzi, którzy boją się czuć, właśnie z tego powodu - by nie dac się
wykorzystać. Może Ty boisz się być porzucony?

[Gość: piotr]

tak, uwazam ze jest mi potrzebna (byc moze z innych powodow ktorych nie podalem
w poscie), ale nigdy sie na nia nie zdecyduje. wiem ze nie ma ludzi zdolnych
wylaczyc na zawsze odczuwanie, i nie ukrywam ze sprawiloby mi przyjemnosc byc
tym przez kogo silna, atrakcyjna, inteligentna i wartosciowa osoba sie zlamie.
nie no troche klamie. tak, boje sie na tyle ze wylaczylbym odczuwanie na
zawsze - teraz sie smialem wiec to znak ze mowie jakas czesc prawdy.

[dust.in.the.wind]

Z jednej strony uważasz, że potrzebna Ci pomoc, ale już przesądziłeś: "nigdy
się na nią nie zdecyduje". W takim wypadku trudno o jakąkolwiek radę. Może
wypadałoby życzyć ci spotkania osoby, która będzie potrafiła cie przełamać,
sprawić, że "zaufasz" i nie będziesz myślał przede wszystkim o tym, jak kopnąć,
nim zostaniesz kopnięty. Zeby było śmieszniej, sama chyba mam odwrotny problem -
lubię facetów, którzy swoje zainteresowanie mną okazują w nietypowy sposób,
wiesz, taki pozorny brak zainteresowania moją osobą. Mnie to strasznie bawi,
gdy widze, jak facet próbuje udawać, że mu nie zalezy... I tak zrobię, co
zechcę... Chociaż zaskoczyło mnie ostatnio, gdy ktoś taki właśnie, kto od kilku
miesięcy na swój dziwaczny sposób "adoruje", przytulił mnie ( przez kilka
godzin udawalismy, że nas nie ma w jednym pomieszczeniu) i to przytulenie
wzajemne rozwaliło nas oboje. On się boi, że mnie skrzywdzi i woli mnie, jako
osobę niezdobytą, którą można "kochać" i podziwiać z daleka, byle tylko nie
stać się odpowiedzialnym? Też się śmieję teraz na wspomnienie Jego w otoczeniu
tabunu kobiet i tych kradzionych lub nie spojrzeń w moją stronę, i z siebie.
To mi całkowicie wystarcza, bo lubię, kiedy przebywam z nim w jednym miejscu,
ale nie zrobię nic,zeby to zmienić. Po co? W sumie nieźle się bawię, mogąc
podpuszczać facetów, a potem wiać. Daję im komunikat - popatrzcie, jaka jestem,
pomarzcie i pa pa. Czemu? Ponieważ boję się, że ktoś mnie potraktuje własnie
tak, jak ty piszesz. Veni, vidi, vici. (Nikogo nie zdobywa się raz na zawsze).
Tak na koniec - dobrze, ze piszesz o tym, bo to znak, ze juz sie w Tobie coś
przełamuje. Nazwanie problemu po imieniu to już jakiś krok. Powodzenia.

[julla]

Moja bardzo subiektywna opinia jest taka, że nie było nigdy prawdziwej miłości.
Miałam podobny syndrom. Szalałam za niedostępnymi facetami, a gdy okazywali się
dostępni to nawet gadać mi się z nimi nie chciało. Przeszło bez śladu, gdy się
zakochałam, zupełny zwrot o 180 stopni.

[kardiolog]

Czesc Piotr,
wprawdzie wbrew dzisiejszej smutnej dacie humor niezwykle mi dopisuje, ale i
powagi trzeba troche zachowac. Gazety Wyborcza wspomina pochowanych w 2004,
forumian ogarnela rowniez melancholia, chyba wszystkich (oprocz protestantow,
ateistow, buddystow, binladenystow). Przeczytalem Twoj watek i zasepilem sie
na chwile. Skoro juz jestem i dumam podziele sie spostrzezeniami.

Pewna wymyslona opowiesc, jakiekolwiek podobienstwo bohaterow przypadkowe:

Gdzies na swiecie zyje maly chlopiec. Rodzice z nieznaych dla niego powodow
rozstaja sie. Ojciec opuszcza nie tylko dom rodzinny, ale i rodzinne miasto.
Chlopiec zostaje z matka, nie ma rodzenstwa. Kilka lat pozniej zaczyna w
glowie ukladac drewniane, pasujace do siebie klocki. Gdy przystawia klocek do
klocka dostrzega, ze jego ojciec ma juz nowa rodzine. Jego mama jest sama ( i
bedzie sama, ale on tego jeszcze nie wie), ma przeciez jego. Kocha matke,
dzieki niej swietnie rozumie kobiety, podziwia ja za sile i wytrwalosc. Mama
staje sie ucielesnieniem jego idealu przyszlej kobiety. Niezalezna, pracujaca,
dzielna, zaradna. Bywaja jednak chwile, gdy mama opada z sil, gdy bieg "pod
gorke" oslabia ja do tego stopnia, ze coraz czesciej zamyka sie w pokoju i
placze w poduszke. Pewnego dnia chlopiec rozumie, ze musi splacic "dlug", nie
wie jaki, ale wie, ze musi go oddac. Rozumie tez role mezczyzny w domu i choc
jest tylko chlopcem postanawia stac sie glowa rodziny. Musi byc silniejszy od
matki, musi byc podpora dla niej. Poczucie odpowiedzialnosci za dom rosnie w
nim z minuty na minute, jest juz tak wielkie, ze jego ogrom przerastwa watle
cialko i umysl dziecka. Mama staje sie coraz bardziej slaba, ktoregos dnia
wyrywa jej sie z ust: "synku teraz moje zycie w twoich rekach". Chlopiec czekal
juz od dawna na te slowa, mimo to zaskakuja go, choc od dawna przygotowywal
sie do pelnienia roli ojca. Zreszta w czasie ostatnich odwiedzin bardzo uwaznie
go podpatrywal. Jednak rosnie w nim zlosc. Przemiennie kumuluje ja raz na
ojcu, raz na mamie. Sa momenty, gdy dziwi sie sobie, zadaje pytanie dlaczego
wyladowuje sie na rodzicielce, dlaczego wlasnie na niej a nie na ojcu. Im
czesciej ona staje sie slabsza, tym wiecej zlosci i pogardy do matki narasta w
nim. Chlopiec postanawia zrozumiec siebie i motywy swego postepowania.
Ktoregos dnia po wypiciu butelki taniego wina i porzyganiu sie na wlasne
spodnie rozumie przyczyne: matka jest winna odejscia ojca, to ja obwinia za
rozbicie rodziny. Moze ojciec widzial matke taka jaka on teraz dostrzega?. Jego
drugie ja, to niezarzygane tlumaczy mu jednak, ze to nieprawda, ze to ojciec
nie sprostal roli, okazal sie dalece nieopodwiedzialny i to mama udzwignela
caly pozostawiony jej bagaz. Tym bagazem jest tez on. Nalezy sie jej szacunek-
mowi dalej trzezwe "ja"- i milosc. Kocha ja bardzo, ale w srodku klebia sie
sprzeczne uczucia. I ten wciaz narastajacy, nieokielznany zal...
Mama widzi, ze jej chlopiec staje sie mezczyzna, wierzy, ze teraz on nia sie
zajmie. Nie myli sie. Chlopiec jest wdzieczny, jest bystry, wiele sie od niej
nauczyl, no i zawdziecza jej tak naprawde to, kim jest. Jest dobrym synem.
Konczy szkole zawodowa, potem zdaje mature i zalicza obrone pracy
magisterskiej. Mama jest z niego dumna, martwi sie tylko, ze jest taki
wymagajacy i taki powazny. Za powazny jak na swoj wiek. Odpowiedzialnosc za
drugiego czlowieka, tesknota za rodzina jakiej nie mial i marzenia.. gdzies
zapisane, gdzies w glebi zaszyfrowane i schowane.
Pierwsza praca i kolezanka. Pobieraja sie z wielkiej milosci. Jest podobna do
matki: z jednej strony silna, niezalezna, z drugiej ciepla i miekka. Nosi
dlugie wlosy upiete w kok. Jak matka. Sa szczesliwi. Bardzo. Chlopiec pomalu
zapomina o przeszlosci tworzac swoja wlasna, niezalezna od nikogo
rzeczywistosc. Bardzo odpowiedzialny, nigdy nie dopuszcza mysli porzucenia
kobiety, jak to uczynil jego ojciec. Zreszta nie porzuca sie kogos, kogo sie
kocha. Ale zycie nie zawsze jest uslane rozami. Zona umiera. Nie mogli miec
dzieci. Zostaje sam. Na nic zdaje sie jego odpowiedzialnosc, na nic chec
realizowania marzen, na nic wzor kobiety idealnej. Zostaje sam. I tak przez
wiele lat, choc poznaje wiele kobiet. Pewnego dnia zdaje sobie sprawe, ze jest
juz za pozno na druga szanse. Rezygnuje z marzen. Zyje dniem codziennym,
pracuje, je, spotyka sie niekiedy ze znajomymi. I tylko niekiedy, tuz przed
zasnieciem, dotyka swojej piersi i czuje, ze pod skora jest pogorzelisko. Do
czasu.
Pewnego dnia spotyka kobiete. Wracaja wspomnienia z dziecinstwa, wracaja
wspomnienia malzenstwa i wszystkich przezytych dobrych i zlych lat. Nie ma juz
duzo czasu, glowe pokryla siwizna, ruchy ciala staja sie coraz bardziej
niezgrabne, coraz trudniejsze. Zawsze byl bystry, tak jak wtedy w szkole, zna
siebie tak jak nikt inny. Ma wybor. Czasu coraz mniej....


Piotrze, jesli pomozesz dokonac wyboru opisywanemu bohaterowi byc moze
znajdziesz odpowiedz na swoj problem oraz wskazowke jak sobie z nim poradzic.
Jesli chcesz sobie z problemem poradzic, oczywiscie..

kardiolog

[Gość: piotr]

Panie kardiologu Pan sie na pewno dobrze bawil piszac ta przydluga historii
podobnie jak ja ja czytajac

[amelia7]

Moim zdaniem On nadal kocha swoją żonę, a innymi kobietami po prostu się bawi.

M.

[Gość: Imagine]

to jest typowa dolegliwosc w stylu "chcial a boi sie". zyjesz w swiecie
wyobrazen, realne zycie cie przeraza, stad twoje uniki tam, gdzie potrzebna
bylaby akcja. tak, musisz z kims o tym porozmawiac.
Imagine.

[someone_9]

Napiszę tak: jeśli jesteś szczęśliwy i zadowolony z siebie, jeśli ci tak
dobrze, to w sumie po co się trudzić i cokolwiek zmieniac? Jeśli zaś uważasz,
że twoje postępowanie, źle ulokowane emocje wobec ludzi (kobieta też człowiek)
zakłócają prawidłową ocenę sytuacji, są przyczyną niepowodzeń - przyznaj
wtedy, że jest to tylko twoja wina i zrób coś z tym, wyłącznie dla siebie.
Wszystko jedno czy to będzie rozmowa z terapeutą, czy z przyjacielem lub kimś
kogo zdanie jest dla ciebie ważne.
Mogę się oczywiście mylić, lecz twój post wskazuje na to, że jednak pragnąłbyś
usunąć swoje własne zahamowania, po to, aby opanować problemy związane z
tematem, o którym piszesz.
pozdrawiam

[Gość: znam to....]

wiesz Piotrze - bardzo mi kogos przypominasz....ten ktos byl mi bardzo bliska
osoba i mial dokladnie ten sam problem - mnostwo kobiet do okola, ktore
zdobywal, a potem odtracal, kiedy byly juz "jego". Potrzebowal tego, bowiem
tylko wtedy czul sie dowartosciowanym i spelnionym mezczyzna. Wchodzil tylko w
takie zwiazki, w ktorych mial ogromna swobode i mogl robic to co chcial - byl
wiecznym poszukiwaczem i nawet jak juz znalazl, to nigdy nie przestawal szukac.
Ja bylam z nim zwiazana przez pare lat i dzisiaj nic nie jest w stanie wyleczyc
mnie z tego, co mi zrobil swoim postepowaniem. Do mnie zblizyl sie najbardziej
i dlatego ciagle powracal, dajac mi nadzieje na cos, co tak naprawde nigdy by
sie nie spelnilo......bo problem tkwil i tkwi w nim - Ty jestes krok do przodu,
bo zdajesz sobie z tego sprawe.....to jest poniekad Twoja szansa - nie zmarnuj
jej i nie ran innych. powodzenia

[Gość: hella]

potrzebny.

prezentujesz objawy strachu ( być może nieuświadomionego) przed angażowaniem
się w "głebszy" związek.

Interesuje Cię partnerka, którą postrzegasz jako niezaangażowaną.
Gdy czujesz,że ona jest zaangażowana i potencjalnie może oczekiwać różnego
rodzaju zobowiązań od Ciebie- partnerka przestaje być atrakcyjna, następnie-
zrywasz znajomość..

[Gość: Mona]

Miałam w swoim otoczeniu takiego znajomego, gruuubo po 30 - tce, i syndrom ten
sam. Za każdym razem miał nadzieję, że może tym razem "się wreszcie
zakocha"..Przez jego łózko przewineło się x dziewczyn, a że był tzw. "dobrą
partią" (atrakcyjny, wygadany, bardzo dobrze zarabiający i piastujący wysokie
stanowisko itp. itd., wydawać się mógł wrażliwy i pragnący uczucia i chyba
gdzieś w głębi taki był rzeczywiście) co 5 minut zdobywał kolejną i rzucał. A
to były m.inn. BARDZO FAJNE I WARTOŚCIOWE kobiety. One poranione, a on w swoim
transie....I popadał stopniowo w alkoholizm, seksoholizm, depresję, pustkę.....
W końcu tak się stoczył, że ŻADNA WARTOŚCIOWA KOBIETA już nie zwraca na niego
uwagi. A on pije, pije i zaciąga do łóżka byle co. Żal patrzeć.

[Gość: lolli]

Jak mozna odtracic osobe, ktora sie kocha? To dla mnie niepojete.

[Gość: Andrew]

Raczej nieuswiadomionego leku. Strach ex definitione by Freud & Horney nie jest
najczesciej swiadomy.

Przekonalem sie ze kazdy czlowiek niezaleznie od tego czy zdrowy czy zaburzony
i jak mocno zaburzony powinien przejsc wlasna terapie. Bezwzglednie?

Dlaczego?

Poniewaz zyjemy w swiecie wielu blednych mnieman o samych sobie, wielu
niewlasciwych wytlumaczen dla naszych mysli i reakcji. Kiedys myslalem ze
jestem obiektywny wobec swiata, siebie, innych. Studia obalily ten jakze
bunczuczny mit. I kilka innych.

[Gość: Andrew]

Poprawka: strach swiadomy oczywiscie jest, lek najczesciej nie bywa takim.

[wichrowe_wzgorza]

Mógłbyś choć raz, w tym wypadku, pozwolić pomóc sobie, sam....:)
Pozdrawiam:)