Małżeństwo

[Gość: kasia28]

Każdy z nas ma swoje wyobrażenia na różne tematy. Na temat małżeństwa też.
Jedni sie go boją, inni pragną. Jedni nie wyobrażają sobie życia bez
małżeństwa, inni właśnie tkwienia w nim. Dla jednych to romantyzm, dla drugich
konieczność, dla innych obowiązek albo przygoda.
Jakie Wy mieliście wyobrażenia o małżeństwie? Czy małżeństwo Was
rozczarowało mile czy niemile, a może potwierdziło Wasze wyobrażenia o nim?
Czy zmieniliście zdanie na temat małżeństwa? Czy dziś, gdy moglibyście podjąć
jeszcze raz decyzję o ślubie zrobilibyście to samo, z tą samą osobą?

Pozdrawiam
Kasia

[Gość: Ja]

Nigdy nie mialam o nim zadnego wyobrazenia. zmiana stanu cywilnego jest dla
mnie niczym. Rownie dobrze moge byc z kims bez slubu. Trzeba tego chciec. Nie
ze wzgledow jakis tam tylko poprostu chciec. Nalezy rowniez pamietac ze slub
nie zmienia niczego. Nie daje wiekszego prawa do drugiej osoby. Po podpisaniu
papierku nie stajemy sie czyims niewolnikiem. Czasami niestety tak bywa i
wtedy to juz inna historia...

[Gość: Jonatan]

Małżeństwo to przede wszystkim loteria, albo sie uda albo nie....

[Gość: Sławek]

Ja również chętnie poczytam jak to widzieliście przed ślubem. Jestem "przed" i
wyobrażenia o małżeństwie są u mnie piękną sinusoidą czyli raz jawi mi się ono
jako katorga a raz jako Nirvana. I coś mi się dziwnie wydaje że usłyszę że tak
jest naprawdę...
:-)

Do Sławka

[Gość: Jasiek]

Sławku, bo tak jest w rzeczywistosci, to istna sinusoida, sa chwile, kiedy
zalujesz tego co zrobiles ale sa tez i takie, ze wycalowalbys te osobe od stop
do glow. Coz zrobic, samo zycie. pzdr

[goga.74]

> rozczarowało mile
Kasiu, rozczarowanie, jak sama nazwa wskazuje, zawsze jest niemile.

[pastwa]

goga.74 napisał(a):

> > rozczarowało mile

> Kasiu, rozczarowanie, jak sama nazwa wskazuje, zawsze jest niemile.

Zatem zaczarowanie, zawsze jest miłe ?

[goga.74]

pastwa napisał(a):

> goga.74 napisał(a):
>
> > > rozczarowało mile
>
> > Kasiu, rozczarowanie, jak sama nazwa wskazuje, zawsze jest niemile.
>
> Zatem zaczarowanie, zawsze jest miłe ?

Zawsze mile jest oczarowanie.

[pastwa]

goga.74 napisała:

> Zawsze mile jest oczarowanie.

Czasem to, co nas oczarowało u kogoś, okazuje sie z czasem powierzchowne i
nieciekawe, zatem tym samym, co nas oczarowało można się i rozczarować.

[goga.74]

pastwa napisał(a):

> goga.74 napisała:
>
> > Zawsze mile jest oczarowanie.
>
> Czasem to, co nas oczarowało u kogoś, okazuje sie z czasem powierzchowne i
> nieciekawe, zatem tym samym, co nas oczarowało można się i rozczarować.

Pewnie. Mialam na mysli kwestie jezykowe. Moj polonista zawsze mnie uczyl ze milo
sie rozczarowac to jeden z najgorszych bledow jezykowych i od tej pory na to
jestem wyczulona.

[pastwa]

Ciekawe co by twierdził, gdybyś mu powiedziała ,że mile się rozczarowałaś jego
osobą ?

Pozdrawiam.

[goga.74]

pastwa napisał(a):

> Ciekawe co by twierdził, gdybyś mu powiedziała ,że mile się rozczarowałaś jego
> osobą ?
Ja nim od poczatku bylam oczarowana :)

[fnoll]

goga.74 napisał(a):

> pastwa napisał(a):
>
> > Ciekawe co by twierdził, gdybyś mu powiedziała ,że mile się rozczarowałaś
> jego
> > osobą ?
> Ja nim od poczatku bylam oczarowana :)
>
dobrze, ze nie zauroczona, bo moglabys potem przejrzec na oczy i sie
rozczarowac...

[Gość: Maksinka]

Gdybym jeszcze raz miala wybrac ... pewnie drugi raz popelnilabym ten sam bląd,
bardzo tego z resztą chcialam,kochalam i bylam kochana, ale co dobre szybko
się konczy... Nie umiem odbudowac, wrocic do początku, on tez nie, a moze tak
to juz jest!

Malzenstwo

[Gość: Jurek]

Moj obraz malzenstwa
wannaplaygames.com/rus/

[neutralny_nick]

poniewaz małżeństwo moich rodziców było bardzo udane i nadal jest, uwazałam ze
tak musi byc. Malzenstwo to było dla mnie wsparcie, szacunek , uczucue,
uczciwosc, czasami klotnie ale nie na jakies zasadnicze tematy.
Teraz, coż katastrofa. Sądze zewszyszlabym jeszcze raz za maz ale na pewno nie
za tego samego człowieka, tego błędu juz bym nie popełniła

[Gość: frisky2]

Mnie malzenstwo nie rozczarowalo. Jesli juz zaskoczylo, to mile. Bo raczej
wiekszosc ludzi dookola mowilo, ze nastanie proza zycia, ze kilka miesiecy i
nam sie to znudzi, ze jak beda dzieci to sie zaczna problemy itp itd. Nic z
tych rzeczy. Caly czas jest ciekawie. Problemy sa, ale czy przed malzenstwem
ich nie bylo? Na pewno sa takie ze mozna je pokonac. Wazne w tym wszystki to,
ze oboje z zona mamy podobne spojrzenie na swiat, podobnie chcemy rozwiazywac
problemy i dlatego jest duzop latwiej. Gdybym mial sie jeszcze z zona wyklocac
o to jak sprawy zalatwic, byloby ciezko. Zreszta wowczas pewnie bym sie w niej
nie zakochal (gdybysmy inaczej patrzyli na swiat).
Poza tym nie dopuszczalem nawet mysli o rozstaniu sie i rozwodzie i dlatego
malzenstwo jest osiagnieciem pewnej stabilnosci (juz sie nie zastanawiam:
bedziemy razem czy nie, pobierzemy sie czy nie, po prostu jestesmy).
Nie zaluje ze sie ozenilem, przeciwnie, jestem z tego zadowolony. Nie bede
pisal o zbyt osobistych sprawach, ale dalo mi to b. duzo szczescia. I pomoglo
uporzadkowac tez swoje wnetrze.

[Gość: Greta]

Malzenstwo mozna przyrownac do twierdzy,
ci co sa w srodku chca sie wydostac
ci co sa na zewnatrz chca do srodka.

[fnoll]

znane mi rodziny nie zachecaly do zalozenia wlasnej

ale dalem sie skusic idei, ze jak nie podoba ci sie zastane - to wybuduj
wlasne, zalozylem wiec spolke z entuzjastka tego pomyslu, wsiedlismy na tratwe
i jak dotad dobrze nam sie plynie (juz w trojke), i z duma musze przyznac, ze
na tle wysp z ktorych wyruszylismy tworzymy nowa jakosc :)

bo grunt to pomysl i dosc zasobow na jego wykonanie!

a ze stadny z natury jestem, to stadlo mi sluzy, i takoz pozostalym na naszej
tratwie (jest na tyle milo, iz mysle ze z czasem bedzie nas wiecej)

pzdr

fnoll

[dasia1]

jak wszędzie są plusy i minusy.Jestem w związku 6 lat.Tuż po ślubie był
kryzys , czułam się bardzo , wydawało mi się że jesteśmy sobie zupełnie obcy,że
popełniłam błąd.
Teraz jest inaczej, nie mówię że jest idealnie, ale generalnie podobnie
patrzymy na świat, to samo nas cieszy, mamy podobne zainteresowania, lubimy
wycieczki rowerowe, które teraz odbywamy z naszym synkiem (na foteliku
rowerowym).Przez te 6 lat dużo się nauczyłam , i partner też, przymykam oczy na
drobiazki, nie awnturuję się o byle co, nie czepiam się , z wzajemnością
zresztą.Wydaje mi się że w małżeństwie najważniejsza jest toleracja (
oczywiście są granice,), szacunek, podobne patrzenie na świat. Mnie małżeństwo
bardzo zmieniło, Można powiedzieć że znormalniałam, dojrzałam, jestem zdrowa
psychiczne-kiedyś byłam b. neurotyczna,lękliwa,kwalifikowałam się na
psychoterapię.Nie wiem dlaczego tak się zmieniłam, może ze względu na
stabilizację, usamodzielnienie się, może pomogło to że stałam się matką.Dodam
że nie jestem typową kwoką, dbam o siebie, część obowiązków należy do męża.
Jak pisałam wcale nie jest to idylla, kłócimy się czsami, bo mąż jest raczej
wybuchowy, a ja też nie daję sobie w kasze dmuchać, .Jeżeli chodzi o dziecko to
synek na pewno nas zjednoczył, teraz przyjemnie jest patrzeć jak kumplują sie
ze swoim ojcem.

[Gość: weronika]

tu jestes ten fnoll co rwał laske z tego forum i stuka z Bydgoskiej?

[Gość: fnoll]

Gość portalu: weronika napisał(a):

> tu jestes ten fnoll co rwał laske z tego forum i stuka z Bydgoskiej?

kogo ja niby rwałem? bo jakoś nie przypominam sobie...

no, chyba, że ci się wszystko z rwaniem kojarzy - a każdy kojarzy jak chce, no
nie?

poza tym młody jestem, nie trzeba mi lasek ;))) (ta potrzeba ponoc przychodzi
dopiero wraz z kryzysem wieku sredniego)

[Gość: intryg]

Niestety!!!! Mnie osobiście (nam) nieudało się. A szkoda. Zapowiadało się
dobrze. Miłość, miłość i jeszcze raz miłość. Potem dziecko, wspólne radości
i ........ No właśnie - problemy. Problemy które przerosły mnie ( nas ).
Okazało się, że jestem niedojżały, nieprzygotowany do prawdziwego życia. Powoli
(żona)traciła do mnie zaufanie, narzekała na brak poparcia z mojej strony.
Aż doszliśmy do dnia dzisiejszego, kiedy wiem że już nie będziemy razem (ma
wnieść pozew o rozwód {zdradziła mnie w grudniu i spodobało się życie wolnej
kobiety }).
Więc niestety, myślę żę niezrobił bym tego gdybym wiedział jak to się skończy.
Pozdrawiam.

[Gość: monio]

Ja patrząc na dzisiejszy świat gdzie dookoła ludzie sie zdradzają i gdzie jest
więcej rozwodów niż ślubów,dlugo się zastanawiam nad małżeństwem i będę się
długo zastanawiać!Mam mężczyzne którego kocham,i on mnie jeszcze bardziej,ale
ślub wezmę z konieczności ostatecznej.Te przysięgi małżeńskie są gówno warte!

[Gość: Joasia]

Gość portalu: monio napisał(a):

> Ja patrząc na dzisiejszy świat gdzie dookoła ludzie sie zdradzają i gdzie jest
> więcej rozwodów niż ślubów,dlugo się zastanawiam nad małżeństwem i będę się
> długo zastanawiać!Mam mężczyzne którego kocham,i on mnie jeszcze bardziej,ale
> ślub wezmę z konieczności ostatecznej.Te przysięgi małżeńskie są gówno warte!

No tak, ale co jest dla Ciebie ostateczną koniecznością? Dziecko w drodze? Takie
posunięcie byłoby jeszcze bardziej beznadziejne!!! Tzw. ślub dla dobra dziecka?
Ja nie popieram! Czasami lepiej placić alimenty niż sierozwieść potem. Natomiast
jestem zwolenniczką mieszkania ze sobą przed ślubem. Dzięki temu przez 2 m-ce
poznalam faceta lepiej niż przez 3 lata spotykania się codziennie - efekt był
taki, że zrezygnowałam z tego związku, choć kochałam ponad życie.

[Gość: weronika]

ja mieszkałam ze swoim rok i było cudownie
pół roku po ślubie jak już byłam w ciązy i mieszkanie zapisane na
współówłasność to pokazał pazurki
wot bestia
nie ma reguły, żadnej

[rapatuja]

Ja przed slubem, długo przd slubem byłam pewna, że spotka mnie tylko czarny
scenariusz. Zawsze zreszta podchodzę do wszystkiego sceptycznie, wole sie miło
roz....no ale jak inaczej powiedzieć?? Teraz jestem 6 lat po ślubie, i mąż jest
super, ciągle za mna szaleje, nadajemy na tych samych falach, normalne, że
zdarzaja się sprzeczki, ale takie rzeczy musza być. Jedno tylko w moim życiu
spędza mi sen z powiek...rodzina męża. Z ich powodu naprawde było wiele
problemów. Już nawet obiecaliśmy sobie z meżem, że nigdy nie będziemy się
kłócili o rodziców, no ale czasami jest tak że on jest nerwowy, bo mu coś
nagadali, albo go przestawią przeciw mnie..itd itp Dużo by opowiadać, ale
gdybyśmy byli tylko sami dla siebie, to podejrzewam, że małżenstwo...hmmm tylko
pozazdrościć, no ale niestety, nie można mieć wszystkiego. Pozdrawiam

[Gość: kk]

u nas bylo tak:
- 4 lata mieszkania razem przed slubem
- teraz juz 3 lata po slubie

Nic sie nie zmienilo, przynajmniej dla mnie. Mysle ze najwieksze kamienie
milowe to zamieszkanie ze soba i dziecko. A slub? No fajny byl, ale to juz
chyba anachronizm.

[Gość: ktoras]

hmm na poczatku bylo koszmarnie i w sumie bylam bliska zlozenia wniosku o
rozwod zreszta on tez, bo normalnie nie moglismy ze soba wytrzymac, zreszta
problemy zaczely sie tuz przed slubem, i byly z nim wlasnie zwiazane (nie
akceptowala mnie tesciowa). wiem jedno, gdybym zlozyla pozew, zrobilabym blad i
ciesze sie, ze popukalam sie palcem w czolo zanim tak sie stalo. koszmar
przerodzil sie w stan spokoju i zrozumienia. mysle ze biorac slub nie bylismy
do konca dojrzali, teraz jest inaczej i naprawde jest mi z tym dobrze. pytanie
tylko czy bym zrobila to ponownie - mysle ze tak, zreszta teraz przezywam cos
wspanialego, bo wreszcie doeczkalismy sie wlasnego m - to dopiero zbliza :-)

[Gość: A27]

Niedlugo bede obchodzic pierwsza rocznice slubu. I wiekszosc na tym forum wie,
ze nikt przede mna nie klekal i sie nie zareczal. Po roku uwazam, ze nasza
malo romatyczna decyzja o malzenstwie byla dobra i sluszna. Na szczescie maz
podziela ten poglad.

Dla mnie malzenstwo, to dwie osoby zyjace jednym praktycznie zyciem. Chodzi mi
tutaj o to, ze decyzje sa podejmowane ze wzgledu na dobro OBOJGA a nie tylko
jednego. Przed slubem, mieszkajac z facetem, czulam, ze cos trace gdy decyzje
byly podejmowane dla OBOJGA. Uwazalam, ze bedac stanu wolnego marnuje moj czas
i urode siedzac z nim i zyjac wspolnym zyciem, gdy to zycie nie jest wspolne w
oczach prawa. Sorry, dla mnie to uznanie jest SUPER wazne. Zona ma wieksze
uparawnienia wobec prawa niz konkubina i bardzo dobrze. Tak powinno byc. Jako
zona place mniejsze podatki, moge dziedziczyc w razie smierci meza itd. Ok,
smiejcie sie z tej prozaicznosci - ale nie widze potrzeby poswiecenia kilku lat
z mojego zycia dla facete i zeby nic z tego nie zostalo. Wiem, wiem, ze
pragmatyzm przeraza.

Inna sprawa - jako zona wytrzymam i bezrobocie (moje lub jego) i chorobe i
problemy finansowe i ciasne mieszkanie. Jako konkubina tego nie wytrzymam.
Nie moglaby brac pieniedzy od nie-meza w sytuacji bezrobocia, ani nie
utrzymywlabym facete gdyby mial problemy. Gdyby taka sytuacja zaistniala z
mezem to prosze barzo, wszystko oddam - nawet lewa nerke. Jako zona pojade z
moim mezem nawet na Syberie, gdyby dostal prace. Jako kochanka nie pojade, bo
jego sznasa zawodowa, moze byc pogrzebem dla mojej sytuacji na rynku pracy.

Inna sprawa - dla mnie malzenstwo to tez lojalnosc. Moze nawet przede wszytkim
lojalnosc. W ubieglym miesiacu poznalam faceta, ktory mnie bardzo
zafascynowal. Fascynacja to byla porownywalna z tym co czulam wtedy, gdy
zakochalam sie w moim mezu. Wiem na pewno, ze gdybym nie byla mezatka i nadal
zyla w konkubinacie ZADNA SILA NA SWIECIE nie powstrzymalaby mnie od
sprobowania z tym factem. To byl ktos kto mial potencjal na partnera zyciowego
moze nawet wiekszy niz maz. Gdybym nie byla czyjas zona a tylko dziewczyna to
jestem pewna, ze wtym momencie bieglabym na sekretna randke i kto wie co by z
tego moglo wyniknac. A tak - jako zona mojego meza, bez trudu oparalam sie
pokusie. Pare razy pofantazjowalam, co by bylo gdyby....ale po dwoch
tygodniach przeszlo i znowu uwielbiam osobnika zalegalizowanego. Nie moge sie
doczekac na nasza rocznice.

Gdybym kiedykolwiek zdradzila meza - starcilabym szacunek do samej siebie.
Gdybym zdradzila chlopaka- jakos bym sobie wybaczyla....

[lalka74]

bardzo mi się podoba to co napisałaś. Trzymaj tak dalej - pozdrawiam.

[onnanohito]

Witajcie wszyscy. W zeszłym miesiącu obchodziliśmy rocznicę ślubu. Dla mnie sam
ślub był bardzo ważnym wydarzeniem - nie mieszkaliśmy wcześniej razem "na kocią
łapę". Czemu? Ano temu, że poglądy na konkubinat mam zbliżone do A27 a może
nawet bardziej skarajne :-)Zatem - kto chce - niech wierzy - a kto nie chce
niech nie wierzy: zdecydowaliśmy się na ślub (tzn. mój Ukochany mi się
oświadczył, a ja skakałam z radości) po kilku miesiącach spotykania się na
randkach, ślub wzięliśmy w rocznicę poznania się! I co myślę o małżeństwie?
Zawsze wydawało mi się, że to będzie trudne - kompromisy, docieranie się,
problemy, brudne skarpetki na środku pokoju, Jego rodzina, moja rodzina ...
można tak wymieniać w nieskończoność. No i że nasza miłość będzie musiała to
wszystko pokonywać, walczyć, zmierzać się z każdym dniem i nie dawac
się!!!! ... No i mile się zdziwiłam, ponieważ to wszystko niejako robi się
samo. Samo się uzgadnia, dopasowuje i żyje się nam po prostu łatwo i
zwyczajnie. Obiadki u Teściów to po prostu niebo w gębie, Teściowa do rany
przyłóż, kontakty zresztą z naszymi rodzicami mamy rzadkie. Wiszenie moje
godzinami na kablu telefonicznym i omawiamnie Bardzo Ważnych Spraw mojej
Przyjaciółki (właśnie się zakochała, nieszczęsna :-))- kwitowane uśmiechem,
Jego czytanie codzienne gazetki w przysłowiowym fotelu - rozczulające. Ach, co
Wam tu będę gadać - po prostu trafił swój na swego i tyle! To jest tak - od 16
lat mam Przyjaciółkę. I w Jej towarzystwie zawsze czułam się, jak w domu. Jak
człowiekowi źle, to przeklnie szpetnie, albo sobie popłacze. JAk głodny - to
zeżre cos może w niezbyt estetyczny sposób, jak się czymś zatruł, to powie,
cholera, ale mam dziś sraczkę, itd. itp. A w małżeństwie? Zawsze sobie
myślałam, że nie, tak jak z moją Przyjaciółką to nie będzie - zawsze trzeba
klasę trzymać, myśleć o tym, jak się wygląda i w ogóle przedstawiać jakiś swój
lepszy obraz tej drugiej osobie. Może to głupie, ale tak to sobie wyobrażałam.
I jeżeli ktoś kiedyś by mi powiedział, że z Nim też będę się czuła, jak w
domu ... Nigdy bym nie uwierzyła.
Życze wszystkim Młodym, Starym, Przyszłym, Niedoszłym itd. parom dużo szczęścia
w doborze naturalnym :-)

[Gość: Pastwa]

Badź onnanohito na czasie

[onnanohito]

A tak konkretnie to chodzi Ci o to, że ......?
Proszę jaśniej.

[Gość: ryża]

Gość portalu: A27 napisał(a):


>
> Inna sprawa - jako zona wytrzymam i bezrobocie (moje lub jego) i chorobe i
> problemy finansowe i ciasne mieszkanie.
> Nie moglaby brac pieniedzy od nie-meza w sytuacji bezrobocia, ani nie
> utrzymywlabym facete gdyby mial problemy. Gdyby taka sytuacja zaistniala z
> mezem to prosze barzo, wszystko oddam - nawet lewa nerke. Jako zona pojade z
> moim mezem nawet na Syberie, gdyby dostal prace. Jako kochanka nie pojade, bo
> jego sznasa zawodowa, moze byc pogrzebem dla mojej sytuacji na rynku pracy.
>

No widzisz, a ja wytrzymałam to wszystko jako konkubina, łącznie z "pomaganiem
finansowym" mojem bezrobotnemu wówczas facetowi. Teraz za to doję go aż miło.

> Inna sprawa - dla mnie malzenstwo to tez lojalnosc. Moze nawet przede wszy
> lojalnosc. W ubieglym miesiacu poznalam faceta, ktory mnie bardzo
> zafascynowal. Fascynacja to byla porownywalna z tym co czulam wtedy, gdy
> zakochalam sie w moim mezu. Wiem na pewno, ze gdybym nie byla mezatka i nadal
> zyla w konkubinacie ZADNA SILA NA SWIECIE nie powstrzymalaby mnie od
> sprobowania z tym factem

Też znam takiego faceta, który tak na mnie działa , że hej p[oza tym jest fajny,
miły itd. Gdybym była wolna dawno juz bym się za niego zabrała. Ale nie jestem
wola. Jestem konkubiną ( jakkolwiek to brzmi) i nie puszczę mojego faceta
kantem , bo sznuje go jako CZŁOWIEKA , a nie męża.
Wydaje mi sie , że w Twoim podejściu tego brakuje - gdybyś poszła z tamtym
facetem nie będąc jeszcze żoną swojego męża zdradział byś tą samą osobę , która
jest Twoim mężem teraz. Gdzie tu jest logika? Czy ktoś kogo kochasz a nie jest
Twoim mężem nie zasługuje na szacunek, na pewne poświęcenie? A może to
określenie " Żona" tak Cie rajcuje? Żona to brzmi dumnie?

A co do poświęcenia... ja tam bym nawet z moim slubnym na syberie nie pojechała,
są pewne granice i w małżeństwie i poza nim.
Pozdrawiam.

[Gość: A27]

Gdybym zdradzila mojege "konkubenta" to nie zostalby on moim mezem. Proste.
Chodzilo mi o to, ze dla mnie malzenstwo oznacza wieksza lojanosc, ktora dam
bez trudu. Nie czulabym takiej lojalnosci wobec kochanka.
Nie widze potrzebe dzielenia zycia i wszystkiego z kim kto nie jest mezem. Nie
chce sie wtapiac w czyjes zycie gdy nie ma ustalonych priorytetow a jest tylko
dryfowanie.
Ja Ci nie bronie byc wierna, ani poswiecac sie dla Twojego chlopa -ale dla mnie
zdrowy egoizm JUZ NIGDY by mi na to nie pozwolil.

do A27

[goga.74]

Ania, wyjanij mi prosze, czy wedlug Ciebie konkubinat to musi byc koniecznie
dryfowanie. A jesli ludzie chca byc ze soba zawsze, przyrzekna to sobie (a nie
urzednikom) to nie ma to wedlug Ciebie zadnej wartosci?
Rozumiem, jesli jestes religijna i ma dla Ciebie duze znaczenie przysiega przed
Bogiem. Szanuje takie poglady, no ale nie wiem czy to akurat Twoj przypadek, bo
wtedy konkubinat przed nie mialby miejsca.

> Gdybym zdradzila mojege "konkubenta" to nie zostalby on moim mezem. Proste.
> Chodzilo mi o to, ze dla mnie malzenstwo oznacza wieksza lojanosc, ktora dam
> bez trudu. Nie czulabym takiej lojalnosci wobec kochanka.
> Nie widze potrzebe dzielenia zycia i wszystkiego z kim kto nie jest mezem. Nie
>
> chce sie wtapiac w czyjes zycie gdy nie ma ustalonych priorytetow a jest tylko
> dryfowanie.
> Ja Ci nie bronie byc wierna, ani poswiecac sie dla Twojego chlopa -ale dla mnie
>
> zdrowy egoizm JUZ NIGDY by mi na to nie pozwolil.

[Gość: DundeeGi]

Ja tez popieram A27. Nie wynika to ani z powodu syndromu "posiadania obraczki
na palcu" ani mojej religijnosci.
Sam zreszta slub odbyl sie malo romatycznie, szybko i w pospiechu bo obowiazki
mojego przyszlego meza wzywaly. Nigdy bym tego jednak nie zamieniala.
Dla mnie malzenstwo to oprocz tego co Anka napisala to ogromny kompromis, na
ktory w zyciu bym nie poszla z konkubinem czy innym tam.

[Gość: ryża]

A czy to nie jest przypadkiem troche wyrachowane, asekyranckie? Cos na
zasadzie : z konkubentem to mi sie nie opłaci angażować bo może mnie rzuci a z
mężem to mogę , bo to mąż i mnie nie opuści aż do smierci.
tak naprawdę myślę, że jedyną "rzeczą " , która łaczy ludzi "aż do śmoerci"
są dzieci. Z mężem mozna sie rozwieść i jeżeli nie ma się dzieci to można
człowieka już nie spotkać do końca życia. jeżeli posiada się dzieci, to jest
sie z kimś naprawdę związanym , pozostaje owoc tego związku , już na zawsze. A
nie jakieś tam przysięgi w większości bez pokrycia.

[dundee_girl]

Moze i tak, ale zobaczy jak faceci boja sie zlozyc ta przysiege. Nie jestem
typem, ktory chodzi dumny jak paw z powodu posiadania obraczki, ale przysiega
ktora oboje zlozylismy przed soba jak i rodzina ma dla nas ogromne znaczenie.

[Gość: A27]

Jesli w Twoich oczach jestem wyrachowana to ok. Nie boje sie opuszczenia i
zdrady. Jesli mnie opusci to jakos przezyje. Ale nie znioslabym faceta, ktory
by przy mnie tkwil latami w niezdecydowaniu czy chajtac sie czy nie, czy miec
dzieci czy nie. Nie widze potrzeby spedzania z kims zycia, kto nie zostanie
moim mezem. Szkoda mi czasu, nerwow...
Nie czuje dumy z tego, ze jestem zona, ale faktem jest, ze slowo zona lepej do
mnie pasuje niz partnerka.

[pastwa]

Wybacz że się wtrącę, czy zatem bycie z facetem, który jest przekonany co do
Ciebie, to zbyt mało, jesli nie dojdzie do tego estetyka tkwiąca w wyrazie
żona, miast partnerka, choć różnicy w traktowaniu Cię jako żony nie będzie
żadnej ?

[Gość: A27]

Factow przekonanych do bycia ze mna bylo kilku. To nie jest tak, ze ja jestem
jakas tam uposledzona brzydula, ktorej nikt nie chce.
Moja metoda - wszystko albo nic. I jasno okreslona sytuacja.
Gdyby moje maz sie nie chajtnal - pewnie bylabym juz zareczona z innym.

[pastwa]

Zatem owo zaręczenie jest takim zabezpieczeniem( trochę brzmi to jak biznes),
ze się nie wycofa ?
Wydaje mi sie, że wybór faceta według zaady, który się zgodzi na małżeństwo ten
lepszy, może wyeliminować cechy dużo bardziej wartościowe patrząc
perspektywicznie, niż owa "odwaga" a niech tam, ryzyk fizyk, chajtam się z nią.
Powiem Ci szczerze, że źle bym się czuł z osobą, która byłaby ze mna po części
dlatego, że przygwoździłem ją traktatem małżeńskim.

[Gość: A27]

Kurde juz mi sie nie chce udowadniac, ze nie jestem wielbladzica.
Po pierwsze wybor partnera nie opiera sie jedynie na stosunku partnerow do
malzenstwa, ale dla mnie ten akurat aspekt jest wazny. Oczywiscie nie w
pierwszym czy drugim dniu zwiazku. Bez faceta da sie przezyc i z facetem bez
slubu tez. Ja osobiscie wole zyc sama ze soba niz ze slubofobem. Taka moja
preferencja. Wiesz co pastwa, dobry facet przy boku to piekna rzecz, ale je
jestem dla siebie sama dobra. Tak naprawde to nigdy nie bylo dla mnie
konieczne by kogs miec. Facet mi do seksu tez niezbedny nie jest bo jakies 14
lat temu odkrylam do czego sie moze przydac prawa reka. Pieniadze sama
zarobie, albo od matki pozycze, na problemy jest czekolada, alkohol,
psychoterapia i kumpele. Nie planowalam od dziecka wychodzenia za maz, ale gdy
juz doszlam do etapu zaangazowania na maxa to nic mniejszego niz slub nie mialo
dla mnie sensu.

Na tym etapie mojego zycia nie widze potrzeby bycia z facetem bo jest fajnie.
Jesli juz mam z kims byc to niech to bedzie w ramach prawnych by spedzic cale
zycie i wspolnie planowac przyszlosc i osiagac cele. Miec dzieci za pare lat.
Z kims kto nie jest moim mezem nie umiem miec planow na przyszlosc i miec bym
ich nawet nie chciala.

[pastwa]

Powodzenia A27 i pieprzyć facetów, tych niekumatych istot odnosnie kobiecych
oczekiwań.Mam wybitną przyjemność nabijać się z własnej płci, bo jest wyjątkowo
nieudana, podobnie jak kobiety :-).

Pastwa

[Gość: A27]

A nie nudno Ci sie tak pastwic nad ludzikami.;)

[Gość: A27]

Aspekt religijny nie ma nic wspolnego ze mna. Mam tylko slub cywilny.
Malzenstwo jest dla mnie raczej wspolnota o podlozu legalnym i wkoroczeniem na
wyzszy etap zwiazku.

Nie uwazam, ze konkubinat zawsze jest dryfowaniem. Jesli komus odpowiada etap
konkubinatu i jest w takim zwiazku szczesliwy to na pewno nie bede takiej pary
pouczac o wyzszosci malzenstwa. Pytanie bylo - czym jest malzenstwo dla mnie.

Mowisz goga o obietnicach, ktore para moze sobie zlozyc i dotrzymac bez uzycia
instytucji. Malzenstwo starozytnych Rzymian sie przypomina, tylko ze ono
niewiele znaczylo bo rozwody byly latwe i nagminne. Prawda jest taka, ze ja
juz nie jedno naobiecywalam moim bylym i moj maz tez lubil wielkich slow uzywac
ze swoimi ex. Dla mnie nie ma sensu obiecywanie bez papierka. Jesli juz z kim
dziele zycie to roznie dobrze moge byc jego zona. Oczywiecie, ni
kazdy "boyfreind" nadaje sie na meza. Ciesze sie, ze z zadnym z moich bylych
nie pojawila sie kwestia slubu, a pojawila sie tylko z jednym - tym aktualnym.
Moze po rozwodzie zmienie zdanie.

[goga.74]

> Mowisz goga o obietnicach, ktore para moze sobie zlozyc
i dotrzymac bez uzycia
> instytucji. Malzenstwo starozytnych Rzymian sie
przypomina, tylko ze ono
> niewiele znaczylo bo rozwody byly latwe i nagminne.
Prawda jest taka, ze ja
> juz nie jedno naobiecywalam moim bylym i moj maz tez
lubil wielkich slow uzywac
>
> ze swoimi ex. Dla mnie nie ma sensu obiecywanie bez
papierka. Jesli juz z kim
>
> dziele zycie to roznie dobrze moge byc jego zona.
Oczywiecie, ni
> kazdy "boyfreind" nadaje sie na meza. Ciesze sie, ze z
zadnym z moich bylych
> nie pojawila sie kwestia slubu, a pojawila sie tylko z
jednym - tym aktualnym.
> Moze po rozwodzie zmienie zdanie.


Troche mnie porazilo to, ze pisalas o tym co znioslabys
dla meza (chorobe, utrate pracy) a czego dla kochanka
nie. Ja z kolei patrze przez pryzmat swoich doswiadczen.
Przez ostanie dwa lata bylam chora, i wiem ze niejeden
maz zwinal by manatki w tej sytuacji. Moj chlop a
szczescie nie - mimo iz nie bylam zona. Gdyby myslal tak
jak Ty to opisalas (dlaczego ma znosic moja chorobe jako
nie-maz) pewnie nie bylismy juz se soba.

[Gość: A27]

Goga,
Choroba faceta nie powstrzymalaby mnie przed slubem z nim. No chyba, ze bylaby
to choroba alkoholowa – w koncu sa jakies limity. W moim poscie chodzilo mi
to, ze dopiero po slubie czuje prawdziwa 100% lojalnosc wobec tego drugiego
czlowieka. Nie mowie, ze nie bylabym do niej zdolna bez slubu – bo nie wiem.
Mowie tylko, ze nie wymagalabym jej od siebie. Ale to jest tylko moje
podejscie do sprawy i jesli inni daja sobie calkowita lojalnosc bez slubu to
jest to pozytywna rzecz.

P.S. Znam faceta, ktory nie chcial poslubic dziewczyny bo miala „borderline
personality disorder” i brala jakies psychotropy, ale by piperzyc ja to nie
mial zadnych zachamowan.

[Gość: Jasiu]

To nie przerazający pragmatyzm tylko zwykle wyrachowanie.

pzdr.

[Gość: Alek]

A ja uwazam, ze slub to tylko kontrakt, formalnosc, ktory przede wszystkim
zmienia sytuacje w sensie prawnym. A ludzie albo sie kochaja albo nie, albo sa
ze soba szczesliwi albo nie. Sam akt slubu niczego nie zmienia. Niektorzy,
szczcegolnie Ci nie zyjący w stalych zwiazkach zbyt przeceniaja instutycje
slubu. Mam takich znajomych, ktorzy po pierwsze uwazaja, ze malzenstwo to
sielanka, a po drugie wydaje im sie ze to niesamowity akt to cos wspanialego.

Pzdr.

[Gość: Jasiu]

To nie przerazający pragmatyzm tylko zwykle wyrachowanie.

pzdr.

[united_iffy]

Nie wiem, na czym polega małżeństwo.
Nie wiem, jak musiałabym zgłupieć, żeby wyjść za mąż i związać się na całe
życie z drugim człowiekiem. To znaczy, jak bardzo musiałabym go kochać :-)
Dla mnie małżeństwo, to przysięga przed Bogiem i przed sobą, wierność i
lojalność. Rozumiem ludzi, którzy żyją w konkubinacie, dla każdego co innego
jest dobre. Ja nie zdecydowałabym się na taki rodzaj niepewności.
W tej chwili nie widzę siebie w małżeństwie, ale wiecie może trafi kosa na
kamień, nie mówię nigdy :-)

[zlakobieta]

Gość portalu: kasia28 napisał(a):

> Każdy z nas ma swoje wyobrażenia na różne tematy. Na temat małżeństwa też.
> Jedni sie go boją, inni pragną. Jedni nie wyobrażają sobie życia bez
> małżeństwa, inni właśnie tkwienia w nim. Dla jednych to romantyzm, dla drugich
> konieczność, dla innych obowiązek albo przygoda.
> Jakie Wy mieliście wyobrażenia o małżeństwie? Czy małżeństwo Was
> rozczarowało mile czy niemile, a może potwierdziło Wasze wyobrażenia o nim?
> Czy zmieniliście zdanie na temat małżeństwa? Czy dziś, gdy moglibyście podjąć
> jeszcze raz decyzję o ślubie zrobilibyście to samo, z tą samą osobą?
>
> Pozdrawiam
> Kasia
Wyszlam za maz bardzo mlodo i sadze, ze z wielkiej milosci. W kazdym razie tak
wtedy uwazalam. Juz przed slubem zdawalam sobie sprawe z wad mojego meza i nie
myslalam nawet, ze malzenstwo cos zmieni. Sadzilam raczej, ze potrafie z nimi
wytrzymac, ze nie sa takie straszne, a idealow przeciez nie ma.
Niestety nie udalo sie.
Teraz z perspektywy czasu i po dwunastu latach nieudanej, bo jednostronnej walki
o zwiazek widze, ze po prostu za bardzo skupilam sie na tym, zeby pogodzic sie z
tymi wadami, a za malo myslalam o sobie. Nie wiem... zawsze slyszalam, ze nie da
sie zmienic faceta po slubie i chyba za bardzo wzielam to sobie do serca. Bylam
ulegla, dobra, niezrzedzaca i wyciagajaca reke do zgody, a on po prostu to
wykorzystywal. Cieszyl sie, ze nic od niego nie wymagam, a sam wymagal coraz
wiecej ode mnie. Doszlo np. do sytuacji, ze wszystkie prace domowe naleza do mnie
(+praca na pelnym etracie oczywiscie), a jezeli on cos zrobi, to musze go po
stopach calowac, bo mnie wyreczyl. Wieszam zyrandole, cekoluje sciany, gotuje,
zmywam, piore... i nic nie robie, bo wszystko jest zaniedbane i nawet nie wiem,
ze wedliny sie skonczyly w lodowce;)
Zawsze myslalam, ze gdy sie jest dla kogos dobrym i wyrozumialym, to on to doceni
i bedzie odwzajemnial tym samym ale niestety ta zasada nie dotyczy mojego meza.
Kiedys nawet przyzanl sie, ze po slubie to juz nie musi w ogole sie starac, bo
mnie "ma"
Po 10 latach malzenstwa (+dwa przed slubem) pogodzilam sie w koncu z mysla, ze
moj zwiazek byl po prostu pomylka i ten mezczyzna nie jest dla mnie. Bylo to
straszne - ta swiadomosc, ze tyle lat minelo wlasciwie na prozno. Stracone nerwy,
wyczerpanie emocjonalne zanizona samoocena... Jedyne, co mi zostalo to syn i to
jest jedyny plus mojego zwiazku. Doszlam do punktu, w ktorym pomyslalam
sobie "nigdy wiecej malzenstwa" i stalam sie zagorzala przeciwniczka tej
instytucji. Uwazalam, ze jesli jest milosc, to nie potrzeba papierow i wole, zeby
facet na ktorym mi zalezy byl ze mna dlatego, ze chce, a nie dlatego, ze mamy
swistek z kosciola czy urzedu. Ostatnio jednak cos sklonilo mnie do weryfikacji
tego pogladu. Mezczyzna, ktorego kocham, i z ktorym jestem od dwoch lat zapytal
mnie co sadze o malzenstwie. Z zapalem wyglosilam moja teorie na ten temat
odpowiednio ja uzasadniajac i bylam bardzo dumna, ze nie jestem postrachem
wiekszosci facetow (rany jak oni boja sie kobiet ciagnacych do oltarza ;) i w
ogole... nowoczesna niezalezna itp. hy hy...
Wtedy on powiedzial jakos tak cicho, ze tez zawsze myslal tak jak ja i ze nigdy
by sie nie ozenil gdyby nie musial i w ogole... ale kiedy poznal mnie, to
wszystko sie zmienilo, bo marzy o tym, zebym byla jego zona, bo wie, ze nie
bedzie juz nikogo kochal bardziej.
Zrobilo mi sie jakos tak glupio, bo przypomnialam sobie, ze malzenstwo powinno
byc takim najwiekszym wyrazem milosci dwojga osob. To jest taki akt odwagi, w
ktorym dwoje ludzi obiecuje sobie WSZYSTKO - beda razem i w chorobie i w zdrowiu,
i ze beda sobie wierni, i... az do smierci. To najwieksze dopelnienie ich milosci
i najwiekszy jej dowod i akt odwagi, bo odwazyli sie podjac to ogromne
zobowiazanie. Niestety rzadko sie udaje dotrzymac tego WSZYSTKIEGO :(

Dopisek

[zlakobieta]

Zapomnialam odpowiedziec na pytanie - ZROBILABYM TO DRUGI RAZ ALE Z KIM INNYM.
Wierze, ze udaloby mi sie.

[Gość: Jagoda]

Ludzie kochani, tak naprawde w naszej kulturze chrzescijanskiej zbyt duza wage
przywiazuje sie do slow "mąż" "żona" "ślub" "malzenstwo" przeciez to tylko
nazwy a malzenstwo jest tylko umowa kontraktem.....a to czy dwoje ludzi sie
kocha, szanuje i czy sa sobie wierni ....wcale nie zalezy od tego czy on jest
moim mezem czy ona moja zona.

Pzdr.

[Gość: mrowka]

raz bylam zonata, ale zgubila mi sie obraczka

[Gość: wania]

Spełnione małżeństwa zdarzają się rzadko. Powód jest prosty. Zwykle jednej ze
stron odechciewa się po jakimś czasie "chcieć": dbać o partnera, dopieszczać,
wspierać, pomagać, szanować jego uczucia, uprawiać seks itd. Wkrada się
lenistwo i egoizm. Druga strona przeważnie reaguje na to zmianą zachowania i -
aby zachować równowagę - też koncentruje na sobie. W efekcie związek zaczyna
brnąć w ślepą uliczkę i zdycha. Moja prywatna teoria udanego małżeństwa, to
umiejętność dawania i umiejętność kompromisu. Obie strony muszą tego chcieć, a
początkowo zwykle przewalić jeszcze kupę gruzu, aby do tego dojrzeć. Małżeństwo
może się nie udać, ale chyba warto próbować.

[ewciakm]

Zgadzam się w 100%
Ale zastanawiam się czy istnieje małżeństwo doskonałe tzn, w moim wyobrażeniu
takie, że ludzie potrafią życ w przyjaźni do końca życia, darzyć się szacunkiem
i zaufaniem.
I to zaufanie... czy mozliwe jest aby nigdy nie zawieść partnera i vice versa

[poison1]

Długo czułam się samotna, mając wielu adoratorów. Chciałam założyć rodzinę, aby
nie być samotną i założyłam. Tylko że dalej czuję się samotna.

[Gość: Ew]

Ja też.
A z jakich konkretnych powodów czujesz się samotna?
poison1 napisał(a):

> Długo czułam się samotna, mając wielu adoratorów. Chciałam założyć rodzinę, aby
>
> nie być samotną i założyłam. Tylko że dalej czuję się samotna.

[poison1]

Gość portalu: Ew napisał(a):

> Ja też.
> A z jakich konkretnych powodów czujesz się samotna?
> poison1 napisał(a):
>
> > Długo czułam się samotna, mając wielu adoratorów. Chciałam założyć rodzinę
> , aby
> >
> > nie być samotną i założyłam. Tylko że dalej czuję się samotna.
>

Nie wiem. A może nie mam jeszcze pewności. Może to ja nie rozumiem mojego męża,
może to on nie rozumie mnie, a może ja jestem "zakodowana" na życie samotnika?
Może ja się nie nadaję do życia stadnego, bo zbytnio wszystko idealizuję, nawet
partnera, a to już jest nidobre dla związku.
Też Ewa.
Ps. Napisz coś o sobie.

[Gość: Ew]

Napiszę Ci na adres mailowy

[poison1]

Gość portalu: Ew napisał(a):

> Napiszę Ci na adres mailowy

Ok.

[Gość: Ew]

Napisałam Ci parę słów. Skrobnij coś również:)

[poison1]

Gość portalu: Ew napisał(a):

> Napisałam Ci parę słów. Skrobnij coś również:)

Już skrobnęłam.

[Gość: ddd]

Z perspektywy 7 lat małżeństwa mogę powiedzieć, że najtrudniejsze są trzy
momenty:
1. tuż przed ślubem (niepokój, czy decyzja którą się podejmuje jest dobra)
2. tuż po ślubie (trzeba nauczyć się żyć ze sobą na codzień)
3. tuż po urodzeniu dziecka (trzeba zmienić dotychczasowy tryb życia)

[lilag]

Napewno zrobilabym to samo i z ta sama osoba. Z perspektywu juz 20 lat moge tak
powiedziec.Mysle ze juz 20 lat temu bylismy swiadomi swych zalet i wad i
pokochalismy sie z nimi. Choc chcac wyeliminowac wady czasmi wial wiaterek,
zrywaly sie burze,a czasmi bylo nam pod gorke, ale zawsze jakos wspolnie
pokonywalismy te przeszkody bo wiedzielismy ze: on to on, a ona to ona. A
slonce ktore swiecilo i swieci ,grzeje tak przyjemnie ze niechcemy z tego
rezygnowac.

[Gość: Twiggy]

A27 czy mozna sie jakos z Toba skontaktowac emailowo?
Pozdrawiam