Jak nauczyć się żyć w pojedynkę?

[Gość: Basia]

Długo zastanawiałam się czy napisać.. Próbuję pozbierać się po zerwaniu 15-
letniego związku. Zostałam zamieniona na osobe z "mniejszym przebiegiem".
Pracuję,wychowuję dziecko,czasem nawet udaje mi się śmiać, ale ciągle jest we
mnie poczucie winy że może nie zrobiłam czegoś lub zrobiłam cos co spowodowało
że on wybrał inną.
Pewien filozof powiedział że czas leczy rany tylko zapomniał powiedzieć jak
długi jest ten czas. Ja już sie z tym "bujam" prawie rok. Na zewnątrz
usmiechnięta, nieźle wyglądająca (staram się pokazać że na nim świat się nie
kończy), w środku kompletna galareta.
Czy tak już będzie zawsze?!! Kiedy poczuję się wartościową kobietą?!!
Czy naprawdę miatą kobiety jest facet z którym ona jest?
B.

[Gość: tess]

to chyba zalezy od tego czym sie zajmujesz. Jesli po prostu przezywasz zycie
jak leci, bezwolnie, to wiedniesz. Jesli starasz sie wykorzystywac wolny czas
na cos co Cie interesuje, to moze byc lepiej. Dziecko zabiera wiekszosc czasu,
dlatego czesto wychowywanie dziecka staje sie sensem w samym sobie. Ale predzej
czy pozniej dziecko usamodzielnia sie i trzeba te pustke wypelnic byciem soba,
a to nielatwe. Tez czesto sie zastanawiam czy miara szczescia kobiety jest
udany mezczyzna. Filozofowie czesto sie mylili. A bylo tez pare madrych
filozofek, zdaje sie ze przedkladajacych samotnosc nad zwiazek malzenski
(Simone Weil).
Taki stan wewnetrznego wygaszenia moze trwac nawet pare lat, ale w koncu
odchodzi. Nie mozna tylko zagluszac go jakims samooszukiwaniem. Trzeba
wynajdywac pozytywne strony sytuacji, co wcale nie jest pocieszaniem, tylko
wzmacnianiem energii zycia w sobie, i tworzeniem mocnej podstawy do nowych
doswiadczen. Takie rany zablizniaja sie powoli, szczegolnie jesli bylo sie
oddana, ufajaca i wierzaca iz mimo wszelkich problemow, wszystko mozna razem
przejsc i przezwyciezyc, wzmacniajac zwiazek. Trzeba to swoje doswiadczenie tak
przetrawic zeby wyzwolic sie z bledow jakie spowodowaly wejscie w uklad z osoba
niewlasciwa.

[Gość: Basia]

Dzięki Tess,
Wiem,że mój syn nie może stać sie dla mnie treścią życia bo go tym
unieszczęśliwię.Wiem,że muszę zajmować sie intensywnie pracą (co robię,ucząc
się na studiach podyplomowych). Wiem, że trzeba wynajdywać sobie zajęcia,
kontakty z przyjaciółmi. Ale w końcu przychodzi weekend i każdy ma własny dom i
własne radości i kłopoty. Nie mogę bez końca obarczać swoimi problemami
przyjaciół, chociaż są niebywale cierpliwi. Teoretycznie bardzo wiele już wiem
(sesja psychologiczna już też była) ale tak naprawdę w praktyce pozostaje
wieczór, telewizor, książka i kieliszek wina...

[kwieto]

Gość portalu: Basia napisał(a):

> ale tak naprawdę w praktyce pozostaje
> wieczór, telewizor, książka i kieliszek wina...

To tylko zamienic telewizor na radio lub jakas delikatna muzyke i nie ma nic
lepszego pod sloncem!

A na marginesie? Kto Ci wmowil, ze miara kobiety jest mezczyzna z ktorym jest?

Moze chodzilo mu nie tyle o obecnosc lub nieobecnosc owego mezczyzny w zyciu
kobiety ale porownanie kim jest taki czlowiek jesli juz jest obok? dopiero wtedy
moglbym sie zgodzic.

[Gość: Basia]

Delikatna muzyka czasami może być też z lekka dobijająca, zwłaszcza jesli
kojarzy się się z konkretnym czlowiekiem lub sytuacją.
Najgorsze jest to że teraz wszystko kojarzy mi się z nim lub z tą częścią
życia , która już odeszła. Może jestem podła ale czasem myślę że łatwiej byloby
mi pogodzic się ze śmiercią mojego eks niż z sytuacją że odebrała mi go inna
kobieta. To beznadziejne uczucie czuć się kimś gorszym...

[kwieto]

Polecam PR III w godzinach nocnych - wlasnie jest cos ciekawego, nietypowego,
ladnego :"))

Co do czucia sie gorszym - nie masz powodu. Mlodsze nie znaczy lepsze. Moze po
prostu nie byliscie stworzeni dla siebie?
Z drugiej strony, to nie jest tak ze on jest szuja - musialo juz wczesniej cos
miedzy wami nie grac. I dobrze by bylo sie dowiedziec co...

[Gość: Basia]

No właśnie.. tylko co to było? Zawsze słyszałam że jestem tą najważniejszą
osobą w jego życiu, zrezygnowałam z atrakcyjnej pracy dlatego że on robił
karierę jako wzięty lekarz( wtedy nie traktowałam tego jako poświęcenie - w
końcu byłam dla niego, domu i dla dziecka!). Teraz wiem że to był błąd, chociaż
nigdy nie byłam typową kurą domową - też praca , obowiązki. Po prostu myślałam
że teraz kiedy syn jest już duży będę mogła zrobić coś dla własnej satysfakcji.
No i wlaśnie teraz dostałam "kopa"! Może rzeczywiście, cos nie grało ale zawsze
wydawało mi się że o wszystkim mozna porozmawiać. Ja usłyszałam tylko
że "powinnam się była domyśleć, że coś jest nie tak"... Czy naprawdę mozna się
tego domyśleć?...

[kwieto]

Nie, nie mozna. To swiadczy o niedojrzalosci, jesli ktos tylko tyle jest w
stanie z siebie wyrzucic na "dowidzenia".
Ale ja sie wzbraniam od oceny jego postepowania - nie wiem jak ten zwiazek
przebiegal, moze rzeczywiscie pewne rzeczy mozna bylo zauwazyc?

[Gość: Basia]

[kwieto]

?

[Gość: Basia]

Wiesz jak to jest - "miłość jest ślepa". Może trzeba zawsze być po prostu
ostroznym i nie ofiarowywać siebie tak bezgranicznie i do końca. Ale to podobno
domena kobiet - prawie zawsze chcą być pielęgniarkami i opiekować się "biednym
misiem". Teraz juz wiem że trzeba zachowywać także coś dla siebie - własne
zainteresowania, czas, przyjaciół. Teraz to już wiem tylko już trochę za późno..
Tylko jeszcze często bardzo to boli kiedy z okna balkonu widać nowy dom
mojego "eksia" i zastanawiam się co on teraz robi. Ale jutro tez jest dzień.
Oby lepszy i ciekawszy od dzisiejszego.

[kwieto]

Nigdy nie jest za pozno. A z tymi pielegniarkami masz racje, slyszalem niedawno
ladny tekst:
"Ona stara sie by jemu bylo jak najlepiej
On stara sie by jej bylo jak najlepiej
A tak naprawde, oboje by woleli, aby kazde z nich zajmowalo sie swoimi
sprawami"

No wlasnie... zeby zadne z nich nie staralo sie uchylac rabka nieba temu
drugiemu, ale po prostu bylo obok, to wystarczy.
A wielu o tym nie pamieta, potem sie dziwia: "tak sie staralam/em a on/a nawet
mi nie podziekowal/a" A to drugie wcale tych staran nie chcialo i nie
potrzebowalo...

[Gość: tess]

tez dostalam kopa. i wiem jak ciezko jest zyc po takiej utracie, kiedy wszystko
jest jakby napietnowane bezustanna smiercia, ciagle odnawiana w miejscu gdzie
przezywalo sie radosc codziennosci. Teraz trzeba sie uczyc samodzielnie
raczkowac od nowa. Uczyc sie wolnosci. Ja np. nie mam ochoty juz na zadne
zwiazki. Poza tym ciesze sie ze uwolnilam sie od obludnej milosci, bo w koncu
na taka ta milosc wyszla. Czy popelnialam jakies bledy? Jasne? A kto ich nie
popelnia? Ta lepsza, piekniejsza tez je bedzie popelniac, kiedy namietnosc
spowszednieje. A czy w takim razie mira szczesliwosci w zwiazku jest
intensywnosc radosnych doznan ze swoim partnerem, czy raczej mozliwosc rozwoju
i wzajemnego czuwania, aby nie krzywdzic? Jesli sie rozpadliscie, to znaczy ze
byliscie sobie tak naprawde, wewnetrznie, obcymi, a co dobre, to bylo iluzja,
powierzchownoscia, a nie trwaloscia. Owszem, za pierwszym razem mozna tego nie
widziec, ale jesli chcesz zeby to sie nie powtorzylo, to musisz nauczyc sie
rozpoznawac znaki ostrzegawcze, tak zeby nie dawac sie wciagac w uklady z kims,
kto poleci na mloda sikse, jak tylko nadarzy sie okazja. Pomysl, jakim durniem
sie okazal, i jaki rodzaj radosci go obchodzi? Dopiero teraz masz szanse na
doswiadczenie prawdziwej milosci, prawdziwej radosci.
Chociaz ja polubilam wolnosc i niezaleznosc.
Czas leczy rany. A kazdy ma swoj wlasciwy czas, na miare swojego przywiazania
emocjonalnego i przezytych doswiadczen. Poczujesz nagle uwolnienie, w najmniej
spodziewanym momencie. Wykonuj swoja rutyne. Nawet ten sztuczny usmiech jest
wiara w przyszlosc i odrodzenie.

[Gość: Basia]

Najgorsze jest to że ja wcale nie mam ochoty na taką wolnośc i niezależność.
Lubię być z kimś, lubię dla kogoś ugotować dobry obiad, poopowidać dowcipy czy
skomentować ostanie wydarzenia z TV. Może wynika to z tego że tak naprawdę
nigdy nie byłam w życiu sama. A tej samotności tak naprawdę bardzo się boję.
Czy poradzę sobie z życiem, wychowaniem chlopaka, któremu w końcu potrzeba
ojca...
Wiem, że muszę sobie z tym poradzić, tylko kryzysy przychodzą w najmniej
oczekiwanych momentach.

Jak nauczyć się żyć w pojedynkę?

[pastwa]

Jedno, co mi sie nasuwa, to ze osoby podchodzące do związku jako do układu
na "całe życie" nie powinny się wcale wiązać, bo najpewniej się rozczarują
wcześniej, czy później i to dość dotkliwie.
Dwoje ludzi może się dobrze dobrać przykładowo na 2, 5, 15 bądź nawet 50 lat,
ale nie musi to być oczywistym na samym początku, ponieważ to, jak
dobrze "utrafiliśmy" z partnerem zostanie zweryfikowane przez życie, które
dostarcza wciąż świeżych sytuacji zmuszających do nowych i
niekoniecznie „wygodnych” postaw partnerów wobec siebie.
Jeśli ja będę miał się związać, potraktuje jak tylko najlepiej potrafię
partnerkę, ale bez założenia na wstępie ze będziemy wiecznie parą, bo nasz czas
bycia razem wyniknie z tego, jak długo będziemy usatysfakcjonowani byciem z
sobą i uważam to za normalne. Proszę tez nie odebrać tego tak, że jak tylko
nastąpi błahe ”spięcie”, to natychmiast związek wrzucony zostanie do kosza. Dla
mnie po prostu nie jest wart wiele układ dwojga ludzi utrzymywany głównie dla
samej idei dozgonnego partnerstwa. Dopuszczam, zatem wiele związków z kobietą,
choć nie wykluczam, że będzie tylko jeden, albo wcale go nie będzie ;”)))

Pozdrawiam

[debe]

a ja balabym sie zwiazac z kims, kto dla mnie chcialby zrezygnowac z "siebie",
poswiecic sie dla "dobra wspolnego" itp.
wiem, ze dla wielu to takie romantyczne...
a u mnie pierwsza mysl, to nogi za pas...

[pastwa]

Najwiekszym błedem jest załadanie przez ludzi, że dla dobra związku nalezy sie
wyrzec siebie, czyni to z nas kogos, kim nie bylismy, a tak nie sposób
funkcjonowac długo i bezawaryjnie.Związek powinien dawac nam możliwość
kontynuacji wcześniejszych zainteresowań partnerów, krótko mówiąc, pozostawic
jak najwiekszą swobodę w realizacji waznych dla nas "myśli".

[Gość: tess]

latwo to powiedziec. Zycie z kims innym jest zawsze pelne kompromisow, tarc,
wychodzenia poza siebie, a nie tylko bycia dla siebie. Natura milosci jest
zycie DLA kogos. Byc soba mozna wlasnie wtedy kiedy jest sie sama. Kiedy jest
rodzina, a zatem rowniez obowiazki, to zasada: przyjaciele, zabawa, etc. jest
raczej objawem niedojrzalosci do wspol-zycia.

[debe]

oczywiscie, ze zycie z kims jest pelne kompromisow, bez tego nigdzie sie nie
zajdzie;

ale wg mnie jest roznica miedzy poswiecaniem sie dla dobra malzenstwa, bo tak
powinnam (wydaje mi sie, ze powinnam; wydaje mi sie, ze ktos tego oczekuje), a
swiadoma rezygnacja z czegos (ale nie z siebie), bo po prostu uwazam, ze
obowiazki i rodzina sa wazniejsze;
jesli nie sa najwazniejsze to faktycznie do malzenstwa nie ma sie co pchac; tak
samo jak w przypadku, gdy moja rezygnacje uwazam za poswiecenie; i tak samo gdy
rezygnuje/poswiecam sie dla "idei"

co do milosci, to nie sadze, ze jej natura jest zycie dla kogos. Moze po prostu
wspolne zycie, dla mnie wystarczy...

[pastwa]

Hola hola, bycie sobą nie oznacza wcale "bycia dla siebie", czym innym jest
podpasowywanie sie wbrew sobie, pod gusta partnerki, a czym innym kompromis.
Uważam ze nie powinno wcale dojść do związku, który miałby mocno wypaczyć
naturę dwojga ludzi, ponieważ lepiej poszukać sobie innej osoby, czującej się z
natury dobrze w roli pożądanej przez druga stronę.
I co więcej, bycie sobą nie oznacza tez hulaszczego trybu życia, a jedynie
pozostanie przy swoich zainteresowaniach, gustach itp., bo to ważna na dłuższą
metę wbrew pozorom. Brakiem dojrzałości jest dla mnie owo, wchodzenie w skórę
np. miłośnika wsi, dlatego, że partnerka nie wyobraża sobie życia w innym
miejscu, podczas gdy partner odnajduje sie najlepiej w zgiełku dużego miasta,
bo tak ma i juz. Przykład może i naiwny, ale takie szczególiki sie kumulują i
zaczynają kiedyś uwierać, miast zespalać, a tak być nie musi, biorąc pod
rozwagę różnorodność ludzi na świecie.

[Gość: Martyna]

Ale tak trudno sie dobrze dobrac wiec zostaje wybor samotnosc albo zycie z
kims kto nie jest zbyt dobrze dobrany, ktory jest tez w pewnym sensie
samotnoscia.
Ja mam za soba 3 dlugie zwiazki 4lata, 4lata i dwa lata z moim obecnym facetem
i niestety chyba sie rozstaniemy.
A najgorsze jest to, ze czesto mezczyzni maskuja swoje prawdziwe oblicze
(kobiety zreszta tez)i dopiero czasami po dlugim czasie wychodzi ta prawdziwa
natura a zwiazek konczy sie rozstaniem.

[debe]

tak, powyzsze to raz;
dwa: to jakos trudno mi uwierzyc, ze osoba poswiecajaca faktycznie robi to tak
bezwarunkowo, a dla mnie trudno wziac cos, jesli wiem czy przeczuwam, ze ktos
oczekuje czegos w zamian. Dawanie jest oczywiscie przyjemnoscia, jesli dajemy
bo chcemy, a nie dlatego, ze wiemy, ze tego sie od nas oczekuje...

[Gość: tess]

kiedy naprawde dajesz to dajesz. Bez podejrzliwosci i sceptycyzmu.
A kiedy dawanie nie jest odwzajemniane naprawde, to jest to czyste zlodziejstwo.
A to czy dawanie podszyte jest oczekiwaniem na odwzajemnienie to mnie nie
obchodzi, nie jestem ani Bogiem ani Diablem, zeby to osadzac.
Prawda i tak wychodzi na jaw.

[debe]

dlaczego zlodziejstwo?
jesli daje pare groszy komus na ulicy, to czy oczekuje czegos? daje bo chce
pomoc, bo moge dac te pare groszy...
gdybym oczekiwala czegos w zamian, dalabym razcej na cos, co moge odpisac sobie
od podatku..

[pastwa]

Złodziejstwo jest tylko wtedy, gdy bierzesz sobie coś, czego dana osoba, by ci
nie dała.Natomiast przyjmowanie darów nawet nieodwzajemnione, jest oznaka
szacunku dla darczyńcy, któremu widocznie taka potrzeba dawania sprawia radość.

[Gość: tess]

milosc to wzajemnosc bez ktorej osoba dajaca, wcale nie oczekujaca
odwzajemnienia, dochodzi w pewnym momencie do wyczerpania. Obie strony po
pewnym czasie takiej egzystencji czuja wypalenie uczuciowe.
I sobie mozecie gdakac co chcecie.

Pare uwag

[kwieto]

W kwestii kompromisow i poswiecania sie: Co innego gdy kompromisem jest np.
ustalenie kiedy ktore z partnerow zajmuje sie dzieckiem, albo na przyklad gdy
maja gdzies razem wyjsc i jedno chce do teatru a drugie do kina - pole do
konsensusu (ktory w przeciwienstwie do kompromisu jest porozumieniem) jest
bardzo szerokie - i zadne nie traci "siebie" jesli np. zrezygnuja z kina i
teatru, i pojda sobie na spacer. Natomiast poswiecanie sie jest wtedy, gdy np.
ona uwielbia tanczyc, on nie za bardzo i ona dla niego rezygnuje z tanca w
ogole, mimo ze ja to boli. Albo on uwielbia lowic ryby, ona tego nie znosi,
wiec on sprzedaje wedki i zarzuca to hobby

W kwestii dawania i brania: Nie zgadzam sie z Tess, ze gdy ktos cos daje i nie
dostaje nic w zamian, to jest to zlodziejstwo. Jesli cos daje, to czuje
potrzebe dawania. Jesli daje i oczekuje czegos w zamian, to nie jest to milosc,
tylko przekupstwo. Widzialem co sie pozniej dzieje - na przyklad chlopak ktory
byl z dziewczyna przez 7 lat, po roztaniu zazadal zeby.... oddala mu wszystkie
pierscionki ktore jej w tym czasie kupil! Coz, chcial wycofac choc czesc tych
milosnych "inwestycji" - dla mnie jest to po prostu zalosne. Jesli komus cos
daje, to dlatego ze tak czuje, ze sprawia mi to radosc. Jesli za jakis czas
okaze sie, ze ta osoba nie chce ze mna byc, nie mam zamiaru jej wypominac jak
to ja sie dla niej poswiecalem - to tez jest zalosne. W koncu jestem duzy, nikt
na sile mnie do tego poswiecania sie nie namawial, wiec jedynie do siebie moge
miec pretensje. Ale powiem, troche za mocnym slowem, ze brzydze sie ludzmi,
ktorzy wypominaja sobie wzajemnie co to dla tej drugiej osoby nie robili i jaki
to szacunek im sie za to nie nalezy, tudziez wzajemnosc i jaka to ta druga
osoba jest zla, ze tej potrzeby nie czuje.

[Gość: ewa]

Miłość to potrzeba uszczęśliwiania partnera, to chęć dawania. Wstając pół
godziny wcześniej niż zwykle i robiąc ukochanemu śniadanie nie oczekujesz za to
zapłaty, ani też nie wymagasz aby cię o to poprosił. Wystarczy sama radość z
tego,że robisz coś co sprawia przyjemność. Jednak tak naprawdę, podświadomie
oczekujesz wzajemność, bo w twoim mniemaniu dawanie jest potwiezdeniem uczucia.
Jeżeli więc dajesz coś i w zamnian za to nie dostajesz nic, to po pewnym czasie
budzą się wątpliwości, że tak naprawdę to tylko w tyobie kwitnie to uczucie,
skoro partner nie czuje potrzeby na odwzajemnienie togo co od ciebie dostał, to
być może wcale nie czuje do ciebie tego co ty do niego. A może po prostu jego
miłość jest zbyt egoistyczna aby poczuć taką potrzebę.
Nie uważam, że do milości potrzebne jest zupełne wyzbycie się swojego ja, ale
czym jest miłość bez poświęceń i bez odwzajemniania tego co się dostało.
Zwykłym egoizmem.

[kwieto]

Zgoda, ale wtedy trzeba podjac decyzje czy byc z taka osoba mimo to, czy sie
rozstac. natomiast wszelkie pretensje typu: "Ja_sie_tak_staram_a_ty_nic"
traktuje jako przejawy uzalezniania od siebie. to jet bardzo subtelne i czesto
nawet nie swiadome, ale dziala w taki wslasnie sposob.

Jesli ja sie staram a on/ona nic, to moze po prostu nie pasujemy do siebie?

[pastwa]

No dobrze, ale ja nawet dopuszczam do siebie myśl udanego związku( jak długo,
to inna sprawa)bez MIŁOSCI, bo czymże ona jest w takim razie, stanem
emocjonalnej euforii dwojga ludzi?
Zdaję sobie sprawe,że miłosne uniesienia trącą z czasem na swej intensywności,
a charakter tego uczucia będzie ewoluował do bardziej dojrzałego. Tylko nie
wiem, czy związek oparty na samej eksploatacji uczuciowej jest takim pełnym
związkiem, bo co tak naprawdę łączy tych dwoje ludzi?
Mnie nie musi bić szybciej serce przy jednoczesnych "chłodach" w żołądku, na
myśl o mojej partnerce, by związek z nią miał sens. Taka osoba wystarczy,ze
daje mi( i ja jej) niezapomniane wrażenia zmysłowe, fizyczne, to ze mogę z nią
pożartować, czy tez porozmawiać, jak z mało kim, cos jakby przyjaźń, ale tez
coś więcej, choć niekoniecznie zaraz MIŁOŚĆ.
Z tego, co widzę, to wielu wyraża niezadowolenie ze swego cenionego wcześniej
związku, bo jak on mógł się skończyć, musiał być złym, skoro moje uczucie do
partnerki się wypaliło itp., a to przecież jest normalne i należy mieć tego
świadomość, choć rozumiem dobrze emocje towarzyszące rozstaniu. Osobiście byłem
swego czasu w związku, który miał swoje zalety i wady jak większość, ale
najbardziej cenie sobie z obecnego punktu widzenia racjonalna decyzje zerwania,
która wyszła z obu stron, bo w gruncie rzeczy spędzony wcześniej czas był
cudownym dla obojga, natomiast nadchodzący ukazał na tyle ważkie różnice w
podejściu do istotnych dla nas spraw, że najlepszym wyjściem było rozstanie.
Boleć bolało, ale zarazem człowiek nie niszczył swojej psychiki dla
podtrzymywania wspomnień, dzięki czemu wciąż zdrowy, może być ewentualnym
partnerem w kolejnym związku, albo samemu sobie zdrowo żyć.;”))

Pastwa

do Pastwy - refkesyjka ;-)

[Gość: OLT]

pastwa napisała:

> Jedno, co mi sie nasuwa, to ze osoby podchodzące do związku jako do układu
> na "całe życie" nie powinny się wcale wiązać, bo najpewniej się rozczarują
> wcześniej, czy później i to dość dotkliwie.

zgadzam sie jak najbardziej - nie tylko z tym fragmentem. ale przyszla mi do
glowy jeszcze taka refleksja: czesto, i dla sporej ilosci osob pojecie "zwiazku
na zawsze" jest po prostu jedynym istniejacym przeciwienstwem przelotnego flirtu,
romansu, w kazdym razie zwiazku z zalozenia nietrwalego i odbieranego najczesciej
negatywnie przez ogol i, hmm tzw "publiczna moralnosc" (a przepiekne to jest
pojecie, swoja droga ;-)). taka wielce uproszczona, acz nosna i zywotna wizja.

pozdrawiam
OLT

[miresja]

Ja myślałam ze umiem zyć w pojedynkę, ale związek z drugą osobą, jeśli trwa
bardzo długo może niszczyć tą umiejętność.Teraz uczę się tego z trudem od nowa
i wiem, że ta moja samotność nigdy już nie będzie taka sama, jak kiedyś.

pozdrawiam wszystkich ciepło.