jak zwykle:/

[be81]

Trafiła mi się okazja i w zastępstwie za kogoś byłam na wczasach prawie 2
tyg. za granicą. Tam zobaczyłam ze jedzenie to nadaL problem Aczykolwiek były
tez panny, które mają podobnie. No i one tak jak nie potrafiły sie niczym
cieszyć , cay czas były zajęte swą osobą, kontrolowaniem siebie itp.
Pozostali się bawili, robili zakupy, nie spali nocami, byli pełni chęci do
życia
Po pierwsze zetknęłam się z sytuacją, gdzie ciągle przede mną stały
pyszności, dania desery, likiery itd. Najpierw całkiem ok , potem zaczęłam
przesadzać (szkoda byłoby nie skosztować specjałów wszystkich) więc następny
dzien ograniczanie- aby się pokazac na plazy. Do tego mnóstwo nerwów,
zmęczenia. Aktywność jakiej dawno nie miałam - no i tu nie mogłam się schować
do swego spokojnego pokoiku, mieć gdzieś wszystkich i planować (jak to było
przez ostatnie miesiące) W takim spokoju mogłam zapomnieć o bed.
Teraz wyszło na to, ze z życiem sobie jednak nie radzę. No i napady powracają.
Jak to jest, że człowiek marzy o aktywnym prawdziwym życiu, o poznawaniu
nowych ludzi i miejsc , samodzielności a jak tego doświadcza tak go to
przeraża/ drażni/ złości/ rozczarowuje, ze pragnie znów się schować w swą
szarą wegetację..(?) najlepiej z pocieszycielem w postaci słodkości :////

[kasiolda]

swietnie to ujelas,jest wlasnie tak jak piszesz
> Jak to jest, że człowiek marzy o aktywnym prawdziwym życiu, o poznawaniu
> nowych ludzi i miejsc , samodzielności a jak tego doświadcza tak go to
> przeraża/ drażni/ złości/ rozczarowuje, ze pragnie znów się schować w swą
> szarą wegetację..(?) najlepiej z pocieszycielem w postaci słodkości :////
i wydaje mi sie ze problem tkwi wlasnie w planowaniu,marzeniu,wyobrazaniu sobie
i jak to bywa marzenia czy plany nijak sie maja do rzeczywistosci i wtedy
przychodzi rozczarowanie,zlosc,strach i uciekamy w jedzenie,trzeba po
prostu,choc wcale to takie proste nie jest,zyc,cieszyc sie chwila i nie myslec
zbyt duzo,nie zamartwiac sie,nie planowac,nie ukladac scenariuszy,bo zycie lubi
zaskakiwac
pozdrawiam

[be81]

Pewno tak Kasiolda.Mimo wszystko, chyba lepiej probowac normalnosci i sie
rozczarowywac niz zyć w chmurach i odkladac na potem. Jak myślisz?
Pokosztowalam ostatnio zycia , takiego spokojnego samotnego i nie chce tam
wracac. Pokosztowalam zycia aktywnego, prawdziwego,ze stresami, emocjami i tez
tam nie chcę się znow znaleść. Teraz kryzys, w ktorym nie chce być, pragnę się
pozbierać i iśc naprzod. Tylko dokąd. Jednym slowem rozdarcie, wystarczyla
krotka przerwa w terapii a znow mnie przechyla w strone dolujących mysli :-0
Pozdrawiam

[kasiolda]

Pewno tak Be ;))
Warto probowac,warto isc naprzod,lepsze to niz zostac w tyle,stac w miejscu
Dokad isc?
Nie umiem odpowiedziec na to pytanie,sama tego nie wiem,sama nie wiem czego
chce,tak jak Ty jestem rozdarta,ale mysle ze nie ma co sie
goraczkowac,zalamywac,trzeba czasu,trzeba zyc,wszystko sie ulozy
powoli,wszystko sie wyjasni,w tej chwilii nie jestesmy w stanie odpowiedziec na
wszystkie pytania,nie wiemy wszystkiego,nie wiemy co nas czeka,co czai sie za
rogiem,dlatego wiem jedno nie warto planowac,warto zyc i cieszyc sie z tego co
sie ma,dostrzegac dobre strony,nie mozemy oczekiwac ze caly czas bedzie
dobrze,super i rozowo,nie,w zyciu piekne sa chwile,trzeba je pielegnowac
Musze przyznac ze mam tez przerwe w terapii z psycholozka nie widzialam sie
bedzie niedlugo dwa miesiace,ale wzmocnilo mnie to,bylo ciezko na poczatku,ale
to ze bylam zdana sama na siebie dodalo mi pewnosci
siebie,samodzielnosci,zacisnelam zeby,wzielam sie w garsc,bo nie bede marnowac
zycia i uzalac sie nad soba
to nie ma sensu
glowa do gory
dasz rade
wierze w Ciebie
i we wszystkie forumowiczki
Pozdrawiam