fleuret
08.08.05, 08:47
Leżę w wysokiej i miękkiej trawie
w zielonym ogrodzie zalanym
ciepłymi promieniami słońca.
Źdźbła trawy łaskoczą twarz,
a na ustach mam jeszcze smak malin,
które właśnie zjadłam.
Dobiega mnie gwar ptasich głosów,
szum pobliskiego strumienia
i brzęczenie owadów.
Czuję mocny zapach kwiatów,
nasycam oczy ich intensywną barwą
i harmonią kształtów.
Za chwilę przyjdzie on, nachyli się
i szepnie: ach tu sie ukryłaś....
Lecz nagle.... przestaję czuć ręce i nogi,
nie mogę zrobić żadnego ruchu.
Do serca zaczyna wpełzać zimny strach.
Nie czuję już miękkości trawy, nie czuję już nic!
Z ust ulatuje na zawsze smak malin, wszelki smak i zapach.
Nagle milknie otaczajaca mnie symfonia dźwieków natury.
Nie słyszę nawet własnego serca, szumu krwi, ani oddechu
choć one trwają przecie!
Wpadam w głuchą studnię absolutnej ciszy.
Widzę jeszcze żarzącą się kulę słońca, zieloność traw,
ale przeczuwam, że i to za chwilę zniknie.
Tak, moje oczy widzą już tylko ciemność. Nieprzeniknioną.
Straciłam wszystkie zmysły.
Gdzie jestem?
Gdzie podziało się moje ciało, świat materialny?
Za chwilę przyjdzie on, nachyli się i szepnie:
ach tu sie ukryłaś... i uśmiech umrze na jego wargach.
Ukryłam się, ale nie wiem gdzie.
cdn (może ktoś dopisze?)
.......................................
Czy ktoś z Państwa wie gdzie jestem?
ps Komandosie, nie pisz, że w Tworkach. Nie, sprawdziłam to.